Οταν ενας νέος άνθρωπος φεύγει, μία ελπίδα για ενα καλύτερο μέλλον χάνεται. Ας σεβαστούμε τη μνήμη του και ας σταματήσουμε να κάνουμε τους αυτόκλητους διερευνητές των αιτιών, χωρις μάλιστα να εχουμε γνώση και να δημιουργούμε αυθαίρετα σενάρια. Ελπίζω ο Βασίλης να βρεί τη γαλήνη που αναζήτησε. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογενεία του και να βρεί τη δύναμη να αντέξει την απώλεια. Θερμά συλλυπητήρια στην αεροπορική οικογένεια για την απώλεια του νεαρού συναδέλφου....

ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ 

ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΑΤΙΘΕΤΑΙ 

ΑΥΤΟΥΣΙΟΣ, ΜΕ ΑΦΑΙΡΕΣΗ 

ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΟΣΩΝ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ:

Ποιος ξέρει τι πιέσεις είχε μέσα του.

Τραγικό γεγονός! Εύχομαι να αντέξει η οικογένειά του την συμφορά που τους βρήκε! Πρέπει να διερευνηθούν σε βάθος οι λόγοι που οδήγησαν έναν νέο αξιωματικό με τόσα προσόντα στην αυτοχειρία. Δεν θέλω να πιστέψω ότι δεν παρευρέθηκε εκπρόσωπος της Π.Α στην κηδεία του!

Επειδή είμαι πρώτος του ξάδερφος και είχαμε ίδιο ονοματεπώνυμο σάς διαβεβαιω ότι μόνο συμμαθητές του από την σχολή ήρθαν στην κηδεία του..Ουδείς εμφανίστηκε από προϊσταμένους!!!

Πολύ θλιβερό!

Ριξε μια ματια κ στο ‘’Μακελειο’’……

Δεν παρακολουθώ το Μακελιό .Αυτα που αναφέρω είναι από δικές μου εγκυρες πληροφορίες

Πολύ κρίμα... Όλο το κείμενο σας πολύ σημαντικό, κάθε παράγραφος..

Οταν ενας νέος άνθρωπος φεύγει, μία ελπίδα για ενα καλύτερο μέλλον χάνεται. Ας σεβαστούμε τη μνήμη του και ας σταματήσουμε να κάνουμε τους αυτόκλητους διερευνητές των αιτιών, χωρις μάλιστα να εχουμε γνώση και να δημιουργούμε αυθαίρετα σενάρια. Ελπίζω ο Βασίλης να βρεί τη γαλήνη που αναζήτησε. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογενεία του και να βρεί τη δύναμη να αντέξει την απώλεια. Θερμά συλλυπητήρια στην αεροπορική οικογένεια για την απώλεια του νεαρού συναδέλφου.

Οταν χανεται ενας ανθρωπος ,κρεμασμένος στο γραφείο του , έχουμε υποχρεωση ως ανθρωποι να αναδειξουμε το θεμα και να μάθει το πανελλήνιο τα αίτια της τραγικής απώλειας για να μην έχουμε στο μέλλον και άλλα παρόμοια συμβάντα. Εσύ τι είσαι ; ο δικηγόρος της ΠΑ ; Καλά κούλουμα .

Δεν θα το συνεχίσω, υστερα και απο την επικοινωνία που ειχαμε. Οσο αφορά τα περί δικηγόρων , ξερεις πολύ καλα ποιός ειμαι και οτι βλεπω τα πράγματα σε βαθος και οχι επιδερμικά.

Εχω μεγαλη ευαισθησία όταν χάνονται άνθρωποι κ μαλιστα νέοι .Και ο νοών νοείτο !

Ήταν απόφαση του! Ας μην τον βαραινουμε άλλο!

Στη ζωή όλα πληρώνονται και αυτό είναι ένα από τα επίχειρα που θα κληθεί να καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ, από την κορυφή του Προέδρου Αλέξη Τσίπρα, πορευόμενος με εχθροπάθεια έναντι αυτών με τους οποίους καλείται να συνεργασθεί με εντιμότητα και καλή πίστη για την επικοινωνία του πολιτικού του μηνύματος, εν όψει των εκλογών που όλα δείχνουν ότι είναι κοντά. Ό,τι έχουν σπείρει, αυτό και θα θερίσουν. Αλλιώς δεν γίνεται, είναι απλό, όσο και επιβεβλημένο. Ο κακός τους εαυτός δεν παραγράφεται, ούτε διασκεδάζεται...

Η ΟΜΟΦΩΝΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΠΑΠΠΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΕΔ, ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ 

ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΥΠΟ…


Επειδή η καθημερινή πραγματικότητα θα μπορούσε να λειτουργήσει ως οδοστρωτήρας μνήμης ακόμη και γιά τα μόλις “χθεσινά” των τεκταινομένων σε αυτόν τον τόπο, είναι απολύτως σκόπιμο και τελικώς πλήρως επιβαλλόμενο να μην σταματήσουμε μόνον στην ομόφωνη απόφαση με 13-0 του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, της περασμένης Παρασκευής, 24ης Φεβρουαρίου 2023. Αλλά αντιθέτως αυτή η ιστορική απόφαση να αποτελέσει ερέθισμα αφύπνισης μιάς αμαρτωλής περιόδου….

Να μην μείνουμε, δηλαδή, στη βαρειά ποινή φυλάκισης δύο ετών στον εξ απορρήτων Υπουργό του Τσίπρα, ως Πρωθυπουργού στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην περίοδο 2015-2019, σύντροφο Νίκο Παππά, έστω με τριετή αναστολή, αλλά και τη δικαστική εμπλοκή που θα ακολουθήσει γιά ενδελεχή έρευνα σχετικώς με τις βαλίτσες “μαύρου χρήματος” που έφθαναν από το “Κόμμα” στον εκλεκτό επιχειρηματία του, Χρήστο Καλογρίτσα, όπως έχει καταθέσει ήδη η γραμματέας του τελευταίου…

Να μην χάσουμε, δηλαδή, το δάσος, που δεν είναι μόνον η ατελέσφορη –τότε- προσπάθεια του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του εντεταλμένου του προς τούτο Υπουργού Ν. Παππά, να στήσει SYRIZA Channel, με μοχλό τους τον Χρ.Καλογρίτσα, ώστε να αποκτήσουν «καθαρή φωνή» από τα ΜΜΕ, στο τηλεοπτικό τοπίο…

Και τούτο, διότι το προηγούμενο ναυάγιό τους, δεν τούς έκανε περισσότερο «σεμνούς», «προσεκτικούς», λιγότερο επιθετικούς στην άρρωστη παθογένεια που δεν έχει παύσει να τούς διακατέχει μέχρι σήμερα να καθυποτάξουν τον Τύπο, έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, ακόμη και τα κοινωνικά δίκτυα, με ένα και εμμονικό στόχο τους: Να αποκτήσουν πιστά φερέφωνα, ιμάντες μεταβίβασης της «γραμμής» που θέλει να εκπέμπει το κομματικό ιερατείο της Κουμουνδούρου!


Από την άποψη αυτή, ανομολόγητος πόθος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν-ενδεχομένως και σήμερα να μην τον έχουν εγκαταλείψει πλήρως- ο έλεγχος εις τον πρώην Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, ώστε μέσω των εντύπων που εξέδιδε, σε συνδυασμό με τον Τ/Ο Σταθμό «Mega Channel», τον Ρ/Ο Σταθμό του «Top FM» και το πολύτιμο ιστορικό του αρχείο, να αποκτήσουν ισχυρό και ασφαλές βήμα προπαγάνδας τους. Επειδή δε αυτό δεν έχει καταστεί δυνατό, τούς έχει μείνει αμείωτη η εχθροπάθεια.

Αψευδή μαρτυρία των ως άνω, αποτελεί το κείμενο του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, με δισέλιδο κείμενό του, από τον επετειακό τόμο γιά τα 100 χρόνια κυκλοφορίας που έκλεισε «ΤΟ ΒΗΜΑ», στο οποίο ζητήθηκε να συμμετάσχει με άρθρο του-λίβελο εν πολλοίς.

Εξ ου και ο Τσίπρας έγραψε: «Όσο άτοπο,όμως, θα ήταν να μην πιστώσει κανείς στην εφημερίδα, τους δημοσιογράφους και την ιδιοκτησία της αυτή τη δημοκρατική στάση, τόσο άδικο για την Ιστορία θα ήταν να αποσιωπηθεί ότι υπήρξαν περίοδοι, που η ιδιοκτησία της την οδήγησε σε ατραπούς εκτός των διακηρυγμένων αρχών της. Με αποτέλεσμα να επικρίνεται γιά την στάση της στην Κατοχή, τα Ιουλιανά, τη δίωξη και την παραπομπή στο ειδικό δικαστήριο του Ανδρέα Παπανδρέου. Και να εξάγεται από τη διαδρομή της και συχνά διαπλεκόμενη διαδρομή του πολιτικού συστήματος, ένα χρήσιμο συμπέρασμα γιά το σήμερα: Η έφεση κάποιων ιδιοκτητών ΜΜΕ να καθορίζουν τις πολιτικές εξελίξεις στο παρασκήνιο, αντί να επιτρέπουν στο μέσο τους να τις καθορίζει χωρίς παραμορφώσεις, να τις αναλύει από την ιδεολογική και πολιτική του σκοπιά, να συμμετέχει στον δημοκρατικό διάλογο και έτσι να τις επηρεάζει στο μέτρο του δυνατού, δεν ωφελεί ούτε την πολιτική, ούτε την ενημέρωση»(…)

Ο ίδιος Τσίπρας, είχε και άλλα «επιχειρήματα» λίγο πιό κάτω στο «κατηγορώ» του, προσθέτοντας: ...«"Το Βήμα" επέλεξε να εγκαταλείψει τη θέση του στη δημοκρατική παράταξη και να στηρίζει τη Δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη, του Άδωνι Γεωργιάδη, του Μάκη Βορίδη, του Θανάση Πλεύρη. Να εγκαταλείψει το όραμα της αλλαγής και της δημοκρατικής αναγέννησης και να στηρίζει τις καθεστωτικές πρακτικές και τις ξεπερασμένες νεοφιλελεύθερες συνταγές. Να σιωπά η εφημερίδα που στήριξε το ΕΣΥ όταν αυτό κατεδαφίζεται.Και να θεωρεί ότι έτσι βρίσκεται στην σωστή κατεύθυνση. Εννοείται ότι αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμα της εφημερίδας.Αλλά και αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη, πολύ περισσότερο υποχρέωση του μεγαλύτερου κόμματος της δημοκρατικής παράταξης, είναι να εκφράζει τουλάχιστον την αντίθεσή του σ’ αυτή τη στάση.Και να αναμένει από μία εφημερίδα με τόσο πλούσια ιστορία όχι μία στάση διαφορετικής πολιτικής στήριξης, αλλά μια στάση δημοκρατικής και θεσμικής ευθύνης»

Εάν δεν υπήρχε το αποτυχόν πραξικόπημα του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα προσωπικώς να επιβάλουν δικό τους άνθρωπο επικεφαλής του πρώην ΔΟΛ, τα προηγούμενα θα μπορούσε να ιδωθούν διαφορετικά, ακόμη και με κάποια συμπάθεια, ίσως και αποδοχή, ως προϊόν καλοπροαίρετης κριτικής.

Αλλά εν προκειμένω ισχύει απολύτως το «κοίτα ποιός μιλάει», δηλαδή ένας πολιτικός που νομίζει ότι μπορεί να πορεύεται ανεξέλεγκτος και τελικώς ατιμώρητος στην παραχάραξη της ιστορικής μνήμης, ώστε μεθοδεύσεις του σκότους να «χαθούν». Δεν γίνεται όμως....

Είχαν προκαλέσει ιδιαιτέρως μεγάλη εντύπωση οι αποκαλυφθείσες, το 2015, στους πρώτους μήνες της εξουσίας ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εν κρυπτώ συναντήσεις του Τσίπρα με τον Στ.Ψυχάρη (πέθανε τον Αύγουστο του 2022) σε διαμέρισμα απέναντι από την Αμερικανική Πρεσβεία, με μόνο άλλο «παρόντα» μία γάτα των Ιμαλαϊων, που έγιναν το 2014, λίγους μήνες πριν αναλάβει την εξουσία. Και τις οποίες ο Τσίπρας ουδέποτε διέψευσε, αλλά επεχείρησε να ξεπεράσει με λεκτικά κόλπα.

‘Αλλωστε το διακύβευμα θα ήταν υψηλό και γιά τις δύο «πλευρές» τότε: Οικονομική «ανακούφιση» του ΔΟΛ γιά τα δάνεια που είχε συνάψει, σε συνδυασμό με αλλαγή πυξίδας υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ από τις εφημερίδες και τα sites του «Συγκροτήματος». Και βεβαίως, σε επιστέγασμα του παζαριού, σαν δαχτυλίδι σε αρραβώνα, η επανάκαμψη στη Μιχαλακοπούλου του διατελέσαντος κατά το παρελθόν διευθυντή σύνταξης παρά τω Ψυχάρη, γιά λίγο βουλευτή του ΣΥΝ και τότε συμβούλου επικοινωνίας στην Κουμουνδούρου, συντρόφου Β.Μ., κουμπάρου επίσης του ισχυρού άνδρα στο ΔΟΛ(έφυγε από τη ζωή το Μάρτιο του 2018).

Από το όλο «καλάθι» αυτών των συμφωνιών, η επανάκαμψη του Β.Μ. στο Στρατηγείο της Μιχαλακοπούλου πράγματι προχώρησε. Τον υποδέχθηκε και τον εγκατέστησε ο Στ. Ψυχάρης εκεί, αλλά δεν μπόρεσε να ζεστάνει καρέκλα του επόμενου «αφεντικού» παρά μόνον γιά τρεις ημέρες. Την τέταρτη ημέρα, μόλις επεχείρησε να αλλάξει όροφο και να κατέβει εις «ΤΑ ΝΕΑ», έφαγε πόρτα από σύσσωμους τους συντάκτες, απλήρωτους γιά έξι μήνες, σχεδόν κλωτσηδόν όπως λέγεται και η εκεί εξουσία του έληξε άδοξα. Το μόνο που πρόλαβε ο Β.Μ. ήταν να εκπαραθυρώσει το Δημ. Μητρόπουλο, διευθυντή εις «ΤΑ ΝΕΑ».

Βεβαίως, δεδομένου ότι τότε υπήρχε εξουσία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όλοι οι μηχανισμοί του «νέου κράτους» είχαν χρησιμοποιηθεί γιά τον στραγγαλισμό των ελάχιστων πόρων που είχαν απομείνει στους «ειδικούς λογαριασμούς» του ΔΟΛ ενεργοί, γιά την κάλυψη κάποιων ελάχιστων δαπανών μισθοδοσίας, αγοράς χαρτιού κ.ο.κ, με τις συνεπείς συνέργειες των Τραπεζών και του οικονομικού επιτελείου του Τσίπρα προς τούτο.

Εξ αυτού δε του λόγου «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ» δεν κατέστη δυνατό να αποφύγουν την αναστολή κυκλοφορίας γιά μικρό χρονικό διάστημα, γιά πρώτη φορά στην πολύχρονη ιστορία τους...Να αποτελούσε το τελευταίο το μοναδικό στοίχημα που εκέρδισε πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας, όλως ιδιαιτέρως, εις βάρος του τότε ΔΟΛ;

Η αντιστροφή των πραγμάτων και η εξαγορά των δύο εφημερίδων από την «ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ ΑΕ» συμφερόντων Μαρινάκη, το Μάϊο του 2017 εν συνεχεία πλειστηριασμού, ήλθε να σημάνει την ήττα των μηχανορραφιών της τότε αριστερής εξουσίας, την οποία επεχείρησαν ανεπιτυχώς να υπονομεύσουν ακόμη και στους επόμενους μήνες, μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου που έχασαν γιά πάντα το παιχνίδι, καθώς δεν τούς έπαιρνε άλλο. Είχε ατυχήσει, άλλωστε, και η προσφορά Σαββίδη, κυριολεκτικώς την τελευταία στιγμή, να εξαγοράσει μαζύ τις εφημερίδες του ΔΟΛ, το "ΕΘΝΟΣ" και το "ΜΕGA" αντί ποσού κάτω των 10 εκατ. ευρώ, την οποία απέρριψαν οι Τράπεζες


Ήταν μία εξέλιξη που δεν χαροποίησε διόλου τους τότε κυβερνώντες, οι οποίοι έχασαν πολλές ώρες ύπνου, περιμένοντας ένα ναυάγιο που δεν τούς βγήκε…Λέγεται δε γιά εγνωσμένο οργίλο της “αυλής” του Τσίπρα, που φορεί γιά παραλλαγή λευκά αποκλειστικώς πουκάμισα και κυκλοφορεί μόνον με γραβάτα, ότι με το άκουσμα της σχετικής είδησης κατέστρεψε πανάκριβο κινητό του τηλέφωνο android από το θυμό του.

Αυτήν την ήττα φαίνεται ότι αδυνατεί και σήμερα να αναγνωρίσει ο πρώην Πρωθυπουργός, αντιμετωπίζοντας όσα έλαβαν έκτοτε συνέχεια και μέχρι σήμερα-όπως μαρτυρεί το προηγουμένως μνημονευθέν άρθρο του- σαν το θυμωμένο παιδάκι που έχασε το δωράκι που τού είχαν τάξει...Ενδεχομένως, δε και να μην το συγχωρεί και στους δημοσιογράφους των δύο ιστορικών φύλλων, που υπερασπίσθηκαν σαν μία γροθιά «ΤΑ ΝΕΑ» και «ΤΟ ΒΗΜΑ», ώστε να μην έχουν τα φύλλα τους την τύχη του «ΕΘΝΟΥΣ».

Αν θα τού περάσει αυτό,το ξέρει μόνον ο ίδιος ο Τσίπρας...Αυτό, όμως, που δεν θα περάσει απαρατήρητο είναι η επιλεκτική του μνήμη και η διαστροφική του εικόνα γιά τα πράγματα που συνθέτουν την καταγεγραμμένη ιστορική μνήμη, που δεν παραγράφεται, όπως έκρινε ότι θα μπορούσε να κάνει με το άρθρο του αυτό.

Τί να κάνουμε...Όποιος δεν προσέχει αυτά παθαίνει και θα παθαίνει. Βεβαίως διερωτάται κανείς, πώς θα ετοποθετείτο σχετικώς η νέα εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, συντρόφισσα Τσαπανίδου, διατελέσασα δημοσιογράφος μέχρι προ ελαχίστων ημερών, γιά πράγματα που βεβαίως θα γνωρίζει ασφαλώς και δη ως εξόχως προβεβλημένη.

Θεωρώ, τέλος, ότι σε σχέση με το άρθρο του πρώην Προέδρου της ΒτΕ, συντρόφου Ν. Βούτση, που ακολουθεί στον προαναφερθέντα επετειακό αυτό τόμο, ο Τσίπρας βρίσκεται σε προφανή αναντιστοιχία ελλείμματος δεοντολογίας, μόνος σε αυτήν τη διάσταση αριστερού ακτιβισμού, με τον Βούτση να γράφει περισσότερο θεσμικά και μάλλον με σαφή περίσκεψη και βεβαίως προσοχή, τελικώς από προσεκτικώς θετική σκοπιά. Εξ ου και γράφει: «"ΤΟ ΒΗΜΑ" έχει τη δικιά συνεισφορά καθώς δεν ακολουθεί της ένοχης αποσιώπησης, των συμψηφισμών και της φανατικής προσκόλλησης στο αδιανόητο κυβερνητικό αφήγημα».


Εάν υπάρχει ένα κέρδος από το κείμενο Τσίπρα, αυτό είναι η φωτογραφία του είδους της «ενημέρωσης» στην οποία θητεύει ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω ενός συστήματος προπαγάνδας που μεταχειρίζεται την πραγματικότητα και τελικώς την κοινωνία και τους πολίτες, ως ένα πολτό που θα μπορούσε να πλάθεται στη βάση των ορέξεών και ονειρώξεών τους. Στον αντίποδα αυτής της «ενημέρωσης» βρίσκεται η ακηδεμόνευτη ενημέρωση, που δεν αντέχουν στο κομματικό ιερατείο της Κουμουνδούρου....

Για να μην αδικούμε τέλος την πληρότητα αυτού του καταλόγου πεπραγμένων του ΣΥΡΙΖΑ, με κοινό παρονομαστή την επιβολή κομματικού ελέγχου εις τα ΜΜΕ, μπορούμε, ακόμη, εντελώς ενδεικτικώς να παραθέσουμε, επί παραδείγματι:

-Την απροσχημάτιστη και εξόχως πιεστική, μέχρις βαθμού ασφυκτικού, αλλά και τελικώς αναποτελεσματική, μεθόδευση προς την πλευρά του ΚΚΕ, γιά την εκχώρηση της ραδιοφωνικής συχνότητος του Σταθμού του Περισσού εις το κομματικό δελτίο της “ΑΥΓΗΣ”, περίπου ως υποχρέωσή τους, κάτι γιά το οποίο αντέστησαν σθεναρώς. Ακόμη και η επίκληση ότι η συχνότητα αποτελούσε κληρονομιά εξ ημισείας του ενιαίου ΣΥΝ το καλοκαίρι του “βρώμικου ΄89” μάλλον τούς πείσμωσε περισσότερο εις το ΚΚΕ, παρά τούς έκανε να λειάνουν την στάση τους….

-Την εξ ίσου αναποτελεσματική προσπάθεια, μέσω του εκ Ρωσίας επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη, να τον φέρουν “στα νερά τους” και να τον ρυμουλκήσουν στις επιδιώξεις τους, μέσω των αντίστοιχων δικών του σχημάτων στο χώρο των ΜΜΕ (Τ/Ο Σταθμός «Open» κ.ο.κ.) Σε τούτο φέρεται να έχει συμβάλει αρνητικώς και το κλίμα καχυποψίας που έχει δημιουργηθεί και στην Ελλάδα, μετά τη Ρωσσική εισβολή στην Ουκρανία, για επιχειρηματικές δραστηριότητες, που θα μπορούσε να σχετίζονται με την ολιγαρχία των ισχυρών του χρήματος περί τον Πούτιν.

Συμπληρωματικώς, τέλος, με τα προηγούμενα ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί το φύλλο της «Εφ.Συν», η οποία, καίτοι προήλθε, από τα σπλάχνα της ένδοξης και απρόβλεπτης «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ», την οποία υπέσκαπταν και οδήγησαν στην αναστολή λειτουργίας τινές εκ των συντακτών της (συν-ιοί κ.ο.κ), εκμεταλλευόμενοι τα ασφυκτικά οικονομικά προβλήματα του φύλλου, εν τούτοις έστησαν ένα φύλλο-θεραπαινίδα εν πολλοίς της γραμμής του κομματικού ιερατείου του Κουμουνδούρου, στην οποία πλειοδοτούν ενίοτε εξ Αριστερών.

Ιδιαίτερη αναφορά, τέλος, δεν απαιτείται γιά το κομματικό δελτίο της "ΑΥΓΗΣ", ένα ιστορικό φύλλο που τα τελευταία χρόνια, ως θυγατρική επιχείρηση της ΣΥΡΙΖΑ ΑΕ, έχει εκφυλισθεί σε εφημερίδα απελπιστικώς χαμηλής κυκλοφορίας πανελλαδικώς και αντίστοιχης χαμηλότατης ανυποληψίας, βήμα κομματικής προπαγάνδας του χειρίστου είδους, συνεπώς και αμελητέας πολιτικής επιρροής. Στην κομματική ηγεσία της Κουμουνδούρου με το ζόρι την κρατούν σε καθημερινή κυκλοφορία.

Κρίμα, όμως, γιά το συγκεκριμένο φύλλο, από όπου πέρασαν ως διευθυντές προσωπικότητες του δημόσιου βίου (π.χ. οι αείμνηστοι Λεωνίδας Κύρκος, Γρηγόρης Γιάνναρος, Αντώνης Μπριλλάκης, Λευτέρης Βουτσάς, Σοφιανός Χρυσοστομίδης, Θανάσης Τσουπαρόπουλος) και "πέρασαν" πολλοί δημοσιογράφοι που συνεχίζουν να διαπρέπουν μέχρι και σήμερα σε όλο το φάσμα του Τύπου. Προσωπικώς τυγχάνω  απολυθείς από την "ΑΥΓΗ", γιά λόγους...ιδεολογικής καθαρότητας, μετά από περισσότερα από 28 χρόνια αδιάλειπτης και αποκλειστικής απασχόλησης.

Μπροστά, λοιπόν, σε μία τέτοια γεωγραφία των πραγμάτων για το Κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πρόδηλο ότι, συνεπεία της μεγάλης τους υστέρηση σε ημέτερα ΜΜΕ όπου θα μπορούσε-λιγότερο ή περισσότερο-να περάσουν την «γραμμή» τους, θα πρέπει να αναμένεται και μία μειωμένη αυτοπεποίθηση για την πορεία των εκλογικών τους πραγμάτων.

Και μπροστά σε μία τέτοια εκδοχή των πραγμάτων, οι του ΣΥΡΙΖΑ θα βγαίνουν να λένε ότι φταίνε οι χειραγωγούμενες σφυγμομετρήσεις και οι δημοσιογράφοι που «δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, ενεργούμενα της ΝΔ» κ.ο.κ. Εύκολα άλλοθι δηλαδή, για να αποκρυβεί ο κακός τους εαυτός, ευθυνόμενος για την εχθροπάθειά τους έναντι του Τύπου, που αρνείται να τούς προσκυνήσει…

Στη ζωή όλα πληρώνονται και αυτό είναι ένα από τα επίχειρα που θα κληθεί να καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ, από την κορυφή του Προέδρου Αλέξη Τσίπρα, πορευόμενος με εχθροπάθεια έναντι αυτών με τους οποίους καλείται να συνεργασθεί με εντιμότητα και καλή πίστη για την επικοινωνία του πολιτικού του μηνύματος, εν όψει των εκλογών που όλα δείχνουν ότι είναι κοντά.

Ό,τι έχουν σπείρει, αυτό και θα θερίσουν. Αλλιώς δεν γίνεται, είναι απλό, όσο και επιβεβλημένο. Ο κακός τους εαυτός δεν παραγράφεται, ούτε διασκεδάζεται, άλλωστε είναι τόσο πρόσφατο το πασίγνωστο «Πρόεδρε, έλα με φόρα» εκ στόματος της συντρόφισσας Πόπης Τσαπανίδου, από το Περιστέρι, εάν δεν απατώμαι, προς τον Πρόεδρό «της» Αλέξη Τσίπρα…

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

ΛΙΣΤΑ ΠΡΟΓΡΑΦΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΩΝ ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΠΑΥΛΟΥ ΠΟΛΑΚΗ, ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ "ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ" ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ "ΒΑΘΕΩΣ ΚΡΑΤΟΥΣ" ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΗ...ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ΚΑΙ ΑΜΕΣΟΤΗΤΑ.ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΜΕΓΑ, ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΟΥΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΚΑΘΕ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΗ, ΩΣ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΚΑΙ ΔΗ ΑΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΟΛΑΚΗ ΜΟΝΟΝ Ή ΣΙΩΠΗΡΩΣ-ΕΣΤΩ- ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΑΣΧΗΜΟΝΕΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟΣ...ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΘΙΓΟΜΕΝΟΙ, ΠΩΣ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ Η ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ; ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΠΩΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΞΑΝΤΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ, ΔΙΟΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ...ΔΕΝ ΘΑ ΑΣΚΗΘΟΥΝ ΕΝΔΙΚΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΟΣΑ ΑΛΛΑ ΠΡΟΒΛΕΠΟΝΤΑΙ; ΕΤΣΙ, ΜΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΠΟΛΑΚΗΔΩΝ, ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ ΟΜΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ! Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

 

Και επειδή το ζητάει ο «έλα με φόρα», προφανώς πιστεύει ο χριστιανός ότι η δική του περίοδος ήταν περίοδος την οποία αναμιμνήσκονται με νοσταλγία οι Ελληνες (αλήθεια πού ζει; Ηταν εδώ μεταξύ μας, όλα αυτά τα χρόνια; Ή παρευρισκόταν ωσεί παρών;). Δεν ξέρω τι θα αποφασίσει τελικά ο πρόεδρος Κυριάκος, αν θα σηκώσει το γάντι δηλαδή. Και αν πρόκειται να το κάνει τώρα ή όταν θα αρχίσει να «τρέχει» η προεκλογική περίοδος. Ομως μετά τα όσα διέτρεξαν την τελευταία εβδομάδα περί των διακυβερνήσεων των δύο, ΝουΔου και ΣΥΡΙΖΑ, εξ αφορμής και της έντονης αντίδρασης Γιώργου (Παπανδρέου), μια πολύ ωραία ιδέα θα ήταν να το... διευθύνει ο Γιώργος αυτό το ντιμπέιτ! Και να αρχίσει να υποβάλλει ερωτήσεις και προς τον ένα και προς τον άλλο, σχετικά με την πορεία της χώρας, επί της δικής τους περιόδου στην εξουσία!...

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 24-26/02/23

Το βουνό των αποφάσεων

Εις το βουνό ψηλά εκεί, δεν είναι εκκλησιά ερημική, αντίθετα με ό,τι θέλει ο ποιητής και διπλωμάτης Αγγελος Βλάχος (μια σπουδαία μορφή της ελληνικής διπλωματίας, συνδεδεμένη άρρηκτα με το Κυπριακό). Είναι το ξενοδοχείο Grand Forest, κοντά στο χωριό Ανήλιο, και ακριβώς απέναντι από το ωραίον Μέτσοβο.

Εχει περάσει ένα δίμηνο από την ημέρα που ο πρόεδρος Κυριάκος μάς είχε ενημερώσει ότι θα πρέπει να πάει «στο βουνό» (ψηλά εκεί - στο ίδιο ξενοδοχείο) για να λάβει τις αποφάσεις του για τον χρόνο των εκλογών, αλλά η γκρίνια που έφαγε οικογενειακώς δεν του επέτρεψε να κάνει Χριστούγεννα - Πρωτοχρονιά στο Μέτσοβο.

Δεν λέει κανείς ότι ακριβώς είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο δεν τις προκήρυξε νωρίτερα, αλλά μετά βεβαιότητος πλέον, μπορούμε να πούμε, ότι αυτό το τριήμερο, στο Grand Forest, θα πάρει τις (οριστικές) αποφάσεις του.

Αν και δεν γνωρίζω κανέναν από την πολιτική τάξη ή από τον υπόλοιπο κρατικό μηχανισμό που να πιστεύει ότι ΔΕΝ έχει πάρει την απόφαση πότε θα προκηρύξει τις εκλογές, εντούτοις, αν θες και για τα μάτια του κόσμου, ας πούμε ότι δεν έχει ακόμη αποφασίσει. Και πως πεζοπορώντας στο δάσος με τα χιονισμένα έλατα, και τα πουλάκια να κελαηδούν πάνω από το κεφάλι του, θα το κάνει το βήμα: θα αποφασίσει για την προκήρυξή τους στο Υπουργικό Συμβούλιο της 10ης Μαρτίου και τη διενέργειά τους την Κυριακή των Βαΐων 9 Απριλίου.

Ας του πιστώσουμε ότι τουλάχιστον θα είναι σχεδόν συνεπής με τα όσα έλεγε εδώ και πολλούς μήνες, ότι θα εξαντλήσει την 4ετία, και πως θέλει να είναι θεσμικά συνεπής...

Διάλυση με λόγο

Βεβαίως έχει ένα μικρό θεματάκι, όλο αυτό, με την ουσιαστικά πρόωρη διάλυση της Βουλής. Πρέπει να επικαλεστεί έναν σπουδαίο λόγο για να θέσει το σχετικό αίτημα στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και εκείνη με τη σειρά της, αφού το κάνει αποδεκτό, να υπογράψει το Προεδρικό Διάταγμα για τη διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη των εκλογών. Ποιος όμως μπορεί να είναι αυτός ο σπουδαίος λόγος, τη στιγμή που δεν... υπάρχει; 

Συνήθως προηγούμενοι πρωθυπουργοί επικαλούνταν «εθνικούς λόγους» και ειδικότερα την εκάστοτε αυξημένη ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αλλά αυτή την περίοδο και προφανώς για το επόμενο διάστημα (λόγω του σεισμού και της αλλαγής στάσης της Τουρκίας) δεν μπορεί να γίνει επίκληση των ελληνοτουρκικών σχέσεων ως σπουδαίου εθνικού λόγου. Ο Καραμανλής, ο ντεμέκ, όχι ο άλλος, ο κανονικός, είχε ζητήσει το 2007 και το 2009 πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, επικαλούμενος το θέμα της οικονομικής κατάστασης της χώρας (την πρώτη φορά για τη λήψη σοβαρών διαρθρωτικών μέτρων, τη δεύτερη φορά για να αποδράσει, αντιλαμβανόμενος τη χρεοκοπία που ερχόταν με χίλια, εξαιτίας της πολιτικής του).

Ο Κυριάκος, έτσι όπως το βλέπω το πράγμα, μάλλον την οικονομία θα χρησιμοποιήσει ως «σπουδαίο» λόγο. Δεν εκτιμώ για τα εθνικά, εκτός κι αν αλλάξει κάτι δραματικά στα ελληνοτουρκικά το επόμενο λίγο διάστημα των 15 ημερών...

Ιδέα για ντιμπέιτ

Στο πλαίσιο αυτό, βρίσκω εξαιρετικά... ενδιαφέρουσα την πρόταση/πρόσκληση/πρόκληση του «έλα με φόρα» προέδρου, να ζητήσει από τον πρόεδρο Κυριάκο, να κάνουν ένα τηλεοπτικό ντιμπέιτ (τηλεμαχία, κατά το ελληνικότερο του όρου), προκειμένου προφανώς να φανούν οι διαφορές της περιόδου διακυβέρνησης του ενός από του άλλου. Και επειδή το ζητάει ο «έλα με φόρα», προφανώς πιστεύει ο χριστιανός ότι η δική του περίοδος ήταν περίοδος την οποία αναμιμνήσκονται με νοσταλγία οι Ελληνες (αλήθεια πού ζει; Ηταν εδώ μεταξύ μας, όλα αυτά τα χρόνια; Ή παρευρισκόταν ωσεί παρών;).

Δεν ξέρω τι θα αποφασίσει τελικά ο πρόεδρος Κυριάκος, αν θα σηκώσει το γάντι δηλαδή. Και αν πρόκειται να το κάνει τώρα ή όταν θα αρχίσει να «τρέχει» η προεκλογική περίοδος.

Ομως μετά τα όσα διέτρεξαν την τελευταία εβδομάδα περί των διακυβερνήσεων των δύο, ΝουΔου και ΣΥΡΙΖΑ, εξ αφορμής και της έντονης αντίδρασης Γιώργου (Παπανδρέου), μια πολύ ωραία ιδέα θα ήταν να το... διευθύνει ο Γιώργος αυτό το ντιμπέιτ! Και να αρχίσει να υποβάλλει ερωτήσεις και προς τον ένα και προς τον άλλο, σχετικά με την πορεία της χώρας, επί της δικής τους περιόδου στην εξουσία!

Θα έσπαγε ταμεία αυτή η τηλεμαχία. θα σάρωνε ακόμη και τα (τόσα) ριάλιτι που συνωστίζονται κάθε βράδυ στις τηλεοπτικές μας οθόνες. Αμφιβάλλει κανείς;

Ασε που θα ήταν και μια χρυσή ευκαιρία να ξεφύγει για πρώτη φορά ένα τέτοιο ντιμπέιτ από τα πιο βαθιά χασμουρητά, τα οποία μας είχαν κατακλύσει σε όλα σχεδόν τα προηγούμενα...

Το ΚΑΠΗ της πολιτικής

Στο μεταξύ και επειδή έγινε αρκετός λόγος (εξαιτίας του «πολλά βαρύ και όχι» Πολάκη, κυρίως) για τα ψηφοδέλτια που ανακοίνωσε το κόμμα της χαράς, έχω να πω, ότι μπήκα στον κόπο να τα μελετήσω - να δω τα ονόματα και τις ιδιότητές τους, τέλος πάντων. Κατέληξα λοιπόν, ότι παρά τις αισιόδοξες αναφορές του προέδρου «έλα με φόρα», αλλά και των μέσων που ελέγχει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν εμπεριείχαν και τίποτε τρομερά πράγματα.

Τέτοια που να πεις, «ναι, αυτό είναι ένα ψηφοδέλτιο που αξίζει να το ρίξω, όπως είναι, ασταύρωτο, στην κάλπη». Πλην του αξιοπρόσεκτου, όπως και να το κάνεις, γεγονότος ότι οι μισές είναι γυναίκες, δεν την είδα ούτε την ανανέωση ούτε την «αμφίπλευρη διεύρυνση», στοιχεία για τα οποία υπερηφανεύονται τρελά εκεί στην Κουμουνδούρου.

Ανανέωση, με όλο το ΚΑΠΗ της πολιτικής μέσα, δεν το λες. Πες μου έναν από τη δημογεροντία του ΣΥΡΙΖΑ που να μην είναι υποψήφιος, να πω μάλιστα αυτός δεν θα είναι, αποσύρθηκε για να δώσει τόπο στα νιάτα. Ολοι μέσα είναι - και δεν θέλω να πω ονόματα, διότι δεν έχω καμία διάθεση να κατηγορηθώ από τους «δικαιωματιστές» για ηλικιακό ρατσισμό. Αλλά η αλήθεια είναι αυτή που προαναφέρω. Επίσης όση καλή διάθεση και να δείξει κανείς περί την «αμφίπλευρη διεύρυνση», δεν είδα κανέναν σοβαρό πασόκο, αλλά ούτε και δεξιό μέσα να φιγουράρει. Πρώτο όνομα ας πούμε. Ακόμη και ο πρώην περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας Καρυπίδης, τον οποίο εμφανίζουν ως σπουδαία μεταγραφή, δικός τους ήταν. Ηδη από το 2015...

Τιμή στον Σαντορινιό

Κλείνοντας τα εκλογικά ΣΥΡΙΖΑ, ο «έλα με φόρα» πρόεδρος, μαθαίνω, ότι θα κάνει μια κίνηση υψηλού συμβολισμού: θα χρησιμοποιήσει μία από τις τρεις υποψηφιότητες που έχει δικαίωμα να θέσει, για να είναι υποψήφιος στα Δωδεκάνησα. Θέλει, μου είπαν, να τιμήσει με τον τρόπο αυτό, τον εκλιπόντα πρόσφατα Νεκτάριο Σαντορινιό. Δεν έχω να πω τίποτε επ' αυτού, παρά μόνο ένα μπράβο.

Ο Σαντορινιός εκπροσώπησε επάξια τα Δωδεκάνησα, έδωσε μάχες για τα νησιά, και του αξίζει αυτή η τιμή από τον αρχηγό του.

(Ευκαιρίας δοθείσης, ας πει κάποιος στους συντάκτες του καταλόγου των υποψηφίων, ότι δεν υπάρχει εκλογική περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Υπάρχει εκλογική περιφέρεια Δωδεκανήσων. Αυτά).

Κάθε κανονικό κόμμα της φιλελεύθερης δημοκρατίας μετά τη χθεσινή απόφαση κόλαφο θα είχε κάνει την αυτοκριτική του και θα είχε αποπέμψει το καταδικασμένο στέλεχός του. Κάποια θα τον είχαν κρατήσει σε μια απόσταση ήδη από την παραπομπή του σε δίκη από το ανώτατο δικαστικό συμβούλιο -που αποτελείται από δικαστές και όχι βουλευτές. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως ποτέ. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως δήθεν αποκλειστικός φορέας της λαϊκής βούλησης, δεν κάνει ούτε αναγνωρίζει ποτέ κανένα λάθος. Πιστεύει βαθιά στα λαϊκά δικαστήρια και την οχλοκρατία και ασπάζεται τις δικαστικές αποφάσεις μόνο όταν συμφωνούν με τις απόψεις και τις ιδέες του....

Κυρίως διότι 4 χρόνια μετά την ήττα του το 2019, αποδεικνύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ένα αμετανόητο κόμμα καταγγελίας και διαμαρτυρίας που αρνείται να συμφιλιωθεί με τους θεσμούς και τις ανεξάρτητες λειτουργίες του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ένα κόμμα που ακόμη δεν έχει καταλάβει ούτε γιατί έχασε το 2019 ούτε, βεβαίως, τι πρέπει να αλλάξει για να αποτελέσει μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Ένα κόμμα που παραμένει αδιόρθωτο και γι’αυτό απολύτως ακατάλληλο για να κυβερνήσει ξανά (όσο έχει τα ίδια μυαλά και τα ίδια στελέχη).

 
Η υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών είναι βγαλμένη, άλλωστε, από την εργαλειοθήκη του πιο απροκάλυπτου και ωμού λαϊκισμού. Τα έχει όλα μέσα, από την αρχή έως το τέλος: συστηματική προσπάθεια χειραγώγησης των ΜΜΕ, επίθεση και απαξίωση της δικαιοσύνης, πολλές θεωρίες συνομωσίας περί διεφθαρμένων ελίτ και, φυσικά, περίσσεια αλάνθαστου «αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος».

 
Με αυτό το «στόρυ» στήθηκε ο διαγωνισμός των τηλεοπτικών αδειών όσο κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο τελικά καταδικάστηκε ο Ν. Παππάς. Με το ίδιο «στόρυ» συνεχίζει να πορεύεται και σήμερα μετά από δυο πολιτικές-εκλογικές ήττες και πλέον και μια αμετάκλητη δικαστική καταδίκη.

 
Κάθε κανονικό κόμμα της φιλελεύθερης δημοκρατίας μετά τη χθεσινή απόφαση κόλαφο θα είχε κάνει την αυτοκριτική του και θα είχε αποπέμψει το καταδικασμένο στέλεχός του. Κάποια θα τον είχαν κρατήσει σε μια απόσταση ήδη από την παραπομπή του σε δίκη από το ανώτατο δικαστικό συμβούλιο -που αποτελείται από δικαστές και όχι βουλευτές.

 
Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως ποτέ. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως δήθεν αποκλειστικός φορέας της λαϊκής βούλησης, δεν κάνει ούτε αναγνωρίζει ποτέ κανένα λάθος. Πιστεύει βαθιά στα λαϊκά δικαστήρια και την οχλοκρατία και ασπάζεται τις δικαστικές αποφάσεις μόνο όταν συμφωνούν με τις απόψεις και τις ιδέες του.

Το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ «εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής». Σήμερα, 4 χρόνια μετά, συνεχίζει με τον τρόπο που πολιτεύεται να παραμένει ελλιπής και να αποτελεί έναν επικίνδυνο πολιτικό και ιστορικό αναχρονισμό... 

Αυτό που δεν έχει κατανοήσει ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι έχοντας κυβερνήσει επί 4,5 χρόνια, δεν είναι ούτε άφθαρτος ούτε αλάνθαστος. Έχει δε απωλέσει προ πολλού το «ηθικό πλεονέκτημα». Καταψηφίστηκε το 2019 για τρεις, κυρίως, λόγους:

 
-Ο πρώτος ήταν η αλλοπρόσαλλη, αντιαναπτυξιακή, ταξικά μεροληπτική και άδικη φορολόγηση που επέβαλε στην οικονομία και τη μεσαία τάξη, βυθίζοντας τη χώρα αρχικά σε ύφεση και μετά σε μια αναιμική ανάπτυξη.

 
-Ο δεύτερος, η ανικανότητα του να φυλάξει τα σύνορα και να προστατεύσει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα γηγενών και μεταναστών στις περιοχές που επλήγησαν από τη μεταναστευτική κρίση. Αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ζωή από την απειλή φυσικών καταστροφών, όπως η φωτιά στο Μάτι.

 
-Και ο τρίτος, και ίσως πιο σημαντικός, είναι η αποστροφή του για τους δημοκρατικούς θεσμούς και τα κόμματα της φιλελεύθερης δημοκρατίας, που τον οδήγησε σχεδόν στην έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, σε μια σκευωρία εναντίον 2 πρώην πρωθυπουργών και 8 πρώην υπουργών με την ψήφο και της χρυσής αυγής ή στην ανερμάτιστη επιλογή ως κυβερνητικού εταίρου ενός ακροδεξιού λαϊκίστικου μορφώματος σαν τους ΑΝΕΛ.

 
Το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ «εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής». Σήμερα, 4 χρόνια μετά, συνεχίζει με τον τρόπο που πολιτεύεται να παραμένει ελλιπής και να αποτελεί έναν επικίνδυνο πολιτικό και ιστορικό αναχρονισμό.

Ο Τσίπρας όπως λένε οι πληροφορίες έδωσε μάχη για καιρό να μην αφεθεί χώρος για κριτική στο κόμμα ότι καλύπτει «ψεκασμένες θεωρίες» και στον άξονα της εν λόγω κρίσης, θα προσέθετε κάποιος και τη στήριξη του Ορθού Λόγου απ' τη μεριά του σκιώδους υπουργού Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ, Ανδρέα Ξανθού. Εδώ λοιπόν, κρατάμε το πρώτο σημείο αλλά και τη σκληρή κατά καιρούς κριτική του Πολάκη στην όλη διαχείριση της κυβέρνησης για την πανδημία. Το δεύτερο σημείο είναι το πώς θέλει το κόμμα ο Πολάκης αλλά και το πώς σκέφτεται πάνω στη «δομική αντιπολίτευση». Τάσσεται αναφανδόν υπέρ του ανοίγματος πλάι στους προεδρικούς αλλά και συχνά διατηρεί υψηλούς έως και ακραίους τόνους κατά των πολιτικών αντιπάλων του. Αυτό του προσδίδει και μια εσάνς αυτονομίας....

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 24-26/02/23

Οι ειδικές σχέσεις Αλέξη - Παύλου...

Τα δύο θέματα που βραχυκύκλωσαν την πολιτική σχέση των δύο πολιτικών ανδρών τα τελευταία δύο χρόνια ήταν η στάση του πληθωρικού Σφακιανού στην πανδημία και η θέση του για τη φυσιογνωμία του κόμματος καιτου είδους της πολεμικής που θα πρέπει να επιλέξει

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. ΜΑΝΙΑΤΗ

Η σχέση Αλέξη Τσίπρα - Παύλου Πολάκη πέρασε τη δεινότερη κρίση της την προηγούμενη εβδομάδα και τελικώς η ρήξη αποσοβήθηκε με υπαναχώρηση του δεύτερου. Οι δύο άνδρες έχουν καλή χημεία και παρότι ο τέως αναπληρωτής υπουργός Υγείας κατά καιρούς έθετε με τις κινήσεις, παρεμβάσεις του το κόμμα στο στόχαστρο, η σχέση δεν δυναμιτιζόταν. Βέβαια το τελευταίο διάστημα υπάρχουν σημεία που και η στάση του Πολάκη δεν προκύπτει πως απλώς έχει να κάνει με μια προσωπική εκκίνηση αλλά εδράζεται και σε μια συνολική θεώρηση για τα πολιτικά πράγματα που παγιώνουν εδώ και καιρό, όχι απλώς ένα άλλο ύφος αλλά και μια άλλη οπτική. 

Οι παρατηρητές μέσα στην τελευταία διετία σημειώνουν δύο θέματα που βραχυκύκλωσαν την πολιτική σχέση Τσίπρα και Πολάκη: τη στάση του πληθωρικού Σφακιανού στην πανδημία. Και τη θέση του για τη φυσιογνωμία του κόμματος και του είδους της πολεμικής που θα πρέπει να επιλέξει. Στο πρώτο, κανείς δεν ξεχνά πως ο Πολάκης έκανε σκληρή κριτική στο εμβολιαστικό πρόγραμμα αλλά και άφηνε αιχμές για όσους επιστήμονες έδειχναν μια συναίνεση στην πολιτική της κυβέρνησης. Εδώ θα έθετε κανείς στο κάδρο και την εντελώς αντίθετη θεώρηση που είχε για το θέμα από τον καθηγητή Γρηγόρη Γεροτζιάφα του θινκ τανκ του ΣΥΡΙΖΑ. Μια τόσο διαφορετική θέση και απόσταση που και προσφάτως και παρά μια σειρά «γεφυροποιών» εντός κόμματος δεν έγινε κατορθωτό να καλυφθεί μεταξύ των δύο.

Ο Τσίπρας όπως λένε οι πληροφορίες έδωσε μάχη για καιρό να μην αφεθεί χώρος για κριτική στο κόμμα ότι καλύπτει «ψεκασμένες θεωρίες» και στον άξονα της εν λόγω κρίσης, θα προσέθετε κάποιος και τη στήριξη του Ορθού Λόγου απ' τη μεριά του σκιώδους υπουργού Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ, Ανδρέα Ξανθού. Εδώ λοιπόν, κρατάμε το πρώτο σημείο αλλά και τη σκληρή κατά καιρούς κριτική του Πολάκη στην όλη διαχείριση της κυβέρνησης για την πανδημία. Το δεύτερο σημείο είναι το πώς θέλει το κόμμα ο Πολάκης αλλά και το πώς σκέφτεται πάνω στη «δομική αντιπολίτευση». Τάσσεται αναφανδόν υπέρ του ανοίγματος πλάι στους προεδρικούς αλλά και συχνά διατηρεί υψηλούς έως και ακραίους τόνους κατά των πολιτικών αντιπάλων του. Αυτό του προσδίδει και μια εσάνς αυτονομίας. 

Στα του ανοίγματος, ο Τσίπρας δεν στέκεται εντελώς αντίθετα απ' τον Πολάκη. Ομως ως ισορροπιστής ρευμάτων δεν είναι χωρίς αστερίσκους και με το κάθε άνοιγμα. Συχνά μιλάει για την ανάγκη διεύρυνσης, το ίδιο το συνέδριο την έκανε πράξη υπό μία έννοια, όμως μοιράζει το παιχνίδι σε κομματικούς και σε νέες δυνάμεις και κυρίως το πράττει για να έχει το «στράτευμα» ενωμένο.

Οι συστημικές στροφές. Αυτό που περιγράφουμε θεωρητικά, πιο μικροπολιτικά έλαβε χώρα στην Κοζάνη και στη μη τελικά υποψηφιότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ του προέδρου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Γιώργου Αδαμίδη που ερχόταν απ' τη διεύρυνση. Νίκη στα σημεία για τους κομματικούς. Σύμφωνα με πληροφορίες αυτό δεν άρεσε στον Πολάκη. Στα παραπάνω προσθέστε την πρόσφατη συνάντηση Τσίπρα με τον Γιάννη Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος. Προφανώς η Κουμουνδούρου σηκώνει το θέμα της πρώτης κατοικίας και τα κόκκινα δάνεια. Και άρα είχε λόγο να γίνει το ραντεβού. 

Ομως ο Πολάκης ανήκει πάντα σε εκείνους που δεν βλέπουν θετικά «τις συστημικές στροφές», παρότι δεν μίλησε για το εν λόγω θέμα. Μίλησε όμως με αφορμή τη μη υποψηφιότητα του Μιχάλη Χαιρετάκη - πολιτικού του φίλου - στα Χανιά και για μερικές ώρες έδωσε και τελεσίγραφο στο κόμμα και για τη δική του μη κάθοδο (τις ώρες που γράφουμε τούτες τις γραμμές, το θρίλερ πάντως συνεχίζεται στο αν θα κατέβει ο Πολάκης). Εδώ η απάντηση του Τσίπρα ήταν τόσο ακαριαία που και επίδειξη ισχύος έκανε και φρονημάτισε τον Πολάκη στο όνομα του «κόμματος». «Και οι δύο το χειρίστηκαν καλά. Ο πρόεδρος δεν μπορούσε να μασήσει σε αντάρτικα ενόψει εκλογών και ο Παύλος έκανε πίσω και σωστά», έλεγε στέλεχος πιο αποστασιοποιημένο από τις τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Το βέβαιο είναι πως θα έχουμε συνέχεια σε μια σχέση πολλών αναταράξεων.

...και το ειδικό βάρος του αψύ Σφακιανού

Επιχειρεί γιουρούσια εναντίον των πολιτικών αντιπάλων, αλλά συχνά κάνει και αντάρτικα στο δικό του κόμμα


ΤΗΣ ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ

Όλοι οι επαγγελματίες της πολιτικής δηλώνουν στρατιώτες των παρατάξεών τους. Δεν συμφωνούν, όμως, κι όλοι στον ορισμό του καλού στρατιώτη. Για κάποιους, βοναπαρτικά σκεπτόμενους, ιδανικός δεν είναι τόσο αυτός που μάχεται, όσο εκείνος που προελαύνει. Για άλλους, τον τίτλο αξίζουν μόνο όποιοι εφαρμόζουν το απαράβατο αξίωμα της ρωμαϊκής πειθαρχίας: φοβούνται τους αξιωματικούς τους περισσότερο απ' τον εχθρό. Ο Παύλος Πολάκης, ως οπλίτης του συριζαϊκού στρατού, επιχειρεί σε τακτά χρονικά διαστήματα γιουρούσια εναντίον των πολιτικών αντιπάλων. Αλλά, το ίδιο συχνά κάνει κι αντάρτικα στο δικό του γενικό επιτελείο. Τα πρώτα τού εξασφαλίζουν αριστερά μετάλλια. Τα δεύτερα αποδυναμώνουν το κόμμα του στα μάτια όσων δεν είναι ταγμένοι στο πλευρό του. Ο βουλευτής Χανίων έχει - όπως παρατηρούν φίλιες δυνάμεις κι εχθροί - ειδικό βάρος για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η φεϊσμπουκική αμφισβήτηση των μεθόδων συγκρότησης του ψηφοδελτίου στον νομό που πολιτεύεται κι οι απειλές περί μη καθόδου ενόχλησαν αρκετούς συντρόφους του. Τους ενόχλησαν επειδή προκάλεσαν έναν νέο γύρο εσωστρέφειας στην αξιωματική αντιπολίτευση - και μάλιστα σε προεκλογικό χρόνο. Οι συμπολεμιστές του τού χρέωσαν πως για μια ακόμη φορά προσέφερε στη ΝΔ την ευκαιρία να αλλάξει την ατζέντα. Η αλήθεια είναι ότι η πρόσφατη αντιπολιτευτική ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ βρίθει παραδειγμάτων όπου το κόμμα αναγκάζεται να αφήσει τη θέση του επιτιθέμενου στην κυβέρνηση και να βρεθεί σ' αυτή του αμυνόμενου απέναντι στην Κεντροδεξιά εξαιτίας της σφακιανής αψάδας. 

Ο κατάλογος περιλαμβάνει περιστατικά όπως το ανέβασμα φωτογραφιών από μάζωξη σε φιλικό σπίτι την περίοδο της σκληρής καραντίνας, αντιεμβολιαστικές συμβουλές, απόπειρες εκφοβισμού κυβερνητικών με ατάκες τύπου «την Τρίτη που θα 'ρθω να φοράς τσίγκινο», υποσχέσεις για τη δεύτερη φορά Αριστερά που «θα 'ναι αλλιώς» και πολλά άλλα. Η οφ δε ρέκορντ εκτίμηση των νεοδημοκρατών τον θέλει να έχει εξελιχθεί σε πολύτιμο «σύμμαχο» για την Πειραιώς, αφού όποτε μονοπωλεί την πολιτική ειδησεογραφία, οι γαλάζιοι ταυτίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ με τον πολακισμό. Κι έτσι, έχουν βάσιμες ελπίδες να προσεγγίσουν ευκολότερα από τη μείζονα αντιπολίτευση τους ψηφοφόρους του Κέντρου - οι οποίοι αποστρέφονται τις τοξικές μεθόδους αντιπαράθεσης που ο εν λόγω συριζαίος προτιμά. Ο Πολάκης μουντζουρώνει την κεντροαριστερή εικόνα που προσπαθεί να εκπέμψει η Κουμουνδούρου τόσο συχνά, ώστε τα ίχνη του λεκέ να μη φεύγουν ποτέ τελείως.

Εθισμός. Από την άλλη, βέβαια, οι γνώστες των συριζαϊκών παρασκηνίων επιμένουν ότι έχει φανατικούς υποστηρικτές στους κόλπους της κομματικής βάσης. Παραδέχονται ότι το πεζοκεφαλαίο ύφος του μπούλινγκ σε όποιον βρίσκεται απέναντι - που έχει καθιερώσει - απωθεί κεντρώους. Ταυτόχρονα, ωστόσο, συσπειρώνει το πιστό στο κόμμα κοινό πολύ πέρα από τα όρια της Κρήτης, λένε. Εχει την ικανότητα να ντοπάρει όποιους τσακώνονται στα διαδικτυακά καφενεία απ' όπου κι αν πληκτρολογούν. Εξού ίσως κι οι άσπονδοι εσωκομματικοί του φίλοι τού καταλογίζουν εθισμό στη σοσιαλμιντιακή δημοσιότητα.

Οπως και να 'χει, πηγές που γνωρίζουν την ανθρωπογεωγραφία των κρητικών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν ότι έχει πέραση στο νησί του. Τα αποτελέσματα των εθνικών του 2019 τους επιβεβαιώνουν - όπως και οι πληροφορίες οι οποίες ήθελαν το έτερο μεγάλο χανιώτικο όνομα του κόμματος να ζητά μια λίστα χωρίς τον φίλο του «καπετάν Παυλή». Ο τελευταίος είναι χρήσιμος στην ηγεσία με κάποιον τρόπο, λοιπόν. Οχι αμελητέο, μάλιστα, μια κι ένα από τα πάγια προβλήματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι οι τάσεις αποσυσπείρωσης που εμφανίζει σε μη προεκλογικές περιόδους. 

 Η μέθοδος χειρισμού του - τόσο όταν απασφαλίζει, όσο και στη ρουτίνα της επικαιρότητας - συνοψίζει τη στάθμιση που χρειάζεται να κάνει διαρκώς ο ΣΥΡΙΖΑ: το ζύγισμα του ακραίου στυλ πολιτεύεσθαι, το οποίο τον εκτίναξε στην εξουσία κατά τη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων, και της μετριοπάθειας που απαιτεί η ανάληψη της κυβερνητικής ευθύνης σήμερα - το μπλανσάρισμα, δηλαδή, των αναγκών των προσηλυτισμένων με εκείνες του κεντρώου εκλογικού σώματος που βγάζει κυβερνήσεις. Τι άραγε βαραίνει πιο πολύ όσο είναι ελεύθερος ο Πολάκης να δίνει τον τόνο; Η ερώτηση είναι ρητορική.

Oσοι τάσσονται υπέρ της συμφωνίας των SSI υποστηρίζουν ότι τα χρήματα που θα δαπανήσει η Ελλάδα μέσω της SSI θα επιστρέψουν στο ελληνικό κράτος, στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, στο πολλαπλάσιο και για πολλά χρόνια. Διαφορετική δείχνει να είναι ωστόσο η θέση των επιτελείων, τα οποία θέλουν σαφείς εξηγήσεις για τα έργα υποδομών και κοστολόγηση του τι θα περιλαμβάνει η συμφωνία των επιπλέον 600-800 εκατομμυρίων δολαρίων...

Από ¨ΤΑ ΝΕΑ" 

"ΤΑ ΝΕΑ", 23/02/23

ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΦΩΤΑΚΗ

Σε πεδίο διαφωνιών εξελίσσονται οι όροι και το τι θα συμπεριλάβει τελικά το υπουργείο Εθνικής Αμυνας στη συμφωνία για την προμήθεια των F-35. Πιο συγκεκριμένα, η διαμάχη που έχει ξεσπάσει το τελευταίο διάστημα αφορά το ζήτημα της συμφωνίας Ασφάλειας Εφοδιασμού και Πληροφοριών (Security of Supply and Information - SSI) συνολικού εκτιμώμενου επιπλέον κόστους 600-800 εκατ. δολαρίων.

Η εν λόγω συμφωνία αφορά το πρόγραμμα κατασκευής των αναγκαίων υποδομών που απαιτούνται για την πλήρη επιχειρησιακή αξιοποίηση των αεροσκαφών F-35 και η διαφωνία έχει προκύψει για το αν θα πρέπει τα χρήματα να πληρωθούν στη Lockheed Martin και να επιστρέψουν ως υποδομές στην Ελλάδα ή αν οι ελληνικές υπηρεσίες έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν στις απαιτούμενες ενέργειες ενδεχομένως και σε πολύ χαμηλότερο κόστος.

Η συμφωνία SSI περιλαμβάνει τις δαπάνες για την κατασκευή και υποστήριξη των υποδομών που απαιτούνται για το τεχνολογικά προηγμένο μαχητικό 5ης γενιάς (όπως το κέντρο κυβερνοασφάλειας, τα κτίρια υποστήριξης του αεροσκάφους και οι εγκαταστάσεις ασφαλείας, καθώς και η βιομηχανική συμμετοχή της ΕΑΒΙ στην κατασκευή και υποστήριξη του F-35A για τη διεθνή αγορά).

Οι υποστηρικτές της συμφωνίας σημειώνουν ότι τα SSI είναι ζωτικής σημασίας τόσο για τη διαχρονική αξιοποίηση του μαχητικού ώστε να αξιοποιηθούν στο μέγιστο τα διαθέσιμα κονδύλια, όσο και για την ενίσχυση της ΕΑΒΙ.

Οι ίδιες πηγές σημειώνουν δε ότι η συμμετοχή της ΕΑΒΙ στην παραγωγή του F-35A μέσα από τη συμφωνία SSI συνιστά μια διαχρονική επένδυση του ελληνικού κράτους στον τομέα της αεροναυπηγικής βιομηχανίας, με πολλαπλά οφέλη τόσο τεχνολογικά όσο και οικονομικά, αφού, όπως γίνεται αντιληπτό, η παραγωγή του F-35 θα διαρκέσει πολλές δεκαετίες, διατηρώντας τις γραμμές παραγωγής των ελληνικών εταιρειών που θα συμμετάσχουν στο πρόγραμμα σε λειτουργία για πολλά χρόνια. Εκτιμούν ότι η ενσωμάτωση της ΕΑΒΙ στην εφοδιαστική αλυσίδα του F-35 θα έχει ως αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση της ανταγωνιστικότητας, μέσω της πραγματοποίησης νέων επενδύσεων στις αεροδιαστημικές βιομηχανικές υποδομές της χώρας, στον τομέα της αεροναυπηγικής και ηλεκτρονικών, της απόκτησης νέων προηγμένων τεχνολογιών και της μεταφοράς τεχνογνωσίας στην ΕΑΒ για την υποστήριξη του αεροσκάφους.

Oσοι τάσσονται υπέρ της συμφωνίας των SSI υποστηρίζουν ότι τα χρήματα που θα δαπανήσει η Ελλάδα μέσω της SSI θα επιστρέψουν στο ελληνικό κράτος, στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, στο πολλαπλάσιο και για πολλά χρόνια.

Διαφορετική δείχνει να είναι ωστόσο η θέση των επιτελείων, τα οποία θέλουν σαφείς εξηγήσεις για τα έργα υποδομών και κοστολόγηση του τι θα περιλαμβάνει η συμφωνία των επιπλέον 600-800 εκατομμυρίων δολαρίων.

ΠΩΣ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΜΑΧΗΤΙΚΩΝ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΤΥΠΩΝ....

 

Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση θα λέγαμε. Ισως όχι και τόσο υπέροχη όταν πολιτικά πρόσωπα εκμεταλλεύονται τη δύναμή τους, την εξουσία τους και προσπαθούν να επιβάλουν πρακτικές παράνομες και μόνο με βάση τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Ο Νίκος Παππάς είναι θύμα της οίησής του και μιας γενικής τάσης του ΣΥΡΙΖΑ να θεωρεί εαυτόν «ηγέτη» της κάθαρσης. Αυτός ο «Μεσσιανισμός» δεν κάνει καλό, ειδικά αν και αυτοί που τον υπηρετούν είναι και οι ίδιοι «βουτηγμένοι» σε λάθη, παραλείψεις, παρασκηνιακά παζάρια, συνεννοήσεις κάτω από το τραπέζι....

Η ατιμωτική ποινή στον Παππά και η αλαζονεία της εξουσίας

Η ποινή που επιβλήθηκε στο Νίκο Παππά θα τον βαραίνει για πάντα. Ομως, ας είναι η αρχή να σταματήσει αυτή η απίστευτη αλαζονεία πολλών πολιτικών προσώπων

Η απόφαση για διετή φυλάκιση με τριετή αναστολή σε βάρος του Νίκου Παππά είναι «βόμβα», έστω κι αν δεν πάει φυσικά φυλακή, έστω κι αν πρόκειται για πλημμέλημα.

Διότι πρόκειται για μια απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου, ανώτατοι δικαστές δηλαδή αποφάσισαν ομόφωνα ότι ο Νίκος Παππάς είναι ένοχος, και δεν χωράει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει μια απόφαση σε κορυφαίο επίπεδο, έστω και αν το έκανε ήδη ο Παππάς και ο ΣΥΡΙΖΑ. Για «πολιτική δίκη» μίλησε κι ότι «θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ενοχοι Παππάς - Καλογρίτσας: Αυτές είναι οι ποινές

Και ο δικηγόρος του ήδη μίλησε για εκδικητική απόφαση και προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ενώ έψεξε τους δικαστές γιατί –είπε- δεν είχαν σθένος.

Προφανώς όταν δεν είναι αρεστές οι αποφάσεις τότε οι δικαστές είναι αδύναμοι, όταν είναι αρεστές τότε… κερδίζει η Δικαιοσύνη. Κάτι που ίσως το δούμε σύντομα στη δίκη του Δ. Παπαγγελόπουλου και της Ελ. Τουλουπάκη.

Όμως, η απόφαση αυτή έχει και πολλά ακόμη ενδιαφέροντα θέματα.

Το πρώτο είναι ότι έχουμε την ανώτατη ποινή που θα μπορούσε να επιβληθεί για το συγκεκριμένο αδίκημα. Και το δεύτερο είναι ότι ο Χρήστος Καλογρίτσας έπεσε στα μαλακά.

Όμως, ο Νίκος Παππάς πλέον βαρύνεται με μια ατιμωτική ποινή. Που θα τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή διότι δεν είναι πρωτόδικη, αλλά είναι απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου, είναι απόφαση αρεοπαγιτών.

Θυμίζουμε ότι καταδίκη από Ειδικό Δικαστήριο είχε το 1992 ο Δημήτρης Τσοβόλας. Μια ποινή που θα τον βάραινε για όλη του τη ζωή αν το 1993, μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές η Βουλή των Ελλήνων δεν του απένειμε χάρη.

Αυτό σημαίνει ότι και για το Νίκο Παππά θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο. Αν δηλαδή προκύψει κάποια στιγμή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να του απονεμηθεί χάρη προκειμένου να φύγει η «κηλίδα» της καταδίκης τους.

Για τον πρώην υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ και πιο στενό συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα δεν υπάρχει πρόβλημα σε ό,τι αφορά την κάθοδό του στις εκλογές. Δεν του επιβλήθηκε στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, έστω κι αν έχει καταδικαστεί σε 2 χρόνια με αναστολή.

Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ θα τον «κατεβάσει» υποψήφιο; Προφανώς και θα τον κάνει διότι σε άλλη περίπτωση θα τον «άδειαζε» κανονικά, θα τον «τέλειωνε» πολιτικά και θα αποδεχόταν την ενοχή του. Και ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο, ειδικά λίγες ημέρες πριν από την προκήρυξη των εκλογών.

Η αντίδραση είναι προφανής. Αμφισβήτηση της δικαιοσύνης, την οποία «χρεώνουν» στην κυβέρνηση και ο λαός θα… επαναφέρει τη δικαιοσύνη, προφανώς στα μέτρα που ο καθένας το επιθυμεί.

Όμως, η δικαιοσύνη τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι μία, ακομμάτιστη και μη αμφισβητήσιμη από κανέναν. Αλλά αυτή είναι μια διαφορετική συζήτηση που δεν θα καταλήξει πουθενά, δυστυχώς για τη χώρα και το κράτος δικαίου.

Σε πολιτικό επίπεδο, ωστόσο, θα έχουμε ακόμη μια σύγκρουση ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Η μεν πρώτη θα μιλά πλέον όχι για υπόδικο Παππά, αλλά για ένοχο και καταδικασμένο, ο δεύτερος θα μιλά για σκευωρία.

Και μην ξεχνάμε ότι ξεκινά νέα έρευνα για τις καταγγελίες της γραμματέως του Καλογρίτσα περί μαύρου χρήματος. Κι αυτό «αγγίζει» συνολικά την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο τον Νίκο Παππά.

Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση θα λέγαμε. Ισως όχι και τόσο υπέροχη όταν πολιτικά πρόσωπα εκμεταλλεύονται τη δύναμή τους, την εξουσία τους και προσπαθούν να επιβάλουν πρακτικές παράνομες και μόνο με βάση τις πολιτικές τους πεποιθήσεις.

Ο Νίκος Παππάς είναι θύμα της οίησής του και μιας γενικής τάσης του ΣΥΡΙΖΑ να θεωρεί εαυτόν «ηγέτη» της κάθαρσης. Αυτός ο «Μεσσιανισμός» δεν κάνει καλό, ειδικά αν και αυτοί που τον υπηρετούν είναι και οι ίδιοι «βουτηγμένοι» σε λάθη, παραλείψεις, παρασκηνιακά παζάρια, συνεννοήσεις κάτω από το τραπέζι.

Δεν ξέρω αν «όλα εδώ πληρώνονται», γιατί στην Ελλάδα πολλά έχουν δει τα μάτια μας.

Όμως, μακάρι αυτή η απόφαση να σταματήσει την αλαζονεία πολλών πολιτικών προσώπων, οι οποίοι νομίζουν ότι θα είναι πάντοτε ισχυροί και δεν θα δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Και το λέω διότι και σήμερα αρκετοί πολιτικοί νομίζουν ότι είναι στο απυρόβλητο.

Η αλαζονεία της εξουσίας ποτέ δεν έκανε καλό, ειδικά στο λαό. Και το λέω αυτό με τη σκέψη ότι αυτή η απόφαση δεν θα γίνει η αρχή για νέο γύρο εκδίκησης αν έρθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το «θα είναι αλλιώς», φαντάζει τρομακτικό, όχι για εκείνους που θα έπρεπε πράγματι να φοβούνται, αλλά κυρίως για όλους εμάς που δεν μπορούμε να βλέπουμε μια χώρα να ζει σκηνικά εμφυλίου εν έτει 2023.

 

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΙΑ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ; ΠΩΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ Ο ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΕΥΑΓ. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ....

Ως γνωστόν, ο Ναύαρχος ε.α. Ευάγ. Αποστολάκης, Επίτιμος Α/ΓΕΕΘΑ και Υπουργός Εθνικής Άμυνας τους τελευταίους έξι μήνες της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, είναι μία προσωπικότητα χαμηλών τόνων που μετρά τα δημόσια λόγια του, μέσω των διατυπώσεων που επιλέγει, αποφεύγοντας, με δεδομένη συνέπεια, τις οξύτητες, τα λεκτικά πυροτεχνήματα. Είναι γεγονός ότι το ίδιο προφίλ τον εχαρακτήρισε και στην προτέρα του θέση ως Α/ΓΕΕΘΑ, αλλά τώρα αποκτά άλλη διάσταση…

Εάν κρίνουμε από την απάντηση εις το ερώτημα από τον Απ. Μαγγηριάδη, στην τελευταία του συνέντευξη από την ΕΡΤ-1, για το ενδεχόμενο μετεκλογικώς Κυβέρνησης συνασπισμού ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, δεν έσπευσε να το αποκλείσει, πολλώ δε μάλλον να το δαιμονοποιήσει, προκρίνοντας τη διατύπωση «τα πάντα είναι πιθανά»….(Από το 19:00 του αρχείου από το "Militaire" ). Και ακόμη δεν προέκρινε να δαιμονοποιήσει την Κυβέρνηση της ΝΔ και τον Πρωθυπουργό Κυρ. Μητσοτάκη προσωπικά, όπως επιλέγουν συστηματικώς, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο οι περισσότεροι από το ΣΥΡΙΖΑ, με επιχειρηματολογία της πιο τυφλής πολεμικής και πιο οξείας μισαλλοδοξίας, στην οποία πρωτοστατούν οι διάφοροι Πολάκηδες. Πολλώ δε μάλλον να αποκλείσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, με ένα ηχηρό του «απεταξάμην».

Καθώς θεωρείται βεβαία η θέση του ως εκλόγιμου στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς και συμμετοχής του εις την επόμενη ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, σκέπτομαι τη συνύπαρξή του με τον αψύ Σφακιανό ή άλλους ΣΥΡΙΖΑίους κεκράκτες, πρώην δημοσιογράφους της ΕΡΤ-3 και άλλα φιντάνια του είδους…Όπως κι αν το κάνουμε, ο χώρος των ΕΔ τροφοδοτεί κατά κανόνα την πολιτική με στελέχη σκεπτόμενα κατ’ εξοχήν και όχι κραυγάζοντα, σε όλο το πολιτικό φάσμα! Και εξ αυτού του λόγου, η έξοδος σημαινόντων στελεχών των ΕΔ στην αποστρατεία δεν πρέπει να προεξοφλείται και ως ιδιώτευσή τους μελλοντικώς.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

https://www.militaire.gr/apostolakis-kyverniseis-synergasias/

....Και τρία σχόλια που έχουν ακολουθήσει

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 24-26/02/23

"ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ", 22/02/23

"δημοκρατία", 24/02/23

 

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ, ΛΕΥΤΕΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Από το "ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ"

 

ΤΙ ΕΙΠΑΝ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΕΣ ΤΟΥΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΑΜΥΝΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΓΑΛΛΙΑΣ, ΣΤΟ ΥΠΕΘΑ...

Συνάντηση ΥΕΘΑ Νικόλαου Παναγιωτόπουλου με 

τον Υπουργό Άμυνας της Γαλλικής Δημοκρατίας 

Σεμπαστιάν Λεκορνύ

O Υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Νικόλαος Παναγιωτόπουλος συναντήθηκε σήμερα 24 Φεβρουαρίου 2023 με τον Υπουργό Άμυνας της Γαλλικής Δημοκρατίας κ. Σεμπαστιάν Λεκορνύ (Sébastien Lecornu), στο πλαίσιο της επίσημης επίσκεψής τoυ στην Ελλάδα.

Οι δύο Υπουργοί συμμετείχαν στις διμερείς συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν στην Αίθουσα Συνεδριάσεων «Ιωάννης Καποδίστριας» με θέματα σχετικώς με την περαιτέρω ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας στον αμυντικό τομέα. Επιπλέον, συζητήθηκαν θέματα περιφερειακής συνεργασίας στα Βαλκάνια, οι προκλήσεις ασφαλείας και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και οι εξελίξεις στην Ουκρανία.

Στις συνομιλίες συμμετείχαν επίσης ο Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ Αντιναύαρχος Φραγκίσκος Λελούδας ΠΝ, ως εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Άγγελος Χουδελούδης, ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Ιωάννης Δρυμούσης ΠΝ και ο Υπαρχηγός ΓΕΑ Υποπτέραρχος (Ι) Αντώνιος Πανίδης, ως εκπρόσωπος του Α/ΓΕΑ, ο Πρέσβυς της Γαλλικής Δημοκρατίας στην Αθήνα Πατρίκ Μεζονέβ (Patrick Maisonnave), καθώς και πολυμελείς αντιπροσωπείες των δύο πλευρών.

Μετά τις συνομιλίες και την κατ’ ιδίαν συνάντηση των δύο Υπουργών, ακολούθησαν δηλώσεις προς τους Στρατιωτικούς Συντάκτες στην Αίθουσα Τύπου του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης:

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: «Κύριε Υπουργέ, αγαπητέ Σεμπαστιάν, είναι ιδιαίτερη τιμή και χαρά να σας καλωσορίζω σήμερα στην Αθήνα και στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Η σημερινή σας επίσκεψη επιβεβαιώνει την ισχυρή και διαχρονική φιλία των χωρών και των λαών μας, καθώς και τη στρατηγική σχέση μας τόσο σε διμερές επίπεδο, όσο και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΝΑΤΟ.

Μοιραζόμαστε τις ίδιες θεμελιώδεις αρχές και αξίες, καθώς και ένα κοινό όραμα για την ειρήνη, ασφάλεια, σταθερότητα και ευημερία, τόσο στην Ευρώπη, όσο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η υπογραφή της Διμερούς Συμφωνίας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης και της Συνεργασίας στον Τομέα της Άμυνας και της Ασφάλειας τον Σεπτέμβριο του 2021, αποτέλεσε ένα νέο ορόσημο στις διμερείς σχέσεις μας, καθώς και στη συνεργασία μεταξύ των Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδας – Γαλλίας. Απτή απόδειξη άλλωστε αυτής της σχέσης, αποτελούν η απόκτηση των τριών υπερσύγχρονων φρεγατών «Belh@rra», που βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς και αυτή των 24 αεροσκαφών «Rafale», δώδεκα εκ των οποίων επιχειρούν ήδη από την Αεροπορική Βάση της Τανάγρας, την οποία θα επισκεφθούμε και σήμερα.

Θα ήθελα επίσης να εκφράσω την ικανοποίηση μας για τη συνεχή παρουσία Γαλλικών Ναυτικών Δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Συμβάλλουν ασφαλώς στη σταθερότητα και την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής. Την προηγούμενη εβδομάδα το Αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκωλ», το οποίο επιχειρεί στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου κατέπλευσε στη Σούδα και συμμετείχε σε συνεργασία με την Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό, ενώ η φρεγάτα «Προβάνς» κατέπλευσε πρόσφατα στο λιμάνι του Ηρακλείου στο πλαίσιο εκπαιδευτικού πλου.

Με τον Υπουργό Λεκορνύ επίσης συζητήσαμε την κατάσταση Ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο. Επί τη ευκαιρία θα ήθελα να εκφράσω και σήμερα τη συμπαράστασή μας στον τουρκικό λαό για τον καταστροφικό σεισμό της 6ης Φεβρουαρίου και να τονίσω επιπλέον την έμπρακτη συνδρομή της Ελλάδας από την πρώτη στιγμή, όπως ακριβώς και έπρεπε. Είμαστε πάντα υπέρ των σχέσεων καλής γειτονίας και καλωσορίζουμε τη διαφαινόμενη αποκλιμάκωση της έντασης στην περιοχή. Ελπίζω βέβαια αυτή να διατηρηθεί και στο μέλλον και να αποτελέσει την αρχή μιας νέας εποχής στις σχέσεις των δυο χωρών, καθώς και την αρχή ενός ουσιαστικού διαλόγου με βάση ασφαλώς το Διεθνές Δίκαιο.

Με τον Υπουργό συζητήσαμε επίσης τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη ρωσική εισβολή, επαναλάβαμε λοιπόν τη βούλησή μας να συνεχίσουμε να στηρίζουμε την Ουκρανία με κάθε δυνατό τρόπο για όσο χρόνο απαιτηθεί. Δυστυχώς δεν διαφαίνεται ακόμα προοπτική τερματισμού των συγκρούσεων και των δεινών του ουκρανικού λαού, ο οποίος μάχεται με αυτοθυσία και αυταπάρνηση. Η υποστήριξή μας στην ανεξαρτησία, την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας ήταν και παραμένει ακλόνητη.

Εν κατακλείδι, η Ελλάδα ανέκαθεν υποστήριζε πρωτοβουλίες για την προώθηση της σταθερότητας και της ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή.

Έχουμε κτίσει ισχυρές συμμαχίες με φιλικές χώρες βασισμένες στους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τετραμερής Ελλάδας, Γαλλίας, Ιταλίας και Κύπρου, την οποία συμφωνήσαμε να εμπλουτίσουμε κατά τις συζητήσεις μας σήμερα και με νέες δραστηριότητες.

Δηλώνω εξαιρετικά ικανοποιημένος που η συζήτησή μας ήταν πάρα πολύ ουσιαστική ως προς τις απειλές και τις προκλήσεις ασφαλείας που υπάρχουν στην περιοχή μας και πώς μέσω κοινών προσπαθειών, θα μπορέσουμε να τις αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά.

Κύριε Υπουργέ, αγαπητέ Σεμπαστιάν, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και για την επίσκεψή σας και να σας ευχηθώ κάθε επιτυχία στο έργο σας. Κι επίσης να ευχηθώ η διμερής σχέση μας, η στρατηγική αυτή εταιρική σχέση ιδίως στον τομέα της Άμυνας να εμπλουτίζεται και να ενισχύεται όλο και περισσότερο.

Σας ευχαριστώ πολύ».

ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΛΕΚΟΡΝΥ: «Ευχαριστώ κ. Υπουργέ, ευχαριστώ αγαπητέ Νίκο, για αυτήν την υποδοχή.

Το είπα και νωρίτερα στις συζητήσεις μας, οι σχέσεις Αθηνών και Παρισίων είναι συστηματικές, πλούσιες και στενές. Είναι φιλικές και βασισμένες στη μεγάλη εμπιστοσύνη ανάμεσα στον Πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη, τον οποίο είχα την τιμή να συναντήσω χθες, και τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας κ. Εμμανουέλ Μακρόν.

Έτσι είναι οι μεταξύ μας σχέσεις, καθώς είστε ο πρώτος Υπουργός Άμυνας που μού εξέφρασε τη φιλία και την εκτίμησή του κατά την τοποθέτησή μου πριν από μόλις εννέα μήνες. Εννέα μήνες και αυξήσαμε πολύ τις συναντήσεις μας. Επισήμως είναι η τέταρτη ή πέμπτη, αν δεν προσμετρήσουμε και τις πολυάριθμές απευθείας συνομιλίες που έχουμε σε εβδομαδιαία βάση, μέσω τηλεφώνου, whatsapp, προφανώς και τις κατ’ ιδίαν συναντήσεις μας στις διάφορες υπουργικές συνόδους στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πραγματικά είστε ο ομόλογος με τον οποίο διατηρώ τις στενότερες σχέσεις, ένας από τους ομολόγους με τους οποίους έχω τις περισσότερες επαφές και υπάρχει μια ισχυρή αδελφική σχέση μεταξύ της Ελλάδας και της Γαλλίας. Μοιραζόμαστε τη Μεσόγειο, μοιραζόμαστε Ιστορία, μοιραζόμαστε Πολιτισμό αλλά έχουμε και κοινά ζητήματα ασφάλειας με διακυβεύματα που δεν σταματούν να μας απασχολούν.

Αυτή η σημερινή διμερής συνάντησή μας λοιπόν, μάς επέτρεψε να κάνουμε μια αποτίμηση στα διάφορα θέματα της συνεργασίας μας, συνεργασίας προφανώς σε θέματα επιχειρησιακά, ασκήσεων ή συνεκπαιδεύσεων για τα οποία ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης και ο Πρόεδρος κ. Εμμανουέλ Μακρόν έδωσαν οδηγίες σε εμάς, όπως και στους Αρχηγούς των Επιτελείων μας να αυξήσουμε την ισχύ, τον αριθμό και την ποιότητα των ασκήσεων που θα διεξάγονται σ’ αυτήν την περιοχή της Μεσογείου τις επόμενες εβδομάδες και τους επόμενους μήνες.

Δεν ξεκινούμε από το μηδέν. Υπάρχει ήδη ένα σημαντικό ιστορικό σε αυτό το ζήτημα αλλά είναι ξεκάθαρο ότι πρέπει να προχωρήσουμε. Αναφερθήκατε στο αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκωλ» και βεβαίως τις φρεγάτες και τις ναυτικές δυνάμεις, τα αεροσκάφη “Rafale”, τα υποβρύχιά μας, συμπεριλαμβανομένων και των υποβρυχίων πυρηνικής πρόωσης, των πυρηνικών επιθετικών υποβρυχίων.

Σαφέστατα σήμερα το πρωί διασαφηνίσαμε την μεθοδολογία που θα επιτρέψει στους αρχηγούς των Κυβερνήσεων και των Κρατών μας να ενισχύσουν την κοινή εκπαίδευση και τις κοινές επιχειρήσεις μας στο μέλλον.

Το δεύτερο θέμα στο οποίο αναφερθήκαμε είναι το θέμα των εξοπλισμών και των δυνατοτήτων στη συνεργασία μεταξύ μας. Σας υποδέχθηκα στη Λωριάν για την παρακολούθηση της εξέλιξης του προγράμματος των φρεγατών μας, για το οποίο προφανώς ασκούμε πίεση στον βιομηχανικό εταίρο μας, τη “Naval Group”, να τηρήσει τις προθεσμίες γιατί προφανώς χρειάζεστε αυτά τα πλοία. Προφανώς θα επανέλθουμε στο θέμα των “Rafale” σε λίγα λεπτά κατά την επίσκεψη στην Αεροπορική Βάση, αλλά επιτρέψτε μου να πω πόσο περήφανος είναι ο Γαλλικός λαός γι’ αυτή τη συνεργασία η οποία δεν είναι απλώς εμπορική. Επιθυμούμε αυτή η συνεργασία να βασίζεται στα διακυβεύματα ασφαλείας, να βασίζεται σε μια πολύ πιο στενή εταιρική σχέση και το λέω ενώπιον του Πρέσβη μας, τον οποίο επιδοκιμάζω διότι με την ομάδα εργασίας του, τον Ακόλουθο Άμυνας και τον Ακόλουθο Εξοπλισμών, για την πολύ σημαντική δουλειά που έφεραν εις πέρας τους τελευταίους μήνες για αυτό το ζήτημα. Επιθυμούμε αυτή η βιομηχανική σχέση να γίνει περισσότερο win – win σε μια ευρωπαϊκή διάσταση σε μια διάσταση συνεργασίας για την οποία ζητήσαμε από τις βιομηχανίες μας, να μας δείξουν την ευρηματικότητά τους για τον καιρό που θα έρθει. Είναι δυνατότητες που χρειάζονται ακριβώς για να καταστεί αυτή η συνεργασία win – win για όλους. Πιστεύω ότι αυτό είναι το πνεύμα που θέλουμε να επιτύχουμε μεταξύ των Ευρωπαίων.

Τρίτο θέμα συζήτησης ήταν προφανώς η ευρύτερη κατάσταση ασφαλείας, στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο, η Ουκρανία προφανώς και το θέμα της στρατιωτικής αρωγής που παρέχουμε προς αυτήν. Στις δημοκρατίες μας ενίοτε υπάρχουν περίεργες αντιπαραθέσεις. Υπάρχει ένας αριθμός ατόμων που υποστηρίζουν ότι δεν είναι δικός μας πόλεμος και πρέπει να σταματήσουμε να στηρίζουμε την Ουκρανία γιατί η βοήθεια που προσφέρουμε επιμηκύνει χρονικά τον πόλεμο. Πιστεύω ότι πρέπει να θεωρήσουμε έντονα παράδοξη αυτήν την αφέλεια κάποιων, αυτό το πνεύμα ηττοπάθειας, καθώς βλέπουμε ότι ξεκάθαρα πρόκειται για θέμα συλλογικής ασφάλειας. Δεν μπορεί να θέλουμε σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, των συνόρων, όταν μας βολεύει και να παραβλέπουμε ότι το Διεθνές Δίκαιο και τα σύνορα της Ουκρανίας πρέπει να είναι σεβαστά. Πρέπει να διατηρηθούν και πραγματικά χαιρετίζω το Ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών που δείχνει πόσο δεσμευμένη είναι για αυτό η διεθνής κοινότητα.

Συνεπώς η στρατιωτική βοήθεια είναι ευθύνη μας, ως Υπουργών Άμυνας, να συνεχίσουμε ενισχύοντας αυτήν τη στρατιωτική βοήθεια στους Ουκρανούς φίλους μας. Έτσι μπορέσαμε να συζητήσουμε τις απόψεις μας για τα σημαντικά μας θέματα και θα ήθελα έτσι να προχωρήσουμε στο θέμα της βιομηχανίας μας και στις συλλογικές μας δυνατότητες, φτιάχνοντας αυτό που ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας αποκαλεί «οικονομία πολέμου». Να ζητήσουμε δηλαδή από τις βιομηχανίες μας να δημιουργήσουν αποθέματα, να εντείνουν την παραγωγή, να διασφαλίσουν το σύνολο της αλυσίδας εφοδιασμού. Αυτό ισχύει ιδίως για την πυρίτιδα, θέμα περί του οποίου έκανα ανακοινώσεις στο Παρίσι αυτήν την εβδομάδα και για τις οποίες παρουσίασα αυτή τη σκέψη και στους εταίρους μας, καθώς έχουμε πλέον αυτήν τη σχέση οικειότητας και εγγύτητας, όπως έχουμε με την Αθήνα και την ελληνική ηγεσία με την οποία θέλαμε να μοιραστούμε και αυτό το θέμα.

Η ατζέντα θα συνεχιστεί και για όλο το 2023. Προγραμματίσαμε ημερομηνία συνάντησης με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης για να προβούμε σε νεώτερη επισκόπηση επί των εξελίξεων στην περιοχή, ανταλλάξαμε απόψεις για τους Αιγύπτιους φίλους και εταίρους μας, την κατάσταση ασφαλείας στη Λιβύη και την Αφρική.

Μιας και βρίσκομαι εδώ, στην Αθήνα, μια μεγάλη Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα και μεγάλη κοιτίδα του πολιτισμού μας, θέλω να πω ότι δεν πρέπει ο πόλεμος στην Ουκρανία να επισκιάσει τα υπόλοιπα προβλήματα ασφαλείας μας, κυρίως όσα αφορούν στο Νότο, τη Σενεγάλη, την Ακτή Ελεφαντοστού, τις χώρες του Σαχέλ, όπου η τρομοκρατία εξακολουθεί να υπάρχει. Παρίσι και Αθήνα, Αθήνα και Παρίσι πρέπει να εξακολουθήσουν την ενίσχυση των σχέσεών τους προς υποστήριξη μιας ατζέντας ασφαλείας. Σε κάθε περίπτωση, ως φίλος της Ελλάδας θα ήθελα να εκφράσω προσωπικώς την εκτίμησή μου για όσα επιτυγχάνετε εδώ και να δηλώσω πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η Ελλάδα ως πάροχος ασφαλείας για το σύνολο των ευρωπαϊκών κρατών και γενικότερα, για το σύνολο των κρατών του μεσογειακού τόξου.

Κύριε Υπουργέ σας ευχαριστώ για την υποδοχή».

Μετά την ολοκλήρωση των δηλώσεων ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης και ο Γάλλος ομόλογός τους, συνοδευόμενοι από τις αντιπροσωπείες των δύο πλευρών μετέβησαν στην 114 Πτέρυγα Μάχης. Στις εγκαταστάσεις της 332 Μοίρας Παντός Καιρού οι κ.κ. Παναγιωτόπουλος και Λεκορνύ ενημερώθηκαν για το ιστορικό, την αποστολή, την εκπαίδευση και τις δραστηριότητες της μονάδας που αποτελεί την έδρα των “Rafale”. Στη συνέχεια ενημερώθηκαν επί ενός διθέσιου μαχητικού αεροσκάφους για τις επιχειρησιακές δυνατότητές του και συνομίλησαν με το ιπταμένους και μηχανικούς που υπηρετούν στην 114 ΠΜ.