Ο απελαθείς Αλεξέι Ποπόφ, πρώην Ρώσος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη, ήταν από τα κεντρικά πρόσωπα της ρωσικής διπλωματικής παρουσίας στην περιοχή μέσω των συχνών επισκέψεων του στην Αλεξανδρούπολη. Η δράση του συνδέθηκε απόλυτα με τις προσπάθειες διεύρυνσης της ρωσικής επιρροής στην περιοχή μέσω ενός ιδιότυπου μηχανισμού που περιελάμβανε πολιτιστικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες , αλλά και μέσω της δικτύωσης με τοπικούς παράγοντες. Το επίμαχο διάστημα δεν ήταν λίγες οι ταξιδιωτικές αποστολές με σκοπό την αδελφοποίηση ρωσικών και ελληνικών πόλεων της Β.Ελλάδας που οργανώθηκαν από τον Ποπόφ με τελικό προορισμό την Ρωσία και με επίτιμους καλεσμένους τοπικούς παράγοντες της περιοχής.Μάλιστα σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού τύπου «κλειδί» στην επιτυχημένη παρουσία του Ποπόφ στην πόλη ήταν και η συνεργασία του με τον Κωνσταντίνο Γκαμπαερίδη,επίτιμο πρόξενο της Ρωσίας στην περιοχή

 

TOY ANTΩΝΗ ΤΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Tο νέο κατασκοπευτικό θρίλερ που εξελίσσεται αυτές τις ώρες στην Αλεξανδρούπολη, δεν αποτελεί από ό,τι φαίνεται μια μεμονωμένη υπόθεση.

Ειδικότερα, η ρωσική διπλωματία έχει κατηγορηθεί πλείστες όσες φορές στο παρελθόν πώς επιχειρούσε να εξυφάνει ένα σχέδιο επιρροής ελλήνων αξιωματούχων με επίκεντρο την ακριτική πόλη της Αλεξανδρούπολης.

Σύμφωνα με την αφήγηση των μυστικών υπηρεσιών της χώρας το σχέδιο των Ρώσων αποσκοπούσε στην ταυτόχρονη επιρροή της κοινής γνώμης και τοπικών ελλήνων αξιωματούχων της ακριτικής πόλης, αλλά και άλλων μεγάλων πόλεων της Β. Ελλάδος για να αποτελέσουν ανάχωμα στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ ενάντια στο ρωσικό βραχίονα στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη.

Η Αλεξανδρούπολη κατείχε εξέχουσα θέση στην υπόθεση, καθώς ο λιμένας της πόλης αποτελεί κομβικό και αναπόσπαστο κομμάτι των Νατοϊκών επιχειρήσεων μεταφοράς ανθρώπινου δυναμικού και οχημάτων προς τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Ευρωατλαντικής συμμαχίας στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που γειτνιάζουν με την Ουκρανία.

Η Αλεξανδρούπολη, λόγω της στρατηγικής της θέσης στο Αιγαίο και των καλών οδικών και σιδηροδρομικών συνδέσεων, αποτελεί κρίσιμο κόμβο για το ΝΑΤΟ και την ενεργειακή ασφάλεια της περιοχής, με σημαντική αμερικανική παρουσία και τακτικούς καταπλους πολεμικών πλοίων στο λιμάνι της.

Κατασκοπεία στην Αλεξανδρούπολη: «Σήμερα είχαμε παραλαβή» -Πώς ο 59χρονος έστελνε φωτό και βίντεο στον «στρατολογητή»

Αλεξανδρούπολη: Συνελήφθη για κατασκοπεία 59χρονος ομογενής από τη Γεωργία -Φέρεται να δρούσε για λογαριασμό Ρώσων

Το 2018 η βρετανική εφημερίδα Financial Times δημοσίευσε ένα άρθρο που τοποθετούσε την Αλεξανδρούπολη στο επίκεντρο των δραστηριοτήτων ρώσων διπλωματών με σκοπό την προώθηση των συμφερόντων της Ρωσίας στην περιοχή, αναφέροντας συγκεκριμένα προσπάθειες επιρροής αξιωματούχων του λιμανιού της πόλης με σκοπό να τορπιλιστούν οι στρατηγικές συνεργασίες με το ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, σε μια πόλη με υψηλή ανεργία, την εποχή εκείνη και πολιτική απογοήτευση, υπήρχαν περιπτώσεις όπου με σχετικά μικρά ποσά (20.000-30.000 ευρώ) μπορούσε να εξαγοραστεί στήριξη, γεγονός που υποδήλωνε κατά την ανάγνωση της εφημερίδας, συντονισμένες προσπάθειες χειραγώγησης τοπικών παραγόντων.

Συγκεκριμένα, το δημοσίευμα των Financial Times αναδείκνυε την προσπάθεια της Ρωσίας να επηρεάσει τοπικούς αξιωματούχους ώστε να αποτρέψουν την περαιτέρω ενίσχυση της παρουσίας του ΝΑΤΟ στο λιμάνι, το οποίο εξελίσσεται σε ενεργειακό και στρατηγικό κόμβο, με έργα όπως ο αγωγός IGB, τερματικούς σταθμούς LNG και άλλες υποδομές που ενισχύουν τη γεωπολιτική σημασία της περιοχής

Η απέλαση των Ρώσων διπλωματών για την δράση τους στην Αλεξανδρούπολη

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι πως την ίδια χρονιά, η Ελλάδα προχώρησε στην απέλαση δύο Ρώσων διπλωματών και στην απαγόρευση εισόδου σε άλλους δύο, κατηγορώντας τους για παράνομες ενέργειες που απειλούσαν την εθνική ασφάλεια της χώρας. Σύμφωνα με πληροφορίες από υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές, οι Ρώσοι διπλωμάτες κατηγορήθηκαν πράγματι για απόπειρα αλίευσης και διακίνησης πληροφοριών, καθώς και για προσπάθεια χρηματισμού κρατικών λειτουργών, με επίκεντρο μεταξύ άλλων και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το οποίο έχει στρατηγική σημασία για το ΝΑΤΟ και την ενεργειακή ασφάλεια της περιοχής.

Η κίνηση αυτή της Αθήνας δεν ήταν αιφνιδιαστική, αλλά αποτέλεσε την απάντηση στις συντονισμένες προσπάθειες επέκτασης της ρωσικής επιρροής στην Ελλάδα, που θεωρήθηκαν παρεμβατικές στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας. Η απέλαση αφορούσε, σύμφωνα με πληροφορίες , το στέλεχος της ρωσικής πρεσβείας Βίκτορ Γιάκοβλεφ και τον Ρώσο πρόξενο της Θεσσαλονίκης Α. Ποπόφ και τακτικό «θαμώνα» της περιοχή της Αλεξανδρούπολης.

Η αντίδραση της Μόσχας ήταν άμεση και περιελάμβανε την απέλαση δύο Ελλήνων διπλωματών από τη ρωσική πρωτεύουσα ως αντίποινα. Η ένταση μεταξύ των δύο χωρών κλιμακώθηκε, με το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών να χαρακτηρίζει την αντίδραση της Ρωσίας αυθαίρετη και εκδικητική, τονίζοντας ότι η Ελλάδα προχώρησε σε μέτρα μόνο μετά από συγκεκριμένες αποδείξεις παράνομης δραστηριότητας των Ρώσων διπλωματών.

Η υπόθεση αυτή αποκάλυψε τη βαθύτερη γεωπολιτική αντιπαράθεση στην περιοχή, με την Αλεξανδρούπολη να βρίσκεται στο επίκεντρο λόγω της στρατηγικής της θέσης και της σημασίας της για το ΝΑΤΟ, γεγονός που καθιστούσε τη ρωσική προσπάθεια επιρροής ιδιαίτερα κρίσιμη.

Η παρουσία των Ρώσων στην Αλεξανδρούπολη

Η παρουσία των ρωσόφωνων πληθυσμών στην Αλεξανδρούπολη έχει βαθιές ρίζες που ανάγονται στην εποχή που η Βιργινία Τσουδερού, Υφυπουργος Εξωτερικών της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αποφάσισε να μεταφέρει τους ρωσόφωνους Έλληνες της Αμπχατζίας στην Αλεξανδρούπολη ως μέρος της μυστικής επιχείρησης με την κωδική ονομασία «το χρυσόμαλλο δέρας».

Το σχέδιο ήταν απλό: οι Έλληνες ομογενείς που θα έμεναν στην περιοχή της Θράκης θα άλλαζαν την πληθυσμιακή ισορροπία ανάμεσα στους χριστιανικούς πληθυσμούς και την μουσουλμανική μειονότητα που μόλις έχει αποκτήσει πλήρη δικαιώματα. Τα χρόνια όμως πέρασαν και η ρωσική παρουσία στην Αλεξανδρούπολη ενισχύθηκε μέσα από μια σειρά δραστηριοτήτων και κινήσεων που αποσκοπούσαν στην εδραίωση της ρωσικής επιρροής στην περιοχή.

Οι τακτικές επισκέψεις του Ρώσου προξένου Αλεξέι Ποπόφ

Ο απελαθείς Αλεξέι Ποπόφ, πρώην Ρώσος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη, ήταν από τα κεντρικά πρόσωπα της ρωσικής διπλωματικής παρουσίας στην περιοχή μέσω των συχνών επισκέψεων του στην Αλεξανδρούπολη. Η δράση του συνδέθηκε απόλυτα με τις προσπάθειες διεύρυνσης της ρωσικής επιρροής στην περιοχή μέσω ενός ιδιότυπου μηχανισμού που περιελάμβανε πολιτιστικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες , αλλά και μέσω της δικτύωσης με τοπικούς παράγοντες.

Το επίμαχο διάστημα δεν ήταν λίγες οι ταξιδιωτικές αποστολές με σκοπό την αδελφοποίηση ρωσικών και ελληνικών πόλεων της Β.Ελλάδας που οργανώθηκαν από τον Ποπόφ με τελικό προορισμό την Ρωσία και με επίτιμους καλεσμένους τοπικούς παράγοντες της περιοχής.Μάλιστα σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού τύπου «κλειδί» στην επιτυχημένη παρουσία του Ποπόφ στην πόλη ήταν και η συνεργασία του με τον Κωνσταντίνο Γκαμπαερίδη,επίτιμο πρόξενο της Ρωσίας στην περιοχή

Οι σχέσεις του τοπικού Μητροπολίτη με τον Ρωσικό παράγοντα και το ανιστόρητο μνημείο υπέρ των Ρώσων

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνει ακόμη και το γεγονός πως ο τοπικός Μητροπολίτης της Αλεξανδρούπολης Άνθιμος στο παρελθόν πρωτοστατούσε στην ανάπτυξη των ελληνορωσικών σχέσεων, πραγματοποιώντας πληθώρα συναντήσεων με Ρώσους αξιωματούχους και προχωρώντας στην κατασκευή ρωσικών μνημείων και ίδρυση ναών στην πόλη.

Οι σχέσεις της Μητρόπολης Αλεξανδρούπολης με τον ρωσικό παράγοντα ήταν τόσο αναβαθμισμένες που τον Οκτώβριο του 2011 ο Ανθιμος ανήγειρε στον αυλόγυρο του μητροπολιτικού ναού ένα ανιστόρητο μνημείο για τους πεσόντες στρατιώτες κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1877, με χαραγμένη τη φράση «Στη μνήμη των Ρώσων αξιωματικών και στρατιωτών που απελευθέρωσαν την πόλη κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου 1877-1878», όταν είναι γνωστό πως η λήξη του πολέμου οδήγησε στη Συνθήκη του Αγίου Στέφανου, τη δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας και την έξαρση του βουλγαρικού εθνικισμού.

Εχει μείνει έντονα στην ιστορική μνήμη μάλιστα και η φράση τού τότε τσάρου Αλέξανδρου Β’ που διέταξε τον Ρώσο διαπραγματευτή να μην παραχωρήσει «ούτε σπιθαμή γης στους Ελληνες». Στα εγκαίνια του μνημείου της Μητρόπολης είχαν παρευρεθεί ο μητροπολίτης του Ροστόφ, Μερκούριος, και ο πανταχού παρών Αλεξέι Ποπόφ. Ωστόσο , είναι γεγονός πως μετά την κρίση που ξέσπασε μεταξύ του Οικουμενικού Θρόνου και της Ρωσικής εκκλησίας με αφορμή τον τόμο της αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Εκκλησίας ο κ. Άνθιμος κράτησε αποστάσεις από την Ρωσία με αποτέλεσμα να έχει πια συχνές επαφές με όλους τους Αμερικανούς διπλωμάτες που επισκέπτονται την περιοχή.

Η δράση της οργάνωσης «Ρωσικό Σπίτι» στην Αλεξανδρούπολη

Την επίμαχη περίοδο ο πολιτιστικός σύλλογος «Το Ρωσικό Σπίτι» που δραστηριοποιείται στην περιοχή αποτέλεσε έναν από τους βασικούς πυλώνες της ρωσικής πολιτιστικής και κοινωνικής παρουσίας στην Αλεξανδρούπολη. Ιδρύθηκε με σκοπό την προώθηση της ρωσικής γλώσσας, πολιτισμού και των δεσμών με τη Ρωσία, ωστόσο έχει κατηγορηθεί πως λειτουργεί ως δίκτυο της ρωσικής επιρροής στην περιοχή , καθώς συμμετείχε σε όλες τις δράσεις που προαναφέρθηκαν όπως η ανέγερση του μνημείου των Ρώσων στρατιωτών (2011) και η σύναψη αδελφοποιήσεων μεταξύ Αλεξανδρούπολης, Κομοτηνής, Δράμας και ρωσικών πόλεων. Ας σημειωθεί πως πρόεδρος του συλλόγου τη συγκεκριμένη περίοδο ήταν η σύζυγος του Κωνσταντίνου Γκαμπαερίδη που οπως προαναφέρθηκε διατηρούσε τότε τη θέση του επίτιμου πρόξενου της πόλης και στενού συνεργάτη του Αλεξει Ποπόφ.

Αξίζει ακόμη να σημειωθεί πως οι βασικοί επικριτές του υποστηρίζουν πως η εγκατάσταση του παρεκκλησίου και οι δράσεις του συλλόγου αποτελούσαν τμήμα μιας πολυεπίπεδης προσπάθειας ενίσχυσης της ρωσικής επιρροής στην περιοχή, με το «Ρώσικο Σπίτι» να λειτουργεί στο παρελθόν ως φορέας πολιτιστικής διείσδυσης, συχνά σε συνεργασία με τοπικές αρχές και εκκλησιαστικούς φορείς

Το ρωσικό παρεκκλήσι της Αλεξανδρούπολης και η συμβολή του «Ρωσικού Σπιτιού»

Μάλιστα η Αλεξανδρούπολη φιλοξενεί από το 2018 ένα ξύλινο παρεκκλήσι ρωσικού ρυθμού, δωρεά της κυβέρνησης και της περιφέρειας της Αγίας Πετρούπολης, μέσω του πολιτιστικού οργανισμού «Ρώσικο Σπίτι». Το κτίσμα, αφιερωμένο στον Άγιο Βλαδίμηρο, εγκαταστάθηκε σε έκταση που παραχωρήθηκε από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας στη Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως, δίπλα στο στρατόπεδο «Ζήση».

Αρχικά προβλεπόταν να καλύψει 1.200 τ.μ., αλλά λόγω αντιδράσεων περιορίστηκε σε 35 τ.μ., κατασκευασμένο με ξυλεία από το πυρηνικό εργοστάσιο του Σοσνόβι Μπορ, μια μικρής ρωσικής πόλης της επαρχίας Αγίας Πετρούπολης που έχει αδελφοποιηθεί με την Αλεξανδρούπολη.

Το παρεκκλήσι , σύμφωνα με τους επικριτές του, λειτούργησε ως πολιτιστικός και θρησκευτικός θύλακας της ρωσικής επιρροής στην πόλη , εξού και τα θυρανοίξια του (6 Μαΐου 2018) αποτέλεσαν σημείο έντονης αντιπαράθεσης εντός της τοπικής κοινωνίας. Ο πολιτιστικός οργανισμός «Ρώσικο Σπίτι» ήταν κύριος χορηγός της πρωτοβουλίας, συντονίζοντας τη δωρεά του παρεκκλησίου και διοργανώνοντας επισκέψεις ρωσικών αντιπροσωπειών. Σύμφωνα με πηγές από την περιοχή ο σύλλογος φαίνεται πως το τελευταίο διάστημα έχει αδρανοποιηθεί , χωρίς όμως να έχει αναστείλει επίσημα τις δραστηριότητες του ή τουλάχιστον δεν υπάρχει σχετική επίσημη ενημέρωση.

Η Ρωσική τράπεζα με έδρα την Αλεξανδρούπολη

Σε αυτό το πλαίσιο η ρωσική τράπεζα Kedr Bank επιχείρησε το φθινόπωρο του 2012 να ανοίξει υποκαταστήματα στην Ελλάδα, συγκεκριμένα σε Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη, με βασική αιτιολογία την επέκταση της στη Βόρεια Ελλάδα.

Πάρα ταύτα, η κίνηση αυτή στόχευε στην ενίσχυση της παρουσίας της ρωσικής οικονομίας στην περιοχή, αξιοποιώντας τη στρατηγική γεωγραφική θέση της Αλεξανδρούπολης ως πύλη προς τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα και επιχειρώντας παράλληλα να διεισδύσει μέσω των χρηματοδοτικών εργαλείων που διέθετε στον κοινωνικό ιστό της περιοχής. 

Για κάποιους η ιστορία επαναλήφθηκε το 2018 όταν στο μετοχικό κεφάλαιο της Olympus Bank , πρώην τράπεζα Έβρου με έδρα την Αλεξανδρούπολη, είχαν εμπλακεί Ρώσοι μέτοχοι, γεγονός που προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και συζητήσεις, καθώς η παρουσία τους δεν συνδέθηκε μόνο με την προσπάθεια ενίσχυσης της τράπεζας, αλλά και με τις ευρύτερες γεωπολιτικές και οικονομικές προκλήσεις της περιοχής.

Η Olympus Bank προέκυψε το 2018 από την απορρόφηση της Συνεταιριστικής Τράπεζας Έβρου από τη Συνεταιριστική Τράπεζα Δράμας, καθώς η πρώτη βρισκόταν σε πιο αδύναμη οικονομική θέση. Η παρουσία Ρώσων μετόχων φάνηκε να ενισχύει αρχικά το μετοχικό κεφάλαιο της τράπεζας, ωστόσο δεν κατέστη δυνατή η άντληση των απαιτούμενων κεφαλαίων για την κάλυψη των ελάχιστων απαιτήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αποτέλεσμα την τελική ανάκληση της άδειας λειτουργίας της.

ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΟ ΠΔ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΔΟΜΗΣΗΣ ΣΕ ΟΙΚΙΣΜΟΥΣ ΜΕΡΙ 2.000 ΚΑΤΟΙΚΩΝ, ΟΤΑΝ ΤΕΘΕΙ ΣΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2-3 ΧΡΟΝΙΑ, ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΟΙΚΟΠΕΔΑ, ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΑΡΤΙΟΤΗΤΑΣ ΜΕΤΑΞΥ 1-4 ΣΡΕΜΜΑΤΩΝ, Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΟΛΕΟΔΟΜΗΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ...

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

Κοιμήθηκαν με οικόπεδα, 

ξύπνησαν με χωράφια – 

Πώς χάνονται χιλιάδες περιουσίες

"ΤΑ NEA", κύριο θέμα, 30/04/25

• Πώς χάνονται χιλιάδες περιουσίες μέσω ενός Προεδρικού Διατάγματος 
• Τι θα ισχύσει με τις νέες οριοθετήσεις και τις αρτιότητες σε εντός και εκτός σχεδίου 
• Τι πρέπει να γνωρίζετε σε 30 ερωτήσεις-απαντήσεις

ΤΟΥ ΠΡΟΚΟΠΗ ΓΙΟΓΙΑΚΑ

Δεκάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων σε όλη την Ελλάδα κοιμήθηκαν με οικόπεδα και ξύπνησαν με… χωράφια χωρίς καμία αξία. Αιτία, το νέο Προεδρικό Διάταγμα, που αλλάζει τα όρια σε πάνω από 10.000 οικισμούς κάτω των 2.000 κατοίκων, με αποτέλεσμα οικόπεδα να χάνουν το δικαίωμα δόμησης και, συνεπώς, την αξία τους κατά 90%. Πλέον, οικόπεδα κάτω των δυο στρεμμάτων γίνονται μη οικοδομήσιμα.

Στις τοπικές κοινωνίες επικρατεί αναβρασμός αφού με την αλλαγή της οριοθέτησης των οικισμών, εντός σχεδίου ιδιοκτησίες μετατρέπονται σε ιδιοκτησίες εκτός σχεδίου, συνεπώς άνευ οικοδομησιμότητας, με αποτέλεσμα την πλήρη απαξίωσή τους.

Το περιβάλλον που διαμορφώνεται αποτελεί χρυσή ευκαιρία για μεγαλοεπενδυτές, που έχουν πλέον στη διάθεσή τους να αγοράσουν πολλή και φθηνή γη, να μεγαλώσουν τις εκτάσεις που διαθέτουν και στη συνέχεια να μοσχοπουλήσουν αποκομίζοντας τεράστια κέρδη.

«ΤΑ ΝΕΑ» μέσα από 40 ερωτήσεις-απαντήσεις παρουσιάζουν όλες τις πληροφορίες για τις οριοθετήσεις στους οικισμούς, πώς διαμορφώνεται από εδώ και πέρα η κατάσταση, πώς – και με ποιους τρόπους – μπορούν κάποιοι να πλουτίσουν, γιατί ήρθε τώρα το νέο ΠΔ, τι σκοπεύει να κάνει το υπουργείο Περιβάλλοντος κ.ά.

1.Ποια είναι η πρώτη ανάγνωση από την έκδοση του ΠΔ;

Ακυρώνεται στην πράξη η δυνατότητα δόμησης για ένα πολύ μεγάλο μέρος της περιφέρειας, αφού χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων κοιμήθηκαν με οικόπεδα και… ξύπνησαν με χωράφια.

2. Ποιες είναι οι επιπτώσεις;

Αρτια και οικοδομήσιμα ακίνητα μέσα σε μια… νύχτα αχρηστεύτηκαν.

3. Πρώτη φορά συμβαίνει ξαφνικός… πολεοδομικός θάνατος;

Οχι, κάτι ανάλογο συνέβη και με την κατάργηση των παρεκκλίσεων στις εκτός σχεδίου περιοχές (σ.σ.: με τον ν. 4759/2020), ενώ το ίδιο εκτιμάται πως θα συμβεί με τον νέο (αναμενόμενο) σχεδιασμό του ΥΠΕΝ για την εκτός σχεδίου δόμηση.

4. Αυτοί οι οικισμοί θα μπορέσουν κάποια στιγμή να επεκταθούν;

Οχι, αν δεν αλλάξει το ΠΔ. Διότι με βάση τα έως τώρα δεδομένα, το ΠΔ απαγορεύει την αναγνώριση οποιασδήποτε νέας πραγματικότητας, μετά τον αρχικό καθορισμό των ορίων.

5. Τι σενάρια κυκλοφορούν μετά την έκδοση του ΠΔ;

Οσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα, θα έχουν πλέον στη διάθεσή τους πολλή και φθηνή γη για να αγοράσουν κοψοχρονιά και να μεγαλώσουν τις εκτάσεις που διαθέτουν. Τα μέτρα που προβλέπονται από το ΠΔ δεν αφορούν μόνο απομακρυσμένα και ερημωμένα χωριά – κρυμμένα στα βουνά – αλλά και τουριστικές περιοχές όπου οικόπεδα-φιλέτα, όπως προαναφέρθηκε, αχρηστεύονται. Αυτοί οι παράγοντες θα μπορούν να αγοράσουν φιλέτα γης, όχι στην πραγματική τους αξία, αλλά στην αξία ενός χωραφιού, και στη συνέχεια να χτίσουν, για παράδειγμα, ξενοδοχειακές μονάδες – ακόμη και με Ειδικό Συντελεστή Δόμησης.

6. Ποιοι άλλοι τυπικά ευνοούνται;

Ευνοούνται όσοι διαθέτουν πολύ επιχειρηματικό χρήμα οι οποίοι μέσω της ιδιωτικής πολεοδόμησης θα έχουν τη δυνατότητα να χτίσουν οικισμούς και να μοσχοπουλήσουν. Θα αγοράσουν πολλή γη πολύ φθηνά (σε τιμή χωραφιού), τα αχρηστευμένα κομμάτια γης θα τα συνενώσουν, θα προβούν σε ιδιωτική πολεοδόμηση της έκτασης και στη συνέχεια θα πουλήσουν πανάκριβα γη και οικόπεδα.

7. Τι είναι η ιδιωτική πολεοδόμηση;

Είναι επί της ουσίας ένα πολεοδομικό εργαλείο με το οποίο επιτυγχάνεται η ένταξη σε ρυμοτομικό σχέδιο αδόμητων περιοχών, οι οποίες μπορούν να οικοδομηθούν οργανωμένα. Οσοι θα προβούν σε ιδιωτική πολεοδόμηση μπορεί να αγοράσουν εκτάσεις, για παράδειγμα, με 10 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο και στη συνέχεια να τις πουλήσουν με 500 ή και παραπάνω ευρώ το τετραγωνικό μέτρο.

8. Μόνο όσοι έχουν πολλά χρήματα μπορούν να το κάνουν αυτό;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι πως δεν είναι πολλοί αυτοί που σήμερα έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν – τουλάχιστον – 50 στρέμματα (που απαιτούνται) προκειμένου να προχωρήσουν στη συνέχεια σε ιδιωτική πολεοδόμηση.

9. Οι ιδιοκτήτες με οικόπεδα που χάνουν την αρτιότητά τους δεν θα μπορέσουν κάποια στιγμή να χτίσουν;

Οχι, διότι με τα νέα μέτρα που προβλέπονται από το ΠΔ όταν χάσει τον χαρακτήρα του ένα οικόπεδο τον χάνει για πάντα.

10. Γιατί το ΥΠΕΝ έφερε ένα τέτοιο ΠΔ;

Από το ΥΠΕΝ υποστηρίζουν πως το ΠΔ είναι αναγκαία προϋπόθεση για την εκπόνηση των Τοπικών Πολεοδομικών Σχεδίων. Τα κριτήρια για την οριοθέτηση των οικισμών κάτω από 2.000 κατοίκους θα αποτελέσουν οδηγό για τα Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια. Τα κριτήρια που προβλέπονται από το ΠΔ δεν αφορούν τους παραθεριστικούς και τους παραλιακούς οικισμούς που είναι ενταγμένοι σε Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου.

11. Η εφαρμογή των μέτρων είναι άμεση;

Τυπικά όχι. Θα αρχίσουν να εφαρμόζονται όταν γίνουν Προεδρικά Διατάγματα τα Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια.

12. Πότε αναμένεται η εφαρμογή;

Υστερα από 2-3 χρόνια.

13. Γιατί λέμε πως τυπικά δεν εφαρμόζονται άμεσα τα μέτρα;

Διότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις το ΣτΕ με αποφάσεις του έχει ήδη ακυρώσει επεκτάσεις οικισμών που είχαν γίνει με αποφάσεις νομαρχών.

14. Με τα νέα μέτρα επηρεάζονται τα υφιστάμενα κτίρια;

Οι νέοι κανόνες δεν έχουν καμία συνέπεια για τα κτίσματα που ανεγέρθηκαν με νόμιμες οικοδομικές άδειες.

15. Το αρμόδιο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας έχει κάποια λύση στα χέρια του προκειμένου να σώσει τις περιουσίες που χάνονται;

Οχι.

16. Επεξεργάζεται ωστόσο κάποιο σχέδιο;

Σκοπεύει να θεσπίσει ειδικό καθεστώς όπου θα ισχύουν οι ίδιες προϋποθέσεις με την εκτός σχεδίου δόμηση που ισχύουν σήμερα, αλλά με λιγότερα στρέμματα. Δηλαδή, να γίνουν αυτές οι Ζώνες που προβλέπονται Περιοχές Ελέγχου Χρήσεων. Ετσι, αντί για τέσσερα στρέμματα να οριστεί η αρτιότητα μεταξύ 2-4 στρεμμάτων ακόμη και σε ένα στρέμμα, και με την προϋπόθεση πως θα υπάρχει πρόσβαση σε δρόμο.

17. Υπάρχει κάποια νομική βάση για να στηριχθεί αυτή η λύση;

Μέχρι στιγμής, σύμφωνα με πηγές από το ΥΠΕΝ, ο νομοθέτης δεν έχει θεσπίσει επίσημα όρια για τέτοιου είδους περιπτώσεις.

18. Πόσες Ζώνες προβλέπονται με το νέο Προεδρικό Διάταγμα;

Προβλέπονται τρεις βασικές πολεοδομικές ζώνες που αναπτύχθηκαν μέχρι το 1983 (ζώνες Α, Β και Β1).

19. Τι είναι αυτές οι ζώνες;

. Η Α ζώνη είναι το εσωτερικό-συνεκτικό τμήμα του οικισμού, που είχε δημιουργηθεί προ του ’23 (ιστορικός πυρήνας).

. Η Β Ζώνη είναι το συνεκτικό τμήμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ των ετών 1923 και 1983.

. Η Β1 ζώνη είναι το διάσπαρτο τμήμα του οικισμού που έχει δημιουργηθεί μεταξύ του ’23 και του ’83.

20. Τι δεν περιλαμβάνει το σχέδιο;

Δεν περιλαμβάνει τη Γ Ζώνη (αναπτύχθηκε μετά το 1983), δηλαδή τις περιοχές του οικισμού μετά τη Β1 Ζώνη μέχρι και το καθορισμένο όριο του οικισμού.

21. Γιατί δεν την περιλαμβάνει;

Διότι με βάση το σκεπτικό του Συμβουλίου της Επικρατείας, η ζώνη Γ δεν συνιστούσε επιτρεπόμενη οριοθέτηση αλλά ανεπίτρεπτη επέκταση ορίων.

22. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει πως δεν συμπεριλαμβάνονται στα όρια των οικισμών οι περιοχές που είχαν εντάξει οι νομάρχες, παρότι πολλές από αυτές έχουν στο μεταξύ δομηθεί.

23. Το προηγούμενο ΠΔ που τελικά μπλοκαρίστηκε από το ΣτΕ περιελάμβανε τη Γ Ζώνη;

Ναι, και αποτύπωνε την κατάσταση με τα μέχρι πρότινος όρια.

24. Τι ισχύει για την αρτιότητα στη Ζώνη Α του οικισμού;

Ισχύουν τα εξής:

Ι) Αρτια θεωρούνται τα οικόπεδα που έχουν ελάχιστο εμβαδό 2.000 τετραγωνικά μέτρα και ελάχιστο πρόσωπο σε κοινόχρηστο χώρο 15 μέτρα.

ΙΙ) Κατ’ εξαίρεση, τα οικόπεδα μικρών οικισμών θεωρούνται άρτια εφόσον έχουν εμβαδόν 500 τετραγωνικά μέτρα και πρόσωπο 10 μέτρα σε υφιστάμενο κοινόχρηστο χώρο.

25. Σε αυτή τη Ζώνη τι ισχύει κατά παρέκκλιση;

Κατά παρέκκλιση των προαναφερομένων, θεωρούνται άρτια τα οικόπεδα που έχουν:

Α) Κατά τη δημοσίευση του παρόντος ΠΔ: ελάχιστο εμβαδό 2.000 τετραγωνικών μέτρων και πρόσωπο σε υφιστάμενο κοινόχρηστο χώρο.

Β) Κατά την 13/3/1981, ημερομηνία δημοσίευσης του από 2/3/1981 ΠΔ: ελάχιστο εμβαδόν 300 τετραγωνικά μέτρα και πρόσωπο σε υφιστάμενο κοινόχρηστο χώρο.

Γ) Κατά την 25/7/1979, ημερομηνία δημοσίευσης του από 19/7/1979 ΠΔ: ελάχιστο εμβαδόν 150 τετραγωνικών μέτρων και πρόσωπο σε υφιστάμενο κοινόχρηστο δρόμο.

26. Τι ισχύει για τις αρτιότητες στις Ζώνες Β και Β1;

Σε αυτές τις ζώνες άρτια θεωρούνται τα οικόπεδα με εμβαδόν αρτιότητας από 300 έως 2.000 τετραγωνικά μέτρα και πρόσωπο σε κοινόχρηστο χώρο 10 μέτρα.

27. Το εμβαδόν αρτιότητας και το πρόσωπο σε δημόσιο χώρο εξειδικεύονται με το ΠΔ οριοθέτησης του οικισμού, κατά περίπτωση;

Ναι.

28. Ποιες είναι οι πρόσθετες προϋποθέσεις για τα οικόπεδα που δημιουργήθηκαν μετά την 4η Νοεμβρίου 2011;

Για τα οικόπεδα που δημιουργήθηκαν μετά την προαναφερόμενη ημερομηνία, με τη δημοσίευση του από 4/11/2011 ΠΔ ισχύει πρόσθετη προϋπόθεση ελάχιστου μήκους προσώπου 10 μέτρων για εμβαδόν οικοπέδου έως 500 τετραγωνικά μέτρα και 15 μέτρων για εμβαδόν μεγαλύτερο των 500 μέτρων.

29. Τι προβλέπεται για τα οικόπεδα που απομειώνονται εξαιτίας απαλλοτριώσεων ή διάνοιξης διεθνών, εθνικών ή επαρχιακών οδών;

Τα οικόπεδα αυτά θεωρούνται άρτια, εφόσον μετά την απομείωση έχουν τουλάχιστον τα μεγέθη τής κατά παρέκκλιση αρτιότητας της Ζώνης στην οποία εμπίπτουν, και δύναται να εγγραφεί σε αυτά οικοδομή κάλυψης κατ΄ ελάχιστον 50 μέτρων και πλευράς τουλάχιστον πέντε μέτρων.

30. Τι ισχύει για την αρτιότητα και μόνο των οικοπέδων των Ζωνών Β και Β1;

Σε αυτή την περίπτωση, προσμετράται και η έκταση που παραχωρείται από τον ιδιοκτήτη για τη διαπλάτυνση του κοινόχρηστου χώρου στο οποίο έχουν πρόσωπο.

Υπάρχει σε αυτήν την ιστορία μια λογική αλληλουχία, μια βήμα προς βήμα πορεία κατά την οποία το προηγούμενο βήμα στηρίζει το επόμενο. Αν λείψει το πρώτο, δεν στέκεται το δεύτερο. Γι’ αυτόν τον λόγο σήμερα μιλάμε για επινόηση της συγκάλυψης. Μια επινόηση με σαφέστατη την πολιτική της στόχευση, κάτι που τεκμηριώνεται και από το πότε και από το πώς εμφανίστηκε στη δημόσια σφαίρα η υπόθεση του μπαζώματος, όχι σαν ένα τεχνικά αναγκαίο σύνολο εργασιών στον χώρο του δυστυχήματος, αλλά σαν μια απόπειρα να αποκρυβούν στοιχεία από τον τόπο ενός εγκλήματος. Και όλα αυτά ενώ στον χρόνο που διαπράττονται οι πράξεις της «συγκάλυψης» ουδείς τότε διατύπωνε τις αντιρρήσεις του ή προχωρούσε σε δημόσιες καταγγελίες για το μπάζωμα. Τότε δεν ακούστηκε δεύτερη γνώμη. Και πώς να ακουστεί, όταν το πρώτο μέλημα των συνεργείων ήταν να απεγκλωβιστούν από τους δεκάδες τόνους σιδερικών οι τραυματίες και να ανασυρθούν οι νεκροί. Τότε, όταν ουδείς γνώριζε τους ακριβείς αριθμούς των μεν και των δε. Τότε, όταν ουδείς έφερε αντίρρηση για την παρουσία των γερανοφόρων οχημάτων, απαραίτητων για τους απεγκλωβισμούς και τις λοιπές εργασίες. Τότε, όταν ουδείς πρότεινε άλλη λύση στήριξης αυτών των βαρέων οχημάτων πέρα από τη δημιουργία μιας σταθερής βάσης 500 τ.μ. «που επιπεδώθηκε και καλύφθηκε με θραυστό υλικό λατομείου».

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/04/25

Η επινόηση της «συγκάλυψης»

ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Αντιπαρέρχομαι την εισβολή των αριστερών «νεοαγανακτισμένων» στον Ιανό. Δεν είναι ασυνήθιστο το φαινόμενο αριστεροί να διακόπτουν με τη βία εκδηλώσεις με τις οποίες δεν συμφωνούν. Προσπερνώ τους τραμπουκισμούς και ας δούμε τι τελικά έμεινε από την τραγωδία των Τεμπών μετά την εκκωφαντική κατάρρευση της θεωρίας του εύφλεκτου υλικού που μεταφερόταν παράνομα. Πλέον αυτή τη θεωρία την έχουν εγκαταλείψει και τεχνικοί σύμβουλοι οικογενειών οι οποίοι την υποστήριζαν παντοιοτρόπως. Ομως η κατάρρευση αυτής της θεωρίας αποδομεί πλήρως και τη συνακόλουθη θεωρία της συγκάλυψης. Διότι συγκάλυψη σημαίνει πρόθεση και η ύπαρξη πρόθεσης σημαίνει και ύπαρξη μιας παράνομης πράξης που πρέπει να συγκαλυφθεί.

Βλέπουμε πως υπάρχει σε αυτήν την ιστορία μια λογική αλληλουχία, μια βήμα προς βήμα πορεία κατά την οποία το προηγούμενο βήμα στηρίζει το επόμενο. Αν λείψει το πρώτο, δεν στέκεται το δεύτερο. Γι’ αυτόν τον λόγο σήμερα μιλάμε για επινόηση της συγκάλυψης. Μια επινόηση με σαφέστατη την πολιτική της στόχευση, κάτι που τεκμηριώνεται και από το πότε και από το πώς εμφανίστηκε στη δημόσια σφαίρα η υπόθεση του μπαζώματος, όχι σαν ένα τεχνικά αναγκαίο σύνολο εργασιών στον χώρο του δυστυχήματος, αλλά σαν μια απόπειρα να αποκρυβούν στοιχεία από τον τόπο ενός εγκλήματος. Και όλα αυτά ενώ στον χρόνο που διαπράττονται οι πράξεις της «συγκάλυψης» ουδείς τότε διατύπωνε τις αντιρρήσεις του ή προχωρούσε σε δημόσιες καταγγελίες για το μπάζωμα. Τότε δεν ακούστηκε δεύτερη γνώμη.

Και πώς να ακουστεί, όταν το πρώτο μέλημα των συνεργείων ήταν να απεγκλωβιστούν από τους δεκάδες τόνους σιδερικών οι τραυματίες και να ανασυρθούν οι νεκροί. Τότε, όταν ουδείς γνώριζε τους ακριβείς αριθμούς των μεν και των δε. Τότε, όταν ουδείς έφερε αντίρρηση για την παρουσία των γερανοφόρων οχημάτων, απαραίτητων για τους απεγκλωβισμούς και τις λοιπές εργασίες. Τότε, όταν ουδείς πρότεινε άλλη λύση στήριξης αυτών των βαρέων οχημάτων πέρα από τη δημιουργία μιας σταθερής βάσης 500 τ.μ. «που επιπεδώθηκε και καλύφθηκε με θραυστό υλικό λατομείου».

Αργότερα και κάτω από τις ανάγκες της πολιτικής εκμετάλλευσης της τραγωδίας, σε όλες τις παραπάνω ενέργειες δόθηκε ο χαρακτήρας της απόπειρας συγκάλυψης ενός εγκλήματος, διότι στο μεταξύ οι ίδιοι άνθρωποι, λόγω των πολιτικών σχεδιασμών τους, μετέτρεψαν το δυστύχημα σε έγκλημα, απλώνοντας ένα πέπλο προστασίας στον άμεσα υπεύθυνο της τραγωδίας: στον σταθμάρχη. Η κυρίαρχη παρουσία του στο κάδρο των ευθυνών χαλούσε το αφήγημά τους.

Τώρα, με τη νέα τροπή - ανατροπή που πήρε η υπόθεση, είναι ευκαιρία να δούμε τι συνέβη με τη σύμβαση 717, ποιοι ήταν οι υπεύθυνοι που δεν υλοποιήθηκε, να γίνει ο επιμερισμός των ευθυνών και βέβαια να συνεκτιμήσουμε το γεγονός της παροχής πιστοποιητικού ασφαλείας στη Hellenic Train και καλής λειτουργίας στη ΡΑΣ από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Σιδηροδρόμων του Μπαρτ Ακού, δύο μόλις μήνες πριν από το δυστύχημα.

Αλγεινή η εντύπωση, αδιανόητη η άρνηση, αξιολόγησης και όχι μόνο από τους εκπαιδευτικούς. Αξιολογούν και βαθμολογούν τους μαθητές τους. Διδάσκουν τους μαθητές τους ότι η κοινωνία αξιολογεί και οι ικανότεροι προοδεύουν. Οι εισαγόμενοι στα πανεπιστήμια δεν παίρνουν όλοι πτυχία: Αξιολογούνται! Τι φοβούνται οι εκπαιδευτικοί; Ποιους και με ποια δικαιολογία, καλύπτουν οι ασυνείδητοι(;) συνδικαλιστές, που απερίσκεπτα υποκινούν τον κλάδο; Ο εργοδότης, που πληρώνει την αρχική εκπαίδευσή τους, τους μισθούς τους, τις συντάξεις τους, δηλαδή εμείς οι φορολογούμενοι πολίτες, απαιτούμε να βλέπουμε ικανοποιητικά τα αποτελέσματα της εργασίας τους, φανερή επαγγελματική συνείδηση, κι αν δε τα διαπιστώνουμε, θα αξιολογούμε για να διορθώσουμε, «να ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι»! Και η πραγματικότητα δυστυχώς δεν είναι ευχάριστη. Πανευρωπαϊκές έρευνες φανερώνουν ουσιαστική υστέρηση των μαθητών μας. Και όχι μόνο! Υπερακμάζουν φροντιστηριακές επιχειρήσεις και φροντιστές ακόμη και για το δημοτικό, λόγω ελλειπτικής αποτελεσματικότητας του δημόσιου σχολείου! Θα ρωτούσα τους αγαπητούς μου, πρώην συνάδελφους, όταν αγοράζουν, φρούτα, λαχανικά, άλλα τρόφιμα ή και ενδύματα, τα δέχονται έτσι στην τύχη ή διαλέγουν, ελέγχουν, απορρίπτουν; Και στη φύση ένα καρποφόρο ανθίζει, δεν κρατάει όλους τους καρπούς. Κι από όσα «δέσουν», κάποια θα πέσουν και πριν ωριμάσουν σε άλλα θα εισχωρήσουν σκουλήκια. Σκουληκιάρικα φρούτα δεν αγοράζουμε!

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και..

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/04/25

Ε.Ε.: Οι διευρύνσεις και οι «εμβαθύνσεις»

Κύριε διευθυντά,

Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) ιδρύθηκε επισήμως το 1958 από έξι χώρες: Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Κάτω Χώρες.

Το 1973 μπήκαν στην ΕΟΚ η Δανία, η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Τον ίδιο χρόνο, στη σύνοδο της Κοπεγχάγης, η ΕΟΚ έγινε Ευρωπαϊκή Ενωση.

Το 1981 εντάχθηκε στην Ε.Ε. η Ελλάδα. Το 1986 η Ισπανία και η Πορτογαλία και το 1995 η Αυστρία, η Φινλανδία και η Σουηδία. Ετσι το 1995 η Ε.Ε. αποτελείτο από 15 χώρες.

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης υπέβαλαν αιτήσεις εισόδου στην Ε.Ε.

Υπήρξε τότε ένα ερώτημα: Μήπως πριν από την είσοδο νέων μελών πρέπει να προηγηθεί ενίσχυση των θεσμών της Ε.Ε.; (Οπως για παράδειγμα κοινό Σύνταγμα, μείωση της δυνατότητας αρνησικυρίας ενός μέλους λόγω «ειδικού συμφέροντος», τροποποίηση του θεσμού της ειδικής πλειοψηφίας).

Το θέμα αυτό, αν δηλαδή πριν από τη νέα «διεύρυνση» πρέπει να προηγηθεί «εμβάθυνση», συζητήθηκε σε πολλές συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στα τέλη της δεκαετίας του 1990, αλλά και στα συμβούλια των υπουργών των κρατών-μελών, χωρίς να ληφθεί απόφαση για «εμβάθυνση» της Ε.Ε.

Το 2004 εντάχθηκαν στην Ε.Ε. 10 νέα μέλη: Κύπρος, Τσεχία, Εσθονία, Ουγγαρία, Λιθουανία, Λετονία, Μάλτα, Πολωνία, Σλοβενία και Σλοβακία.

Το 2007, η Βουλγαρία και η Ρουμανία.

Το 2013, η Κροατία.

Ετσι η Ε.Ε. σήμερα, μετά την (παράτυπη) αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου, αποτελείται από 27 χώρες-μέλη.

Η Ε.Ε. αποτελείται από ανεξάρτητα και δημοκρατικά κράτη. Το επίπεδο διαβίωσης είναι υψηλό. Πολλοί άνθρωποι, όχι μόνον από χώρες του Τρίτου Κόσμου αλλά και από ανεπτυγμένες χώρες, θα ήθελαν να εγκατασταθούν στην Ε.Ε.

Η Ε.Ε. έχει όμως ένα μειονέκτημα: Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, δεν μπορεί να λάβει αμέσως μίαν απόφαση. Αυτό διαπιστώθηκε πρόσφατα, όταν ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ επέβαλε δασμούς στα εισαγόμενα στις ΗΠΑ ευρωπαϊκά προϊόντα.

Ας ελπίσουμε ότι η Ε.Ε. θα τροποποιήσει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε και άλλους «δημοκρατικά» εκλεγμένους προέδρους στη γειτονιά μας. Μερικοί από αυτούς φυλακίζουν συμπολίτες τους που τους θεωρούν επικίνδυνους αντιπάλους στις επόμενες εκλογές, αγνοούν τις αποφάσεις του ΟΗΕ και τους διεθνείς κανόνες για το «Δίκαιο των θαλασσών».

ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΤΖΑΜΟΥΖΑΚΗΣ

Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ

Γιατί φοβούνται την αξιολόγηση;

Κύριε διευθυντά,

Αλγεινή η εντύπωση, αδιανόητη η άρνηση, αξιολόγησης και όχι μόνο από τους εκπαιδευτικούς. Αξιολογούν και βαθμολογούν τους μαθητές τους. Διδάσκουν τους μαθητές τους ότι η κοινωνία αξιολογεί και οι ικανότεροι προοδεύουν. Οι εισαγόμενοι στα πανεπιστήμια δεν παίρνουν όλοι πτυχία: Αξιολογούνται! Τι φοβούνται οι εκπαιδευτικοί; Ποιους και με ποια δικαιολογία, καλύπτουν οι ασυνείδητοι(;) συνδικαλιστές, που απερίσκεπτα υποκινούν τον κλάδο;

Ο εργοδότης, που πληρώνει την αρχική εκπαίδευσή τους, τους μισθούς τους, τις συντάξεις τους, δηλαδή εμείς οι φορολογούμενοι πολίτες, απαιτούμε να βλέπουμε ικανοποιητικά τα αποτελέσματα της εργασίας τους, φανερή επαγγελματική συνείδηση, κι αν δε τα διαπιστώνουμε, θα αξιολογούμε για να διορθώσουμε, «να ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι»! Και η πραγματικότητα δυστυχώς δεν είναι ευχάριστη.

Πανευρωπαϊκές έρευνες φανερώνουν ουσιαστική υστέρηση των μαθητών μας. Και όχι μόνο! Υπερακμάζουν φροντιστηριακές επιχειρήσεις και φροντιστές ακόμη και για το δημοτικό, λόγω ελλειπτικής αποτελεσματικότητας του δημόσιου σχολείου! Θα ρωτούσα τους αγαπητούς μου, πρώην συνάδελφους, όταν αγοράζουν, φρούτα, λαχανικά, άλλα τρόφιμα ή και ενδύματα, τα δέχονται έτσι στην τύχη ή διαλέγουν, ελέγχουν, απορρίπτουν; Και στη φύση ένα καρποφόρο ανθίζει, δεν κρατάει όλους τους καρπούς. Κι από όσα «δέσουν», κάποια θα πέσουν και πριν ωριμάσουν σε άλλα θα εισχωρήσουν σκουλήκια.

Σκουληκιάρικα φρούτα δεν αγοράζουμε!

ΔΗΜ. Γ. ΣΜΥΡΛΗΣ

Συνταξιούχος Λυκειάρχης

Γνωσιακός, γνωστικός και μία «γαλλικούρα»

Κύριε διευθυντά,

Εύλογες είναι οι αστοχίες μας καθώς χειριζόμαστε δεκάδες χιλιάδες λέξεις. Κατά καιρούς όμως εμφανίζονται και ορισμένα πιο ενοχλητικά αμαρτήματα, τα οποία ίσως αξίζει τον κόπο να τα επισημαίνουμε. Να πάρω το θάρρος να ζητήσω τη φιλοξενία της «Καθημερινής», υποβάλλοντας στην κρίση των συναναγνωστών δύο συχνά τέτοια περιστατικά.

Πρώτον, ο αγγλικός όρος «cognitive» αποδίδεται καλύτερα ως «γνωσιακός» – κι όχι «γνωστικός», αφού «γνωστικός» είναι και ο μυαλωμένος άνθρωπος ή/και ο οπαδός του Γνωστικισμού. Ο «γνωσιακός» συνδέεται αμεσότερα με τη γνώση (πβ. και «Γνωσιολογία») – και λιγοστεύουμε και την πολυσημία.

Δεύτερον, καιρός είναι να απαλλαγούμε απ’ το καθαρευουσιάνικο κατάλοιπο «σε κάθε περίπτωση» (σκέτη γαλλικούρα), δεδομένου ότι η χρήση αυτής της έκφρασης θέλει να εισαγάγει εξαίρεση μάλλον, παρά γενίκευση («για κάθε...»). Η λιτή ελληνική λέξη «πάντως» κάνει αυτή τη δουλειά μια χαρά.

Συγγνώμην γι’ αυτά τα ίσως ασήμαντα – στους φοβερούς καιρούς που περνάμε.

Θ.Π. ΤΑΣΙΟΣ

Πεντέλη

Σύγχρονα έργα τέχνης και αρχαιότητες

Κύριε διευθυντά,

Πάνε αρκετά χρόνια από την τελευταία (τρίτη) μου επίσκεψη στη Δήλο. Η εικόνα της εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο ήταν επιεικώς αξιοθρήνητη. Το εκδοτήριο εισιτηρίων ήταν ένα σκοτεινό δωματιάκι με θολά από τη βρώμα τζάμια, χωρίς ίχνος ενημερωτικού ή άλλου έντυπου υλικού. Από την ψάθα που σκίαζε τον διάδρομο μπροστά από το εκδοτήριο, η μισή κρεμόταν και ανέμιζε στο φύσημα του αέρα. Το μουσείο, παρά τον αριθμό και τη σημασία των εκθεμάτων, θύμιζε αρχαϊκές εποχές της μουσειολογίας (Ευτυχώς, η θλιβερή αυτή εικόνα έχει εκλείψει). Εντούτοις, όλη αυτή η μιζέρια, για να μην πω εθνική ντροπή, ήταν πολύ ασήμαντη για να μειώσει το μεγαλείο του χώρου και τη μοναδική του αύρα.

Πριν από λίγες εβδομάδες, μάθαμε ότι με χορηγία του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ προστέθηκε στον αρχαιολογικό χώρο το μοντέρνο (από μέταλλο) γλυπτό RULE II του καταξιωμένου καλλιτέχνη Γκόρμλεϊ και ότι πρόκειται να τοποθετηθούν σύγχρονα έργα τέχνης και σε άλλους αρχαιολογικούς χώρους. Το σκεπτικό; «Η σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία συνομιλεί αρμονικά με τις αρχαιότητες με νέες αναγνώσεις που μπορούν να συγκινήσουν, να εμπνεύσουν, να κεντρίσουν τη συλλογική συνείδηση». Ετσι, επιτυγχάνεται «η αρμονική συνύπαρξη της πολιτιστικής κληρονομιάς με τη σύγχρονη δημιουργία».

Χωρίς να κρίνω την αξία του έργου, με όλον τον σεβασμό στην τέχνη, τους καλλιτέχνες και τους χορηγούς, δεν καταλαβαίνω τι είδους «συνομιλία» θα προκύψει μεταξύ του μοντέρνου γλυπτού και της διαχρονικής εύγλωττης σιωπής των μαρμάρων. Αν κρίνω από τις εικόνες, μόνον διαφωνία ή και παραφωνία μπορεί να υπάρξει. Διερωτώμαι αν χρειάζεται η Δήλος ή οποιοσδήποτε παρόμοιος χώρος τέτοιες προσθήκες για να «ζωντανέψει» ή να «εκσυγχρονιστεί». Υπάρχουν άλλοι χώροι για να συγκινήσει και να εμπνεύσει η σύγχρονη τέχνη.

Φυσικά, έχω μεγάλη περιέργεια για τη σύγχρονη δημιουργία που θα συνομιλήσει με τον Παρθενώνα και... θα κεντρίσει τη συλλογική μας συνείδηση!

ΝΙΝΑ ΜΑΝΩΛΑΚΗ

Παιδίατρος Αθήνα

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29/04/25

Ελευθερία έκφρασης με δύο μέτρα και σταθμά;

Μερικές σκέψεις ενόψει της διαφαινομένης, όπως μας πληροφορεί η κ. Μάρω Βασιλειάδου στο φύλλο της «Καθημερινής» της 11ης Απριλίου, επανεκθέσεως στις αρχές Μαΐου των αντιχριστιανικών καρικατούρων εις την Εθνική Πινακοθήκη:

Η ανάρτηση έργων στην Εθνική Πινακοθήκη που χρηματοδοτείται από το κράτος, δηλαδή από εμάς, είναι ένα θέμα που αγγίζει μεν την ελευθερία έκφρασης, αλλά και τον σεβασμό στις θρησκευτικές και εθνικές ευαισθησίες.

Ομως η Εθνική Πινακοθήκη είναι ένας θεσμός που στοχεύει να εκφράζει και να σέβεται την πολιτιστική κληρονομιά και τις αξίες της κοινωνίας.

Οταν λοιπόν ένα έργο προσβάλλει βαθιά τις πεποιθήσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, τίθεται το ερώτημα αν δύναται να το παρουσιάζει.

Το ερώτημα που έχει τεθεί από πολλές πλευρές είναι αν θα τολμούσαν να αναρτήσουν έργα που θα προσέβαλλαν το Ισλάμ. Αυτό δείχνει την ασυμμετρία στον τρόπο που αντιμετωπίζεται η προσβολή διαφορετικών θρησκειών.

Ετσι, έχουμε δει ότι ενώ η χριστιανική πίστη γίνεται στόχος προκλητικής ή ειρωνικής καλλιτεχνικής έκφρασης χωρίς συνέπειες, η ίδια στάση απέναντι στο Ισλάμ σπάνια υιοθετείται λόγω του φόβου αντιδράσεων!

Συνεπώς, η ελευθερία της τέχνης φαίνεται να εφαρμόζεται επιλεκτικά, οπότε δεν συζητάμε για πραγματική ελευθερία της έκφρασης, αλλά για έναν εύκολο αντιχριστιανικό λαϊκισμό.

Σε μία δημοκρατική κοινωνία η ελευθερία της έκφρασης πρέπει να ισχύει ομοιόμορφα και όχι να εφαρμόζονται δύο μέτρα και δύο σταθμά εις βάρος όσων θεωρούνται πιο ανεκτικοί!

Μήπως τελικά η επιλογή της έκθεσης τέτοιων έργων έχει να κάνει με την άσκηση ιδεολογικής και πολιτιστικής προπαγάνδας εις βάρος των χριστιανικών αξιών;

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΑΝΔΩΡΟΣ 

Πρώην διοικητής του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Αθηνών



Περί ανάπτυξης και «ημετεροκρατίας»

Κύριε διευθυντά

Στην Οικονομική Καθημερινή της 23-2-2025 δημοσιεύθηκε άρθρο της κυρίας Μιράντα Ξαφά με τίτλο «Η συμβολή της φορολογικής πολιτικής στην ανάπτυξη». Στο κείμενο αναφέρεται ότι «οι χειμερινές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαιώνουν την ανθεκτικότητα της ελληνικής οικονομίας, εκτιμώντας τον ρυθμό ανάπτυξης στο 2,1%-2,3% την τριετία 2024-2026 σε σχέση με μόλις 0,8%-1,1% στην Ευρωζώνη».

Ομως η απόσταση από το μέσο εισόδημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης παραμένει μεγάλη. Η απόσταση αυτή προέκυψε από τον τρόπο διαχείρισης της εξουσίας από τα κόμματα που ήταν έντονα πελατειακός. Ετσι προέκυψε η χρεοκοπία και τα μνημόνια. Στο εν λόγω κείμενο περιγράφονται λεπτομερώς ενέργειες της φορολογικής πολιτικής που θα συμβάλουν στην ανάπτυξη.

Ομως τονίζεται ότι η φορολογική πολιτική δεν αρκεί από μόνη της για να επιτευχθεί ισχυρή ανάπτυξη. Θα πρέπει να βελτιωθούν η λειτουργία της Δικαιοσύνης και ο κρατικός μηχανισμός. Δυστυχώς συνεχίζεται το αξίωμα «τα δικά μας παιδιά». Είναι πιο δυνατό και απ’ τα αξιώματα της γεωμετρίας. Ο κομματικός μηχανισμός με βάση τις μεγάλες λίστες (σεντόνια...) των δικών μας παιδιών {είναι το «ευαγγέλιο» των κομμάτων} τις οποίες χειρίζονται αλάνθαστα ειδικευμένοι «κομματικοί ιερείς», προβαίνει στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού χωρίς πραγματική αξιοκρατία. Ομως ο μηχανισμός αυτός της «διαστροφής»

δεν μπορεί να οδηγήσει σε καμιά ανάπτυξη, απεναντίας μέχρι τώρα έχει οδηγήσει πέραν των οικονομικών συνεπειών και σε μοιραία λάθη που στοίχισαν ακόμη και ανθρώπινες ζωές. Επιτέλους αποδεικνύεται περίτρανα ότι δεν υπάρχει καμιά ελπίδα ούτε τώρα ούτε στο μέλλον για να αλλάξει κάτι. Μεγάλα λόγια από κυβερνητικούς εκπροσώπους κάθε φορά, κουστούμια, γραβάτες και το αποτέλεσμα ίδιο, «τα δικά μας παιδιά».

Ταπεινά προτείνω, επειδή τα κόμματα απέτυχαν, η στελέχωση του κρατικού μηχανισμού κάθε φορά να γίνεται από επιτροπή μη έχουσα σχέση με το κυβερνών κόμμα, αποτελούμενη από καθηγητές ανωτάτης εκπαίδευσης (ύστερα από κλήρωση κάθε φορά) με πρόεδρο υψηλού βαθμού δικαστικό υπάλληλο. Από την ανωτέρω επιτροπή θα κρίνονται και θα αποφασίζονται και οι μετατάξεις υπαλλήλων που θα προτείνονται από το κυβερνών κόμμα.

Παρά τις όποιες τυχόν αδυναμίες της πρότασης αυτής, λόγω των γενικότερων αδυναμιών της πατρίδας μας, κάτι ωφέλιμο θα προκύψει που θα βοηθήσει εν τινι μέτρω την ανάπτυξη και θα αποτρέψει στο μέτρο του δυνατού μοιραία λάθη που σχετίζονται με την ασφάλεια σε όλους τους τομείς. Μελλοντικά η τεχνητή νοημοσύνη θα δώσει λύσεις στα ανωτέρω, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι θα υπάρχει ανθρώπινη πολιτική που τώρα δεν υπάρχει.

ΘΑΝΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ 

Τοπογράφος μηχανικός


«Μήπως υποτιμάμε τον Δημιουργό;»

Κύριε διευθυντά 

Στα απολυτίκια των Αγίων της Εκκλησίας μας περιγράφονται η ζωή και ο θάνατός τους, όπως ήταν η ζωή και ο θάνατος του Χριστού επί γης. Δεν νομίζω ότι υπάρχει διαφωνία επ’ αυτού. Καταλήγουν όμως τα απολυτίκια ως εξής: «...Χριστόν τον Θεόν ικέτευε (Αγιε) δωρήσαθαι ημίν το μέγα έλεος» ή «...πρέσβευε (Αγιε) Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών».

Με τις ανωτέρω καταλήξεις των απολυτικίων, εμφανίζεται ο Δημιουργός να αναμένει ή ότι δεν θα τον ενοχλούσε κάποια μεσολάβηση, από τον νεκρό Αγιο, για να μας συγχωρήσει ή να μας σώσει. Τον υποτιμάμε έτσι τον Δημιουργό. Νομίζω ότι μια δήλωση ημών των ζώντων, όπως: Θεέ μου, συγχώρησέ με ή Θεέ μου, σώσε με, είναι πιο δυνατή από τις καταλήξεις των απολυτικίων, εάν είναι ειλικρινής.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΟΛΗΣ 

Καρδιοχειρουργός


Η Πινακοθήκη Λάρισας και ερωτήματα

Κύριε διευθυντά

Ηπρόσφατη παραίτηση της αντιπροέδρου της Δημοτικής Πινακοθήκης Λάρισας – Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα, κ. Κατερίνας Κόσσυβα, λόγω «συμπεριφορών και πρακτικών που εκθέτουν την Πινακοθήκη και αντίκεινται στην αισθητική και την ηθική», προκαλεί σοβαρά ερωτήματα. Εξίσου ανησυχητική είναι η σιωπή του προέδρου του Δ.Σ. και δημάρχου Λαρισαίων Θ. Μαμάκου αναφορικά με τις παραιτήσεις μελών της Καλλιτεχνικής Επιτροπής και τις καταγγελίες για έλλειψη επάρκειας του Δ.Σ.

Στο ίδιο κλίμα, δημόσια διαμαρτυρία εξέφρασε και ο επιμελητής της έκθεσης Διαμαντόπουλου, Μάνος Στεφανίδης, για την άρνηση της Εθνικής Πινακοθήκης να δανείσει δύο έργα της, αποδίδοντας την άρνηση αυτή σε «προσωπικούς λόγους». Ωστόσο, ο δανεισμός έργων σε μια έκθεση προϋποθέτει αξιολόγηση όχι μόνο των έργων αλλά και του συνολικού πλαισίου της έκθεσης, απαιτεί απόλυτη σαφήνεια και διαφάνεια στη διαδικασία, τεκμηριωμένη επιμέλεια και αδιαμφισβήτητη αυθεντικότητα των έργων.

Η περίπτωση του έργου «Του νεκρού αδελφού», που αποδίδεται στον Κων. Παρθένη και εκτίθεται από τη συλλογή Πάνου Κόκκα, εγείρει εύλογα ερωτήματα. Αγνοείται η πλήρης συλλεκτική και εκθεσιακή διαδρομή του, δεν υπάρχει γνωμοδότηση ειδικού (connoisseur) στο έργο του Παρθένη, ούτε έχουν δημοσιοποιηθεί επιστημονικές και εργαστηριακές αναλύσεις για την τεχνική ή την παλαιότητά του.

Μέχρι να δοθούν ξεκάθαρες απαντήσεις, η επιφυλακτικότητα της Εθνικής Πινακοθήκης και άλλων συλλεκτών μοιάζει απολύτως δικαιολογημένη. Η διαφάνεια και η επιστημονική τεκμηρίωση οφείλουν να είναι αδιαπραγμάτευτες στη δημόσια παρουσίαση της τέχνης όπου η αξιοπιστία είναι εξίσου σημαντική με την αισθητική. 

ΜΑΝΟΛΗΣ ΕΠΙΜ. ΠΛΑΤΣΙΔΑΚΗΣ
Μαθηματικός (BSC) – Πληροφορικός (MSC) Ανεξάρτητος Ερευνητής του έργου του Γιάννη Σπυρόπουλου Μέλος του International Catalogue Raisonné  Association (ICRA)


...από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 28/04/25

Ο ίδιος ο πρώην υπουργός αισιοδοξεί, και απ’ ό,τι μου είπαν συμβαίνει αυτό έπειτα από πολύ καιρό. Διότι αυτή η «παραμέληση εποπτείας» δεν στέκεται ως κατηγορία ούτε σε δικαστήριο το οποίο θα είχε ως πρόεδρο την κυρία Μαρία Καρυστιανού, που λέει ο λόγος. Δεν αποδεικνύεται, διότι δεν υπάρχει τρόπος, ούτε στοιχεία να την υποστηρίξουν ως κατηγορία. Ισως δε αυτός ο λόγος να αποτελέσει και την αφορμή να μην ακολουθηθεί η συνταγή Τριαντόπουλου στην περίπτωση του Κ. Καραμανλή. Αλλά να συσταθεί κανονική Προανακριτική, η οποία να χάνει τον καιρό της, αναζητώντας τρόπους να στηρίξει την κατηγορία εις βάρος του Κ. Καραμανλή. Για να δούμε. Πάντως, όπως έγραφα και χθες, αναμένεται και η δικογραφία της ευρωπαίας εισαγγελέως κυρίας Λάουρας Κιοβέσι κατά των Καραμανλή – Σπίρτζη για τη μη υλοποίηση της σύμβασης 717. Κάτι που θεωρείται πιο χειροπιαστό από την «παραμέληση εποπτείας» της δικογραφίας του εφέτη ανακριτή κυρίου Μπακαΐμη....

 Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 30/04/25

Παραπομπή για «παραμέληση εποπτείας»

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δεν βλέπω να στηρίζεται σε ισχυρά επιχειρήματα η παραπομπή του Κώστα Καραμανλή και του Χρήστου Σπίρτζη αναφορικά με τις ευθύνες που τυχόν έχουν για το δυστύχημα στα Τέμπη. Εγκριτος νομικός, φίλος μου, μου εξηγούσε χθες ότι η δικογραφία του ειδικού εφέτη ανακριτή κυρίου Μπακαΐμη που διαβιβάστηκε στη Βουλή, μπορεί (υπό προϋποθέσεις) να στηρίξει μόνο την αμέλεια, ήτοι «παραμέληση εποπτείας» στους σιδηροδρόμους. Τι εστί «παραμέληση εποπτείας»; Οτι οι δύο υπουργοί ενώ έπρεπε να χρηματοδοτήσουν με Χ ποσά τους σιδηροδρόμους, παραμέλησαν να το πράξουν, χορηγώντας στους σιδηροδρόμους μικρότερα ποσά.

– Αφορά και την υλοποίηση της περίφημης σύμβασης 717 αυτό; ρώτησα τον νομικό, που προαναφέρω. Η απάντηση ήταν «όχι». Η δικογραφία για τους Καραμανλή – Σπίρτζη εστιάζει στην «παραμέληση», με βάση έγγραφα και καταθέσεις άλλων κατηγορουμένων, οι οποίοι – χοντρικά τώρα σας αναφέρω – φέρεται να υποστήριξαν ότι «εμείς τους υποδεικνύαμε να δώσουν περισσότερα χρήματα για τους σιδηροδρόμους, για υλικό, προσλήψεις προσωπικού, συστήματα ασφαλείας κ.λπ. αλλά εκείνοι παρέλειψαν να κάνουν αποδεκτές τις προτάσεις μας».

Αρα τώρα η Βουλή θα κληθεί να αποφανθεί αν αυτή η «αμέλεια» που περιγράφεται στις καταθέσεις, δυνητικά συνέβαλε στο δυστύχημα. Γνώμη μου: πιάσ’ τ’ αβγό και κούρευ’ το…

Δύο δεδομένα για την Προανακριτική

Στο ίδιο πλαίσιο πάντοτε, έχουμε δύο δεδομένα:

• Με βάση το Μεσοπρόθεσμο που ψήφισαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις (ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.) ως παρακολούθημα των Μνημονίων, το υπουργείο Μεταφορών δεν είναι υπεύθυνο ούτε αρμόδιο για τη χρηματοδότηση των σιδηροδρόμων. Κατ’ ουδέναν τρόπο. Η αρμοδιότητα αυτή ανήκει στο υπουργείο Οικονομικών.

• Περίπτωση νομικής εμπλοκής του Χρ. Σπίρτζη δεν υπάρχει. Μόνο ηθικό είναι το ζήτημα. Οι όποιες ευθύνες του, αν υφίστανται, έχουν παραγραφεί εδώ και χρόνια. Αρα μόνο τον Κ. Καραμανλή αφορά η εξέλιξη που μπορεί να έχει αυτή η ιστορία στη Βουλή.

Ποια εξέλιξη θα έχει; Εδώ είναι το ζήτημα. Η κυβέρνηση έχει ήδη καταστήσει σαφές, ανωνύμως, ότι «εφόσον υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που δικαιολογούν την έρευνα τυχόν ποινικών ευθυνών για τον Κ. Καραμανλή θα συμφωνήσουμε σε Προανακριτική». Εσείς τώρα, με όσα εκτέθηκαν προηγουμένως, τι πιστεύετε; Υπάρχουν ποινικές ευθύνες του πρώην υπουργού Κ. Καραμανλή;

Περιμένοντας τις Βρυξέλλες

Μπορώ επίσης να ενημερώσω ότι τη θέση αυτή τη διατύπωσε και το Μέγαρο Μαξίμου στον ίδιο τον Κ. Καραμανλή, διότι υπάρχει επικοινωνία και μάλιστα απευθείας. Ο ίδιος ο πρώην υπουργός αισιοδοξεί, και απ’ ό,τι μου είπαν συμβαίνει αυτό έπειτα από πολύ καιρό. Διότι αυτή η «παραμέληση εποπτείας» δεν στέκεται ως κατηγορία ούτε σε δικαστήριο το οποίο θα είχε ως πρόεδρο την κυρία Μαρία Καρυστιανού, που λέει ο λόγος. Δεν αποδεικνύεται, διότι δεν υπάρχει τρόπος, ούτε στοιχεία να την υποστηρίξουν ως κατηγορία.

Ισως δε αυτός ο λόγος να αποτελέσει και την αφορμή να μην ακολουθηθεί η συνταγή Τριαντόπουλου στην περίπτωση του Κ. Καραμανλή. Αλλά να συσταθεί κανονική Προανακριτική, η οποία να χάνει τον καιρό της, αναζητώντας τρόπους να στηρίξει την κατηγορία εις βάρος του Κ. Καραμανλή.

Για να δούμε. Πάντως, όπως έγραφα και χθες, αναμένεται και η δικογραφία της ευρωπαίας εισαγγελέως κυρίας Λάουρας Κιοβέσι κατά των Καραμανλή – Σπίρτζη για τη μη υλοποίηση της σύμβασης 717. Κάτι που θεωρείται πιο χειροπιαστό από την «παραμέληση εποπτείας» της δικογραφίας του εφέτη ανακριτή κυρίου Μπακαΐμη.

Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ…

Η αντιπολίτευση πάντως, σε κάθε περίπτωση, οργανώνεται. Το ΠΑΣΟΚ θα καταθέσει αποκλειστικά δική του πρόταση. Τα μετωπικά προοδευτικά πειράματα ανήκουν στο παρελθόν. Το πάθημα από τη συμπόρευση με το προσωποκεντρικό κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου στη φάση της υποβολής πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης τον Μάρτιο, που της έδωσε την ευκαιρία να σαρώσει όλο το «χαρτί», έγινε μάθημα.

Δική του πρόταση για τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής, και αυτή τη φορά, καλά μελετημένη – είναι ο στόχος του ΠΑΣΟΚ. Οχι όπως στην περίπτωση με τον Τριαντόπουλο που υποβλήθηκε άρον άρον, και χάθηκε η ευκαιρία να λάβει ευρύτερο χαρακτήρα – ειδικά για το ποιος έδωσε τις εντολές στον Τριαντόπουλο να παρέμβει στο πεδίο του δυστυχήματος.

Περισσότερο μελετημένη πρόταση, περισσότερα οφέλη. Ειδικά αν προσπαθείς να ανακτήσεις έδαφος στη σοβαρότητα…

…και το χάος στην Αριστερά

Γίνεται λέει και προσπάθεια από τον ΣΥΡΙΖΑ να υπάρξει πρόταση για Προανακριτική Επιτροπή κατά Κ. Καραμανλή, αλλά επειδή δεν βγαίνουν τα κουκιά στο μέτρημα γίνεται αγώνας δρόμου να βρεθούν «σύμμαχοι». Είτε στη δεξαμενή των ανεξάρτητων, όπου εκεί όμως είναι δύσκολα τα πράγματα, επειδή οι πρώην δικοί του έφυγαν από το κόμμα, διαμαρτυρόμενοι για το πραξικόπημα εις βάρος του Κασσελάκη, είτε στα «υπόλοιπα» της Αριστεράς. Με τους 5-6 «κασσελάκηδες» βουλευτές όμως δεν υπάρχει καμία επικοινωνία, αλλά ούτε και θα επιδιωχθεί για ευνόητους λόγους. Τι απομένει; Η Ζωή που δεν τους θέλει (ούτε να τους ακούει…) τους συριζαίους και η Νέα Αριστερά, η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα της διάσπασης, και κανείς δεν πρόκειται να επιχειρήσει κάτι που θα επιτείνει το χάσμα.

Με δυο λόγια, χάος. Στο τέλος της ημέρας, βλέπω τον ΣΥΡΙΖΑ να προσυπογράφει, στα λόγια, την πρόταση του ΠΑΣΟΚ. Αλλο τίποτα δεν (βλέπω να) υπάρχει στον ορίζοντα…

Μεταγραφή αρχοντόπουλου

Ο Αλέξης Χαρίτσης δεν παραιτείται από την ηγεσία του κόμματος της Νέας Αριστεράς, επί του παρόντος. Και πάλι επί του παρόντος, ούτε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης προτίθεται να τον αντικαταστήσει στην ηγεσία του κόμματος. Αυτά είναι τα δεδομένα. Το διατυμπανίζουν σε όλους τους τόνους τα στελέχη της Νέας Αριστεράς, και καταλαβαίνω την ένταση της προσπάθειας που κάνουν. Το κόμμα εξανεμίζεται, αν συνεχιστεί κι άλλο αυτή η ιστορία, σε λίγο δεν θα καταγράφεται ούτε σε εκλογές… εξωραϊστικού συλλόγου. Για να μην πω σε… γενική συνέλευση πολυκατοικίας, και παρεξηγηθώ.

Αλλά, ευκαιρίας δοθείσης, επιθυμώ να απευθυνθώ στον ευπρεπή, και σοβαρό, πρόεδρο (για όσο ακόμη…) Αλέξη Χαρίτση, που έχει οικογενειακές καταβολές στην Κεντροαριστερά (σε όλη τη Μεσσηνία και τα πέριξ, το γνωρίζουν): Αλέξη, αγόρι μου, υπάρχει μια μεγάλη, ανοιχτή, αγκαλιά που σε περιμένει στο ΠΑΣΟΚ! Τι το παιδεύεις το πράγμα, και ταλαιπωρείσαι κι εσύ ψυχικά, με τις υποτιθέμενες μεγαλοφυείς συμπράξεις με τον πεθαμένο ΣΥΡΙΖΑ. Πήγαινε ΠΑΣΟΚ άνθρωπέ μου, να σε έχουν αρχοντόπουλο…

Ανακοίνωση-μνημείο

Αντιγράφω από χθεσινή ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του ΠΑΣΟΚ, τα ακόλουθα:

«Απαιτούνται απαντήσεις για τη δραστηριότητα της συγκεκριμένης εταιρείας (της Blue Skies ως μήτρα της Ομάδας Αλήθειας) και τα συγκοινωνούντα δοχεία Νέας Δημοκρατίας, προπαγανδιστικού μηχανισμού και ιδιωτικών εταιρειών όπου μεταξύ των οποίων φαίνεται βάσει των δημοσιευμάτων να παράγεται και να διοχετεύεται μαύρο πολιτικό χρήμα».

Στην ερώτηση προστίθεται, αφελώς κατά τη γνώμη μου, και το ότι «έπειτα από τόσες αποκαλύψεις, αναμένουμε άμεσα την παρέμβαση του αρμόδιου εισαγγελέα».

Δεν ξέρω ποιος συνέταξε την ανακοίνωση αυτή, αλλά τη θεωρώ πραγματικά… μνημειώδη. Ποιος εισαγγελέας να παρέμβει, και για ποιον λόγο, όταν η κυβέρνηση διά του εκπροσώπου της, έριξε τη «γραμμή» ήδη από τις πρώτες ημέρες ότι «ιδιώτες πλήρωναν ιδιώτες». Κοροϊδευόμαστε τώρα, μεταξύ μας; Σε τέτοιες περιπτώσεις, συγγνώμη κιόλας που παρεμβαίνω, αν θες πράγματι να κινηθεί η Δικαιοσύνη, και πιστεύω πως όντως το επιθυμείς, συντάσσεις μια ωραία μηνυτήρια αναφορά, πληρώνεις και το παράβολο, και την καταθέτεις εσύ στον αρμόδιο εισαγγελέα. Μόνος του δεν πρόκειται να παρέμβει κανείς!

Σαράντα ανακοινώσεις να εκδώσεις, όχι μία…

Δυστυχώς, η ανισορροπία μεταξύ διαθέσιμης ισχύος και ζήτησης ενέργειας δεν είναι πάντοτε ελέγξιμη σε πραγματικό χρόνο, με δεδομένα το μεγάλο βάρος των ΑΠΕ στο μείγμα ισχύος, την ευρύτατη γεωγραφική διασπορά τους και την παλαιότητα και την τοπολογία του ελληνικού ηλεκτρικού συστήματος. Ακόμη και αν εκσυγχρονιστεί και επεκταθούν και αναβαθμιστούν οι εφαρμογές των συστημάτων αυτομάτου ελέγχου, για να μειωθεί η πιθανότητα να συμβεί το ατύχημα, το ελληνικό σύστημα, που είναι πολύ παρόμοιο με το ιβηρικό στην αναλογία ΑΠΕ και σταθμών μη μεταβλητής ισχύος, δεν θα είναι ασφαλές. Δύο είναι οι κατευθύνσεις που πρέπει να ακολουθηθούν. Πρώτον, ισχυρή διασύνδεση με το κεντρικό ευρωπαϊκό σύστημα για την αύξηση των εξαγωγών ανανεώσιμης ενέργειας, ο Green Aegean Interconnector, έργο που έχει ήδη συζητηθεί. Δεύτερον, η τήρηση σε θερμή εφεδρεία μονάδων φυσικού αερίου, προκειμένου να μπορούν να βοηθήσουν στην ταχεία σταθεροποίηση της συχνότητας και της τάσης σε περίπτωση απόρριψης φορτίων ή απώλειας ισχύος. Η τεχνική κατανόηση του τι έγινε στην Ιβηρική, που όπως και η Ελλάδα αποτελεί ένα ηλεκτρικό νησί στην Ευρώπη, πρέπει να αποτελέσει έναυσμα για την έξυπνη αναβάθμιση του ηλεκτρικού δικτύου. Διότι, όπως έδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα, αρκούν λίγες ανήλεκτρες ώρες για να ξεχαρβαλωθεί η λειτουργία μιας δυτικής χώρας....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", κύριο θέμα, 30/04/25

Το μάθημα του ισπανικού

μπλακ άουτ για την Ελλάδα

• Τι μπορεί να επηρεάσει την ευστάθεια του ηλεκτρικού συστήματος

ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΛΙΑΓΓΟΥ

Ο εφιάλτης ενός μπλακ άουτ είναι συστατικό στοιχείο των διαχειριστών των ηλεκτρικών συστημάτων στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Τη Δευτέρα, για τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους, ο εφιάλτης έγινε πραγματικότητα. Αυτό που έζησαν οι Ιβηρες είναι πιθανό να συμβεί οπουδήποτε αλλού, και στην Ελλάδα. Η υπερβάλλουσα παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, κυρίως φωτοβολταϊκά, τα παλιά δίκτυα που δεν μπορούν να «σηκώσουν» τόσες ΑΠΕ και η περιορισμένη ανάπτυξη συστημάτων αποθήκευσης ενέργειας συνιστούν μόνιμη απειλή για την ευστάθεια του συστήματος. Και η χώρα μας έφτασε πέρυσι και τo 2023 πολύ κοντά σε μπλακ άουτ, κάτι που δεν απέφυγαν τρία νησιά τον περασμένο Δεκαπενταύγουστο.

Το μπλακ άουτ στην Ιβηρική Χερσόνησο επιβεβαίωσε τους χειρότερους εφιάλτες των διαχειριστών ηλεκτρικών συστημάτων της Ευρώπης και απέδειξε με οδυνηρό τρόπο ότι ακόμη και στις ανεπτυγμένες κοινωνίες η ενεργειακή ασφάλεια και το να κρατηθούν τα φώτα αναμμένα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο.

Η σημαντική υστέρηση ανάπτυξης των ηλεκτρικών δικτύων έναντι της αθρόας εγκατάστασης ΑΠΕ και κυρίως φωτοβολταϊκών, που παράγουν μαζικά συγκεκριμένες ώρες του 24ώρου, αποτελούν μια εν δυνάμει απειλή για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης. Μπλακ άουτ σαν αυτό της Δευτέρας μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή σε όλα τα ηλεκτρικά συστήματα της Ευρώπης σε περιόδους χαμηλής ζήτησης και αυτή είναι μια κοινή αγωνία των διαχειριστών τα τελευταία χρόνια.

Η ευστάθεια των εθνικών συστημάτων αποτελεί μια επίπονη καθημερινή προσπάθεια που επιτυγχάνεται με βασικό εργαλείο τις περικοπές πράσινης ενέργειας. Την αγωνία αυτή εξέφρασε παραμονές του Πάσχα ο Ευρωπαίος διαχειριστής ENTSO-E αναθέτοντας σε ειδική ομάδα αντιμετώπισης κρίσεων να συντονίσει τις ημέρες των γιορτών όλους τους εθνικούς διαχειριστές προκειμένου να αποτραπεί ο αυξημένος κίνδυνος να βυθιστούν στο σκοτάδι ολόκληρες γεωγραφικές περιοχές της Ευρώπης.

Το ελληνικό ηλεκτρικό σύστημα αποτελεί μια μικρογραφία της μεγάλης εικόνας των ευρωπαϊκών συστημάτων με ιδιαιτερότητες, όπως οι περιορισμένες διεθνείς διασυνδέσεις, που καθιστούν τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Στο ελληνικό σύστημα έχουν εγκατασταθεί πάνω από 16.000 μεγαβάτ ΑΠΕ, όταν η συνολική ζήτηση σε περιόδους μη αιχμής (καλοκαιρινούς και χειμερινούς μήνες ) κινείται γύρω στις 6.000 με 6.500 μεγαβάτ και σε περιόδους αιχμής φτάνει τα 11.000 μεγαβάτ. Το ελληνικό σύστημα βρέθηκε δύο φορές στα πρόθυρα του μπλακ άουτ, λόγω αστάθειας που προκλήθηκε από την πλεονάζουσα παραγωγή, μια φορά τον Αύγουστο του 2023 και μια τον Φεβρουάριο του 2024, όταν ξαφνικά από το σύστημα χάθηκαν περί τα 1.000 MW.

Οπως εξηγούν στην «Κ» στελέχη του ΑΔΜΗΕ, η χώρα θα είχε βυθιστεί στο σκοτάδι εάν οι διασυνοριακές γραμμές ήταν υπερφορτωμένες. Σε αυτή την περίπτωση οι διασυνοριακές διασυνδέσεις αποκόπτονται αυτόματα για να μην προκληθεί ανισορροπία και στα διασυνδεδεμένα συστήματα άλλων χωρών. Ηταν τα πρώτα συμβάντα που ταρακούνησαν τον ΑΔΜΗΕ, ο οποίος από τότε χτύπησε «καμπανάκι» στις αρμόδιες αρχές για τη λήψη μέτρων. Ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου πέρυσι τα νησιά Φολέγανδρος, Ιος και Σίκινος βυθίστηκαν στο σκοτάδι γύρω στις 8.30 το βράδυ και έμειναν χωρίς ρεύμα τουλάχιστον για 8 ώρες. Οι δύο γραμμές διασύνδεσης αυτών των νησιών με την Πάρο κατέρρευσαν λόγω υπερφόρτωσης, καθώς ο συνδυασμός υψηλής τουριστικής κίνησης και καύσωνα ανέβασε τη ζήτηση σε επίπεδα που όταν σχεδιάστηκαν οι γραμμές πριν από πολλές δεκαετίες ήταν αδύνατον να προβλεφθούν.

Και στα φωτοβολταϊκά

Ολο και περισσότερες ημέρες την άνοιξη και το φθινόπωρο του 2024 ο ΑΔΜΗΕ αναγκάστηκε να προχωρήσει σε περικοπές πράσινης ενέργειας για να αποτρέψει τον κίνδυνο μερικού ή γενικού μπλακ άουτ. Προκειμένου οι περικοπές να μπορούν να επεκταθούν και σε φωτοβολταϊκά πάρκα που είναι συνδεδεμένα με το δίκτυο του ΔΕΔΔΗΕ, που ο ίδιος δεν μπορεί να τα θέσει εκτός αυτόματα, θεσπίστηκε η υποχρέωση των ιδιοκτητών φωτοβολταϊκών να κατεβάζουν τον διακόπτη έπειτα από εντολή των διαχειριστών. Τα μέτρα αυτάνεφαρμόστηκαν πριν και κατά τη διάρκεια του Πάσχα, αλλά και το προηγούμενο διήμερο και θα εφαρμοστούν μέχρι και την Πρωτομαγιά που η ζήτηση προβλέπεται χαμηλή.

Η απορρόφηση της διακοπτόμενης και διάσπαρτης παραγωγής των ΑΠΕ από τα παλαιά στο μεγαλύτερο μέρος τους δίκτυα της Ευρώπης, σε συνδυασμό με την κλιματική αλλαγή και τις κυβερνοεπιθέσεις, είναι οι τρεις μεγάλες προκλήσεις των ηλεκτρικών ευρωπαϊκών συστημάτων. «Κάλεσμα αφύπνισης» χαρακτήρισε η Eurelectric τo μπλακ άουτ στην Ιβηρική χερσόνησο. «Εδειξε ότι η ανάγκη για εκσυγχρονισμό και ενίσχυση του ευρωπαϊκού δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας είναι επείγουσα και αναπόφευκτη», αναφέρει σε χθεσινή ανακοίνωσή της, υπενθυμίζοντας ότι η προσαρμογή του δικτύου στις νέες απαιτήσεις της ενεργειακής μετάβασης απαιτεί σε ετήσια βάση επενδύσεις 67 δισ. ευρώ έως το 2030.

«Κλειδί» η ισορροπημένη

διαχείριση ενέργειας

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ

Το μεγάλο μπλακ άουτ της Ιβηρικής είναι έκφραση μιας νέας εποχής αναβαθμισμένων προκλήσεων, με πολύ πιο σύνθετα συστήματα ενέργειας, που απαιτούν ακόμη μεγαλύτερη ικανότητα διαχείρισης. Η διασπορά των εγκαταστάσεων παραγωγής ενέργειας, κυρίως με ανανεώσιμες πηγές, και οι «ταλαντώσεις» μεταξύ υπερπαραγωγής και ελλείμματος απαιτούν περίτεχνους χειρισμούς μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Το σκοτάδι σε Ισπανία και Πορτογαλία μπορεί να φωτίσει πλευρές του μέλλοντος και όσα πρέπει να προσέξουμε στην Ελλάδα. Τις ανιχνεύουμε με τη βοήθεια ειδικών επιστημόνων, οι οποίοι δεν μπήκαν σε εικασίες για το τι έφταιξε στην Ιβηρική, τονίζοντας με έμφαση πως αναμένουν τις απαντήσεις των αρμόδιων φορέων.

«Μπλακ άουτ συνέβαιναν και θα συμβαίνουν και στο μέλλον, είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα. Ο στόχος των διαχειριστών συστήματος είναι να τα ελαχιστοποιούν. Μπλακ άουτ είχαμε και στη δεκαετία του ’90, το 2003 στην Ευρώπη και το 2004 τον Ιούλιο, λίγες ημέρες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα», λέει εισαγωγικά ο Σταύρος Παπαθανασίου, καθηγητής στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΕΜΠ.

«Οταν έχουμε κατάρρευση συστήματος μπορεί να οφείλεται σε βλάβες στον εξοπλισμό, σε εξωτερικά αίτια, όπως αλλαγές στην ατμόσφαιρα – ενώ και η κλιματική αλλαγή αυξάνει την έκθεση σε ιδιαίτερες συνθήκες, ή σε επιθέσεις, με πιο συνηθέστερες τις κυβερνοεπιθέσεις».

«Πρόσθετος παράγοντας στην εποχή μας είναι η αλλαγή στο σύστημα παραγωγής. Αντί για λίγες δεκάδες μονάδες παραγωγής με μεγάλη ισχύ, όπως είχαμε στο παρελθόν, πάμε σε πολλούς μικρούς σταθμούς. Στην Ελλάδα έχουμε 70.000 εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας! Αυτό δυσκολεύει τον έλεγχο και την εποπτεία του συστήματος. Ταυτόχρονα, οι μικρές ΑΠΕ δεν έχουν την ίδια απόκριση με τις συγκεντρωμένες μονάδες», εξηγεί ο κ. Παπαθανασίου.

Οπως τονίζει ο καθηγητής του ΕΜΠ, ιδιαίτερο ρόλο παίζει η ταχύτητα αλλαγής της κατάστασης στον ενεργειακό τομέα δυσκολεύοντας την προσαρμογή των ελεγκτικών μηχανισμών. «Πριν από δύο-τρία χρόνια θα ήταν μάλλον αδύνατο να υπολογίσουμε ότι θα υπήρχε υπερπαραγωγή ΑΠΕ. Τώρα τα μεσημέρια υπάρχει περίσσεια ενέργειας, γεγονός που οδηγεί σε περικοπές, δηλαδή στο να πετιέται ενέργεια. Αλλά κι αυτό δεν είναι απλό· απαιτείται τεχνολογικός εξοπλισμός και ετοιμότητα για να το εντοπίσεις και να δώσεις εντολή», σημειώνει.

Πώς θα αποφευχθεί

ένα βραχυκύκλωμα τύπου Ιβηρικής

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Σ. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ* 

Το μπλακ άουτ στην Ιβηρική Χερσόνησο έδωσε ένα σήμα για το ενεργειακό μέλλον σε όλη την Ευρώπη. Πολύ γρήγορα ακούστηκαν διάφορες εξηγήσεις, όπως η κυβερνοεπίθεση και οι ταλαντώσεις γραμμών που προκλήθηκαν από τις ταχύτατες μεταβολές θερμοκρασίας στη νοτιοδυτική Ισπανία, οι οποίες εξίσου γρήγορα διαψεύστηκαν. Παρότι ακόμη δεν έχουν ξεκαθαρίσει οι λεπτομέρειες, μια συνολική εικόνα έχει αρχίσει να εμφανίζεται από τα στοιχεία των διαχειριστών των συστημάτων των τριών χωρών που εμπλέκονται.

Σύμφωνα με στοιχεία του διαχειριστή του πορτογαλικού δικτύου, στις 11.15 υπήρξε μια γιγαντιαία απώλεια φορτίου, που αποδίδεται στην Ισπανία, από την οποία σταδιακά αποσυνδέθηκε. Μέχρι τις 12.30 το ισπανικό σύστημα ικανοποιούσε τη ζήτηση και εξήγε περίπου 1,6 GW στη Γαλλία, έχοντας διευρυνόμενο περίσσευμα ισχύος από ΑΠΕ. Σε αυτό το σημείο, μοιάζει ότι για τεχνικούς λόγους η σύνδεση με τη Γαλλία διεκόπη και με το περίσσευμα ισχύος που υπήρχε, το ισπανικό σύστημα αποσυγχρονίστηκε και έχασε πρακτικά όλα τα φορτία. Ετσι έφτασε το μπλακ άουτ.

Η βασική αιτία κάθε μπλακ άουτ είναι η στιγμιαία διαφορά μεταξύ διαθέσιμης ισχύος και ζήτησης. Στην περίπτωση της Ιβηρικής, η υπερβάλλουσα ισχύς από ΑΠΕ οδήγησε σε μικρή αύξηση της συχνότητας του ηλεκτρικού ρεύματος, ενεργοποιώντας έτσι τα συστήματα αυτόματου ελέγχου του δικτύου για να την επαναφέρουν στα 50 Hz. Για λόγους τεχνικούς αυτό προκάλεσε ταλαντώσεις τάσης στο δίκτυο μεταφοράς, που με τη σειρά τους έφεραν τον απoσυγχρονισμό πολλών μονάδων παραγωγής και την αποσύνδεση γραμμών υψηλής τάσης για την προστασία του δικτύου και των εγκαταστάσεων. Η «νεκροψία» θα δείξει την ακριβή διαδοχή των γεγονότων και τον τρόπο που εξελίχθηκε όλο αυτό το εξαιρετικά πολύπλοκο φαινόμενο, αλλά φαίνεται ότι η συνεχής μεταβλητότητα ισχύος από ανανεώσιμες πηγές σε ένα σύστημα που δεν είναι σχεδιασμένο να τη διαχειρίζεται θα εντοπισθεί ως κύρια αιτία.

Αυτό το πρόβλημα αντιμετωπίζει και η Ελλάδα, το οποίο διαχειρίστηκε προληπτικά πολύ καλά την περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδας και του Πάσχα. Το κύριο εργαλείο διαχείρισης είναι η διακοπή της σύνδεσης φωτοβολταϊκών και αιολικών πάρκων με το δίκτυο, η οποία όμως κοστίζει στους επενδυτές μεταξύ 10% και 15% των εσόδων τους.

Δυστυχώς, η ανισορροπία μεταξύ διαθέσιμης ισχύος και ζήτησης ενέργειας δεν είναι πάντοτε ελέγξιμη σε πραγματικό χρόνο, με δεδομένα το μεγάλο βάρος των ΑΠΕ στο μείγμα ισχύος, την ευρύτατη γεωγραφική διασπορά τους και την παλαιότητα και την τοπολογία του ελληνικού ηλεκτρικού συστήματος. Ακόμη και αν εκσυγχρονιστεί και επεκταθούν και αναβαθμιστούν οι εφαρμογές των συστημάτων αυτομάτου ελέγχου, για να μειωθεί η πιθανότητα να συμβεί το ατύχημα, το ελληνικό σύστημα, που είναι πολύ παρόμοιο με το ιβηρικό στην αναλογία ΑΠΕ και σταθμών μη μεταβλητής ισχύος, δεν θα είναι ασφαλές.

Δύο είναι οι κατευθύνσεις που πρέπει να ακολουθηθούν. Πρώτον, ισχυρή διασύνδεση με το κεντρικό ευρωπαϊκό σύστημα για την αύξηση των εξαγωγών ανανεώσιμης ενέργειας, ο Green Aegean Interconnector, έργο που έχει ήδη συζητηθεί. Δεύτερον, η τήρηση σε θερμή εφεδρεία μονάδων φυσικού αερίου, προκειμένου να μπορούν να βοηθήσουν στην ταχεία σταθεροποίηση της συχνότητας και της τάσης σε περίπτωση απόρριψης φορτίων ή απώλειας ισχύος. Η τεχνική κατανόηση του τι έγινε στην Ιβηρική, που όπως και η Ελλάδα αποτελεί ένα ηλεκτρικό νησί στην Ευρώπη, πρέπει να αποτελέσει έναυσμα για την έξυπνη αναβάθμιση του ηλεκτρικού δικτύου. Διότι, όπως έδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα, αρκούν λίγες ανήλεκτρες ώρες για να ξεχαρβαλωθεί η λειτουργία μιας δυτικής χώρας.

* Ο κ. Κώστας Σ. Μητρόπουλος είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.

...από "ΤΑ ΝΕΑ"

ME THN ANTIMΙΛΙΤΑΡΙΣΤΡΙΚΗ "Εφ.Συν" ΛΑΓΟ.....ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ "ΔΙΕΘΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ" ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΜΕ ΙΣΧΥΡΗ ΤΗΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ....

 Από την "Εφ.Συν"

ΤΟ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΝΔ ΣΤΟ 39% ΚΑΙ ΑΝΩ,,,,,,

 Από την "ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

"ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ", κύριο θέμα, 30/04/25

Το ρίσκο όμως δεν είναι (μόνο) προσωπικό. Σε ένα πεδίο όπου η κυβέρνηση επιχειρεί την ταχεία αυτοδιόρθωσή της, το ρίσκο μεγαλώνει δυσανάλογα, όταν η αυτοδιόρθωση συντελείται σε συνθήκες διαρκούς μιντιακής έκθεσης. Ο προβολέας που φωτίζει την αεικίνητη προθέρμανση θα φωτίσει μοιραία, δίχως έλεος, και το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα θα μετρηθεί σύντομα με ένα και μοναδικό κριτήριο: πόσο θα έχει αλλάξει η εμπειρία τού Αθήνα - Θεσσαλονίκη την άνοιξη του 2026; Θα πάψει το τρένο να προσλαμβάνεται σαν πάνδημο ρίσκο;

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/04/25

Ζόμπι

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

«Αν με ρωτήσεις, ας πούμε, ποιος θα είναι ο επόμενος διοικητής της ΔΕΗ, το ξέρω ήδη». Απέμενε ακόμη πάνω από μισός χρόνος για τις εκλογές του 2019. Ολα έδειχναν ότι η Ν.Δ. ερχόταν πλησίστια στα πράγματα. Ο επιτελής του κόμματος ήθελε να δείξει στον συνομιλητή του πως η επόμενη εξουσία δεν είχε επαναπαυθεί στους αντιπολιτευτικούς αυτοματισμούς του αντισύριζα μετώπου. H προετοιμασία της για τη διακυβέρνηση είχε προχωρήσει τόσο, ώστε να ξέρει πώς και με ποιους θα απασφάλιζε τις νάρκες που επρόκειτο να αφήσουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στο δημοσιονομικό υπέδαφος.

Στη ΔΕΗ –στη μεγαλύτερη ελληνική επιχείρηση που απειλούσε τότε να συμπαρασύρει την εθνική οικονομία σε έναν νέο γύρο υποτροπής– η δουλειά έγινε. Στα τρένα γιατί δεν έγινε; Η κυβέρνηση είχε τη μεταρρυθμιστική τεχνοτροπία για να καθαρίσει τα ζόμπι του κράτους της χρεοκοπίας. Είχε και το πολιτικό κίνητρο να δείξει ότι, ανεξάρτητα με τους πάντοτε βραδείς ρυθμούς της Δικαιοσύνης, κινείται η ίδια για να επουλώσει το εθνικό τραύμα των Τεμπών. Γιατί τότε αφέθηκε στα ληθαργικά αντανακλαστικά μιας δημοσιοϋπαλληλικής διαχείρισης, που κάποιοι τεχνοκράτες στο Μαξίμου αναγνώριζαν ιδιωτικώς ως «μενταλιτέ πολιτευτή Ρούμελης»;

Το σχέδιο που λάνσαρε προχθές με την επικοινωνιακή φούρια του αναπληρωτή υπουργού Κυρανάκη –και την επίνευση του λιγνιτοκαπνισμένου αντιπροέδρου Χατζηδάκη– η κυβέρνηση λειτουργεί και ως έμμεση αυτοκριτική για την απώθηση του σιδηροδρομικού ελλείμματος επί μία διετία. Το ίδιο το πλάνο δεν περιλαμβάνει πρωτοτυπίες. Συνιστά μια αναδιατύπωση ήδη καταγεγραμμένων προτεραιοτήτων, που θα επιδιωχθούν τώρα υπό ένα πιο ευέλικτο οργανωτικό σχήμα.

Πρωτοτυπίες άλλωστε δεν χρειάζονταν. Θα αρκούσε η κυβέρνηση να είχε μιμηθεί νωρίτερα τον εαυτό της. Δεν θα είχε, πιθανότατα, αποφύγει την πυρόσφαιρα της αντισυστημικής καχυποψίας για τις συνθήκες του δυστυχήματος. Θα είχε όμως αντιμετωπίσει από καλύτερη θέση τη δίκαιη δυσπιστία δικών της ψηφοφόρων για τη διάψευση της επαγγελίας περί «ευρωπαϊκών τρένων» μετά τα Τέμπη.

Με ζήλο πολιτικού κασκαντέρ, ο Κυρανάκης έχει επιδοθεί από την πρώτη ημέρα σε επίδειξη hoodie. Ενδεδυμένος την κάζουαλ στολή επιστράτευσης, φωτογραφίζεται σε σταθμούς και συρμούς, δοκιμάζοντας την ετοιμότητα των εργαζομένων και την αποτελεσματικότητα των συστημάτων αυτόματης πέδησης. Στους καναπέδες των πρωινών εκπομπών παρουσιάζει το εγχείρημά του σαν άσκηση αυταπάρνησης «με ρίσκο».

Το ρίσκο όμως δεν είναι (μόνο) προσωπικό. Σε ένα πεδίο όπου η κυβέρνηση επιχειρεί την ταχεία αυτοδιόρθωσή της, το ρίσκο μεγαλώνει δυσανάλογα, όταν η αυτοδιόρθωση συντελείται σε συνθήκες διαρκούς μιντιακής έκθεσης. Ο προβολέας που φωτίζει την αεικίνητη προθέρμανση θα φωτίσει μοιραία, δίχως έλεος, και το αποτέλεσμα.

Το αποτέλεσμα θα μετρηθεί σύντομα με ένα και μοναδικό κριτήριο: πόσο θα έχει αλλάξει η εμπειρία τού Αθήνα - Θεσσαλονίκη την άνοιξη του 2026; Θα πάψει το τρένο να προσλαμβάνεται σαν πάνδημο ρίσκο;

...από την "Political"

Οσα συνέβησαν στον Ιανό είναι, σε μικρογραφία, όσα συμβαίνουν στα πανεπιστήμια από την αρχή της Μεταπολίτευσης, όπου είναι αδύνατον να γίνει ελεύθερη συζήτηση για οποιοδήποτε θέμα αν δεν την εγκρίνουν οι διάφορες αποχρώσεις της «πληθυντικής» Αριστεράς και του κουκουλοφόρου αναρχισμού. Η βία στο άλλοτε πανεπιστημιακό άσυλο και, κατόπιν, στο κατακτημένο άδυτο της μονοφωνίας, είναι το βασικό επιχείρημα των οργανωμένων δυνάμεων, εκεί όπου υποτίθεται προστατεύεται η ελευθερία. Εχει έρθει νομίζω η ώρα να αλλάξει κι αυτό. Αλλωστε, μετά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το ηθικό ανάστημα που οι αριστεροί επικαλούνταν σμικρύνθηκε. Και η μοναδική επιρροή τους σήμερα οφείλεται στην ισχύ της βίας. Στην κανονική ζωή, όπως απέδειξαν οι ακροατές της εκδήλωσης του Ιανού, η βία δεν περνάει. Είναι εντυπωσιακό ότι τους αγριεμένους τραμπούκους που εισέβαλαν στον χώρο τους απώθησαν πολίτες, πολλοί μεγάλης ηλικίας, καθένας με τα δικά του χιλιόμετρα ιδεολογικών αναζητήσεων στη ζωή του. Οι πολίτες αυτοί, πάντα ανήσυχοι και πάντα ελεύθεροι, έδωσαν ένα μάθημα στους τραμπούκους και στους καθοδηγητές τους. Ενα μάθημα πρωτίστως πολιτισμού απέναντι σε πρακτικές βαρβαρότητας: «έξω οι τραμπούκοι», είπαν – και τους έτρεψαν σε φυγή....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 30/04/25

«Εξω οι τραμπούκοι»

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Επιστρέφω στο προχθεσινό περιστατικό στο βιβλιοπωλείο Ιανός, στο οποίο εισέβαλαν αριστεριστές για να διακόψουν εκδήλωση για τα Τέμπη, επειδή το θέμα είναι πολύ σοβαρότερο απ’ όσο νομίζουν οι εισβολείς. Επειδή είναι ζήτημα δημοκρατίας.

Τη χθεσινή ημέρα έγινε συστηματική προσπάθεια να υποβαθμιστεί το θέμα. Σε μερίδα του Τύπου το περιστατικό περιγράφηκε διαστρεβλωμένο. Γράφηκε, π.χ. (στην «ΕφΣυν»), ότι «μπήκαν τα ΜΑΤ» στην εκδήλωση ή ότι το σύνθημα «Εξω οι τραμπούκοι» το φώναξαν οι «αγανακτισμένοι» διαδηλωτές και όχι οι ακροατές της εκδήλωσης, που μπήκαν μπροστά για να προστατεύσουν την ελευθερία του λόγου. Αλλού, κυρίως στα σόσιαλ μίντια, έγινε προσπάθεια να απαξιωθούν τα πρόσωπα που συμμετείχαν – και κυρίως ο Γιώργος Καραμπελιάς, που νέος είχε την αριστερίστικη ομάδα Ρήξη η οποία αργότερα μετεξελίχθηκε σε μια ιδεολογική κίνηση που διακινεί ζητήματα εθνοκεντρικά.

Αστειότητες. Στην Ελλάδα έχουμε ελευθερία και ο καθένας δικαιούται να αλλάζει, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει. Ιδίως προσωπικότητες όπως ο Καραμπελιάς, δεν έκρυψαν ούτε τι πίστευαν ούτε τι πιστεύουν. Ο άνθρωπος αυτός, με την ακτιβιστική πείρα του, μπήκε μπροστά στο μικρό κίνημα υπεράσπισης των ουκρανικών δικαίων απέναντι στην ωμή βία του πουτινισμού και, επίσης, μπήκε μπροστά στην προσπάθεια λίγων πολιτών να λάμψει η αλήθεια στο θέμα των Τεμπών, εναντίον της προσπάθειας δημιουργίας αποσταθεροποιητικής αναταραχής στο όνομα της συγκίνησης από το τρομερό δυστύχημα. Προτάσσοντας μια πολιτική ηθική την οποία ο «προοδευτισμός» ποδοπατά.

Η προσπάθεια υποβάθμισης της επιδρομής των τραμπούκων κατά μιας εκδήλωσης το περιεχόμενο της οποίας δεν τους άρεσε δείχνει πώς αντιμετωπίζει η Αριστερά τα δικαιώματα, και ιδίως το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Σκεφτείτε μόνο τι θα είχε συμβεί αν στον Ιανό είχαν εισβάλει μέλη π.χ. της Νίκης ή οποιασδήποτε άλλης ακροδεξιάς ομάδας. Οι «διανοούμενοι» των συναισθημάτων και των σόσιαλ μίντια, σήμερα, θα μας είχαν πάρει τ’ αφτιά, φωνάζοντας για λογοκρισία, άνοδο του αυταρχισμού κ.λπ. – όπως έκαναν όταν μπήκε ο ανόητος βουλευτής της Νίκης στην Πινακοθήκη για να τραμπουκίσει μια έκθεσή της. Για το συγκεκριμένο περιστατικό στον Ιανό, όμως, άκρα του τάφου σιωπή. Είδατε καμία ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ; Του ΚΚΕ; Του Κασσελάκη; Της Κωνσταντοπούλου; Του ΠΑΣΟΚ; Οχι βέβαια, επειδή ως γνωστόν ο αριστερός ακτιβισμός είναι προοδευτικό κεκτημένο.

Οσα συνέβησαν στον Ιανό είναι, σε μικρογραφία, όσα συμβαίνουν στα πανεπιστήμια από την αρχή της Μεταπολίτευσης, όπου είναι αδύνατον να γίνει ελεύθερη συζήτηση για οποιοδήποτε θέμα αν δεν την εγκρίνουν οι διάφορες αποχρώσεις της «πληθυντικής» Αριστεράς και του κουκουλοφόρου αναρχισμού. Η βία στο άλλοτε πανεπιστημιακό άσυλο και, κατόπιν, στο κατακτημένο άδυτο της μονοφωνίας, είναι το βασικό επιχείρημα των οργανωμένων δυνάμεων, εκεί όπου υποτίθεται προστατεύεται η ελευθερία.

Εχει έρθει νομίζω η ώρα να αλλάξει κι αυτό. Αλλωστε, μετά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το ηθικό ανάστημα που οι αριστεροί επικαλούνταν σμικρύνθηκε. Και η μοναδική επιρροή τους σήμερα οφείλεται στην ισχύ της βίας. Στην κανονική ζωή, όπως απέδειξαν οι ακροατές της εκδήλωσης του Ιανού, η βία δεν περνάει. Είναι εντυπωσιακό ότι τους αγριεμένους τραμπούκους που εισέβαλαν στον χώρο τους απώθησαν πολίτες, πολλοί μεγάλης ηλικίας, καθένας με τα δικά του χιλιόμετρα ιδεολογικών αναζητήσεων στη ζωή του.

Οι πολίτες αυτοί, πάντα ανήσυχοι και πάντα ελεύθεροι, έδωσαν ένα μάθημα στους τραμπούκους και στους καθοδηγητές τους. Ενα μάθημα πρωτίστως πολιτισμού απέναντι σε πρακτικές βαρβαρότητας: «έξω οι τραμπούκοι», είπαν – και τους έτρεψαν σε φυγή.

Πριν από τέσσερις μήνες, τον Ιανουάριο, οι Φιλελεύθεροι στον Καναδά υπολείπονταν στις δημοσκοπήσεις είκοσι (20) μονάδες των Συντηρητικών. Προχθές οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν καθαρά τις εκλογές. Τι μεσολάβησε; Ο Τραμπ. Οι Συντηρητικοί μιλούσαν για μειώσεις φόρων, περικοπές δαπανών και άλλα ευγενικά κουραφέξαλα. Οι Φιλελεύθεροι φώναζαν στους Καναδούς να μην αφήσουν τον Τραμπ «να μας πάρει τους πόρους, το νερό, τη χώρα μας». Ποιος κέρδισε; Δεν νομίζω ότι χρειάζεται απάντηση. Πάντα τέτοια, πρόεδρε. Πάμε τώρα στα γενικότερα διδάγματα. Πρώτον, ούτε υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ, καλύτερο εκλογικό επιχείρημα από τη σημαία. Δεύτερον, μην υποτιμάτε τη σημασία γεγονότων που συμβαίνουν κοντά στις εκλογές. Παίρνουν ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Ελεγαν κουταμάρες οι καναδικές δημοσκοπήσεις του Ιανουαρίου; Προφανώς όχι. Αλλά μεσολάβησαν γεγονότα που άλλαξαν πλήρως το εκλογικό σκηνικό. Τα υπόλοιπα θα τα βρουν οι Καναδοί, ενδεχομένως και οι Αμερικανοί. Αλλωστε με βρετανικό χιούμορ το «Economist» υποδέχτηκε τις «Εκατό μέρες του Τραμπ» με τίτλο «Εμειναν μόνο 1.361 μέρες». Στα δικά μας, τώρα. Δεν θα σχολιάσω αναλυτικά δύο ή τρεις έρευνες για ζητήματα αξιών (Eteron, About People κ.λπ.) που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας. Για να είμαι ειλικρινής, δεν τα παίρνω πολύ τοις μετρητοίς. Ακόμη κι έτσι όμως τι δείχνουν; Μια κοινωνία μπερδεμένη, καχύποπτη, αλλοπρόσαλλη, κακεντρεχή και άσχετη. Μια χώρα «άλλα αντί άλλων». Κάποιοι καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στη «σοσιαλδημοκρατία» και τον «δημοκρατικό σοσιαλισμό» ή να πουν αν έχουν εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Γιατί όχι και στη Μόνικα Μπελούτσι; Ή τη Μάργκοτ Ρόμπι; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εικόνα στον συλλογικό καθρέφτη είναι ελάχιστα κολακευτική. Καταγράφει μια παράλογη αστάθεια και μια περιφερόμενη αναστάτωση. Σε αμπαλάζ αφόρητης άγνοιας. Αλλά «χαίρω πολύ, Χαιρόπουλος». Λες και αυτά δεν τα ξέραμε ή τουλάχιστον δεν τα υποψιαζόμαστε σε μια χώρα όπου πάει για δεύτερο κόμμα η Κωνσταντοπούλου. Ακόμη περισσότερο μάλιστα φοβάμαι ότι το μπέρδεμα δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Κι ότι είναι γενικότερο φαινόμενο. Από πού προκύπτει άραγε ότι οι Αμερικανοί ή οι Καναδοί ή οι Γάλλοι με τους Γερμανούς είναι λιγότερο μπερδεμένοι; Και ποια έρευνα θα εξηγήσει για ποιο λόγο ο Τραμπ βάλθηκε μέσα σε εκατό μέρες να κάνει άνω – κάτω τον πλανήτη; Δυστυχώς λοιπόν η χώρα μας βιώνει ένα μπέρδεμα μέσα στο μπέρδεμα. Με την ελπίδα απλώς ότι θα ξελαμπικάρουν κάπως τα πράγματα έως τις επόμενες εκλογές. Ή έστω ότι επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας θα αναλάβει η Μάργκοτ Ρόμπι.

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 30/04/25