ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΝΑΥΑΡΧΟΣ, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΤΙΜΗΣΕ ΜΕ ΤΟ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΓΕΝ, ΤΑ ΔΙΝΕΙ ΟΛΑ- ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΙΧΩΣ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ, ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ....-ΓΙΑ ΤΗ....ΣΥΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞ ΑΝΑΤΟΛΩΝ ΓΕΙΤΟΝΑ!.....

Με μεγάλο σεβασμό και ταπεινά παρακολούθησα έκπληκτος την συνέντευξη του Επίτιμου Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Ναυτικού κύριου Αντώνη Αντωνιάδη σε γνωστό στρατιωτικό site,που αποτελεί έναν xώρο ακέραιο,αιρετικό φιλοξενώντας, όλες τις απόψεις τιμώντας πραγματικά και όχι στα λόγια την δημοκρατική οδό που, για ευνόητους λόγους δεν θα αναφέρω ,για να μην θεωρηθεί διαφήμιση.

Γράφει ο

Χρήστος Δεγγεστίνος

Ομολογώ πως την είδα ξανά και ξανά για να εμπεδώσω ότι οι απόψεις που εκφράστηκαν δεν προέρχονται από έναν φιλελεύθερο προοδευτικό πολιτικό ,αλλά από έναν στρατιωτικό με λαμπρή καριέρα σε ανώτατα κλιμάκια σε θέσεις κλειδιά, με τελευταία εκείνη του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.

θα προσπαθήσω με σεβασμό και λεπτότητα να σχολιάσω κάποια στοιχεία του διαλόγου ,προσεγγίζοντας το θέμα ακριβώς στην πιο βαρυσήμαντη πρόταση, που ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά μου και δεν ήταν άλλη από εκείνη στην οποία ο κύριος Αντωνιάδης αναφέρθηκε στο κοινό αίσθημα.Χωρίς μαθήματα νομικής και διάθεση στοχοποίησης αναθέτω στον εαυτό μου τον δύσκολο και ΤΙΜΗΤΙΚΟ ρόλο ,να διατελέσω τον δικηγόρο του διαβόλου αναλογιζόμενος πλήρως το φορτίο που φέρνω στις πλάτες μου εκφράζοντας την σοφή κοινή γνώμη αυτού του λαού που τις περισσότερες φορές υποβαθμίστηκε και απαξιώθηκε στοχευμένα.

Κύριε αρχηγέ ,είπατε πως η συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο έχει βάση ,που στηρίζεται αυτή η φιλόδοξη τοποθέτηση σας; Για ποιες αμοιβαίες υποχωρήσεις μιλάτε ;Παρακολουθώντας τα Ελληνοτουρκικά απο πολύ μικρός έχω την εντύπωση και διορθώστε με αν κάνω λάθος ,πως από την απέναντι πλευρά δεν διεκδικούμε απολύτως τίποτα ,οπότε στην πραγματικότητα αναφέρεστε μόνο σε δικά μας πίσω βήματα.Για ποιό λόγο συντηρούμε ένα πολυέξοδο στρατό όταν τονίζεται πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος να τα “βρούμε”με την Τουρκία απο το να υποχωρήσουμε ;Η τελευταία λέξη κύριε αρχηγέ αποτελεί ταμπού για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και τα στελέχη μας εύχονται να μην χρειαστεί να την ξεστομίσουν παραμένοντας πιστοί στην ένδοξη πολεμική ιστορία αυτού του τόπου, που έχει να αναδείξει πραγματικά θαύματα στο πεδίο των μαχών ξακουστά σε όλο τον κόσμο που προσκυνά και σέβεται τα ηρωικά κατορθώματα του.Εσείς την είπατε με ευκολία χωρίς πίεση, που θα δικαιολογούσε την υποχώρηση σε ένα πλαίσιο ρεαλιστικής εξέλιξης και τακτικής σε μια μάχη ,αλλά την αναφέρατε εν καιρό ειρήνης σαν να θέλετε να στοιχειώσετε κάθε προσπάθεια υπερήφανης στάσης.

Οι παραβιάσεις δεν είναι κατά την δική σας άποψη εμπόδιο στις προσπάθειες συνεκμετάλλευσης, οπότε κρίνεται αυτόματα άσκοπος ο θάνατος του ήρωα κατά εμάς της κοινής γνώμης σμηναγού Ηλιάκη; Τί εντολές δώσατε στα πληρώματα σας, κατά την κρίση των Ιμίων ;Θεωρείται οτι εκεί είχαμε παραβίαση Ελληνικού εδάφους;

Στην συνέχεια του λόγου σας διακρίνω μια δόση ειρωνείας και συγχωρέστε με αν κάνω λάθος και αναφέρεστε στον μέσο Έλληνα που θεωρεί πως το Αιγαίο είναι Ελληνικό και αδιαπραγμάτευτο, έχετε διαφορετική γνώμη ;Θεωρείται τον Έλληνικο λαό πολεμοχαρή που απειλεί τους γείτονες; Για εσάς το γεγονός οτι ο λαός αυτός δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, σε οτι έχει κάνει με τα κυριαρχικά του δικαιώματα είναι απλά μια νοοτροπία;

Κύριε αρχηγέ επιτρέψτε μου να σας επαναφέρω στην τάξη αντιστρέφοντας τους ρόλους ,καθώς ως μέσος ‘Ελληνας θα περίμενα απο εσάς να έχετε το ανάλογο σθένος και υπερηφάνια πρός την σημαία που υπηρετήσατε ,να μου δείξετε τον δρόμο όταν οι καταστάσεις γίνουν πραγματικά κρίσιμες ,να ενεργοποιήσετε την ατσάλινη θέληση του Έλληνα που δεν υποτάσσεται, όσο ειδικό βάρος και αν έχει ο αντίπαλος.Ο Έλληνας δεν σηκώνει μύγα στο σπάθι του σε όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει κομμάτι γης αέρα και θάλασσας και η στάση αυτή δεν είναι απλά απόρροια μιας νοοτροπίας, αλλά έτσι γαλουχήθηκε στο πέρασμα των αιώνων τιμώντας το ιερό καθήκον του ,σε μια ανεκτική συνοχή ενός dna που παρέμεινε ακλόνητο ,απο την ίδια μήτρα ηρωών που διατηρεί το φρόνημα υψηλό και την κουλτούρα ανέπαφη, από κάθε προσπάθεια ρεαλιστικής ομοβροντίας και εξίσωσης με αυστηρούς μαθηματικούς τύπους.

Το κοινό αίσθημα έχει αποδειχθεί αλάνθαστο και σοφό όταν η κρισιμότητα των καταστάσεων απαιτεί οι εσωτερικές διαμάχες να μπούν στην άκρη και να αναδειχθούν οι ενωτικές προσπαθείς που θα συσπειρώσουν τον λαό απέναντι σε όποιον τον απειλήσει επιβεβαιώνοντας το πολιτιστικό μας επίπεδο διατηρώντας υψηλά το αίσθημα ασφάλειας και ειρήνης στο Αιγαίο και Μεσόγειο, παραμένοντας θεματοφύλακες καλών και διπλωματικών σχέσεων με τους γειτόνους, μας χωρίς να έχουμε κανένα ίχνος επεκτατικών βλέψεων και επικίνδυνου αναθεωρητισμού για την περιοχή μας.

Ευτυχώς οι κυβερνήσεις που κατάφεραν να χρεωκοπήσουν αυτή την χώρα και να τις χαρίσουν το ένα μνημόνιο πίσω από το άλλο, είχαν την διορατικότητα να υπογράψουν ένα μνημόνιο καλής συνεργασίας με τον Ελληνικό λαό ,γνωρίζοντας πως αν και άντεξαν όλα τα δεινά που έφεραν οι άθλιες πολιτικές τους ,δεν θα σηκώσουν μύγα στο σπαθί τους όταν θα κληθούν να κρίνουν” νέες” πολιτικές για Αιγαίο και θα διαμαρτυρηθούν έντονα σε βαθμό που καμία κυβέρνηση δεν θα αντέξει και με πιθανότητα να πληγωθεί για μία ακόμη φορά η δημοκρατία μας.

Ήταν θα μου επιτρέψετε να πω άστοχη και λανθασμένη η τοποθέτηση σας στην συνέντευξη που δώσατε ,προφανώς θα σας ταίριαζε καλύτερα ο στίβος μάχης της βουλής και το πεδίο μαχών που “στήνεται”για λόγους εντυπωσιασμού τις περισσότερες φορές εκεί μέσα.Ο ρεαλισμός σας είναι μονόπλευρος και η προσπάθεια ιστορικής αποπλάνησης απέτυχε ,δεν είμαστε μια χώρα σχετικά νέα όπως αναφέρατε με διακόσια χρόνια ζωής ,το στίγμα μας είναι έντονο και στην αρχαιότητα και υπήρξε προπομπός για το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Θαυμάζετε την Οθωμανική αυτοκρατορία και λησμονάτε επιλεκτικά πως χτίστηκε στις βάσεις του Βυζαντίου, μιας ακόμη λαμπρής περιόδου του Ελληνισμού που υπήρξε φωτοδότης της τέχνης και του πολιτισμού.Στην σχολή ναυτικών δοκίμων προφανώς δεν θα παρακολουθήσατε το μάθημα της ιστορίας ,γιατί κρίνοντας από τους συναδέλφους σας ,διακρίνω ηθικό ακμαιότατο και ελπίδα για οτι φέρει το “πονηρό” μέλλον.Κλείνοντας θα ήθελα να σας υπενθυμίσω προς τιμή των ένδοξων ημερών που έρχονται, ότι με την βοήθεια του θεού και της Παναγίας αντέξαμε τετρακόσια χρόνια σκλαβίας και αυτή η αγνή και βαθεία πίστη μας έδωσε την δύναμη να ελευθερωθούμε βλέποντας το ειδικό βάρος των Τούρκων, στα πεδία των μαχών να αλλάζει σε μια ζυγαρία που έγερνε ,ενάντια στην λογική ,σε εναν λαό μικρό αλλα με τεράστιο ηρωισμό που δεν μετριέται με μονάδες μέτρησης αλλα αποδυκνείεται απο τους νεκρούς ,που ξέρουν να λένε σωστά την ιστορία.Χωρίς υπερβολές το στράτευμα ξέρει πότε και πως θα τιμήσει την ΥΠΕΡΜΑΧΩ ΣΤΡΑΤΗΓΟ του…και εκεί δεν περνάει ο λόγος του πολιτικού όσο “ρεαλιστής”και αν είναι....

Αμήχανος ενδεχομένως, δίχως να τού υποβάλει «ενοχλητικές» ερωτήσεις άφησε να κυλήσει ο χρόνος στη συζήτηση με το Ναύαρχο Αντ. Αντωνιάδη ο διαχειριστής του ιστοτόπου «Militaire» στη συνέντευξη που τού παρεχώρησε. Ήταν περισσότερο ένας μονόλογος του επί τριετία περίπου Αρχηγού ΓΕΝ (05/03/2002-15/02/05), με κάποιες ερωτήσεις ενδιαμέσως γιά να δικαιολογήσει το ρόλο του, ενδεχομένως και γιά να τον τσιγκλίσει να ξεδιπλώσει ακόμη περισσότερο το «αιρετικό αφήγημά» (....) που περιφέρει μονίμως, αλλά και ζηλευτή συνέπεια, σε βαθμό και έκταση μάλλον διόλου αδιάφορη με τις ιδεολογικές και λοιπές απορρέουσες πρακτικές πολιτικές κατευθύνσεις του κομματικού ιερατείου της Κουμουνδούρου, που υπηρετεί και αναδεικνύει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ο εν λόγω ιστότοπος, πιστό παρακολούθημα της απελθούσης Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όλως ιδιαιτέρως δε του ΥΕΘΑ, Παμ .Καμμένου, που είχε χρήσει ο Τσίπρας, από το ακροδεξιό δεκανίκι του πολιτικού του μορφώματος των ΑΝΕΛ, προκειμένει να διαθέτει τη «δεδηλωμένη» εις τη ΒτΕ. Αλλά στον ίδιο ιστότοπο, την ίδια ημέρα και διαφορά ωρών μόνον, άλλη ανάρτηση τιτλοφορείται «Τόσο καλό κλίμα στα Ελληνο-Τουρκικά, χρόνια είχαμε να δούμε, μόλις 51 παραβιάσεις σήμερα στο Αιγαίο». Τί θα μπορούσε να προκύψει ως προβολή του «οράματος Αντωνιάδη»: Μα τί διαφορετικό-διαφωνεί άραγε σε αυτό ο Καρβουνόπουλος;...-από τού να προχωρήσει η «συνεκμετάλλευση» που υπηρετεί και περιφέρει ο Ναύαρχος, εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων, οπότε θα μπορούσε να εκλείψουν και οι προκλήσεις της εξ Ανατολών γείτονος, στις οποίες, άλλωστε, δεν φάνηκε να προσδίδει τη δέουσα σημασία, συνεπώς και βαρύτητα γιά την άμεση αντιμετώπισή τους από τη μονίμως σε ετοιμότητα Πολεμική μας Αεροπορία. Αλήθεια, όμως, πότε ξεδιπλώθηκε αυτό το «όραμα» του Ναυάρχου Αντωνιάδη; Με τέτοιες «ιδέες» έφθασε μέχρι την κορυφή της ηγεσίας του ΠΝ, εξαντλώντας κάθε όριο παραμονής ως Αρχηγός ΓΕΝ; Και αυτοί που τον επέλεξαν ως Αρχηγό ΓΕΝ στην τότε Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και τον διετήρησαν γιά τρίτο χρόνο στην Κυβέρνηση της ΝΣ έχουν-εκ των υστέρων έστω...-να δώσουν κάποιες εξηγήσεις, να μάς πουν κάτι; Λεπτομέρειες θα αντιτείνουν...Πάντως θα πρόκειται γιά αχαριστία προς το πρόσωπό του και την προσφορά του στην Πατρίδα, εάν δε απεδόθη, με την αποστρατεία του, ο βαθμός του Ναυάρχου ε.α. και ο τίτλος του Επιτίμου Α/ΓΕΝ...

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

....και ομοίως από τη ΣΥΡΙΖΑίϊκη "Εφ.Συν"

Αντίπαλοι, αλλά όχι εχθροί
Αντώνης Αντωνιάδης*

Ανεξάρτητα από την οπτική γωνία που ο καθένας επιλέγει να κρίνει την παρούσα κρίση και ανεξάρτητα από το ποιους παράγοντες επιλέγει να φωτίζει και ποιους να σκιάζει, ένας παράγοντας τον οποίο κανείς δεν μπορεί να μη θεωρεί κυρίαρχο είναι το εθνικό συμφέρον. Είναι ένας παράγοντας «ομπρέλα», που δεν νοείται να μην καθορίζει όλες τις αποφάσεις και ενέργειες στο πολιτικό, στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο. Ολες οι υπόλοιπες συμμαχικές δεσμεύσεις, πολιτικές ή στρατιωτικές υποχρεώσεις, ιδεολογικές προτιμήσεις, ακόμα και αποφάσεις διεθνών οργανισμών και διατάξεις συνθηκών, σαφώς και πρέπει να έπονται. Στο διεθνές γεωπολιτικό και διπλωματικό περιβάλλον έχουμε άπειρα παραδείγματα ότι όλα είναι αμφίσημα, διφορούμενα, ρευστά και ευμετάβλητα, μόνη σταθερά υπολογίσιμη αξία παραμένει το εθνικό συμφέρον κάθε χώρας.

Είναι ιστορικά εμπεδωμένο ότι σε όλους τους πολέμους, ποτέ η ευθύνη για την πρόκλησή τους δεν ανήκε αποκλειστικά και μόνο στη μία πλευρά. Πάντοτε θα υπάρχουν εκατέρωθεν γενεσιουργά αίτια και ερείσματα, πολλές φορές και ασήμαντα, που όμως οδηγούν τον πιο βίαιο και συνήθως και πιο ισχυρό στην έναρξη των εχθροπραξιών. Ακόμα και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με τις τόσο προφανείς αιτίες του, οι νικητές του Α' έχουν και αυτοί αναλογικά το μερίδιο της ευθύνης τους. Παρομοίως και παρά την απαράδεκτη και καταδικαστέα στάση της Ρωσίας, το γενεσιουργό αίτιο δεν είναι δύσκολο να ιχνηλατηθεί στην απομόνωση και διατήρησή της ως αντίπαλου δέους και δυνητικού εχθρού ενός, συνεχώς επεκτεινόμενου προς τα σύνορά της, ΝΑΤΟ.

Στην παρούσα κρίση η Ελλάδα θεωρητικά δεν είχε κανέναν ιδιαίτερο λόγο να συνταχθεί με τη μία ή την άλλη πλευρά. Το ιδανικό, για το εθνικό μας συμφέρον, θα ήταν να μείνουμε ουδέτεροι, αφήνοντας τις δύο πλευρές να λύσουν μόνοι τους τα πολλά και χρόνια διμερή προβλήματά τους. Οντως δύσκολη επιλογή, λαμβανομένου υπόψη ότι το εθνικό μας συμφέρον θα δεχόταν σοβαρότατο πλήγμα, λόγω των δεσμών και ειλημμένων δεσμεύσεών μας απέναντι στην Ε.Ε. αλλά και στο ΝΑΤΟ. Συνεπώς η επιλογή να συμπλεύσουμε με τη γεωπολιτική πλευρά στην οποία και ανήκουμε ήταν μονόδρομος. Οταν όμως επιλέγεις πλευρές, αναπόφευκτα θα υποστείς και τις αντιστοιχούσες συνέπειες.

Κατά τον Χ. Κίσιντζερ, διπλωματία είναι η τέχνη τού να δαμάζεις τη δύναμη. Κατ’ άλλους, είναι στις διάφορες ιστορικές συγκυρίες να αποκομίζεις τα περισσότερα δυνατόν πολιτικά οφέλη με τη μικρότερη δυνατή απώλεια. Εμείς είναι γεγονός ότι την τέχνη αυτή της διπλωματίας δεν την κατέχουμε. Ισως και δικαιολογημένα, όντες χρόνια εγκλωβισμένοι στην αέναη τουρκική απειλή, δεν μας απασχολούσε ιδιαίτερα το γενικότερο γεωπολιτικό γίγνεσθαι. Μας βόλευε να επαναπαυόμαστε στις επιλογές της Δύσης, ευελπιστώντας ότι με τον τρόπο αυτόν εξασφαλίζουμε και την όποια εύνοιά της σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσης. Αναπόφευκτα όμως αυτή η επιλογή, όσα δικαιολογημένα ερείσματα και αν διαθέτει, μοιραία εντάσσει και το εθνικό συμφέρον ως υποσύνολο του ευρύτερου δυτικοευρωπαϊκού, ενώ ως γνωστόν, αυτά δεν είναι απαραιτήτως συνυφασμένα.

Σήμερα, βρισκόμαστε ακριβώς στη συγκυρία κατά την οποία καλούμαστε να αποσαφηνίσουμε κατά πόσο το εθνικό μας συμφέρον συμπίπτει με αυτό της Δύσης. Νομίζω ότι χωρίς ιδιαίτερα βαθιά γεωπολιτική ή στρατηγική ανασκόπηση, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ασφαλώς και πολύ σωστά εναρμονιζόμαστε γενικότερα με τα ευρύτερα δυτικά συμφέροντα. Δικαιούμαστε όμως και μια επιφύλαξη, λόγω του ότι είμαστε μια ιδιάζουσα περίπτωση.

Η Ελλάδα είναι μια σχετικά μικρή πληθυσμιακά και οικονομικά χώρα, που γεωγραφικά βρίσκεται σε μια περιοχή η οποία και δικαίως έχει χαρακτηριστεί «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης» και συνορεύει με ιδιόρρυθμους έως δυνητικά εχθρικούς γείτονες. Δεν έχει συνεπώς την πολυτέλεια των ευρύτερων γεωπολιτικών επιλογών των περισσότερων δυτικοευρωπαϊκών χωρών. Και μια τέτοια πολυτέλεια είναι και το να στρέψει εναντίον της μια, παραδοσιακά φιλική, πυρηνική υπερδύναμη, όπως η Ρωσία. Και εάν αυτό ίσχυε ανέκαθεν, ακόμα και την περίοδο του ψυχρού πολέμου, τώρα που η Τουρκία φαίνεται ότι θα πετύχει, με την ουδετερότητά της, τη μεταπολεμική εύνοια αυτής της χώρας, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Προκλητική έως εχθρική Τουρκία και εχθρική Ρωσία είναι ένα πολύ βαρύ φορτίο για τα δικά μας δεδομένα. Αυτό ακριβώς το εθνικό κριτήριο είναι που πρέπει να καθορίζει και τη στάση μας απέναντι στις κυρώσεις προς τη Ρωσία.

Αναμφίβολα στο θέμα αυτό υπήρξαμε συνεπείς και αξιόπιστοι εκπληρώνοντας όλες τις απορρέουσες από Ε.Ε. και ΝΑΤΟ υποχρεώσεις μας. Ομως, η αποστολή επιθετικού στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία ήταν μια τελείως άσκοπη και λανθασμένη διπλωματικά και πολιτικά κίνηση. Χωρίς να μας αποφέρει κανένα απολύτως εθνικό όφελος, αντίθετα προκάλεσε την επιλεκτική καταδίκη της χώρας μας από τη Ρωσία. Δεν πρέπει να είναι δύσκολο για την άπειρη διπλωματία μας να κατανοήσει ότι όταν στέλνεις επιθετικά όπλα στο ένα από τα δύο αντιμαχόμενα μέρη, μοιραία γίνεσαι εχθρός του άλλου. Αντίθετα, όταν ενισχύεις την άμυνα του ενός μέρους με αμυντικό υλικό (κράνη, αλεξίσφαιρα γιλέκα, ανθρωπιστική βοήθεια κ.ο.κ.) παραμένεις αντίπαλος του άλλου. Και στην παρούσα ιστορική συγκυρία, ασφαλώς και είμαστε αντίπαλοι της Ρωσίας, εξαιτίας της εισβολής στην Ουκρανία, δεν υπάρχει όμως ο παραμικρός λόγος να γίνουμε και εχθροί της.

Ας μείνουμε λοιπόν στα μετόπισθεν της σωστής πλευράς και ας εστιάσουμε την ελλειμματική μας διπλωματία, ώστε από την όλη αυτή κρίση να μπορέσουμε να βγούμε όσο το δυνατόν, πολιτικά τουλάχιστον, πιο αλώβητοι. Διότι εάν ποτέ εξαναγκαστούμε να ζητήσουμε κάποια απευκταία βοήθεια, δεν διαβλέπω ποιος θα είναι εκείνος που, για χάρη μας, θα ξεκινήσει τον Γ' και ίσως τελευταίο, Παγκόσμιο Πόλεμο.

*Αντιναύαρχος, επίτιμος αρχηγός ΓΕΝ

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΟΙ ΑΠΕΛΘΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΒΙΟΥ, ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΛΕΙΠΟΜΕΝΟΥΣ....

 

Σε κάθε λέξη του κειμένου που ανέβασε η Βάσω, βρίακεις μία στιγμή του χρόνου που σταμάτησε και γιά σένα και που θα σε συνοδεύει διά βίου, πολύτιμο εφόδιο στον-κατά τα λοιπά-αδιάφορο εν πολλοίς σημερινό σου βίου 

Αχ βρε, Μπάμπη Σταυρακάκη, οι συζητήσεις μας γιά ώρες, τα μάτια σου που έλαμπαν κι έδιναν φως, έχουν φύγει, αλλά είναι πάντοτε ζώσες μνήμες, σαν (και) τώρα. Ναι δεν παλεύεται ο χαμός, αλλά κάποιος που έχασες μπορεί να αποτελεί φωτοδότη στη δική σου ζωή που συνεχίζεις, με τα δικά Του οράματα, αρχές και αξίες. Δανεικά; Οχι; Διότι, ό,τι ενσωματώνεις στο δικό σου αξιακό κόσμο, γίνεται ο εαυτός σου και σε καθοδηγεί...Έχουν περάσει 15 χρόνια από το θάνατό του Πτεράρχου, του δικού μου Μπάμπη, και λοιπόν; 

Στην κηδεία του στο Χαράκι, στο Ηράκλειο, έμεινα τελευταίος πάνω απο το μνήμα μιλώντας μαζύ Του, γιά να με "προσγειώσει" εις τα επέκεινα ο εξαιρετικός φίλος, ο Πτέραρχος Γιώργος Σκαρλάτος, όταν με τράβηξε από το χέρι λέγοντάς μου "η ζωή συνεχίζεται". 

Κι όσο περνούν τα χρόνια νοιώθουμε να πορευόμαστε λίγοι με τις αρχές μας και τις αξίες μας, με αυτούς που μάς ακολουθούν-πολύτιμους συνοδοιπόρους όλο και να λιγοστεύουν....

Τέτοιες πολύτιμες μνήμες αποτελούν ανεξίτηλα κεφάλαια, που μάς πλαισιώνουν και μάς εμπλουτίζουν, όσο και όπως οι αναμνήσεις των γονιών ή οι έρωτες του βίου μας.'Οπως και ο δικός μου πατέρας, Χαρίλαος Θρ.Μηχιώτης, αμετανόητος Μακρονησιώτης, με την σταθερότητα αρχών και την αυστηρότητα προσωπικής ζωής που σφράγισε τον όλο βίο του, ως τα 99 χρόνια του που "έφυγε" το 2012....

Διότι όταν ο κύκλος στενεύει....

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Η κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη την τελευταία περίοδο, λόγω του πολέμου και της εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία, είναι μία μόνο πτυχή των μεγάλων ζητημάτων με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η ανθρωπότητα. Περιγράφω μόνο με τίτλους, το μέγεθος του διακυβεύματος - αλλά και των προβλημάτων, και μαζί των ευκαιριών -, που μόνο μέσα από μια συμμετοχική δημοκρατία που δίνει λόγο, ρόλο και δύναμη στον εργαζόμενο και τον πολίτη μπορούν να αντιμετωπιστούν. Συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας στα χέρια λίγων. Ένταση ανισοτήτων και αδικιών. Οικονομικές κρίσεις. Μεταναστευτικές. Πανδημίες. Κλιματική κρίση. Ενεργειακή φτώχεια. Διατροφική κρίση. Περιφερειακές συγκρούσεις. Καταπάτηση βασικών ανθρώπινων και πολιτικών δικαιωμάτων. Διεύρυνση της απόστασης μεταξύ κέντρων αποφάσεων και πολιτών. Μετάβαση στον ψηφιακό κόσμο και στη βιώσιμη, πράσινη ανάπτυξη. Πρόσβαση στη νέα τεχνολογία, στην παιδεία και στα βασικά δικαιώματα- υγεία, εργασία, ασφάλιση, κατοικία, κλπ. Νέες μορφές εργασίας. Διασφάλιση προσωπικών δεδομένων και έλεγχος των big data. Διαρκή πλήγματα στη Δημοκρατία. Να μείνω σε αυτά, για να μην αναφερθώ και στις ψυχολογικές παραμέτρους που συνεπάγονται οι συνεχείς κρίσεις και οι επιπτώσεις τους, που έχουν οδηγήσει σε μια νέα μορφή πρόσληψης της ζωής μας, από τον «άνθρωπο της απομόνωσης». Λες και λίγα υποστήκαμε από τα μίση και τους διχασμούς που καλλιέργησαν κάποιοι την πρώτη περίοδο της οικονομικής κρίσης.

ΣΗΜΕΙΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΙΓΙΟΥ 1935 - 2015

ΑΙΓΙΟ, 19 ΜΑΡΤΙΟΥ 2022

Αγαπητές Φίλες, Αγαπητοί φίλοι,

Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που βρίσκομαι σήμερα εδώ.Γιατί σήμερα, μαζί, αναδεικνύουμε μια σημαντική ιστορία αγώνων. Αναλογιζόμαστε τη μεγάλη συμβολή της εργασίας στην πορεία αυτού του τόπου, αλλά και την κρισιμότητα της ανάγκης να μιλήσουμε για όσα μας απασχολούν και για όσα, πολλά ακόμη, οφείλουμε να κάνουμε.

Ο αγώνας για μια καλύτερη, αξιοπρεπή ζωή, και το κυριότερο, για μια ζωή που την ορίζουμε εμείς οι ίδιοι, είναι διαρκής. Αποτελεί κρίσιμη και καθοριστική παράμετρο για την πορεία και την ποιότητα της συλλογική μας ζωής. 

Γι’ αυτό και θέλω να συγχαρώ όσους ανέλαβαν αυτήν την πρωτοβουλία, της καταγραφής και ανάδειξης μιας πλούσιας ιστορίας προσφοράς και αγώνων 80 χρόνων, μιας σημαντικής πορείας που ουσιαστικά ταυτίζεται και με την πορεία συνολικά της χώρας, και ιδιαίτερα, με τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μιας ολόκληρης περιοχής, που αποτέλεσε κάποτε την ατμομηχανή της ανάπτυξης, για να γευτεί στη συνέχεια τους πικρούς καρπούς των παθογενειών του πολιτικο-οικονομικού μας συστήματος.

Το Εργατικό Κέντρο Αιγίου, σε αυτήν τη μακρά διαδρομή, διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο. 

Η ιστορία του Ελληνικού εργατικού κινήματος είναι απέραντη. Κάθε εργατικό κέντρο, κάθε ομοσπονδία, κάθε σωματείο, έχει την ηρωική αλλά και πένθιμη, πολλές φορές, ιστορία του, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται και σε κάποιο σημείο του Βιβλίου. Γιατί τα Εργατικά Κέντρα είναι εκείνα που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στις διεκδικήσεις των εργατών σε κάθε επίπεδο κινητοποίησης και εδραίωσης της Αλληλεγγύης μεταξύ των μελών τους.

Ο εξαγωγικός προσανατολισμός, 

η τοπική οικονομία της πόλης του Αιγίου εξαιτίας της παραγωγής και εμπορίας της σταφίδας - της «μαυρομάτας Κίρκης», όπως την αποκαλεί εύστοχα ένας δικός μας άνθρωπος, Πελοποννήσιος αγωνιστής και συγγραφέας που δεν βρίσκεται πια κοντά μας, ο Αιμίλιος Δημόπουλος, στο Βιβλίο του «Η παντιέρα των μαγεμένων» -, 

η εθνική σημασία της σταφίδας για την αντιμετώπιση του χρέους και την ανάπτυξη της Ελλάδας,

και στη συνέχεια, τα επακόλουθα της σταφιδικής κρίσης, 

όπως η στρατηγική θέση του λιμανιού του Αιγίου, 

ήταν σημαντικές παράμετροι που συνέβαλλαν στην ανάπτυξη του Εργατικού Κέντρου Αιγίου. 

Επιπλέον, ο πολιτικός αναβρασμός, ενδυνάμωσε το ζήλο για κινητοποιήσεις και την εδραίωση διεκδικήσεων για τα αυτονόητα.

Η αναδρομή στην Ιστορία του Εργατικού κέντρου Αιγίου είναι πλούσια και ταυτόχρονα συγκινητική. Και αυτό, γιατί παρά το γεγονός ότι σε δύσκολες περιόδους ανακόπηκε γενικότερα η δημοκρατική εξέλιξη των σωματείων, το Ε.Κ. Αιγίου δεν έπαψε να αναπτύσσει δυναμικές παρεμβάσεις στην κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης. 

Αποτελεί μια οργάνωση που εκπροσωπεί χιλιάδες εργάτες, ενδυναμώνεται διαρκώς, αναβαθμίζει τον ρόλο του σε κάθε ιστορική συγκυρία και συμμετέχει ενεργά σε κάθε πολιτική απόφαση που σχετίζεται με τα εργατικά ζητήματα. 

Η παρέμβαση του καταλυτική σε κάθε δύσκολη στιγμή του εργατικού κόσμου, με εργατικές κινητοποιήσεις που απέδωσαν ιστορικά αποτελέσματα, όπως στην περίπτωση της ΕΒΟ που ήταν σπουδαία η συμβολή του στην υπογραφή της νέας συλλογικής σύμβασης των εργαζομένων, κατά την περίοδο του 1988. Σε πολλές από αυτές τις κινητοποιήσεις είχαμε βρεθεί και μαζί.

Μέχρι σήμερα το Ε.Κ. Αιγίου δεν παύει να αφουγκράζεται τις ανάγκες της πόλης, να παρεμβαίνει σε καίρια κοινωνικά ζητήματα, να δείχνει εμπράκτως την κοινωνική του αντίληψη αλλά και ευαισθησία, με ένα απαράμιλλης σπουδαιότητας έργο δράσης καιεκδημοκρατισμού του εργατικού κινήματος.  

Και δεν σας κρύβω ότι, με συγκίνησε ιδιαίτερα το γεγονός πως, στην παρούσα έκδοση για την ιστορία του Ε.Κ. Αιγίου, είδα ότι ο Πρόλογος, ανήκει στην αγωνιστική, αλλά μαζί και συγκινητική γραφή του σύντροφου Δημήτρη Λιβιεράτου, με τον οποίο βρεθήκαμε μαζί στα πρώτα βήματα της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ.

Ο ίδιος πρωταγωνίστησε μαζί με τον άλλον σύντροφό μας, τον αείμνηστο Μιχάλη Ράπτη, τον επονομαζόμενο Πάμπλο, ως στελέχη τότε του Τροτσκιστικού ρεύματος, που συντάχθηκαν σε εκείνη την προσπάθεια και συνέβαλαν στην αυτοοργάνωση, την ίδρυση Οργανώσεων και στη σύνταξη μερικών από τα σπουδαία πολιτικά κείμενα εκείνης της περιόδου. Κείμενα που καθόρισαν και την ποιότητα του πολιτικού και συνδικαλιστικού λόγου των προοδευτικών δυνάμεων. Θυμάμαι και την αγωνία του για τα διεθνή ζητήματα. Ήταν πάντα παρών στο Υπουργείο Εξωτερικών, να μοιράζεται μαζί μου την εμπειρία και τη σοφία του.

Και βέβαια, να στείλω από εδώ, τους χαιρετισμούς μου στον Δημήτρη και τις καλύτερες ευχές μου.

Φίλες και Φίλοι,

Θέλω να ευχαριστήσω τη Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου και βέβαια, τον Πρόεδρο, Παναγιώτη Γεωργόπουλο, για την πρόσκλησή τους και την τιμή να απευθύνω χαιρετισμό σε αυτήν την εκδήλωση.

Και είναι χαρά, που μαζί με την ανάδειξη της πλούσιας ιστορίας του Εργατικού Κέντρου Αιγίου, θα βραβευθεί και ο φίλος, Πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος.

Αγαπητέ Γιάννη, Αγαπητέ Παναγιώτη, 

θέλω να σας συγχαρώ γιατί σε αυτήν την δύσκολη, για την ακρίβεια, μακρά και δύσκολη, περίοδο που βιώνουν οι Έλληνες και η χώρα, μπορέσατε μαζί με τους συναδέλφους σας, να συμβάλετε ώστε, τουλάχιστον από την πλευρά των εργαζομένων να επικρατήσει σωφροσύνη, μέσα σε ένα ταραγμένο κλίμα, για τη διαμόρφωση του οποίου υπάρχουν τεράστιες ευθύνες για συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, που έθεσαν τη χώρα και τους εργαζόμενους σε δεύτερη μοίρα έναντι αλλότριων επιδιώξεων και σκοπιμοτήτων. 

Και παρά το γεγονός ότι, οι εργαζόμενοι πρώτοι από όλους, μαζί με τους νέους μας, κλήθηκαν να πληρώσουν το βαρύ τίμημα αυτής της πρωτοφανούς κρίσης, που λίγο έλλειψε να μετατραπεί σε εθνική τραγωδία, εντούτοις δεν φαίνεται το πελατειακό πολιτικοοικονομικό σύστημα της χώρας να έχει πάρει το μήνυμα, ούτε και το μάθημα.

Τονίζω πάντα το πελατειακό σύστημα, γιατί αποτελεί μάστιγα για τον Ελληνικό λαό. Είναι ένα σύστημα που επιχειρεί με κάθε τρόπο, η ισχύς να περνά σε χέρια παραγόντων, μεσαζόντων, μεγάλων συμφερόντων, ή και ολιγαρχών. 

Μετατρέπει αυτό που σε μια δημοκρατική κοινωνία θα έπρεπε να είναι δικαίωμα όλων, όπως πχ η πρόσβαση στην υγεία, την παιδεία, την ασφάλεια στην εργασία, ανεξάρτητα ταξικής προέλευσης ή οικονομικής κατάστασης, να γίνεται προνόμιο λίγων και ρουσφέτι,για να κρατούν τον πολίτη εξαρτημένο και να διασπούν την ενότητα του λαϊκού κινήματος.

Αποτέλεσμα; Να συνεχίζονται οι πολιτικές εκείνες που αφενός μεν αποφεύγουν να δώσουν ριζική απάντηση στις χρονίζουσες παθογένειες που ταλανίζουν ιστορικά τον τόπο, να σπαταλώνται πόροι αναπαράγοντας μια οικονομία εξαρτημένη, και αφετέρου να μην αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά οι μεγάλες προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος. Παίρνω το παράδειγμα της ενεργειακή μας εξάρτησης, που πληρώνει πολύ ακριβά ο Ελληνικός λαός και ιδιαίτερα ο εργαζόμενος. Σε μια χώρα - όπως η Ελλάδα-, που θα μπορούσε να είναι ενεργειακά αυτάρκης και ο πολίτης παραγωγός και αυτόνομος.

Ακριβώς γι’ αυτό, στεκόμαστε σήμερα ιδιαίτερα προβληματισμένοι και ανήσυχοι, αλλά όχι και απαθείς, μπροστά στις επιπτώσεις των αλλεπάλληλων κρίσεων που βιώνει η ανθρωπότητα.

Κρίσεις, που και θα γίνονται τακτικότερες και θα μας φέρνουν αντιμέτωπους με όλο και πιο άγνωστες περιοχές.

Και προσθέτως, κρίσεις που χωρίς να έχουμε δώσει απαντήσεις στις πραγματικές αιτίες του λεγόμενου Ελληνικού προβλήματος, θα δίνουν τη θέση τους σε νέες κρίσεις, ως αυτές να είναι αποτέλεσμα, σχεδόν, ενός φυσικού φαινομένου. 

Ως εκ τούτου, προκύπτει αβίαστα το ερώτημα: πώς θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις προκλήσεις, χωρίς να αναμετρηθούμε με ό,τι μας κρατά καθηλωμένους, σε ατραπούς που όλο και βαθαίνουν το αδιέξοδο;

Μόνο αν κινητοποιήσουμε δυνάμεις κοινωνικές, με κοινό στόχο τη μετάβαση σε μια νέα ενεργειακή εποχή, σε μια εποχή που θα λειτουργεί μια βιώσιμη παραγωγικά δομή, με ανάλογη αντίληψη για την κατανάλωση, τη λειτουργία του κράτους, την παιδεία, όπως και για την αξιοποίηση της τεχνολογίας. Αλλά αυτό απαιτεί η μετάβαση αυτή, να είναι δίκαιη κοινωνικά, να γίνει με την συμμετοχή του πολίτη - δημοκρατικά - και να διαμορφώνει αίσθημα εμπιστοσύνης μεταξύ των κοινωνικών εταίρων.

Φίλες και Φίλοι,

Η κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη την τελευταία περίοδο, λόγω του πολέμου και της εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία, είναι μία μόνο πτυχή των μεγάλων ζητημάτων με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η ανθρωπότητα.

Περιγράφω μόνο με τίτλους, το μέγεθος του διακυβεύματος - αλλά και των προβλημάτων, και μαζί των ευκαιριών -, που μόνο μέσα από μια συμμετοχική δημοκρατία που δίνει λόγο, ρόλο και δύναμη στον εργαζόμενο και τον πολίτη μπορούν να αντιμετωπιστούν. 

Συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας στα χέρια λίγων.

Ένταση ανισοτήτων και αδικιών.

Οικονομικές κρίσεις.

Μεταναστευτικές. 

Πανδημίες.

Κλιματική κρίση.

Ενεργειακή φτώχεια.

Διατροφική κρίση.

Περιφερειακές συγκρούσεις.

Καταπάτηση βασικών ανθρώπινων και πολιτικών δικαιωμάτων.

Διεύρυνση της απόστασης μεταξύ κέντρων αποφάσεων και πολιτών.

Μετάβαση στον ψηφιακό κόσμο και στη βιώσιμη, πράσινη ανάπτυξη.

Πρόσβαση στη νέα τεχνολογία, στην παιδεία και στα βασικά δικαιώματα- υγεία, εργασία, ασφάλιση, κατοικία, κλπ.

Νέες μορφές εργασίας.

Διασφάλιση προσωπικών δεδομένων και έλεγχος των big data.

Διαρκή πλήγματα στη Δημοκρατία.

Να μείνω σε αυτά, για να μην αναφερθώ και στις ψυχολογικές παραμέτρους που συνεπάγονται οι συνεχείς κρίσεις και οι επιπτώσεις τους, που έχουν οδηγήσει σε μια νέα μορφή πρόσληψης της ζωής μας, από τον «άνθρωπο της απομόνωσης». Λες και λίγα υποστήκαμε από τα μίση και τους διχασμούς που καλλιέργησαν κάποιοι την πρώτη περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Και βέβαια, σε αυτά, θα πρέπει να προστεθούν οι ιδιαιτερότητες του δικού μας ιδιότυπου πελατειακού καπιταλισμού. Που φέρνουν μαζί τους ζητήματα που είναι πολύ δύσκολα διαχειρίσιμα, καθώς απαιτούν τόλμη και αποφασιστικότητα προκειμένου αντιμετωπιστούν. 

Και αυτό, αναδεικνύει το μείζον ζήτημα για τα καθ’ ημάς: 

Είμαστε αποφασισμένοι, όλοι, πολιτικό σύστημα, κοινωνικοί εταίροι, η κοινωνία η ίδια, να αναζητήσουμε και να αναδείξουν τις πραγματικές αιτίες του λεγόμενου Ελληνικού προβλήματος και να αναμετρηθούμε με αυτές;

Από τα μέχρι σήμερα δεδομένα, η απάντηση δεν είναι ενθαρρυντική.

Ωστόσο, αυτή η πραγματικότητα, είναι που αποτελεί για εμάς, για όλους τους δημοκράτες και προοδευτικούς πολίτες, τον ισχυρότερο λόγο, που μας υποδεικνύει και το χρέος μας.

Να συνεχίσουμε τις προσπάθειες με ακόμη μεγαλύτερη αφοσίωση, συνέπεια και αγωνιστικότητα, ώστε να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων.

Να αλλάξουμε πορεία, παίρνοντας τη μοίρα μας στα χέρια μας.

Φίλες και Φίλοι,

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, αποτελεί μια ευκαιρία, για να στοχαστούμε, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις πτυχές αυτής της κρίσης και της επιπτώσεις της, το πώς πορευόμαστε προς ένα μέλλον που χαρακτηρίζεται από πολλές μεταβλητές και από ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. 

Με πολλούς κινδύνους και νέες, αχαρτογράφητες απειλές.

Αυτή η πραγματικότητα, απαιτεί συνεχή διάλογο, απαλλαγμένο από προκαταλήψεις αλλά και σκοπιμότητες, συνεννόηση, ακόμη και συνεργασίες για την προώθηση λύσεων σε κρίσιμα ζητήματα που ταλανίζουν όλους μας, αλλά και σε ζητήματα που αφορούν σημαντικούς τομείς του δημόσιου βίου, από την παιδεία και την υγεία, μέχρι την βιώσιμη πράσινη ανάπτυξη.

Και επίσης, απαιτεί διάλογο, μεταξύ της πολιτείας και όλων των κοινωνικών εταίρων, που όπως προείπα, δεν πρέπει να είναι προσχηματικός αλλά να δίνει λόγο και δύναμη στις κοινωνικές δυνάμεις να συναποφασίζουν,προκειμένου να απαντήσουμε στο ύψιστο διακύβευμα της συλλογικής μας, αλλά μαζί και δημιουργικής πορείας μας προς ένα καλύτερο μέλλον. 

Να απαντήσουμε, με μια νέα κοινωνική συμφωνία, ένα νέο, πράσινο κοινωνικό συμβόλαιο, που θα εγγυάται όλα τα δικαιώματα, θα διαμορφώνει αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ασφάλισης, θα προνοεί για την αντιμετώπιση όλων των νέων ανισοτήτων και απειλών, και εντέλει, θα διαμορφώνει ένα πλαίσιο ασφαλούς μετάβασης στην ψηφιακή εποχή και την βιώσιμη ανάπτυξη.

Αυτές οι στοχεύσεις, που αποτελούν και εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις για έναν δικαιότερο και κυρίως βιώσιμο κόσμο, είναι και οι δικές μας στοχεύσεις,στοχεύσεις κάθε προοδευτικού ανθρώπου που στέκεται αλληλέγγυος με τις δυνάμεις της εργασίας, για την κατάκτηση μιας κοινωνίας με συνοχή, μιας κοινωνίας όπου η δικαιοσύνη και το δίκαιο θα διαμορφώνουν όρους εμπιστοσύνης, και μαζί, βιώσιμης ανάπτυξης. 

Έτσι, που όλα να εγγυώνται, μια Δημοκρατία με ισότητα, αξιοπρέπεια, αξιοκρατία, διαφάνεια και λογοδοσία, δηλαδή με θεσμούς που να λειτουργούν δημοκρατικά και να διασφαλίζουν τη δυνατότητά μας ως κοινωνία, να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά κάθε πρόκληση.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΒΙΚΕΤΟΣ, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΧΕΙΡΟΘΕΤΗΘΗΚΕ ΑΡΧΩΝ ΝΟΤΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ....

 

Tο οφφίκιο του Άρχοντος Νοταρίου απένειμε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στον δημοσιογράφο Αρ. Βικέτο

 Απονομή Οφικκίου, Αριστείδης Βικέτος (δημοσιογράφος), Άρχων Νοτάριος της ΑτΧΜΕ, Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Βαρθολομαίος: “Τα μέσα ενημερώσεως οφείλουν να λειτουργούν ως πυλών της δημοκρατίας”.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χειροθέτησε σε Άρχοντα Νοτάριο της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας (ΑτΧΜΕ) τον δημοσιογράφο, Αριστείδη Βικέτο. Η χειροθεσία έγινε στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου ,  στο Φανάρι, το Σάββατο, 12 Μαρτίου 2022, κατά τον Μ. Εσπερινό της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Στον Μ. Εσπερινό χοροστάτησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Σεβ. Ιεράρχες Γέρων Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριος, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Σεβαστείας κ. Σεραφείμ, Μύρων κ. Χρυσόστομος, Θυατείρων και Μ. Βρεταννίας κ. Νικήτας, Σηλυβρίας κ. Μάξιμος, Πέτρας και Χερρονήσου κ. Γεράσιμος, Σαράντα Εκκλησίων κ. Ανδρέας και Προύσης κ. Ιωακείμ, κληρικοί, και πλήθος πιστών από την Πόλη και το εξωτερικό.

Δελτίο του Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναφέρει:

“Ακολούθως, ο Παναγιώτατος απένειμε το οφφίκιο του Άρχοντος Νοταρίου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας στον Εντιμολ. κ. Αριστείδη Βικέτο, Δημοσιογράφο, από τον Βύρωνα Αττικής, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Κύπρο.

 

Στην ομιλία του, μετά την απονομή του οφικκίου, ο Παναγιώτατος επισήμανε ότι οι ανά τον κόσμο Άρχοντες του Οικουμενικού Θρόνου “είναι συνεργοί εις την ζωήν της Εκκλησίας μας και πρωτεργάται εις την υπεράσπισιν των δικαίων του Οικουμενικού Πατριαρχείου”, και εξήγησε ότι οι Νοτάριοι ήταν, κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι στην υπηρεσία του Κράτους και της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

“Και υμείς, Εντιμολογιώτατε, έχετε πολλάς ικανότητας, ζήλον και αφοσίωσιν εις το λειτούργημά σας, την δημοσιογραφίαν, την οποίαν διακονείτε ευόρκως επί τεσσαρακονταετίαν και πλέον. Εκεί εκπροσωπείτε και εκφράζετε, με το ήθος και την υπευθυνότητα που σας διακρίνει, τας πνευματικάς αξίας του καθ’ ημάς πολιτισμού, ο οποίος έσωσε το Γένος καθ’ όλην την περιπετειώδη πορείαν του, σήμερον δε αποτελεί εγγύησιν διά την παρουσίαν και την μαρτυρίαν μας, εντός ενός πολυπλόκου και απαιτητικού περιβάλλοντος.”

Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στις ιερές εικόνες, την αναστήλωση των οποίων εορτάζει η Εκκλησία κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας, και σημείωσε ότι “μαρτυρούν την αλήθειαν της σωτηρίας του ανθρώπου και του κόσμου εν Χριστώ, και εν ταυτώ, παραπέμπουν εις την εσχατολογικήν τελείωσιν των πάντων. Προσφυώς ελέχθη ότι κάθε εικών είναι «παράθυρο με θέα τα Έσχατα». Αυτό το πνεύμα της Ορθοδοξίας εκφράζει η παράστασις των εικονιζομένων προσώπων με ασκητικά χαρακτηριστικά, με διαφορετικάς αναλογίας από τα κοινά σώματα. Τα πάντα εις τας εικόνας μας είναι έκφανσις του αϊδίου φωτός της Μεταμορφώσεως και της Αναστάσεως του Σωτήρος Χριστού και δεικνύουν την τελικήν μεταμόρφωσιν και «κοινήν ανάστασιν» εν τη επουρανίω Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος”.

Και ακολούθως τόνισε:

Σήμερον, Εντιμολογιώτατε, εις την εποχήν της τηλεοράσεως και του διαδικτύου, της «πλημμυρίδος των εικόνων» που κατακλύζουν νυχθημερόν τα όμματα του σώματος και της ψυχής μας και κηρύττουν τον εαυτοκεντρισμόν και τον ευδαιμονισμόν εις τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν κυριολεκτικώς μετατραπή εις «οθονιστάς», εις εξαρτημένα από την οθόνην όντα, το μήνυμα και η μαρτυρία της Ορθοδόξου εικόνος είναι φως και ζωή.

Είναι βέβαιον ότι υπό τας νέας συνθήκας της υπερπληροφορήσεως, αλλά όχι πάντοτε της ορθής ενημερώσεως, της διασποράς ψευδών πληροφοριών εις το διαδίκτυον, της αποκρύψεως ή διαστρεβλώσεως της αληθείας, η υπεύθυνος άσκησις δημοσιογραφικού λειτουργήματος θέτει υψηλάς απαιτήσεις εις τους λειτουργούς του. Το ζητούμενον είναι η προστασία των πολιτών από την χειραγώγησίν των διά μέσου κατευθυνομένης και ψευδούς πληροφορήσεως. Η ποιότης της ενημερώσεως ασκεί καθοριστικήν επιρροήν εις την διαμόρφωσιν της κοινής γνώμης και εις τον δημόσιον διάλογον. Εν τη εννοία ταύτη, τα μέσα ενημερώσεως οφείλουν να λειτουργούν ως πυλών της δημοκρατίας. Υμείς, αγαπητέ Άρχων, σέβεσθε την δημοσιογραφικήν δεοντολογίαν, και το απεδείξατε αυτό καθ’ όλην την πορείαν σας.” 

Ο Παναγιώτατος συνεχάρη τον νέο Άρχοντα, μεταξύ άλλων, για την επαγγελματική του συνέπεια, για την προσφορά του στο εκκλησιαστικό ρεπορτάζ και για τον σεβασμό που επέδειξε πάντοτε προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

“Εξ άλλου, έχετε ισχυρούς δεσμούς με εμάς, με την αγιοτόκον γην της Μικράς Ασίας, αφού κατάγεσθε από τον Μπουρνόβαν της Σμύρνης. Και εδώ δεν είσθε επισκέπτης, αλλά ανήκετε εις τα άγια αυτά χώματα. Δεν έρχεσθε, αλλά επιστρέφετε, και αυτό το βλέπομεν εις το πρόσωπόν σας και την χαράν σας, όταν ευρίσκεσθε ανάμεσά μας.”

Στην αντιφώνησή του ο Εντιμολ. κ. Αριστείδης Βικέτος, ο οποίος έλκει την καταγωγή του από τη Σμύρνη και είναι ανεψιός του μακαριστού Μητροπολίτου Χρυσοστόμου Βούλτσου, πρώτου Ποιμενάρχου της Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης, των Αθηνών, εμφανώς συγκινημένος, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον Παναγιώτατο για την ιδιαίτερη τιμή που επεφύλαξε προς το πρόσωπό του, και τον διαβεβαίωσε ότι θα συνεχίσει ως δημοσιογράφος να προβάλει και να υπερασπίζεται σθεναρά τα δίκαια του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ρωμιοσύνης της Πόλης.

 

“Παναγιώτατε, τον περασμένο Νοέμβριο συμπληρώσατε 30 έτη ευκλεούς Πατριαρχίας, με έργο πολυσχιδές. Επίτευγμα ζωτικής σημασίας για τους απογόνους των Μικρασιατών αποτελεί η εκ μέρους Σας τέλεση λειτουργικών συνάξεων στην Καππαδοκία, τον Πόντο, την Κύζικο, την Σηλυβρία, την Τρίγλια, την Σμύρνη,  η ανασύσταση της Ορθόδοξης  Κοινότητας της και η εκλογή το 2016, για πρώτη φορά από το 1922, Μητροπολίτη Σμύρνης. Με αυτά  μας επανασυνδέσατε με τα ιερά χώματα των προγόνων μας” , επεσήμανε.

 

Φωτογραφίες: Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου

***********************************************************************

 

Πατριαρχικό Γράμμα by ARISTEIDIS VIKETOS on Scribd

Μετά την χειροθεσία ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος δέχθηκε σε ιδιαίτερη ακρόαση τον Άρχοντα Νοτάριο , Αριστείδη Βικέτο, και την σύζυγό του, Δέσποινα.

Κατά την ακρόαση ο Άρχων προσέφερε στον Παναγιώτατο , σε ένδειξη εκτίμησης , δύο συμβολικά δώρα:

-Εγκόλπιο του μακαριστού Θείου του, Μητροπολίτη Νέας Σμύρνης Χρυσοστόμου, ο οποίος εκοιμήθη  το 1986 .

 

-Εικόνα, σύμφωνα με το εικονογραφικό πρότυπο του Φωτίου Κόντογλου, του Αγίου Αριστείδη, του φιλοσόφου, η οποία φιλοτεχνήθηκε, ειδικά για τον Πατριάρχη, από τον Κύπριο αγιογράφο, Μάριο Γεωργίου. 

"Εντεκα κείμενα γιά το '21-200 χρόνια μετά" : Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΠΙΣΗΜΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΣΤΟΝ "ΠΑΡΝΑΣΣΟ" ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021

 

Πραγματοποιήθηκε την περασμένη Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2022, το βράδυ στο Φιλολογικό Σύλλογο «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ» (Αίθουσα Κωστής Παλαμάς) η εκδήλωση γιά την πρώτη επίσημη παρουσίαση του βιβλίου «Έντεκα κείμενα γιά το ’21-200 χρόνια μετά» που εκυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις «Κασταλία».

Την εκδήλωση ετίμησε με την παρουσία του ο πρ.Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ.Προκόπης Παυλόπουλος, εκ των 11 συντελεστών της έκδοσης, ο οποίος και έλαβε πρώτος τον λόγο, εξαίροντας, στην παρέμβασή του, το νόημα της Επανάστασης του 1821, όπως πρέπει να αντανακλάται στις σημερινές συνθήκες.

Ακολούθως ομίλησαν ο δημοσιολόγος κ. Λευτέρης Κουσούλης και εκ των συντελεστών της έκδοσης οι κ.κ. Χάρης Μελετιάδης, Μελέτης Μελετόπουλος και Γιώργος Σκλαβούνος.

Χαιρετισμό απηύθυνε ο κοσμήτωρ της Διοίκησης του ΦΣ«ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ» κ. Εμμανουήλ Χατζηνάκης, φιλόλογος-πρ.βουλευτής και υπουργός

Παρέστη ο Πρόεδρος του ΦΣ «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ» κ. Βασίλειος Κωνσταντινόπουλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου.

Συντονιστής ήταν ο εκ των συνεπιμελητών της έκδοσης Πρέσβυς ε.τ. Γεώργιος Πουκαμισάς, μαζύ με το δημοσιογράφο κ. Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο.

Λίγα λόγια γιά την έκδοση, που κυκλοφόρησε στα τέλη Νοεμβρίου του 2021:

Στο τέλος του 2021, έτους αφιερωματικού στα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, στη διάρκεια του οποίου πραγματοποιήθηκαν πολλές εκδηλώσεις τιμής σε αυτό το προσκλητήριο καθήκοντος, έρχονται οι έντεκα να καταθέσουν δημόσια τη δική τους θεματική γιά τη δυναμική αυτών των εορτασμών, σε ένα διάβημα πρωταρχικά ελευθερίας, ελευθερίας και γλώσσας.

Μακριά από εορταστικά «κλισέ» και αυτάρεσκους εθνικούς συλλογισμούς, τα κείμενα των Έντεκα σκοπό έχουν να εμβαθύνουν τις σκέψεις γύρω από τις πτυχές του συγκλονιστικού εγχειρήματος των Επαναστατών του 1821. Αυτοί που κατάφεραν να θεμελιώσουν τη Νεώτερη Ελλάδα κάτω από δραματικές συνθήκες, πριν από 200, έχουν πολλά να μάς πουν σήμερα.

Σάς παρουσιάζουμε τους Έντεκα, αρχίζοντας από το πρόσωπο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας,  μαζύ με τους τίτλους των αντίστοιχων κειμένων τους:

-Προκόπης Παυλόπουλος, τιμής ένεκεν πρώτος, «Όψεις της πορείας του Ελληνικού Έθνους, Ρίζες και προοπτικές»

-Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος, «Η Νεώτερη Ελλάδα στους προβολείς της Ιστορίας»

-Γιώργος Γεωργής, «Η Κύπρος στην Επανάσταση του 1821»

-Θεόδωρος Δασκαρόλης, «Ένας λόγος γιά το Χίλια Οκτακόσια Είκοσι Ένα»

-Κωνσταντίνος Ιορδανίδης, «Η "μεσαία τάξις" των Φιλικών»

-Αντώνης Κλάψης, «Η διπλωματική στρατηγική του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια –παράμετροι και προϋπουθέσεις επιτυχίας»

-Χάρης Μελετιάδης, «Οι λόγιοι προς το ’21, η μακρά ωρίμανση»

-Μελέτης Μελετόπουλος, «Η ριζική ασυμβατότητα που οδήγησε στην Επανάσταση»

-Παναγιώτης Παύλος, «Το 1821 ως Γεγονός Μετοχής»

-Γεώργιος Πουκαμισάς, «1821-2001: Η Ελλάς μπροστά στον τρίτο αιώνα αυτοτελούς βίου», και  

-Γεώργιος Σκλαβούνος, «Η σχέση Καποδίστρια-Κάλβου»

Σελίδες τόμου: 196

ΙSBN:978-618-5279-15-8

Σχήμα σελίδων:14x21

Tιμή πώλησης: 14 €

 

Εκδοτικός Οίκος «ΚΑΣΤΑΛΙΑ»

Σταδίου 33-Αθήνα-ΤΚ 10559
Τηλ.Κέντρο: (210)3215280-3247945
Φαξ: (210)3215281-3315176

Ηλεκτρονική διεύθυνση: info@kastaliaeditions.gr

Λευτέρης Κουσούλης, Σεραφείμ Χ.Μηχιώτης-Εκδότης "ΚΑΣΤΑΛΙΑΣ", Γεώργιος Πουκαμισάς, Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος

Χάρης Μελετιάδης

Μελέτης Μελετόπουλος

Γεώργιος Σκλαβούνος

Τόσο όμως η μη αναμενόμενη σθεναρή αντίσταση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων αλλά και του λαού της, όσο και η εκδηλωθείσα, επίσης, μη αναμενόμενη, ισχυρή πολιτική και οικονομική αντίδραση (σκληρότατες κυρώσεις) του ΝΑΤΟ (και των ΗΠΑ), όπως και της Ευρώπης, αλλά και της διεθνούς κοινής γνώμης (ιδίως στο ανθρωπιστικό και ιδεολογικό επίπεδο), ανέτρεψαν τα σχέδια, χρονοδιαγράμματα και προβλέψεις των επιτιθέμενων. Η δημιουργηθείσα κατάσταση παγκοσμίως θυμίζει έντονα τον Ψυχρό Πόλεμο (1945-1990) και ίσως σηματοδοτεί το δεύτερο γύρο του! Οι μεγάλης εκτάσεως οικονομικές κυρώσεις της Δύσης προς τη Ρωσία, σε συνδυασμό με την προηγηθείσα διετή πανδημία και τις δυσμενείς οικονομικές συνέπειές της, αλλά και η ανατροπή (προσωρινή ή και μόνιμη) της ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης από τη Ρωσία, οδηγούν σε δύσκολα διαχειρίσιμα αδιέξοδα, που πλήττουν όλη τη διεθνή οικονομία....

Η εισβολή στην Ουκρανία και
ο νέος Ψυχρός Πόλεμος.
Διεθνές Δίκαιο και Διπλωματία
απέναντι στη χρήση βίας.

Του Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου*

Η απρόκλητη και μεγάλης κλίμακας Ρωσική στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία αποτελεί μία απόλυτα καταδικαστέα ενέργεια, η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από την καταγγελλόμενη προηγηθείσα χρήση βίας στις δύο επαρχίες του Ντονμπάς (Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ) που αυτονομήθηκαν από το 2014. Το Διεθνές Δίκαιο και η Διπλωματία των Διεθνών Οργανισμών παρέχει μέσα για εφαρμογή των Διεθνών Συμφωνιών και την εποπτεία της τηρήσεώς τους, τα οποία προφανώς ούτε εξαντλήθηκαν, αλλά ίσως ούτε καν χρησιμοποιήθηκαν με σοβαρό και αποφασιστικό τρόπο. Ο ΟΗΕ, κυρίως, αλλά και το Διεθνές Δικαστήριο, το Συμβούλιο Ασφαλείας, ο ΟΑΣΕ, οι μέθοδοι πολιτικής διαμεσολάβησης και οι απευθείας διαπραγματεύσεις, θα μπορούσαν να είχαν αξιοποιηθεί για τον εντοπισμό των όποιων παραβιάσεων των Συμφωνιών του Μινσκ (2014,2015) και τον καταλογισμό ευθυνών, όπως και για την λήψη πρόσθετων μέτρων και αποφάσεων για την οριστική διευθέτηση των ανοιχτών ζητημάτων και ικανοποίηση των νόμιμων και εύλογων επιδιώξεων των δύο χωρών. Αυτό προφανώς δεν έγινε για δύο πιθανούς λόγους: Η μεν Ρωσία ήθελε να αξιοποιήσει τη δεδομένη στρατιωτική υπεροχή της, ώστε να επιτύχει 4 στόχους που γνώριζε ότι δεν είναι συμβατοί με το Διεθνές Δίκαιο (νομιμοποίηση της προσάρτησης της Κριμαίας, αποδοχή της απόσχισης του αυτονομημένου τμήματος του Ντονμπάς, εγκατάλειψη της συνταγματικής επιδίωξης για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και οριστική ουδετερότητα με αφοπλισμό της χώρας). Έτσι θέλησε, με την απειλή χρήσης βίας αρχικά και με την εισβολή στη συνέχεια, να επιτύχει με εξαναγκασμό τους στόχους της. Από την πλευρά της η Ουκρανία, πιστεύοντας ότι έχει το Διεθνές Δίκαιο αλλά και τη Δύση (ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση) με το μέρος της, δεν θέλησε να επιδιώξει μία συναινετική λύση, που δεν θα ήταν συμβατή με τη διεθνή νομιμότητα και θα την καθιστούσε υποτελή προς τη Μόσχα, μειώνοντας την εδαφική της επικράτεια και την εθνική της ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση.

Το γεγονός ότι η Ρωσία χρησιμοποίησε υπέρμετρη και μη αναλογική βία, τουλάχιστον σε σχέση με την αποδοχή της απόσχισης του Ντονμπάς, (την Κριμαία την ήλεγχε ήδη από το 2014), αποδεικνύει ότι: είτε ήθελε να πετύχει την πλήρη δορυφοροποίηση (ίσως και ενσωμάτωση) της Ουκρανίας, είτε ότι ανέμενε (λανθασμένα όπως αποδείχθηκε) την αυτόβουλη υποχώρηση της Ουκρανίας και του λαού της στις απαιτήσεις της, έστω μετά από μια υποτυπώδη αντίσταση.

Τόσο όμως η μη αναμενόμενη σθεναρή αντίσταση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων αλλά και του λαού της, όσο και η εκδηλωθείσα, επίσης, μη αναμενόμενη, ισχυρή πολιτική και οικονομική αντίδραση (σκληρότατες κυρώσεις) του ΝΑΤΟ (και των ΗΠΑ), όπως και της Ευρώπης, αλλά και της διεθνούς κοινής γνώμης (ιδίως στο ανθρωπιστικό και ιδεολογικό επίπεδο), ανέτρεψαν τα σχέδια, χρονοδιαγράμματα και προβλέψεις των επιτιθέμενων.

Η δημιουργηθείσα κατάσταση παγκοσμίως θυμίζει έντονα τον Ψυχρό Πόλεμο (1945-1990) και ίσως σηματοδοτεί το δεύτερο γύρο του! Οι μεγάλης εκτάσεως οικονομικές κυρώσεις της Δύσης προς τη Ρωσία, σε συνδυασμό με την προηγηθείσα διετή πανδημία και τις δυσμενείς οικονομικές συνέπειές της, αλλά και η ανατροπή (προσωρινή ή και μόνιμη) της ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης από τη Ρωσία, οδηγούν σε δύσκολα διαχειρίσιμα αδιέξοδα, που πλήττουν όλη τη διεθνή οικονομία.

Ταυτόχρονα, το “νεκρό” ΝΑΤΟ και η “κοιμισμένη” Ευρωπαϊκή Ένωση, ενεργοποιούνται και επανακαθορίζουν τους στόχους και τις μεθόδους τους. Οι ΗΠΑ εντείνουν τις σχέσεις και τον έλεγχό τους προς την Ευρώπη αποκόπτοντας την ενεργειακή της σχέση με τη Ρωσία (π.χ. North Stream 2), ενώ ετοιμάζονται να διοχετεύσουν το δικό τους LNG, ως εναλλακτική λύση (και προσοδοφόρα για τις ίδιες), ενώ επανακάμπτει η στρατιωτική παρουσία τους στην πρώην Ανατ. Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πιθανότατα θα αποκτήσει αμυντικό πυλώνα και θα επιδιώξει ενεργειακή επάρκεια (εργοστάσια LNG, νέοι αγωγοί όπως ίσως ο East Med, ανανεώσιμες πηγές, ίσως και πυρηνικοί σταθμοί), για να μην εξαρτάται από τη Ρωσία. Άλλωστε, η στρατιωτική βία που χρησιμοποιεί μαζικά η Ρωσία και η τραγικότητα των επιπτώσεων στον άμαχο πληθυσμό και τις υποδομές της Ουκρανίας, έχουν διαρρήξει για απροσδιόριστο χρόνο στο μέλλον τις όποιες συναινέσεις και συνέργειες είχε οικοδομήσει στη μεταψυχροπολεμική περίοδο, κυρίως από το 1991 έως το 1999, μεταξύ ΝΑΤΟ, ΕΕ, και Ρωσίας, η οικονομική συνεργασία και η παγκοσμιοποίηση, μετά βέβαια την επικράτηση της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς.

Η μέχρι τώρα εξέλιξη του πολέμου μας οδηγεί στις εξής επισημάνσεις:

– Η Ευρώπη και η υφήλιος επιστρέφει στον σκοταδισμό της ένοπλης βίας και της απανθρωπίας… Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι δεν μας φρονημάτισαν.

– Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο οι ισχυροί πόλοι της διεθνούς κοινότητας απέτυχαν να οικοδομήσουν ένα συναινετικό και δίκαιο σύστημα επίλυσης διαφορών, και έτσι, η κάθε πλευρά προωθεί τα δικά της συμφέροντα χωρίς να συνυπολογίζει τα νόμιμα και εύλογα συμφέροντα των άλλων.

– Η Ρωσική εισβολή δεν μπόρεσε να επιβληθεί τάχιστα στην Ουκρανία και οι εισβολείς δεν έχουν εύκολη στρατηγική εξόδου, ενώ αντιμετωπίζουν και τεράστια ζημία από τις Δυτικές οικονομικές κυρώσεις, οι οποίες ταυτόχρονα αποσταθεροποιούν την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια οικονομία, με άξονα την ενεργειακή έλλειψη. Μακροπρόθεσμη Ρωσική κατοχή της Ουκρανίας είναι αδύνατη.

– Επιστρέφουμε σε νέο Ψυχρό Πόλεμο, αντί να υπάρξει μια σχέση εμπιστοσύνης και συνεργασίας μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας, που είναι καταρχήν μια ευρωπαϊκή χώρα, πέρα από τον συνολικό ευρωασιατικό χαρακτήρα της. Αυτό θα διαιωνίσει την Αμερικανική ηγεμονία στην ευρωπαϊκή ασφάλεια και ένα νέο διπολισμό, ενώ ταυτόχρονα οι ΗΠΑ εστιάζουν την προσπάθειά τους στην αντιμετώπιση της Κίνας.

– Η Ελλάδα οφείλει, μετά την ελπιζόμενη λήξη του πολέμου, να απαιτήσει από τον ΟΗΕ, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε πολύ υψηλούς τόνους, την άμεση απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων της Τουρκίας από την Κύπρο, σε εκτέλεση των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας ή την επιβολή σκληρών οικονομικών κυρώσεων απέναντί της, μέχρι και πάγωμα ή αποβολή της από το ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να μπλοκάρουν την ενταξιακή πορεία του «πονηρού και πλεονέκτη» γείτονά μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η επανένωση της Κύπρου μετά από 48 χρόνια κατοχής του 37% του εδάφους της, πρέπει να γίνει προτεραιότητα της Ευρώπης, με όρους δίκαιης λύσης, για μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ταυτόχρονα να απαιτήσουμε την παύση του τουρκικού επεκτατισμού στο Αιγαίο και στον θαλάσσιο χώρο που δικαιούται η Ελλάδα, κατά το ισχύον Δίκαιο της Θάλασσας.

*Μόνιμος Λέκτορας Διεθνούς Δικαίου Νομικής Σχολής Α.Π.Θ. Περιφερειακός Σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας, Τομεάρχης Διαπεριφερειακών Σχέσεων τ. Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Π.Κ.Μ. πρ. Διπλωμάτης Διεθνών Οργανισμών.