ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΕΓΚΑΘΕΤΟΣ ΤΗΣ "ΝΕΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ" ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΙ Ο,ΤΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΝΕΡΙΤ....

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ επτά ετών

Από την "Εφ.Συν"

Υποθέτω ότι οι υπογράφοντες τα δύο κείμενα Δημήτρης Κανελλόπουλος και Φ(ώτης).Π(απούλιας). από τον κλώνο της "Ε", θα είναι εξ ίσου αυστηροί σε οποιαδήποτε επιλογή στελέχωσης της ΝΕΡΙΤ, που δεν θα είναι αξιοκρατική και μελλοντικώς και δεν θα τη συνδέουν με τη σύμπλευσή τους ή με το εκάστοτε κυβερνών κόμμα, δηλαδή με το προσωπικό τους βόλεμα, σε ελάχιστη ανταμοιβή γιά τις υπηρεσίες τους προς το "Κόμμα" ως διατεταγμένοι προπαγανδιστές

Αλλά και ως προς το τελευταίο, είναι γεγονός ότι θα πέσει πολλή δουλειά στο "Σκουρλετομάγαζο", ώστε να αξιολογήσει το "εργο" των ημετέρων "αριστερών δημοσιογράφων"-τα δικά μας παιδιά, κατά τη συνήθη διατύπωση-οι οποίοι θα κληθούν να διώξουν κλωτηδόν από την Αγία Παρασκευή τους προγραφέντες από καιρού "αντιδραστικούς"-συστημικοί γαρ-δημοσιογράφους. Διότι θα είναι στα "πάνω" οι αντι-συστημικοί...

Δεν πρέπει να έλθει και η ώρα του "αριστερού" κομματικού κράτους, κάτι σαν μείγμα από πρώην βαθύ ΠΑΣΟΚ, συνεπείς αριστερούς ή ακροαριστερούς, κινηματίες, ακριβιστές, αλληλέγγυους και αγανακτισμένους της "νέας εξουσίας", γιά να μάθουμε οι υπόλοιποι,όσα έταζαν οι κομματικοί προφήτες και δεν είδαν να εφαρμόζονται, λόγω της ήττας στο "δεύτερο γύρο";

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

 

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΥΠΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΡΟΣΕΔΩΣΑΝ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣ ΟΙ ΕΠΙΣΠΕΥΔΟΝΤΕΣ ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ! Η ΖΩΗ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ ΚΑΠΟΤΕ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 973

"Η ΑΥΓΗ", 01/01/15

 

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΥΧΕΣ-ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΑΠΕΡΧΟΜΕΝΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΠΑΠΟΥΛΙΑ, ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

 Ο ΠΟΝΗΡΟΥΛΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ ΣΤΟΧΟΠΟΙΕΙ 

ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ...

Πρώϊμη διατεταγμένη βολή εν όψει της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας το Μάρτιο του 2015, ώστε να αρχίσει να δημιουργείται από τώρα το κατάλληλο "κλίμα" γιά επιλογή "αριστερού Προέδρου" ή κίνηση με προσωπικά κίνητρα του φιλόδοξου πολιτικού, ώστε να στρώσει τον δρόμο ώστε να τον προτείνουν ή και να αυτοπροταθεί, ως ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας;

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Και από "ΤΑ ΝΕΑ" , προ επτά ετών....

"ΤΑ ΝΕΑ", 02/01/14

ΚΑΤΑΚΛΥΣΘΗΚΕ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ, ΕΙΣ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΙΤΙΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΤΣΙΑΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ "Εφ.Συν"...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Η κύρια πρωτοσέλιδη φωτογραφία από την "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" 

της Πρωτοχρονιάςκαι το μίζερο θεματάκι 

από τον κλώνο της "Ε" την παραμονή (υπενθύμιση)

 

ΜΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΕΣ ΜΑ ΕΚΑΘΙΣΑΝ ΣΤΟΝ ΣΒΕΡΚΟ, ΓΙΑ 4,5 ΧΡΟΝΙΑ!....

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

 

ΩΡΑΙΟΝ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΟΝΤΟΣ ΛΑΟΥ, ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΛΒΕΤΙΑ....

Από το ημερολόγιό μου στο fb προ έξι ετών

 

ΕΠΕΙΔΗ "ΟΛΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ", ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΕΝΕΣΤΩΤΑ Ή ΜΕΛΛΟΝΤΑ, ΤΟΣΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΑΡ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 02/01/15

/
 Η ΩΡΑ ΝΑ ΕΙΠΩΘΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ ΤΟ...SIC TRANSIT GLORIA MUNDI, ΟΣΟΙ ΕΙΧΑΝ ΟΡΑΜΑΤΑ ΑΣ ΤΟ ΣΚΕΦΘΟΥΝ ΞΑΝΑ...

"ΤΑ ΝΕΑ", 02/01/15

ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ "Εφ.Συν"

ΓΙΑ ΤΟ ΝΙΚΟ ΤΟΣΚΑ: Δεν τυγχάνω οπαδός καν του ΣΥΡΙΖΑ, πολλώ δε μάλλον και της τερατογέννεσης που τούς έφερε σε συνεργασία με τους ακροδεξιούς του Καμμένου, ώστε να εξασφαλίσει ο Τσίπρας τη δεδηλωμένη και να κυβερνήσει τον τόπο γιά 4,5 χρόνια (κάποιοι χρησιμοποιούν βαρύτερες εκφράσεις, αλλά θα το αποφύγω), αλλά....Αλλά, όπως έγραψα χθες ευθαρσώς τη θετική μου αποτίμηση γιά το πρόσωπο του Γιάννη Μουζάλα, ως προς το έργο του όσον καιρό είχε την ευθύνη της μεταναστευτικής πολιτικής, το ίδιο φρονώ και γιά το πρόσωπο του Νίκου Τόσκα, ως προς το έργο του ως Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, γιά 3,5 χρόνια. Προσπάθησε στην περίοδο αυτή να «σπάσει αυγά» με μία ΚΟ του Κόμματος ΣΥΡΙΖΑ στα κάρβουνα εναντίον του, σε μεγάλο βαθμό, για οτιδήποτε δεν άρεσε στους λογής-λογής δικαιωματιστές στις παρυφές της ακροαριστεράς και των εξαχρειωμένων των Εξαρχείων, που τού έβαζαν διαρκώς «τρικλοποδιές», χωρίς αυτός να πτοείται και τόσο, συνεχίζοντας με εμμονή όσα είχε θέσει ως προτεραιότητες, με τις ισορροπίες που επέβαλλε ένα τέτοιο διαρκές momentum σε τεντωμένο σκοινί, διότι, σε σχέση με τα προαναφερθέντα, ποτέ δεν παραιτήθηκαν χάρις στις υψηλές τους «πλάτες», ακόμη και πολύ υψηλά στην πολιτειακή δομή του Κράτους...Μπροστά σε μία τέτοια κατάσταση έπρεπε να είχε παραιτηθεί; Αυτό αφορά τον ίδιο, αυτό όμως που ασφαλώς μπορώ να συναγάγω από τη μη επανεκλογή του ως βουλευτή στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 είναι ότι τού την είχαν στημένη και επέτυχαν τον στόχο τους, προφανώς «κεντρικά», με ανθυποψηφίους του που «δεν έβρεξαν και τόσο πόδια τους». Γιά όλα αυτά έχω να καταθέτω θετική αποτίμηση γιά το Νίκο Τόσκα, τοποθετημένος σαφώς σε άλλη, διαφορετιή θέση και οπτική από το Κόμμα του, το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό καταθέτω ευθαρσώς, με πλήρη επίγνωση ότι πολλοί, όπως και εγώ, που σαφώς δεν είμαστε ΣΥΡΙΖΑ θα διαφωνήσουν μαζύ μου, πιθανόν δε να το πράξουν και δημοσίως, αλλά σε αυτό έχω καταλήξει.Εύχομαι καλή χρονιά, με υγεία προ παντός άλλου στο Νίκο Τόσκα! Τουλάχιστον προσπάθησε στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, δεν συνθηκολόγησε! Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών....

 

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΤΗΣ "ΕΣΤΙΑΣ" ΚΑΙ ΟΙ ΠΥΛΩΝΕΣ ΤΟΥ....

Από την "ΕΣΤΙΑ", κύριο άρθρο

"ΕΣΤΙΑ", 02-03/01/21

 

Είναι όμως καθαρό ότι αν την επόμενη δεκαετία η οικονομία δεν καταφέρει να γίνει πιο εξωστρεφής και ανταγωνιστική, με μεγαλύτερες επιχειρήσεις και ισχυρότερη βιομηχανία, τότε η Ελλάδα θα παγιδευτεί σε χαμηλά επίπεδα. Τέτοια ανάταξη της χώρας δεν μπορεί να γίνει μόνο από την πολιτική. Εξού και το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το βίωμα της επισφάλειας, των νέων ιδίως ανθρώπων, θα μεταβολιστεί σε ένα νέο αναπτυξιακό, εργασιακό και κοινωνικό ήθος που θα κατανικήσει την τάση να αναπαραχθεί ο προηγούμενος εφησυχασμός σε φτωχότερη τώρα βάση.....

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 02-03/12/20

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ


Ας κρατήσουμε το έθιμο των πρωτοχρονιάτικων φύλλων που παραδοσιακά αφιερώνονται σε απολογισμούς και προβλέψεις. Αντί όμως να μείνουμε στον χρόνο που έφυγε, ας ανατρέξουμε στη δεκαετία 2010-2020 που έκλεισε. Μία από τις δραματικότερες της σύγχρονης ιστορίας μας καθώς αθροίστηκαν δύο κρίσεις, πρώτα η οικονομική στην αρχή της δεκαετίας και ύστερα η υγειονομική το δύστηνο 2020. Κρίσεις με διαφορετικές αιτίες, διαφορετικές συμπεριφορές, διαφορετικούς χειρισμούς, που φωτίζουν επομένως διαφορετικές πλευρές του εθνικού μας βίου. Ας κωδικοποιήσουμε λοιπόν κάποια πράγματα που θα άξιζε ίσως να θυμόμαστε.

1. Γνωριμία με την επισφάλεια της εθνικής αλλά και της ατομικής ζωής

Για πρώτη φορά έπειτα από εξήντα χρόνια συνεχούς ανάπτυξης και βελτίωσης, η χώρα και οι πολίτες βίωσαν μια παρατεταμένη και κυριολεκτική καθίζηση του εθνικού πλούτου και των ατομικών εισοδημάτων. Το καθησυχαστικό βίωμα ότι «το αύριο θα είναι πάντα καλύτερο από το χθες» διαψεύστηκε. Πολλοί θυμήθηκαν τις πολεμικές δεκαετίες, αλλά η υπερβολή δεν βοηθάει. Η Ελλάδα των πολέμων ήταν μια φτωχή χώρα και τα βιώματα της καταστροφής τόσο δραματικά, ώστε οι γενιές που τα έζησαν να βγουν από εκείνες τις περιπέτειες με μια ακατάβλητη θέληση να ξαναχτίσουν τη ζωή τους και το βιος τους. Αντιθέτως, η Ελλάδα του 2010 ήταν ήδη μια σχετικά πλούσια χώρα και ο τρόπος ζωής των πολιτών είχε αναπροσαρμοστεί σύμφωνα με τις ανέσεις μιας ευημερούσας κοινωνίας. Μιας ευημερίας όχι επίπλαστης, όπως απαξιωτικά λέγεται, αλλά επισφαλούς. 

Πράγματι, η ρηχή παραγωγική δομή με τις μικρές επιχειρήσεις και την αυτοαπασχόληση, τις εκτεταμένες υπηρεσίες χαμηλής ποιότητας, τη μαζική δημοσιοϋπαλληλία, υπήρξε βασική αιτία της μεγάλης καθίζησης. Είναι αλήθεια ότι μετά την καταστροφή η ίδια δομή μοίρασε σωσίβια σε μια κοινωνία που είχε φτωχύνει και προσπαθούσε να επιβιώσει. Βοήθησε και η οικογενειακή ομπρέλα που άντεξε και απάλυνε την οικονομική δοκιμασία. Είναι όμως καθαρό ότι αν την επόμενη δεκαετία η οικονομία δεν καταφέρει να γίνει πιο εξωστρεφής και ανταγωνιστική, με μεγαλύτερες επιχειρήσεις και ισχυρότερη βιομηχανία, τότε η Ελλάδα θα παγιδευτεί σε χαμηλά επίπεδα. Τέτοια ανάταξη της χώρας δεν μπορεί να γίνει μόνο από την πολιτική. Εξού και το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το βίωμα της επισφάλειας, των νέων ιδίως ανθρώπων, θα μεταβολιστεί σε ένα νέο αναπτυξιακό, εργασιακό και κοινωνικό ήθος που θα κατανικήσει την τάση να αναπαραχθεί ο προηγούμενος εφησυχασμός σε φτωχότερη τώρα βάση.

2.  Κοστίζει η κραυγάζουσα δημαγωγία; Αρκεί η σιωπηλή συναίνεση;

Στη δεκαετία της κρίσης η Ελλάδα έζησε μια πολιτική έκρηξη, αλλά λίγα χρόνια μετά φάνηκε να επιζητεί και να ανακτά κάποιες προηγούμενες κανονικότητες. Μερικά από τα θραύσματα της έκρηξης εξαφανίστηκαν, ακραίοι πρωταγωνιστές του χθες χάθηκαν, οι δημοκρατικοί θεσμοί επικράτησαν των αρνητών τους. Το 2015 ήταν το απόγειο του κινδύνου και το σημείο στροφής. Η πολιτική ζωή επαναλάμβανε κάποια γνώριμα και επικίνδυνα μοτίβα της. Η υψηλή κομματική πόλωση και ο ενδημικός λαϊκισμός που σε περιόδους διεθνούς ηρεμίας μοιάζουν απλή δημαγωγία, σε περιόδους διεθνούς αποσταθεροποίησης αποκτούν αυτόνομη δυναμική, οδηγώντας σε μετωπικές συγκρούσεις καταστροφικού πολλές φορές χαρακτήρα. 

Το έζησε η Ελλάδα με τον Εμφύλιο και αργότερα το 1967, όταν οι πολιτικές δυνάμεις δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν ώστε να αποτρέψουν τη δικτατορία. Το 2015 το αποφύγαμε παραλίγο. Σταθήκαμε στην άκρη του γκρεμού, κοιτάξαμε, τρομάξαμε και κάναμε πίσω. Πληρώνοντας μεγάλο κόστος, όσο καμία άλλη μνημονιακή χώρα. Αρκεί όμως η «κωλοτούμπα» ως μέθοδος προσαρμογής στην πραγματικότητα; Μπορεί να εδραιωθεί ένα νέο λειτουργικό κομματικό σύστημα που θα καθοδηγήσει τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια της χώρας την επόμενη δεκαετία; Ασφαλώς όχι. Οσο παραμένει ανοιχτό το ζήτημα της φυσιογνωμίας και του τρόπου άσκησης πολιτικής στον ΣΥΡΙΖΑ, το κομματικό σύστημα θα είναι ένας αυτόνομος παράγοντας έντασης και πιθανής βραχυκύκλωσης της χώρας. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να δώσει μια θετική διέξοδο στη σημερινή αμηχανία του; Ως τώρα βαδίζει αντίστροφα.

3. Μια κοινωνία που είναι

καλύτερη από ό,τι λέγεται

Αποτελεί κάτι σαν εθνικό σπορ στον δημόσιο λόγο να εξυμνούμε έναν φαντασιακό «λαό» και να απαξιώνουμε την υπαρκτή ελληνική κοινωνία, τους υπαρκτούς πολίτες. Παρά όμως τα όσα λέγονται, η στάση της πλειονότητας της κοινωνίας στη διάρκεια της πανδημίας δεν υστερεί, αν δεν είναι καλύτερη, από τις συμπεριφορές πολλών άλλων δυτικών κοινωνιών, που συνηθίζουμε να θεωρούμε πρότυπα. Οι ακραίες καταστάσεις φέρνουν στην επιφάνεια βαθύτερες ποιότητες. Στα νοσοκομεία, στις επιχειρήσεις, στα καταστήματα, στα σχολεία, στην Αστυνομία, στις Ενοπλες Δυνάμεις, στη διοίκηση αναδύθηκαν επιστημονικές και εργασιακές συμπεριφορές ανέλπιστες. Οι άνθρωποι αποδείχτηκαν καλύτεροι από τα «συστήματα», που έχουν απαξιωθεί από τον συντεχνιασμό, τον αντιδραστικό συνδικαλισμό και την κομματικοποίηση. Αλλά και στη διάρκεια της προηγούμενης οικονομικής κρίσης ο δημοκρατικός κοινωνικός ιστός αποδείχτηκε ανθεκτικός. Μπορεί να προέκυψαν ποικιλόχρωμες φασιστοειδείς συμπεριφορές, αλλά η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών στάθηκε με αξιοπρέπεια, συνέχισε με το ίδιο φιλότιμο τη δουλειά της παρά την κατακόρυφη πτώση του εισοδήματος, συνέχισε να συμπεριφέρεται με δημοκρατική εγκράτεια παρά τον εκβαρβαρισμό του δημόσιου λόγου. Υπήρχε πίσω από αυτή την ανθεκτικότητα και την αξιοπρέπεια ένα υγιές ένστικτο αυτοσυντήρησης, ένας σώφρων ρεαλισμός, υπήρχε ένας χαμηλόφωνος πατριωτισμός και ένα άρρητο δημοκρατικό συναίσθημα σαν καταστάλαγμα ιστορικών βιωμάτων. Αυτή η καλή όψη της υπαρκτής κοινωνίας, οι επιστημονικές και ηθικές ποιότητες που φωλιάζουν στους θεσμούς συνιστούν ένα άυλο δυναμικό για την ανασύνταξη της χώρας. Το ερώτημα είναι αν η πολιτική θα το αξιοποιήσει ή θα το πριονίσει.

4. Η αναγκαιότητα και η πολύτιμη ιδιαιτερότητα 
της Ευρώπης

Η σχέση της Ελλάδας με την Ενωμένη Ευρώπη δοκιμάστηκε σκληρά στην περίοδο των Μνημονίων, αλλά τελικά κράτησε. Εξαιρώντας τα άκρα, η μεγάλη πλειονότητα αναγνωρίζει και πάλι τη σημασία της Ευρώπης. Οσοι παραμένουν ευρωσκεπτικιστές την αποδέχονται ή την ανέχονται ως αναγκαιότητα που δεν μπορούν να αποτινάξουν. Οι φιλευρωπαίοι εξακολουθούν να τη θεωρούν ως το μόνο μεγάλο ιστορικό στοίχημα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Η ίδια η «Ευρώπη» πότε απογοητεύει, όπως συνέβη με τη μυωπική διαχείριση της κρίσης του ευρώ και ειδικά του ελληνικού προβλήματος, και άλλοτε αναθερμαίνει τις ελπίδες, όπως πρόσφατα στην πανδημία με το άλμα που έκανε καθιερώνοντας το Ταμείο Ανάκαμψης και τον κοινό εμβολιασμό. Αν κάτι όμως υπέμνησε την αναγκαιότητα και την πολύτιμη ιδιαιτερότητα της Ευρώπης, ήταν η εξέλιξη των άλλων μεγάλων πρωταγωνιστών της παγκοσμιοποίησης τα τελευταία χρόνια. Από τη μια, τα αυταρχικά καθεστώτα της Κίνας, της Ρωσίας, της Ινδίας, και από την άλλη, η λαϊκιστική υποτροπή της Αμερικής του τραμπισμού, έκαναν εμφανέστερη τη σημασία του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου που εξακολουθεί να συνιστά την καλύτερη διαθέσιμη σύνθεση δημοκρατίας, αγοράς και κοινωνικής προστασίας. Η υπεράσπισή του τόσο από τις δυνάμεις της εθνικιστικής Ακροδεξιάς και των ποικιλόχρωμων υποστηρικτών τής επιστροφής στο εθνικό κράτος όσο και από τον αχαλίνωτο καπιταλισμό που διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες αποτελεί σήμερα το κοινό πεδίο των πολιτικών δυνάμεων που εξακολουθούν να ποντάρουν στο ιστορικό στοίχημα της Ενωμένης Ευρώπης.

-Ο Γιάννης Βούλγαρης είναι ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου

Παραγγέλνει και τρίτο ουίσκι. Αμα μεθύσει - ανησυχώ - θα με αφήσει να την κουβαλήσω στη μαμά της; Ή θα μου φύγει τρέχοντας, κάνοντας οχτάρια, και θα την κυνηγάω στην Αιόλου; Μισοκλείνει τα μάτια, σουφρώνει κάπως τα χείλια, παίρνει μια αλλόκοτη έκφραση. «Θέλω τη γνώμη σου για κάτι…» μου κάνει. «Ο,τι θες». «Δεν είναι κρίμα το 1991 να με βρει παρθένα;». Το ξενοδοχείο «Τέμπη», πέντε πόρτες παρακεί, μας περιμένει. Κι αποδεικνύεται σχετικά καθαρό. Φεύγοντας, ξεχνάω στο κομοδίνο την «ασπιρίνη». Το ναυτικό καπέλο μου. Εχω ευτυχώς ρεζέρβα μες στην BMW....

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 02-03/01/21

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΩΜΕΝΙΔΗ

Στον ενδέκατο μήνα, στη μέση ακριβώς της θητείας μου, το βύσμα που είχε βάλει η μάνα μου επιτέλους λειτούργησε και με έφερε από τη Ναυτική Διοίκηση Ιονίου στο Πεντάγωνο.

Σκατά μετάθεση. Από εκεί που είχα αρχίσει να παλιώνω στην Κέρκυρα κι έβγαινα πλέον αδειούχος κάθε μέρα κι άραζα στο Λιστόν ή έπαιρνα σβάρνα τις παραλίες με το μηχανάκι μου, βρέθηκα ξαφνικά σοφέρ ναυάρχου. Και τι ναυάρχου! Φέροντος ένα από τα ενδοξότερα ονόματα της ελληνικής Ιστορίας. Με προπροπάππου προτομή στο Πεδίον του Αρεως. Με παππού ανδραγαθήσαντα κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Τέσσερις γενιές ναυτοσύνης κι εκείνος, η πέμπτη γενιά, ένας άχρηστος που τον είχαν τιμής ένεκεν τοποθετήσει επικεφαλής της «Διευθύνσεως Μελετών και Τεκμηρίων», θεματοφύλακα πάει να πει του παρελθόντος, κεράκι που τρεμόσβηνε στο οικογενειακό εικονοστάσι.

Τον αδικώ. Ο Νιόνιος ήταν ωραίος τύπος, καλοπερασάκιας, καλλιεργημένος, με σπάνιες γνώσεις στην όπερα και στη ζωγραφική κι ένα βρετανικό φλέγμα - κάπως παρωχημένο, πάντως καλοδεχούμενο. Τον οδηγό του όμως τον ήθελε κλαρίνο. Μπορεί να με διασκέδαζαν οι ιστορίες του -τότε δεν είχαμε ακόμα κινητά, στις διαδρομές μου μιλούσε ακατάπαυστα - μα με ξεθέωνε. Να πηγαινοφέρνω εκείνον στο υπουργείο, τα βλαστάρια του στο σχολείο, την κυρία του στο κομμωτήριο, την πεθερά του στον γιατρό, ορντινάντσα κανονική, μέχρι τα ψώνια κουβαλούσα από το σουπερμάρκετ, μέχρι τον σκύλο έβγαζα βόλτα. Και το βράδυ «κάνε έναν κόπο, Νικολόπουλε αγόρι μου, πετάξου ως τον Κηφισό, να παραλάβεις τρεις ντενεκέδες λάδι που μας έχουν στείλει από το χωριό της γυναίκας μου, γύρω στα μεσάνυχτα θα φτάσει το ΚΤΕΛ…». Πήγαινα βλαστημώντας. Θα είχα πάθει υπερκόπωση, στο Ναυτικό Νοσοκομείο θα είχα καταλήξει, αν δεν υπήρχε ο συνάδελφος με τον οποίον μοιραζόμασταν το σοφεριλίκι. Μάλιστα, φίλοι μου. Δυο ναύτες έστυβε στην καθισιά του ο απόγονος!

Στις γιορτές μάς μοίρασε. Ελαχαν στον συνάδελφο τα Χριστούγεννα, σε εμένα η Πρωτοχρονιά. Σηκώσαμε αδιάφορα τους ώμους. Τα ίδια μποτιλιαρίσματα θα τρώγαμε στη μάπα. Την ίδια γκρίνια από τους έφηβους δίδυμους που δεν γούσταραν να τραβιούνται με τους γονείς τους, τα ίδια καπρίτσια της γυναίκας του - «άνοιξε το παράθυρο, κλείσε το παράθυρο, βάλε ραδιόφωνο, βρες κανέναν καλύτερο σταθμό!». Το υπηρεσιακό αυτοκίνητο του Νιόνιου ήταν μια BMW, σιτεμένη μεν αλλά κουκλάρα. Τουλάχιστον χαιρόσουν να την οδηγείς.

Στις 31 Δεκεμβρίου 1990, στις οκτώμισι το βράδυ, τους παρέλαβα από τη μονοκατοικία τους στο Παλαιό Φάληρο και τους άφησα επί της Πλατείας Συντάγματος. Ενας φίλος του ναυάρχου - το συνήγαγα από τα συμφραζόμενά τους - είχε ένα καταπληκτικό ρετιρέ γωνία Οθωνος και Φιλελλήνων. Εκεί θα έκαναν ρεβεγιόν. «Πήγαινε να αλλάξεις τον χρόνο με τους δικούς σου και έλα στις δύο ακριβώς!» με διέταξε ο ναύαρχος. «Στις δυόμισι!» διόρθωσε η ναυαρχέσσα. «Να παίξουμε και λίγο χαρτάκι…».

Ποιούς δικούς μου; Η μάνα μου ήταν καλεσμένη στης θειάς μου. Αλλη όρεξη δεν είχα παρά να φάω στη μάπα όλο το σόι, να ακούσω πάλι για τον Ανδρέα και για τον Μητσοτάκη και για την Αποστασία και για τον Εμφύλιο και για τον Ολυμπιακό και για τις εκδρομές του «Μάνος Τουρς» και για τα έπιπλα βεράντας και για τις ολέθριες συνέπειες του καπνίσματος - τέτοια κουβέντιαζε τότε ο κόσμος κι αρπαζόταν - σάμπως και σήμερα από τι κατατρύχεται; Οσο δε για τους φίλους μου, σιγά μην εμφανιζόμουν στα πάρτι τους ντυμένος Ποπάι. «Γιατί δεν περνούσες» θα μου πείτε «από το σπίτι σου να αλλάξεις;». Μάλλον βαριόμουν έτσι κι αλλιώς.

Πάρκαρα την «Μπέμπα» έξω από το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας - είχε στρατιωτικές πινακίδες, δεν θα με έγραφαν. Αγόρασα τσιγάρα από το περίπτερο. Κατηφόρισα την Ερμού. Ημουν είκοσι τεσσάρων, ένιωθα ευάερος κι ευήλιος, σε κανέναν δεν χρώσταγα, κανείς δεν μου χρώσταγε. Ανέπνεα - κι απέπνεα μάλλον - ελευθερία. Ξεγνοιασιά.

Επικρατούσε στην πόλη η ατμόσφαιρα της αναμονής που προηγείται των μεγάλων γιορτών. Οι οικογένειες λουτροκοπανίζονταν, θα κάθονταν έπειτα στο τραπέζι, μετά τις δώδεκα θα ξεχύνονταν -όσοι ξεχύνονταν - στους δρόμους για να ξημερωθούν στα κλαμπ, στα πιάνο μπαρ, στα μπουζούκια. Προς το παρόν, σχεδόν τα πάντα ήταν κλειστά. Ο «Μπαϊρακτάρης» ευτυχώς όχι. Πήρα δυο καλαμάκια στο χέρι και έστριψα στην Αθηνάς.

Δεν είχε καταρρεύσει ακόμα εντελώς το ανατολικό μπλοκ. Το πρώτο καν μεταναστευτικό κύμα, από την Αλβανία, δεν είχε διασχίσει τα ελληνικά σύνορα. Η Αθήνα παρέμενε μια πρωτεύουσα πληθυσμιακά ομοιογενής. Ακαρύκευτη. Είχε εντούτοις τις σκοτεινές, τις πονηρές γωνιές της. Γύρω από την Ομόνοια έκαναν πιάτσα γυναίκες, τραβεστί και αγόρια. Διακινούνταν ναρκωτικά και κλεμμένα ρολόγια. Λειτουργούσαν τρία - τέσσερα πορνοσινεμά. Κυκλοφορούσαν μυστήριες φάτσες, παπατζήδες, ρουφιάνοι, ρεπόρτερ του αστυνομικού, αλαφροΐσκιωτοι που είχαν οριστικά χάσει τον δρόμο τους. Δεν με ενδιέφερε -παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1990 - τίποτα από τα παραπάνω.

Στα Χαυτεία διασταυρώθηκα με ένα τύπο με γούνα και κομοδινί μαλλί ο οποίος είχε βγάλει βόλτα τον πελώριο σκύλο του. Μπήκα στην οδό Αιόλου. Χάζεψα τα κασμίρια στη βιτρίνα του «Πριμηκύριου», τα φαντάστηκα ραμμένα επάνω μου. Το είχα δεδομένο ότι θα γινόμουν δικηγόρος.

Βλέπω αίφνης τον «Κρίνο», το ιστορικό λουκουματζίδικο με τις μαρμάρινες - ή γύψινες; - κολώνες. Και συνειδητοποιώ ότι προς τα εκεί ασυναίσθητα κατευθυνόμουν. Να φάω λαχταρούσα πεντέξι μελωμένα κουρκουμπίνια σαν κι εκείνα που μας έφερνε η γιαγιά μου κάθε της Αγίας Βαρβάρας. Και να ενηλικιώσω έπειτα απότομα τη γεύση μου με ένα ουίσκι - σέρβιρε, αλήθεια, ουίσκι; Τουλάχιστον ήταν ανοιχτός.

Στο δεύτερο διπλό με μπόλικα παγάκια, νιώθω μια παρουσία πίσω από την πλάτη μου. «Ρε Νικολόπουλε, άνοιξε το τριώδιο;» ακούω τη βραχνή φωνή της. Εκπλήσσομαι και χαίρομαι, κυρίως χαίρομαι. «Καθίστε, δεσποινίς! Ραντεβού είχαμε; Τι να κεράσω;».

Ηταν καλεσμένη, αρχίζει να μου εξηγεί, σε μια ρεβεγιόν στην οδό Ευριπίδου. Μπέρδεψε όμως τις Ευριπίδου και αντί για τη Φιλοθέη βρέθηκε στο κέντρο. «Θέλεις να σε πετάξω με το αυτοκίνητο; Με έχουν κάνει σοφέρ υποναυάρχου. Θα σου ανοίξω και την πόρτα! Θα σου βαρέσω και προσοχή!». Αρχίζει να μου τα μασάει. Να μου τα γυρίζει. Αντιλαμβάνομαι ότι μου λέει μπούρδες, μουσαντά, για να δικαιολογήσει κάπως την παρουσία της, σόλο, τέτοια μέρα εκεί.

Συμφοιτήτριά μου. Μύγα μέσα στο γάλα στο περιβάλλον της Νομικής. Από κάθε άποψη. Το όνομά της πρώτα από όλα. Πώς είναι δυνατόν να συστήνεσαι ως Καλλιόπη; Γιατί δεν το 'χεις κάνει Κάλλυ; Κέλλυ; Οπυ έστω; Από ανάποδο σνομπισμό; Το ντύσιμό της έπειτα. Ταγιέρ τύπου Σανέλ, μεταξωτά πουκάμισα και παντελόνες - πού βρίσκεσαι, κορίτσι μου, στο Παρίσι του 1950; Εδώ είναι Σόλωνος! Εδώ οι Δαπίτισσες φοράνε φυστικί σακάκια με μεγάλες βάτες κι έχουν ανταύγειες στο μαλλί ενώ οι Αριστερές κυκλοφορούν με ταγάρια και με τσιγγάνικες φούστες. Να μη μιλήσω για τη συμπεριφορά της. Να μπαίνει στο αμφιθέατρο με το περιοδικό «The Economist» υπό μάλης, να δηλώνει αναρχοδεξιά - πού το σκαρφίστηκε πάλι αυτό; -, να μιλάει στις συνελεύσεις παραπέμποντας στον Καντ ή στον Καμύ; Ολοι την ήξεραν, σχεδόν κανένας δεν την πήγαινε ιδιαίτερα. Οι ομόφυλές της την απεχθάνονταν - ψωνάρα την ανεβοκατέβαζαν. Κάποια αγόρια, ανάμεσά τους κι εγώ, την έβρισκαν ενδιαφέρουσα. Αξιοχάζευτη αν μη τι άλλο. Οχι ότι είχαμε πολλά - πολλά. Στη Σχολή συναντιόμασταν και στις γύρω καφετέριες. Τα βράδια η Καλλιόπη δεσμευόταν από άλλης τάξεως υποχρεώσεις. Ηταν παντρεμένη. Ετσι ισχυριζόταν. Με έναν πολύ μεγαλύτερό της επιχειρηματία.

«Κερνάω εγώ, Νικολόπουλε. Με δέχθηκαν για διδακτορικό στη φιλοσοφία του δικαίου στο Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο της Βηρυτού».

Τυχαία είχαμε πιάσει, προ μηνών, κουβέντα σχετικά με την Καλλιόπη με έναν κοινό μας γνωστό και μου είχε αποκαλύψει εκείνος πως ό,τι ξεστομίζει είναι μούφα. «Κολοκυνθού έχει μεγαλώσει, δυο στενά από μένα! Φτωχή οικογένεια, μαζεμένη. Ο πατέρας της - έχει πεθάνει χρόνια - κλητήρας στον Δήμο. Εντάξει, η Καλλιόπη ιδιαίτερα διαβαστερή ανέκαθεν. Κι εκεί όμως περισσότερο σάλτσα παρά κρέας…». «Και τα ρούχα της;». «Δουλεύει η μάνα της ράφτρα στο βεστιάριο του Εθνικού Θεάτρου. Της τα δίνει να τα φοράει. Νομίζει πως την ομορφαίνουν».

Οντως δεν είναι όμορφη. Καθόλου. Κι ας έχει εντυπωσιακά κατάξανθα μαλλιά και μπλε μάτια. Αν έχανε βεβαίως είκοσι κιλά, ίσως να έπαυε να θυμίζει γουρουνάκι. Ισως να απαλλασσόταν από αυτό το ροζουλί που τη στοιχειώνει και προσπαθεί να το ξορκίσει καπνίζοντας αρειμανίως, βρίζοντας σαν παλιός βαρκάρης, βραχνιάζοντας επιτηδευμένα…

«Πρόκειται, σου λέω, για μυθομανή! Για διαταραγμένη προσωπικότητα. Κατασκευάζει μια εικόνα, έναν κόσμο με τα πιο πρόχειρα μάλιστα υλικά. Κι όποιος τσιμπήσει, τσίμπησε. Θυμάσαι τον "The Economist"; Κυκλοφορεί κάθε εβδομάδα. Ε λοιπόν, η Καλλιόπη εμφανιζόταν με το ίδιο τεύχος επί τρία χρόνια!».

Και τι με νοιάζει εμένα; Κάθομαι στο τραπέζι του «Κρίνου» και η Καλλιόπη μού αμολάει πυροτεχνήματα. Μου αποκαλύπτει ότι έχει μεταφράσει Καβάφη στα τσέχικα και θα κυκλοφορήσει στην Πράγα του χρόνου. Μου εμπιστεύεται πως ο μπαμπάς της ήταν ο ραββίνος των Αθηνών. Θα μπορούσα να της επισημάνω ότι μια Εβραιοπούλα δεν πάει να σπουδάσει στον Λίβανο και τι θα κέρδιζα; Θα έχανε απλώς τα λόγια της. Θα ένιωθε άσχημα.

«Πες μας και τίποτα για σένα, ρε Νικολόπουλε…». «Ρώτα με ό,τι θες» της χαμογελάω. «Εγώ δεν ρωτάω. Ανακαλύπτω μόνη μου».

Παραγγέλνει και τρίτο ουίσκι. Αμα μεθύσει - ανησυχώ - θα με αφήσει να την κουβαλήσω στη μαμά της; Ή θα μου φύγει τρέχοντας, κάνοντας οχτάρια, και θα την κυνηγάω στην Αιόλου; Μισοκλείνει τα μάτια, σουφρώνει κάπως τα χείλια, παίρνει μια αλλόκοτη έκφραση. «Θέλω τη γνώμη σου για κάτι…» μου κάνει. «Ο,τι θες». «Δεν είναι κρίμα το 1991 να με βρει παρθένα;».

Το ξενοδοχείο «Τέμπη», πέντε πόρτες παρακεί, μας περιμένει. Κι αποδεικνύεται σχετικά καθαρό. Φεύγοντας, ξεχνάω στο κομοδίνο την «ασπιρίνη». Το ναυτικό καπέλο μου. Εχω ευτυχώς ρεζέρβα μες στην BMW.

«Η Λέσχη των Αδικοχαμένων»

Εγώ πέθανα, μπαμ και κάτω, στις 4 Μαΐου του 1992 από ανεύρυσμα εγκεφάλου. Η Καλλιόπη αυτοκτόνησε τρεις μήνες αργότερα. Ανήκουμε εδώ στη «Λέσχη των Αδικοχαμένων» η οποία έχει ιδιαίτερα προνόμια για τα νεαρά μέλη της. Μας αφήνουν για παράδειγμα να κατεβαίνουμε όποτε μας καπνίσει στη γη και να κόβουμε, αόρατοι, κίνηση.

Οι σταρ εξ ημών, ο Τζιμ Μόρισον, η Τζάνις Τζόπλιν, η Εϊμι Γουάινχαουζ, ακόμα και ο Παντελής Παντελίδης, αγωνιούν αν ακούγονται τα τραγούδια τους. Τους δίνει η υστεροφημία μια ψευδαίσθηση αθανασίας - τρελά πράγματα - αφού έτσι κι αλλιώς είμαστε αθάνατοι, έστω και στερούμενοι σώματος. Τι να πεις; Καλλιτέχνες… Εμείς οι άσημοι απλώς χαζεύουμε.

Είναι καλή παρέα ως νεκρή η Καλλιόπη, πιο ανάλαφρη, πιο ξένοιαστη από όσο όταν ζούσε. Με εκνευρίζει μόνο που επιμένει να ισχυρίζεται ότι αυτοχειριάστηκε για πάρτη μου.

«Ασε τα σάπια!» της κάνω. «Σιγά τη σχέση που 'χαμε! Κανένα πήδημα στη χάση και στη φέξη» .Βουρκώνει τότε ή τα παίρνει στο κρανίο και με βρίζει ή κρύβεται πίσω από κάνα σύννεφο. Με κάνει να αισθάνομαι σχεδόν τύψεις. Το ξεπερνάω όμως γρήγορα. Γρήγορα δεδομένης της αιωνιότητα.

Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ, 2021 (Αθηνών και Λευκωσίας)....

ΚΥΡ

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

ΑΡΚΑΣ

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"TVXS", Γιάννης Δερμεντζόγλου

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ"

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", Πέτρος Ζερβός

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

ΑΡΚΑΣ

 

Η Χώρα βρίσκεται σε αμυντική υστέρηση για πάνω από μια 20ετία και οι τρέχουσες καταστάσεις, όπως και οι αναδυόμενες εξελίξεις στο εγγύς περιβάλλον, επιβάλλουν επιτάχυνση της επαύξησης των αμυντικών δυνατοτήτων των Ε.Δ., όχι με μοναδικό κριτήριο το οικονομικό κόστος, αλλά κυρίως με κριτήρια, την ταχύτητα υλοποίησης και το πολιτικο-διπλωματικό όφελος που επενδύεται μέσω των αμυντικών προμηθειών και μάλιστα σε βάθος χρόνου....

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Σ.Α.Σ.Ι. Νο 1/2021 

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΙ ΕΔ και ΜΜΕ 

Αθήνα 1 Ιανουαρίου 2021 

Πρόσφατα, διάφορα άρθρα και δημοσιεύσεις των ΜΜΕ, τα περισσότερα χωρίς υπογραφή και κυρίως των ιδιωτικών sites, που ασχολούνται επισταμένως ή κατά περίπτωση με στρατιωτικό ρεπορτάζ και ειδικότερα με θέματα προμήθειας αμυντικού υλικού ή εξοπλιστικών προγραμμάτων, κάνουν υπαινιγμούς περί αδιαφανών διαδικασιών, περίεργων μεθοδεύσεων ή ακόμα και οικονομικών σκανδάλων, στα οποία εμπλέκονται καθ’ οιονδήποτε τρόπο οι Κλάδοι των Ενόπλων Δυνάμεων (Ε.Δ.) της Χώρας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΗΣ ΙΚΑΡΩΝ 
ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ Ε.Δ. ΓΙΑ ΜΙΣΟ ΑΙΩΝΑ 
ΔΗΛΩΝΕΙ ΟΜΟΦΩΝΑ ΟΤΙ 

- Αναγνωρίζει και υποστηρίζει, την ελεύθερη δημοσιογραφία, ως «τέταρτη εξουσία», που αποτελεί τον καταλύτη της υγιούς δημοκρατίας μέσα στην Ελληνική κοινωνία, του «φρουρού» των δράσεων των τριών άλλων Εξουσιών και του ελέγχου της ορθής λειτουργίας των θεσμών.

- Θεωρεί ουσιώδες το λειτούργημα της ενημέρωσης των Ελλήνων πολιτών και της διεθνούς κοινής γνώμης, το οποίο διενεργείται μέσω του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου, των ενημερωτικών τηλε-ραδιοεκπομπών και του διαδικτύου, αναφορικά με τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Ε.Δ. και τους σχεδιασμούς αναβάθμισής τους, ακόμα και με σκληρή κριτική, εφόσον σκοπός αυτής, είναι το εθνικό και δημόσιο συμφέρον και όχι επιχειρηματικές ή άλλου είδους σκοπιμότητες.

- Εκφράζει την πλήρη εμπιστοσύνη του και στηρίζει τις πρόσφατες αποφάσεις των αρμοδίων οργάνων της Πολιτείας, για τους εξοπλισμούς και τα προγράμματα αμυντικής συνεργασίας, όπως και τις εκτροπές εργοστασιακού φόρτου που είδαν το φως της δημοσιότητας.

- Η Χώρα βρίσκεται σε αμυντική υστέρηση για πάνω από μια 20ετία και οι τρέχουσες καταστάσεις, όπως και οι αναδυόμενες εξελίξεις στο εγγύς περιβάλλον, επιβάλλουν επιτάχυνση της επαύξησης των αμυντικών δυνατοτήτων των Ε.Δ., όχι με μοναδικό κριτήριο το οικονομικό κόστος, αλλά κυρίως με κριτήρια, την ταχύτητα υλοποίησης και το πολιτικο-διπλωματικό όφελος που επενδύεται μέσω των αμυντικών προμηθειών και μάλιστα σε βάθος χρόνου.

- Τα εξοπλιστικά προγράμματα γεννώνται κατά βάση από την ανάλυση και την αμεσότητα των υφιστάμενων στρατιωτικών απειλών και πριν την υλοποίησή τους υφίστανται τεχνικές – επιτελικές επεξεργασίες, βελτιώσεις, αναθεωρήσεις και διαδοχικές εγκρίσεις από οκτώ τουλάχιστον διαφορετικά και ανεξάρτητα, ως προς την υπαγωγή τους, συλλογικά όργανα, γεγονός που διασφαλίζει τη διαφάνεια και την αντικειμενικότητα της κάθε προμήθειας.

- Οι επιχειρησιακές απαιτήσεις ως προς το είδος και την ποσότητα του υπό προμήθεια αμυντικού υλικού καθορίζονται ως προτάσεις από τους Κλάδους των Ε.Δ., ενώ ο τρόπος της προμήθειας (διαγωνιστική διαδικασία, διακρατική συμφωνία, διασυμμαχική συνεργασία, αναπτυξιακή προοπτική) αποτελεί κατά νόμο δικαίωμα, ευθύνη και τελική επιλογή της Πολιτικής Ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ, το οποίο συνεργάζεται στενά ως προς αυτό, με το ΥΠΕΞ, προκειμένου ο τρόπος προμήθειας να επιφέρει το μέγιστο δυνατό πολιτικό, διασυμμαχικό και επιχειρησιακό όφελος.

- Τα στελέχη των Ε.Δ. που τοποθετούνται για 3ετή θητεία στην Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Επενδύσεων και Εξοπλισμών (ΓΔΑΕΕ), στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν θα επιθυμούσαν να επιλεγούν από τους Κλάδους στους οποίους ανήκουν, για στελέχωση επιτελικών θέσεων της ΓΔΑΕΕ, αποδεχόμενα ωστόσο «ως πιστοί και φιλότιμοι στρατιώτες» την Υπηρεσιακή αναγκαιότητα στελέχωσης και λειτουργίας της.

- Ο υψηλότερος δημοκρατικός και κοινωνικός έλεγχος των αμυντικών προμηθειών, διενεργείται από τις αρμόδιες Επιτροπές της ΒτΕ (Εξωτερικών-Άμυνας και Εξοπλιστικών Προγραμμάτων – Συμβάσεων). Ωστόσο, ανεξαρτήτως αν η κυβερνητική πλειοψηφία μπορεί να αποφασίζει σχεδόν πάντοτε, μέσα από τις επιτροπές αυτές, χωρίς τη στήριξη της μείζονος ή ελάσσονος αντιπολίτευσης, οι διαφωνούντες βουλευτές, οφείλουν ως ηθική υποχρέωση και πέραν των καταθέσεών τους στα Πρακτικά των επιτροπών, να ενημερώνουν αντικειμενικά και επί της ουσίας την κοινή γνώμη, οι ίδιοι ή μέσω δημοσιογράφων (επωνύμως), για τις πραγματικές αιτιάσεις των διαφωνιών τους. Πρέπει να καταστεί σαφές, ότι η όποια θέση των διαφωνούντων βουλευτών, μπορεί μεν να εκφράζει τον εαυτό τους, αλλά οι Έλληνες πολίτες που τους ψήφισαν για να βρίσκονται στα έδρανα του κοινοβουλίου, έχουν δικαίωμα να την γνωρίζουν.

- Η πολιτική αντιπαράθεση σε θέματα εξοπλισμών, κρίνεται ως προϊόν δημοκρατικής υγείας της Κοινωνίας και του Κοινοβουλίου, αρκεί να στοχεύει σε υποδείξεις και κριτικές ορθότερων επιλογών και διακεκριμένου εθνικού συμφέροντος.

- Πρέπει να καταβάλλεται πάντα προσπάθεια, να εμπλέκεται στην παραγωγική διαδικασία των υπό προμήθεια αμυντικών συστημάτων και υλικών, η Εγχώρια Αμυντική Βιομηχανία, στο βαθμό του εφικτού ή αν αυτό είναι μη ικανοποιητικό ή αδύνατο, τότε να αναζητείται εμπλοκή της, σε μακροχρόνια παραγωγική βάση, άλλων σύγχρονων αμυντικών υλικών, διεθνούς ζήτησης και διανομής, αποφεύγοντας δηλαδή τη συμμετοχή της, μόνο σε περιορισμένου ορίζοντα υπο-κατασκευαστικό έργο.

- Όσες «δικλείδες ασφαλείας» ή διαδικασίες ενίσχυσης της διαφάνειας και αν εφαρμοστούν, στις Ε.Δ. αλλά και στη Δημόσια Διοίκηση γενικότερα, παντού και πάντα ενδέχεται να υπάρχουν οι «επιτήδειοι» και οι «μεμονωμένες» περιπτώσεις που θα προσπαθούν να δρουν παράνομα και παραπλανητικά προς ίδιον όφελος. Οι περιπτώσεις αυτές αποτελούν αντικείμενο ελέγχου, των αρμοδίων οργάνων και χειρισμού από την δικαιοσύνη, εργαλεία της οποίας πρέπει να είναι οι αυστηρότατες ποινές, «κακουργηματικού» πάντα χαρακτήρα, όσον αφορά βλάβη δημοσίου συμφέροντος, που πρέπει να ψηφίζει η Βουλή των Ελλήνων, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς χρονικά όρια παραγραφής (διαρκή εγκλήματα).

Εκ του ΔΣ / Σ.Α.Σ.Ι. / «ΙΚΑΡΟΣ»

"ΤΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΡΙΠΛΟΥΝ", "ΜΕ ΠΙΟ ΑΣΦΑΛΕΣ ΤΡΟΠΟ"....

Ανετος, με δημοσιογραφικά κριτήρια, ο ραδιοφωνικός λόγος της Μαρίας Δουρουδή, της οποίας η δίωρη εκπομπή από το ραδιόφωνο του «ΣΚΑΪ» τέλειωσε μόλις τώρα, καλό βεβαίως αυτό δίχως αμφιβολία, αλλά ας προσέχει και τα Ελληνικά που χρησιμοποιεί, μήπως και παρασυρθούν κάποιοι και τα εκλάβουν συνολικώς ως πρότυπο...Διότι μή πρότυπο, παράδειγμα προς αποφυγήν αντιθέτως, ήσαν οι διατυπώσεις της που άκουσα, οδηγώντας στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο πρώτο ημίωρο της εκπομπής της «του μήκους και του τριπλούν»(...)και λίγα λεπτά μετά «με πιό ασφαλές τρόπο»(...). 

Να αγνοεί η συν. Δουρουδή το βασικό ορθογραφικό κανόνα αυτής της ταλαιπωρημένης γλώσσας, ότι οι σύνδεσμοι, συνεπώς και το «και» συνδέει ονόματα και επιθετικούς προσδιορισμούς στην ίδια πτώση και ότι μετά από πρόθεση, όπως και το «με», το αμέσως παρατιθέμενο ουσιαστικό ή επιθετικό προσδιορισμό απαιτεί πτώση αιτιατική; 

Έναν ορθογραφικό οδηγό δεν έχουν στο στούντιο του «ΣΚΑΪ», ώστε να προστρέχουν ταχέως, πριν «πυροβολήσουν» την γλώσσα μας; Προσοχή, προσοχή, ας μην πληγώνουμε αυτήν την όμορφη, ιστορική γλώσσα! 

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης