Οσον αφορά το τελευταίο επεισόδιο στην αλυσίδα της κρατικής βίας, το λατινοαμερικανικό, γράφει (η Ιταλική Reppublica) ότι το καθεστώς του Καράκας ισχυρίζεται πως είναι αριστερό όμως είναι «σαφώς παράνομο», αφού η ύπαρξή του οφείλεται «στις τελευταίες εκλογικές απάτες» αλλά και «στις επανειλημμένες παραβιάσεις του Συντάγματος». Επιπλέον είναι και «αδίστακτο». Το ιταλικό Μέσο χαρακτηρίζει τον Νικολάς Μαδούρο και τον προπάτορα Ούγκο Τσάβες καρικατούρες του Σιμόν Μπολίβαρ και του Τσε Γκεβάρα και μάλιστα «άγριες και διεφθαρμένες». Το κράτος τους είναι «αποτυχημένο», παραδομένο στα χέρια μιας «εγκληματικής συμμορίας»

Από τον ιστότοπο "ΠΡΟΤΑΓΟΝ"

O Χουάν Γκουαϊντό κάλεσε τον στρατό να ανατρέψει τον Μαδούρο, αλλά οι προσδοκίες του διαψεύστηκαν - προς το παρόν τουλάχιστον... |CreativeProtagon ΚΟΣΜΟΣ 

Το αποτυχημένο πραξικόπημα και η επόμενη ημέρα 

Τι θα ακολουθήσει τις διαψευσμένες σε αυτή τη φάση προσδοκίες του Χουάν Γκουαϊντό; Οι εκτιμήσεις διπλωματών και αναλυτών για την τύχη του πραξικοπήματος και τι σημαίνει το γεγονός ότι ο Μαδούρο δεν επιχείρησε να καταπνίξει τελειωτικά την εξέγερση της αντιπολίτευσης 

Protagon Team
Την περασμένη Τρίτη, όταν ο Χουάν Γκουαϊντό εμφανίστηκε έξω από μία από τις πιο σημαντικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Καράκας, περιτριγυρισμένος από πάνοπλους στρατιώτες που αυτομόλησαν, πολλοί υποστηρικτές του, εντός και εκτός της Βενεζουέλας, ευελπιστούσαν πως θα επέρχετο επιτέλους η πτώση του Μαδούρο και του βαλλόμενου καθεστώτος του. 

«Τώρα είναι η ώρα», διακήρυξε ο ηγέτης της αντιπολίτευσης και αυτοανακηρυχθείς προσωρινός πρόεδρος της χώρας, καλώντας τις ένοπλες δυνάμεις να στρέψουν τα όπλα τους κατά του Μαδούρο. 

Σε απεργίες για να πέσει ο Μαδούρο καλεί τώρα ο Γκουαϊντό Πατήστε εδώ 

Το πραξικόπημα, ωστόσο, απέτυχε, δεδομένου ότι ο αμφιλεγόμενος διάδοχος του Ούγκο Τσάβες παραμένει στη θέση του ενώ οι αρχηγοί του στρατού δήλωσαν πως τον στηρίζουν απόλυτα. «Επρόκειτο ξεκάθαρα για μια αποτυχία από την οποία η αντιπολίτευση αποδυναμώθηκε περαιτέρω», υποστήριξε, μιλώντας στον Guardian, ο Ντέιβιντ Σμιλντ, συνεργάτης της οργάνωσης Washington Office on Latin America. 

Και ο Μπέντζαμιν Γκένταν, σύμβουλος για τη Βενεζουέλα στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας των ΗΠΑ επί προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα, εξήγησε πως ο Γκουαϊντό οραματίστηκε μαζικές αποσκιρτήσεις και από τις ένοπλες δυνάμεις και από τις μυστικές υπηρεσίες. Οι ελπίδες του, ωστόσο, διαψεύστηκαν από τις (όχι και τόσο ανατρεπτικές, τουλάχιστον έως τώρα) εξελίξεις. 

Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ο Γκουαϊντό και το κίνημά του έχασαν τη μάχη για τη Βενεζουέλα. Η κατάσταση στο Καράκας παραμένει εκρηκτική. Την Τετάρτη οι συγκρούσεις μεταξύ των χιλιάδων αντιφρονούντων και των δυνάμεων ασφαλείας είχαν ως αποτέλεσμα μια νεαρή γυναίκα να χάσει τη ζωή της και δεκάδες άνθρωποι να τραυματιστούν. 

Και το γεγονός ότι ο Μαδούρο δεν αποπειράθηκε να καταπνίξει τελειωτικά την εξέγερση της αντιπολίτευσης (η οποία δείχνει να μην πτοείται, έχοντας, συγχρόνως τη στήριξη περισσότερων από 50 χωρών) θα μπορούσε να εκληφθεί ως «ένδειξη αδυναμίας». 

«Η πτώση μιας δικτατορίας που ελέγχει ολόκληρη την επικράτεια και μονοπωλεί τη χρήση βίας είναι δύσκολη… Αλλά οι μεταβάσεις συχνά επέρχονται αναπάντεχα και απροσδόκητα γρήγορα. Δεν θα προεικάσω πως αύριο θα καταρρεύσει το καθεστώς. Αλλά δεν βλέπω πολλές ενδείξεις ότι ο Μαδούρο αισθάνεται ιδιαίτερα σίγουρος για την παραμονή του στην εξουσία. Τίποτα δεν αποδεικνύει πως η κυβέρνηση ελέγχει τη χώρα. Δεν πιστεύω πως ο Μαδούρο κοιμάται ήσυχος τα βράδια», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Μπέντζαμιν Γκένταν. 

O Χουάν Γκουαϊντό κάνει χειραψία με έναν στρατιώτη έξω από την αεροπορική βάση Generalisimo Francisco de Miranda, στο Καράκας (REUTERS/Carlos Garcia Rawlins) 

Το ότι η αντιπολίτευση δεν ανέμενε την άμεση πτώση του καθεστώτος Μαδούρο υπογράμμισε και η Βανέσα Νιούμαν, απεσταλμένη του Γκουαϊντό στη Βρετανία. Όμως πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν πως αυτός ακριβώς ήταν ο στόχος του προσωρινού προέδρου όταν κατέβηκε στους δρόμους τα ξημερώματα της Τρίτης έχοντας στο πλευρό του τον πολιτικό μέντορά του Λεοπόλντο Λόπες ο οποίος είχε μόλις παραβιάσει τον κατ’οίκον περιορισμό στον οποίο είχε τεθεί από το καθεστώς Μαδούρο. 

Πλέον ο Γκουαϊντό κινδυνεύει να καταλήξει ακόμα και στη φυλακή ενώ ο Λόπες κατέφυγε στην πρεσβεία της Ισπανίας. «Αυτό ενδέχεται να είναι το μεγαλύτερο πλήγμα, γιατί ο Λόπες ήταν ο συμβολικός ήρωας και μάρτυρας αυτού του κινήματος και τώρα δείχνει πως έχει σταματήσει να μάχεται από το εσωτερικό της Βενεζουέλας», σημείωσε ο Ντέιβιντ Σμιλντ.

Πορεία υπέρ του προέδρου Μαδούρο με οδηγητή ομοίωμα του Τσάβες (REUTERS/Carlos Eduardo Ramirez) 

Όσον αφορά τη συνέχεια, ο Έρικ Φάρνσγουορθ, πρώην διπλωμάτης των ΗΠΑ και αντιπρόεδρος της επιχειρηματικής οργάνωσης Council of the Americas, δήλωσε ότι πιστεύει πως διεξάγονται ήδη «έντονες συζητήσεις» με ανώτατα στελέχη του στρατού με στόχο να πειστούν να αποσκιρτήσουν τελικά. Υποστήριξε επίσης ότι σημαντικό ρόλο προς αυτήν την κατεύθυνση μπορούν να διαδραματίσουν η Κολομβία και κυρίως η Βραζιλία η οποία ανέπτυξε στενές σχέσεις τις ένοπλες δυνάμεις της Βενεζουέλας κατά την περίοδο που κυβερνούσαν ο Τσάβες και ο Λούλα ντα Σίλβα. Σύμφωνα με τον αμερικανό παλαίμαχο διπλωμάτη «αυτό που χρειάζεται πραγματικά η αντιπολίτευση είναι ένας διοικητής σώματος στρατού, εκτός του Καράκας, που θα σταματήσει να ακολουθεί τις διαταγές του Μαδούρο. Το καθεστώς δεν κατέρρευσε χθες αλλά δεν πιστεύω πως έχει γραφτεί ακόμα το τελευταίο κεφάλαιο». 

Την Τετάρτη ο ακροδεξιός πρόεδρος της Βραζιλίας Ζαΐρ Μπολσονάρο δήλωσε πως «ενδέχεται να πέσει η κυβέρνηση γιατί κάποιοι στην κορυφή θα αυτομολήσουν», αναφέροντας πως σύμφωνα με τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας του η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων της Βενεζουέλας είναι βαθιά διχασμένη. 

Πάντως στο πλευρό των αντιφρονούντων στέκεται πλέον ο Μανουέλ Ρικάρντο Κρίστοφερ Φιγκέρα, επικεφαλής των διαβόητων υπηρεσιών Πληροφοριών της Βενεζουέλας, ο οποίος ανακοίνωσε την αποσκίρτησή του μέσω μιας δημόσιας επιστολής, κατακεραυνώνοντας «τους αχρείους και τους απατεώνες» που λεηλατούν τη χώρα την ώρα που οι πολίτες της λιμοκτονούν. 

Πηγή: Protagon.gr

Με κάθε ευκαιρία ο Νικολάς Μαδούρο εμφανίζεται δίπλα σε στρατιωτικούς |EPA/MIGUEL GUTIERREZ ΚΟΣΜΟΣ 

Ναρκωτικά, πετρέλαιο, προνόμια: έτσι ο στρατός στηρίζει τον Μαδούρο 

Η Repubblica εξετάζει τη μετέωρη κατάσταση στη Βενεζουέλα ρίχνοντας το βάρος στην «εγκληματική φύση του καθεστώτος» και στην αδυναμία του δημοκρατικού διεθνούς παράγοντα (των ΗΠΑ και της ΕΕ) να δώσουν λύση

Repubblica/Protagon Team

«Σοσιαλιστικά τεθωρακισμένα» επιτίθενται σε ανυπεράσπιστους πολίτες – στο Καράκας αναβιώνουν οι φρικτές ημέρες της Βουδαπέστης του 1956, της Πράγας του 1968, της Τιενανμέν του 1989. 

Η εφημερίδα La Repubblica επισημαίνει τη φάρσα της επανάληψης (ή την επανάληψη της φάρσας – η οπτική γωνία τού καθενός καθορίζει τη σύνταξη της φράσης) όσον αφορά την «αριστερή» καταστολή. Φυσικά προσπαθεί να τηρήσει τις αναλογίες μεταξύ των δορυφόρων του σοβιετικού «υπαρκτού», του κινεζικού… «αυθυπάρκτου» και της Βενεζουέλας του Μαδούρο, αφού τα τρία προαναφερθέντα πολιτεύματα και οι κατά περιόδους διακυβερνήσεις τους δεν είναι δυνατόν να συναθροιστούν αν στην αποτίμηση υπερισχύσουν αμιγώς πολιτικά κριτήρια. 

Οσον αφορά το τελευταίο επεισόδιο στην αλυσίδα της κρατικής βίας, το λατινοαμερικανικό, γράφει ότι το καθεστώς του Καράκας ισχυρίζεται πως είναι αριστερό όμως είναι «σαφώς παράνομο», αφού η ύπαρξή του οφείλεται «στις τελευταίες εκλογικές απάτες» αλλά και «στις επανειλημμένες παραβιάσεις του Συντάγματος». Επιπλέον είναι και «αδίστακτο». 

Το ιταλικό Μέσο χαρακτηρίζει τον Νικολάς Μαδούρο και τον προπάτορα Ούγκο Τσάβες καρικατούρες του Σιμόν Μπολίβαρ και του Τσε Γκεβάρα και μάλιστα «άγριες και διεφθαρμένες». Το κράτος τους είναι «αποτυχημένο», παραδομένο στα χέρια μιας «εγκληματικής συμμορίας». 

Για τον λαό της Βενεζουέλας το κείμενο είναι συμπονετικό: «Κάτω από τη γη που πατάει ο λαός υπάρχουν τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου στον πλανήτη. Ομως η σπατάλη του πλούτου, πρώτα από τον Τσάβες και τώρα από τον Μαδούρο, ανάγκασε τρία εκατομμύρια πολίτες να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και καταδίκασε τους υπόλοιπους -30 εκατομμύρια ψυχές- σε δραματική στέρηση αγαθών και συνεχείς παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». 

Η Repubblica διαπιστώνει τον μέχρις ενός σημείου διχασμό του στρατού: «Ορισμένες στρατιωτικές μονάδες κατέβηκαν στους δρόμους με τον αναγνωρισμένο από 50 χώρες πρόεδρο Γκουαϊντό. Αλλες, παρά ταύτα, παρέμειναν πιστές στον Μαδούρο και δεν δίστασαν να πλήξουν τους αμάχους». 

Δεν κρύβει όμως από τους αναγνώστες της την πραγματικότητα: «Η συμμαχία μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων και του Μαδούρο είναι δύσκολο να καταρρεύσει». 

Και εξηγείται αμέσως: «Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που κρατούν τον στρατό ενωμένο με αυτόν τον ξοφλημένο πρόεδρο, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την πείνα του λαού του. Το πετρέλαιο, πρωτίστως. Το καθεστώς Μαδούρο έχει παραχωρήσει στον στρατό προνομιούχο πρόσβαση στον ενεργειακό πλούτο της χώρας. Δεύτερος λόγος, τα ναρκωτικά. Τη διακίνησή τους έχουν αναλάβει ένστολοι μέσα στο πλαίσιο του κρατικού εμπορίου ναρκωτικών. Το όλο πρότζεκτ αποτελεί πηγή παροχών και εσόδων για τους αξιωματικούς. Τρίτος λόγος, η έξωθεν βοήθεια. Η Κίνα και η Ρωσία βοηθούν τη Βενεζουέλα να σπάσει τις κυρώσεις των ΗΠΑ». 

Η εκτίμηση της ιταλικής εφημερίδας για την πορεία των πραγμάτων στη Βενεζουέλα θίγει ένα σοβαρό για τη διεθνή ασφάλεια και συνεργασία θέμα: τη διακυβέρνηση στις ΗΠΑ. Αν δεν υπήρχε ο Ντόναλντ Τραμπ στο τιμόνι, αλλά «κάποια άλλη, λιγότερο απομονωτική και λιγότερο εσωστρεφής κυβέρνηση» θα είχαμε άλλα αποτελέσματα. «Θα είχε εργαστεί για να υπάρξει συνεννόηση μεταξύ Μαδούρο και Γκουαϊντό, με κάποιον διαμεσολαβητή, τον μεξικανό πρόεδρο λόγου χάρη». 

Οι ΗΠΑ δεν γνωρίζουν τη λύση, ούτε ο ίδιος ο Γκουαϊντό που ζητάει ερείσματα στον στρατό. Το άρθρο τον επικρίνει: «Είναι επικίνδυνη επιλογή, επειδή μπορεί να δώσει στον στρατό ακόμα μεγαλύτερη δύναμη από αυτήν που έχει». Σε μια Λατινική Αμερική με μεγάλο βάθος σε μιλιταριστικές χούντες και δικτατορίες κάθε είδους, «είναι τρομερό λάθος» η επίκληση στη βοήθεια του στρατεύματος. 

Η κριτική της ιταλικής εφημερίδας αφορά και το ανολοκλήρωτο ευρωπαϊκό εγχείρημα: «Σε έναν ιδανικό κόσμο», τονίζει, «η Ευρώπη θα είχε την κατάλληλη ανεξαρτησία και γεωπολιτική ισχύ» ώστε να συμβάλει στη λύση του δράματος της Βενεζουέλας. 

Αλλά ο κόσμoς μας δεν είναι… ιδανικός. 

Πηγή: Protagon.gr

ΚΑΙ ΕΝΑ ΓΡΑΦΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ  "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (φύλλο 02/05/19)