"....Αν οι τωρινοί ψευτογεφυροποιοί μελετούσαν τα προσόντα των Ελλήνων, που έκτισαν γέφυρες-αργιστουργήματα για την εποχή τους, δεν θα τολμούσαν να χρησιμοποιήσουν τον τίτλο, όπως και τη λέξη «κλειδί» ως ανάχωμα διαρροής ψηφοφόρων προς τη Ν.Δ., ώστε η τελευταία να μην μπορέσει να σχηματίσει ισχυρά κυβέρνηση, γιατί το «κλειδί» που ενώνει τα δύο συγκλίνοντα τόξα στην κορυφή της καμάρας απαιτεί πρωτομάστορα μεγάλης ολκής και όχι κάλφες. Τέτοιο πρωτομάστορα δεν διαθέτουν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «προοδευτικοί πολίτες» και, συνεπώς, η γέφυρα που οραματίζονται είναι θνησιγενής εν τη γενέσει της, πολλώ δε μάλλον όταν στην κορυφή καταλήγουν περισσότερα των δύο τόξα και το «κλειδί» της συνένωσης είναι πολύ δυσκολότερο από εκείνο των δύο τόξων. Τώρα, ο ισχυρισμός ότι θα παίξουν κάποιο ρόλο στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, που γέρνουν προς τα δεξιά, μόνον οι αφελείς μπορεί να τους πιστέψουν θυμίζοντας το «κι η μυλωνού τον άνδρα της με τους πραματευτάδες»...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (φύλλο Σαββάτου 04/05/19)

Στην εθελούσια υπερορία του στις Κάννες, χτυπημένος και από απογοήτευση έφευγε από τη ζωή (1896) όταν ο Σπύρος Λούης έκοβε το νήμα στον μαραθώνιο των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, σκορπίζοντας υπερπλεόνασμα χαράς. Ο μύχιος, τραυματικός φθόνος που κατέτρωγε τον τότε, μετρ του λαϊκισμού, πρωθυπουργό Θεόδωρο Δηλιγιάννη απέναντι στην ψυχική, ηθική και πνευματική υπεροχή του αντιπάλου του εκδηλώθηκε με βαρβαρική μικροπρέπεια: «Τα στρατιωτικά πλοία δεν είναι για να μεταφέρουν νεκρούς» ελάλησε· εν προκειμένω τη σορό του Χαρίλαου Τρικούπη στην πατρίδα. Και η κυβερνητική «Πρωϊα» εξασφάλισε ιστορικό αποκλειστικό ευτέλειας καθώς ανέφερε -πάσχουσα από πληθώρα ύλης-την είδηση του θανάτου του στα «κοινωνικά». Επάνω αριστερά, ο ανδριάντας ατενίζει από το Αντίρριο τη Γέφυρα Χαρίλαου Τρικούπη. Δεξιά, γελοιογραφία από το σατιρικό περιοδικό «Νέος Αριστοφάνης», με τον μεγάλο πολιτικό «εν πλω» σε εναγώνια αναζήτηση νέου δανείου το 1886 για την ανάταξη της εθνικής οικονομίας (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο). Το φάντασμα της –«Δυστυχώς»– πτώχευσης του 1893 μετά βίας διακρινόταν στον ορίζοντα.

1. Εντιμος, εργατικός, ασκητικός, οραματιστής, απεβίωσε πένης στην αυτοεξορία

Κύριε διευθυντά,

Στις 11.4.1896 υπέκυψε στο μοιραίο ο αυτοεξόριστος Χαρίλαος Τρικούπης, στις Κάννες, κοντά στην προσφιλή αδελφή του Σοφία.

Κορυφαίος πολιτικός και πρωθυπουργός επτά φορές, επί ένδεκα χρόνια. Πατέρας του ο Μεσολογγίτης Σπυρίδων Τρικούπης, ιστορικός της Επανάστασης και πρώτος πρωθυπουργός της ελεύθερης Ελλάδας. Μητέρα του η Αικατερίνη, αδελφή του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου.

Εντιμος, εργατικός, ασκητικός, αισιόδοξος, ήπιος, συστηματικός και οργανωτικός, με πλούσια και πολύπλευρη παιδεία.

Μεγαλοϊδεάτης μεταρρυθμιστής, διορατικός και οραματιστής της γέφυρας Ρίου - Αντιρρίου. Ιδρυσε κόμμα με σκοπό την οργάνωση του κράτους, εθέσπισε την αρχή της «δεδηλωμένης» εμπιστοσύνης της Βουλής και μείωσε τον αριθμό των βουλευτών από 245 σε 150. Εργα επί πρωθυπουργίας του: Ισθμός Κορίνθου, πορθμός Ευρίπου, αποξήρανση Κωπαΐδας, οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, λιμενικά έργα, ταχυδρομική και τηλεγραφική υπηρεσία, φορολογικό σύστημα, τρία θωρηκτά και άλλα πλοία, Εθνική Βιβλιοθήκη, Ζάππειο Μέγαρο, κτίριο Ακαδημίας, Εθνικό Χημείο, Αρχαιολογικό Μουσείο, ΝΣΚ κ.λπ.

Τις εκλογές το 1885 τις κέρδισε ο βασιλικός αντίπαλος και λαϊκιστής Θεόδωρος Δηλιγιάννης, με σύνθημα «Κάτω οι φόροι»! Το 1874 ο Τρικούπης κατέκρινε τους αυλικούς με το περίφημο άρθρο του «Τις πταίει;» και το 1893 είπε στη Βουλή την ιστορική φράση «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»! Μετά την ολοσχερή ήττα του κόμματός του (28.4.1895) και την αποτυχία του να εκλεγεί βουλευτής, με διαφορά τεσσάρων ψήφων, εγκατέλειψε το Μεσολόγγι, μετά τα μεσάνυχτα, λέγοντας «ώστε ανθ’ ημών εξελέγη ο κύριος Γουλιμής. Καλή νύκτα σας». Φίλοι του έθεσαν την υποψηφιότητά του, χωρίς να τον ρωτήσουν, στις αναπληρωματικές εκλογές της επαρχίας Βάλτου (29.3.1896), όπου και εξελέγη βουλευτής σχεδόν παμψηφεί. Ηταν όμως αργά!

Ο Χαρίλαος Τρικούπης έμεινε άγαμος, διέθεσε την πατρική του περιουσία για τον εκσυγχρονισμό της χώρας και πέθανε φτωχός. Η κυβερνητική εφημερίδα «Πρωΐα» ανήγγειλε απλά, στη δεύτερη σελίδα της, «Ο Τρικούπης απέθανε»! Η σορός του μεταφέρθηκε στην Ελλάδα, με πλοίο της γραμμής και με έξοδα φίλων του, μετά την άρνηση του πρωθυπουργού Δηλιγιάννη να διαθέσει πολεμικό πλοίο. Η κηδεία του έγινε παρουσία της βασιλικής οικογένειας, όλων των επισήμων και πλήθους κόσμου. Αλλά, κατά την επιθυμία του θανόντος, χωρίς τιμητικό άγημα, λόγους και στεφάνια. Ανεκτίμητη η πολύτιμη κληρονομιά που άφησε ο Χαρίλαος Τρικούπης στο έθνος: Εργα-ιδέες και αρχές!

Ο Κωστής Παλαμάς σε άρθρο του στο «Εμπρός» στις 6.11.1915, με τίτλο «Το τέλος του Τρικούπη», γράφει σχετικώς: «Ο άριστος των πολιτευτών, με τη χαρακτηρίζουσαν αυτόν δύναμιν, απεχαιρέτησε παν ό,τι συνέδεε αυτόν προς τας ασχολίας και τας ματαιότητας του πολιτικού του βίου... Εξέλεξε, συντρόφους του εφεξής, δύο πολύτιμους φύλακας: την Σιωπήν και την Εξορίαν... Εκηδεύθη, υπερόχως, ως έζησε»!

ΥΓ. Υπερφυσικοί ανδριάντες του Χαρίλαου Τρικούπη και του Κωστή Παλαμά –μεταξύ 26 έργων υπαίθριας γλυπτικής στο Αντίρριο– που φιλοτεχνήθηκαν με φροντίδα μου με δύο Πανελλήνιους Καλλιτεχνικούς Διαγωνισμούς το 2010, ατενίζουν από περίοπτες θέσεις την υπέροχη γέφυρα Χαρίλαου Τρικούπη. Σχετική αυτοέκδοσή μου «Γλυπτά Αντιρρίου».

Γρηγόρης Γ. Βαρέλας, Οικονομολόγος, Απόφοιτος Ινστιτούτου Ε.D.I. 

της World Bank, Θρακομακεδόνες Αττικής

2. Μπάρες μετρό και γερμανικό μοντέλο

Κύριε διευθυντά,

Προ ημερών, παρατήρησα έναν κύριο να περνάει τις μπάρες του μετρό κολλητά σε προπορευόμενο χωρίς να ακυρώσει την κάρτα του, την οποία προφανώς δεν είχε καν. «Εξυπνο», του φώναξα ειρωνικά. Κοντοστάθηκε και μου είπε φιλικά: «Εσύ παίρνεις σύνταξη, ενώ εγώ όχι». «Γιατί δεν παίρνεις;» τον ρώτησα. «Γιατί εμένα μου την έκοψε ο Χότζα». «Και δεν φοβάσαι μήπως σε πιάσουν;» «Μέχρι σήμερα δεν με έχουν πιάσει, αλλά και αν με πιάσουν, θα τους πληρώσω 30 φορές από 60 λεπτά, όλα κι όλα 18 ευρώ. Δεν χάθηκε ο κόσμος» (είναι πράγματι μόνο 30 φορές το πρόστιμο;).

Πρίν από ένα μήνα, βρέθηκα στη Γερμανία. Χρησιμοποίησα μόνο τρεις φορές δημόσια μέσα μεταφοράς και συνέβη και τις τρεις φορές να περάσει ελεγκτής. Ρώτησα φίλο μου αν αυτό συμβαίνει πάντα έτσι. Οχι, μου απάντησε, αλλά ο ίδιος που χρησιμοποιεί τα ΜΜΜ τις καθημερινές, δηλαδή σαράντα φορές τον μήνα, συναντά έλεγχο 4 με 5 φορές τον μήνα. Ο συνομιλητής μου στο μετρό ταξιδεύει ανενόχλητος επί χρόνια.

Η απώλεια εσόδων για τον ΟΑΣΑ είναι, βέβαια, ένα χειροπιαστό πρόβλημα. Νομίζω όμως πως η μεγάλη ζημία είναι είναι άλλη και είναι ανυπολόγιστη: Οταν ο συνεπής πολίτης βλέπει αυτή την κατάσταση καθημερινά να εκτυλίσσεται μπροστά του, θα σκεφθεί δύο πράγματα: Πρώτον και σημαντικότερο ότι ζει σε μια διαλυμένη χώρα και, δεύτερον, γιατί να μην το κάνει και ο ίδιος. Δεν είμαι αισιόδοξος ότι αυτές οι επισημάνσεις θα πιάσουν τόπο, απλώς θέλησα να τις καταθέσω.

Δρ Δημήτριος Γ. Καστρινάκης, Βούλα

3. Ο χριστιανισμός και οι αρχαίοι ναοί

Κύριε διευθυντά,

Στη σύγκρουση ελληνισμού και χριστιανισμού, για την επικράτηση της νέας θρησκείας, πολλοί αρχαίοι ναοί διασώθηκαν, γιατί μετατράπηκαν σε αντίστοιχους χριστιανικούς, όπως το Θησείον (μητροπολιτικός ναός του Αγίου Γεωργίου) και Παρθενών (ναός της Παναγίας της Αθηνιώτισσας). Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς ο Παρθενών μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό. Επί Ιουστινιανού Α΄ (527-565) πάντως καθαγιάσθηκε και ορίσθηκε να λέγεται «καθολική εκκλησία των Αθηνών» και άρχισαν να κηδεύονται γύρω από τον ναό οι νεκροί των επισκόπων και κληρικών· σε ανασκαφές, άλλωστε, του 1836 βρέθηκαν πολλά μνήματα, χριστιανικού κοιμητηρίου, μαρμάρινη επιγραφή «της αγιωτάτης εκκλησίας των Αθηνών», καθώς και νομίσματα χάλκινα και χρυσά. Το 1204 η εκκλησία συλήθηκε από τους Λατίνους και μετατράπηκε σε καθολική εκκλησία, «Santa Maria de Atene». Τέλος, επί Τουρκοκρατίας, έγινε μωαμεθανικό τέμενος (τζαμί), που βομβαρδίσθηκε το 1687 από τον Βενετό ναύαρχο Μοροζίνη.

Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Βασίλειος Β΄ (976-1025), περιώνυμος για τις νικηφόρες εκστρατείες κατά των Βουλγάρων, προσήλθε, ως ευλαβικός προσκυνητής, στον ιερό βράχο της Ακρόπολης, αναπέμποντας ευχαριστήρια επί τη νίκη του στον χριστιανικό ναό της Παναγίας της Αθηνιώτισσας, κοσμώντας την εκκλησία με λαμπρά και πολυτελή αναθήματα. Με μια λυρική περιγραφή, ο Κωστής Παλαμάς εξιστορεί στον Εβδομο Λόγο της Φλογέρας του Βασιλιά (1910) τη θριαμβευτική κάθοδο του Βασιλείου Β΄ στην Αθήνα, προσκυνητή της Παναγίας στην Ακρόπολη, συνδέοντας έτσι τη βυζαντινή παράδοση με την αρχαία.

Παρόμοια, ο Γεώργιος Δροσίνης γράφει το 1912, στην ποιητική του συλλογή Πύρινη Ρομφαία «Το Προσκύνημα», που αναφέρεται, επίσης, στη συμβολική επίσκεψη – προσκύνημα του Βασιλείου Β΄ στο θείο βράχο της Ακρόπολης, φέρνοντας «τα νικητήρια στην Παναγιά Αθηνιώτισσα».

Στα παλαιότερα Νεοελληνικά Αναγνώσματα του Γυμνασίου από το 1919 ως το 1965 είχε ανθολογηθεί, εναλλακτικά, απόσπασμα από τον Εβδομο Λόγο του Κ. Παλαμά, με τίτλο «Ο νέος Αρης (Βουλγαροκτόνος)».

Το γε νυν έχον, ανθολογείται στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Γ΄ Γυμνασίου ένα απόσπασμα από τον Τρίτο Λόγο της Φλογέρας του Βασιλιά, με τίτλο: «Υμνος στον Παρθενώνα»: λυρικός ύμνος στον αρχαίο ναό της ομορφιάς και του ελεύθερου πνεύματος.

Αναστάσιος Αγγ. Στέφος, δ. φ. Ειδικός Γραμματέας της Π.Ε.Φ.

4. Η «πορεία» Ντε Γκωλ προς τη Νοτρ Νταμ

Κύριε διευθυντά.

Ο εκλεκτός συνεργάτης σας κ. Στ. Κασιμάτης σημειώνει αναφερόμενος στην περιφερειάρχη Αττικής «...ήθελε τους συνεργάτες της να στέκονται ένα βήμα πίσω της, λες και ήταν ο Ντε Γκωλ στο απελευθερωμένο Παρίσι» («Κ» της 9-10/3/19). Επ’ αυτού θα μου επιτραπεί μια μικρή αναφορά στο συμβάν: Στις 26 Απριλίου του 1944, ο αρχηγός των Ελευθέρων Γάλλων και ηγέτης της Αντιστάσεως στρατηγός Κάρολος ντε Γκωλ, στις 3 μ.μ., αφού άναψε στην Αψίδα του Θριάμβου, στην Ετουάλ, τη φλόγα στον τάφο του Αγνωστου Στρατιώτη (για πρώτη φορά από τις 14 Ιουνίου του 1940), άρχισε, μετά, την περίφημη «κάθοδό» του διασχίζοντας τα Ηλύσια Πεδία προς τη Νοτρ Νταμ.

Εν μέσω αποθέωσης δύο εκατομμυρίων ψυχών, ο ενσαρκωτής της αιώνιας Γαλλίας, ο άνθρωπος που έσωσε την τιμή της, προχωρώντας και περιστοιχιζόμενος από τους υπουργούς του Αντρέ Λε Τροκέ και Παροντί, δεξιά του τον Ζορζ Μπιντό, αρχηγό του Εθνικού Συμβουλίου Αντιστάσεως, πίσω του τους στρατηγούς Ζουέν, Κενίγκ, Λεκλέρ (μετέπειτα στρατάρχες) και τον θρυλικό ηγέτη της Παρισινής Επιτροπής Απελευθέρωσης, Ζακ Σαμπάν-Ντελμάς, έφτασε στις 4.30 μ.μ. στην είσοδο της Παναγίας των Παρισίων, για το TE DEUM.

Τη στιγμή της εισόδου του στην εκκλησία αντήχησαν τουφεκιές στην προ αυτής πλατεία και ακολούθησαν κάποιες ριπές. Ατάραχος και «αρνούμενος να υποχωρήσει μπροστά στη γενική αυτή αναταραχή», όπως ο ίδιος σημειώνει στα «Απομνημονεύματά» του, προχώρησε προς το ιερό, έχοντας μπροστά του τους υπουργούς του Αντρέ Λε Τροκέ και Παροντί. Ενώ ίστατο όρθιος και μόνος στη θέση του, στο κέντρο του ναού, εντελώς ξαφνικά ήρθε και κάθισε δίπλα του ο τότε γ. γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, Ζακ Ντικλό. Η αντίδραση του Ντε Γκωλ υπήρξε άμεση. Του ζήτησε επιτακτικά να αποχωρήσει και να σταθεί μαζί με τους υπόλοιπους πίσω του!

Το γεγονός αυτό ενέχει σημασία πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι εκ πρώτης όψεως εμφανίζεται. Με τη χειρονομία του αυτή, ο άνθρωπος της 18ης Ιουνίου ήθελε να τονίσει urbi et orbi ότι η εξουσία του δεν ήταν υπό αμφισβήτηση και, κυρίως, ότι δεν ήταν διατεθειμένος να τη μοιρασθεί με οποιονδήποτε.

Οπως ο ίδιος τόνισε στον Ζορζ Μπιντό, στις 27 Αυγούστου του 1944, όταν ο τελευταίος τού ζήτησε να «ανακηρύξει επισήμως τη Δημοκρατία» μπροστά στον λαό των Παρισίων, απάντησε επί λέξει: «Εγώ ο ίδιος είμαι ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Κυβερνήσεως. Γιατί λοιπόν να διακηρύξω τη Δημοκρατία; (βλ. Charles de Gaulle: «Memoires de Guerre- L’ Appel», ελλ. μετάφραση τ. Β΄ σελ. 327).

Κλείνοντας, μία μικρή αναφορά για δύο από τους αναφερόμενους. Ο Ζορζ Μπιντό υπήρξε ο ηγέτης της Αντίστασης κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής της Γαλλίας. Αναδείχθηκε αρχηγός του ανώτατου Εθνικού Συμβουλίου Αντιστάσεως - CNR, μετά τον θάνατο του πρώτου αρχηγού του, από τα βασανιστήρια των ναζί, Ζαν Μουλέν.

Διετέλεσε πρωθυπουργός της Γαλλίας και υπουργός Εξωτερικών μετά τον πόλεμο. Ενθερμος υποστηρικτής της χώρας μας στα δίσεκτα χρόνια του Εμφυλίου, ήρθε σε πλήρη αντίθεση με τον στρατηγό Ντε Γκωλ στο θέμα της Αλγερίας και υποχρεώθηκε να αυτοεξορισθεί. Υπήρξε ο ιδρυτής της Λαϊκής Δημοκρατικής Κίνησης - ΜRP, που αποτελούσε κόμμα χριστιανοδημοκρατικής απόκλισης.

Ο γνώριμός μας Ζακ Σαμπάν-Ντελμάς αναδείχθηκε ο σημαντικότερος ηγέτης της απελευθέρωσης των Παρισίων, τον Αύγουστο του 1944, και σε ηλικία 29 ετών έλαβε τον βαθμό του υποστρατήγου – ο νεότερος στην ιστορία του γαλλικού στρατού. Αφοσιωμένος στον στρατηγό Ντε Γκωλ, επί προεδρίας Ζορζ Πομπιντού διετέλεσε πρωθυπουργός της Γαλλίας (1969-1972).

Υποστήριξε με σθένος από τη θέση ευθύνης που κατείχε (πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης 1978-81 και 1986-1988) τις προσπάθειες του εθνάρχη και ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας Κ. Καραμανλή για την ένταξη της χώρας μας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Ελαβε ενεργό μέρος στην Αντίσταση με το ψευδώνυμο Σαμπάν, το οποίο αργότερα προσέθεσε επίσημα στο όνομά του.

Ιωάννης Κ. Θεοδωρόπουλος, Δικηγόρος

5. Το γιοφύρι της Πλάκας και περί γεφυρών...

Το γιοφύρι της Πλάκας χτίστηκε το 1866 από τον πρωτομάστορα Κωνσταντίνο Μπέκα εκ Πραμάντων Ιωαννίνων, που τα πάντα (θεμέλια, συγκλίνοντα τόξα, θολίτη-κλειδί) υπελόγιζε με το μάτι εφάμιλλο, κατά τινας εκείνου των Φειδία και Ικτίνου. Το «κλειδί» ήταν μια καλολαξευμένη πέτρα που «κλείδωνε» τα δύο τόξα ακριβώς στην κορυφή της καμάρας (τόξου) και εξασφάλιζε αυτήν και το γεφύρι. Το μονότοξο αυτό κομψοτέχνημα με το μεγαλύτερο άνοιγμα στην Ευρώπη, δυστυχώς μετά από 150 έτη ζωής περίπου κατέρρευσε για λίγα κυβικά μέτρα σκυροδέματος που έπρεπε να ριχθούν στις δύο βάσεις της γέφυρας. Αυτά τα λίγα, για να μη συγχέεται η γέφυρα της Πλάκας ούτε με τη νεοσύστατη πολιτική «γέφυρα της πλάκας...», της «Πρωτοβουλίας Προοδευτικών Πολιτών - Γέφυρα», η οποία σκοπό, λέει, πως έχει τη σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων με τον «κεντροαριστερό!!!» ΣΥΡΙΖΑ, ούτε με την Αντι-γέφυρα, πάλι της «πλάκας», για τη συμπόρευση της Ν.Δ., του ΚΙΝΑΛ και του Ποταμιού. Ο αιθεροβαμονισμός σε όλο του το μεγαλείο. Στην πρώτη κυριαρχούν φιλόδοξοι δημοσιογράφοι και εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων γυρολόγοι πολιτικοί που επιδιώκουν την προβολή, ή την Ευρωβουλή, ή μελλοντικά οφέλη, ή τέλος πάντων κάποια δημοσιότητα, και στη δεύτερη πολιτικοί έπειτα από μακροχρόνιο πολιτικό λήθαργο, ξεχνώντας, όλοι τους, ότι με «καμένα παλαιά τούβλα» δεν χτίζονται καινούργιες εκκλησιές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάθε λόγο να ενθαρρύνει τους νεοφώτιστους γεφυροποιούς της πλάκας... εμφανιζόμενος και ως κεντροαριστερός, παρά τη μέχρι πρότινος συνεργασία του με τους ΑΝΕΛ με Πάνο Καμμένο, και τώρα με τους βουλευτές του χωρίς αυτόν (Κουίκ, Κουντουρά, Ζουράρι –αλήθεια, σε πιο πανεπιστήμιο είναι καθηγητής;). Από την άλλη, «μάζευε κι ας είναι και ρώγες», προσφέρει ακόμη και υπουργικούς θώκους σε ασήμαντους αποστάτες, διασπώντας αντί της Ν.Δ. που ήταν και είναι, μάταια όμως, ο βασικός του στόχος, ολοκληρωτικά το Ποτάμι που έφυγε από το μαντρί και το ’φαγε, κατά τον ευπατρίδη Ευάγγελο Αβέρωφ, ο λύκος και μερικώς το ΚΙΝΑΛ, όμως, εντελώς περιφερειακά.

Αν οι τωρινοί ψευτογεφυροποιοί μελετούσαν τα προσόντα των Ελλήνων, που έκτισαν γέφυρες-αργιστουργήματα για την εποχή τους, δεν θα τολμούσαν να χρησιμοποιήσουν τον τίτλο, όπως και τη λέξη «κλειδί» ως ανάχωμα διαρροής ψηφοφόρων προς τη Ν.Δ., ώστε η τελευταία να μην μπορέσει να σχηματίσει ισχυρά κυβέρνηση, γιατί το «κλειδί» που ενώνει τα δύο συγκλίνοντα τόξα στην κορυφή της καμάρας απαιτεί πρωτομάστορα μεγάλης ολκής και όχι κάλφες. Τέτοιο πρωτομάστορα δεν διαθέτουν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «προοδευτικοί πολίτες» και, συνεπώς, η γέφυρα που οραματίζονται είναι θνησιγενής εν τη γενέσει της, πολλώ δε μάλλον όταν στην κορυφή καταλήγουν περισσότερα των δύο τόξα και το «κλειδί» της συνένωσης είναι πολύ δυσκολότερο από εκείνο των δύο τόξων. Τώρα, ο ισχυρισμός ότι θα παίξουν κάποιο ρόλο στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, που γέρνουν προς τα δεξιά, μόνον οι αφελείς μπορεί να τους πιστέψουν θυμίζοντας το «κι η μυλωνού τον άνδρα της με τους πραματευτάδες».

Παναγ. Καρακατσούλης, Ομότ. καθηγητής του Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών

6. Περί προφητειών και μετανοίας

Κύριε διευθυντά,

Διαβάσαμε στο φύλλο της «Κ» τη Μεγάλη Τρίτη το προκλητικά ιλαροδραματικό άρθρο του κ. Στέφανου Κασιμάτη, με αφορμή ένα έντυπο-οδηγό μετανοίας και εξομολογήσεως που έπεσε στα χέρια του. Οπως γράφει επί λέξει, «αυτοί οι άνθρωποι που έγραψαν τον οδηγό αυτό είναι επικίνδυνα άσχετοι με την ανθρώπινη κατάσταση»!

Λοιπόν, «αυτοί οι άνθρωποι» είναι σεβαστοί λειτουργοί του Υψίστου και με κάθε μέσο και τρόπο αγωνιούν να φέρουν τον λαό μας σε μετάνοια, αφού, κατά τα προφητευόμενα, θα έχουμε πολύ σύντομα (!) μεγάλη και πολύμηνη πείνα, και καταστροφικότατο σεισμό, αιματηρή εξέγερση των μουσουλμάνων εκτός από την τουρκική επίθεση. Και όλα αυτά εξαιτίας της πρωτοφανούς στην ιστορία διαφθοράς μας και αθεΐας μας. Μάλιστα, πολύ πρόσφατα ο μακαριστός π. Παΐσιος μας προέτρεψε με δραματικά λόγια, από τον ουρανό, να κηρύξουμε μετάνοια στον λαό μας προκειμένου να αποφύγουμε τα μεγάλα και καταπιεστικά αυτά κακά.

Θα ήταν ευχής έργον ο κ. Κασιμάτης να τιμά εποικοδομητικά τη δημοσιογραφική πένα του και να μη σκανδαλίζει ανίερα τους αναγνώστες του.

Ιωάννης Θεοδωρόπουλος, Απόστρατος Π.Ν. – συγγραφεύς, Αθήνα