AYTO KI AN EINAI ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΤΡΕΨΟΔΙΚΙΑ ΣΤΟ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΡΩΤΗΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΕΞ ΝΙΚΟ ΔΕΝΔΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΔΙΔΟΜΕΝΕΣ ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΟΛΓΑ ΤΡΕΜΗ...

Με τις επιβεβαιώμενες αποκαλύψεις των υποκλοπών από την ΕΥΠ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε οχυρωθεί πίσω από το «επιχείρημα» που έλεγε ότι «ο κόσμος δεν ασχολείται με το θέμα»! Ο κόσμος ασχολήθηκε και ασχολείται ακόμη με τις υποκλοπές, αλλά αυτό δεν είναι το μόνο πρόβλημα.

Όπως αποκάλυψε ο ΥΠΕΞ της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Νίκος Δένδιας σε συνέντευξη του στην Όλγα Τρέμη υπουργοί Εξωτερικών άλλων χωρών τον ρωτούσαν αν είναι ασφαλές να συνομιλούν μαζί του , αφού ήταν στόχος υποκλοπής!

Είναι η «εικόνα της ισχυρής Ελλάδας» που μας λένε στο εξωτερικό…

 

 

Ακολουθήστε το Militaire.gr στο Google News για όλες τις ειδήσεις.

ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΧΕΙ ¨Η ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΕΡΕΙΣΜΑ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ "ΩΡΑΙΟ ΔΟΛΩΜΑ" ΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΠΛΟΥΣΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ" ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ 120 ΨΗΦΟΥΣ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΝΟΧΗΣ, ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ...

 

Αλιβιζάτος:

Αν η Ν.Δ. πάρει γύρω στο 30% ο Μητσοτάκης δεν θα έχει το ηθικό έρεισμα να διεκδικήσει την Πρωθυπουργία

Για όλα τα πολιτικά και εκλογικά θέματα μίλησε ο καθηγητής νομικής Νίκος Αλιβιζάτος.

Όσον αφορά στις πολιτικές ισορροπίες και τα εκλογικά ποσοστά των κομμάτων o Νίκος Αλιβιζάτος, μιλώντας στην ΕΡΤ τόνισε ότι: «Είμαι υπέρ των συμμαχικών κυβερνήσεων όταν δεν υπάρχουν κραυγαλέες πλειοψηφίες. Αν ένα κόμμα πάρει πολύ κάτω από 40%, δεν δικαιούται να κυβερνήσει αυτοδυνάμως. Αν η Νέα Δημοκρατία πάρει γύρω στο 30% δεν θα έχει το ηθικό έρεισμα ο Μητσοτάκης να διεκδικήσει την Πρωθυπουργία, με πάνω από 35% κανείς δεν θα μπορεί να του αμφισβητήσει αυτό το δικαίωμα».

Σχετικά με τα σενάρια συγκρότησης «κυβέρνησης ηττημένων», ο καθηγητής νομικής υπενθύμισε ότι στη χώρα μας έχει υπάρξει στο παρελθόν κυβέρνηση ηττημένων και εξέφρασε την άποψη ότι «αυτά τα “ποτέ” που λέγονται, είναι πολιτικά συνθήματα. Έχω την εντύπωση πώς αν οι υπόλοιποι έχουν περισσότερες ψήφους από τη Νέας Δημοκρατίας και συμφωνήσουν, θα βρουν ένα τρόπο και ως εκ τούτου έχει δίκιο ο κ. Μητσοτάκης να λέει ότι μπορεί να επιχειρηθεί τέτοια Κυβέρνηση».

Σε ερώτηση για το αν μπορεί να ζήσουμε μέρες 1989 με απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, ο Νίκος Αλιβιζάτος υπογράμμισε ότι: «Δεν αποκλείεται, γιατί το εκλογικό ημερολόγιο ευνοεί κάτι τέτοιο. Έχουμε αυτοδιοικητικές εκλογές τον Οκτώβριο και Eυρωεκλογές του χρόνου τον Μάιο.

Δεν αποκλείεται να δούμε κάποιο σχήμα που να λέει, ας μεταθέσουμε την τιτανομαχία για τότε και μέχρι τότε βάζουμε έναν πρωθυπουργό - θύμα, να κυβερνήσει για τις τρέχουσες υποθέσεις. Γιατί με τη νοοτροπία που επικρατεί στην Ελλάδα, θύμα θα είναι. Φοβάμαι ότι μια προσωπικότητα σαν τον Ντράγκι, που τράβηξε το πολιτικό σύστημα στην Ιταλία, στην Ελλάδα δεν υπάρχει, δυσκολεύομαι να τη βρω.

Ο Μόντι ήταν πιο πολύ στο ρόλο του θύματος. Χρησιμοποιώ τη λέξη θύμα, όταν είναι όλοι στην κυβέρνηση. Έχω στο μυαλό μου την κυβέρνηση Ζολώτα του 1989-90. Ο Ανδρουλάκης νομίζω σκέφτεται το εξής: θα πάω με το πρώτο κόμμα και θα διαπραγματευτώ ανάλογα με την ισχύ μου. Δεν μπορεί να επιμείνει για τον αρχηγό του πρώτου κόμματος, αν αυτό έχει 149 βουλευτές. Όπως το 2015, πώς θα έλεγε ο Καμμένος στον Τσίπρα “δεν θα είσαι εσύ πρωθυπουργός”; Θα ήταν γελοίο».

Κυβέρνηση ανοχής

Για τη μεγάλη συζήτηση που έχει ξεκινήσει σχετικά με την προοδευτική διακυβέρνηση που θα μπορούσε ακόμα και να πάρει ψήφο ανοχής – όπως είπε σήμερα ο κ. Τσίπρας – ο κ. Αλιβιζάτος αρχικά εξήγησε τη σημασία της ψήφου ανοχής.

«Στην Ελλάδα δεν έχει γίνει στο παρελθόν και έτσι δεν μπορεί κανείς να πει εύκολα ένα παράδειγμα. Το ισχύον Σύνταγμα πάντως προβλέπει ότι ψήφο εμπιστοσύνης παίρνεις, για να το πω πολύ απλά, με 151, άμα έχεις εσύ ο ίδιος την πλειοψηφία αλλά και άμα έχεις την πλειοψηφία των παρόντων, δηλαδή όσοι είναι μέσα στη Βουλή εκείνη την ώρα, η οποία πρέπει να είναι τουλάχιστον 120 (…) Αν για παράδειγμα, ένα κόμμα Χ έχει 20 βουλευτές κι αποφασίσει να δώσει ψήφο ανοχής, τότε στην κρίσιμη ψηφοφορία δεν πρέπει να πάει στη Βουλή.

Ποιοι θα είναι οι παρόντες; 280. Δηλαδή η πλειοψηφία των 200 στους 280 είναι 141. Με 141 παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης. Αυτό δεν μπορεί να είναι κάτω από 120».

Στο εάν θεωρεί ότι όλες οι δυνάμεις οι οποίες αναφέρονται ως πιθανή συμμετοχή στο προοδευτικό «μέτωπο» θα συναινούσαν σε κάτι τέτοιο, για παράδειγμα το ΠΑΣΟΚ, απάντησε: «Δεν είμαι βέβαιος για το ΠΑΣΟΚ αλλά για τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, με ένα ωραίο δόλωμα, το οποίο θα μπορούσε να είναι η απλούστερη δυνατή αναλογική, δεν θα το απέκλεια καθόλου, συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ». «Μια κυβέρνηση που βασίζεται σε ψήφο ανοχής εκφράζει τη λαϊκή ετυμηγορία», τόνισε μεταξύ άλλων ο Νίκος Αλιβιζάτος.

Παράλληλα, για το κόμμα Κασιδιάρη και το κόμμα Κανελλόπουλου ο καθηγητής νομικής ανέφερε πως: «Παρακολουθώ στενά τι κάνει το κόμμα "Έλληνες" και το κόμμα "ΕΑΝ», σημειώνοντας ότι: «Σε κάποια φάση ο κ. Κανελλόπουλος είπε ότι αναστέλλει τη λειτουργία του κόμματος "ΕΑΝ" το οποίο είχε ιδρύσει ο ίδιος και ότι εξελέγη πρόεδρος του κόμματος "Έλληνες", Τώρα φαίνεται ότι υπαναχωρεί. Και η προσωπική μου γνώμη (…) είναι εν πάσει περιπτώσει ότι θα κατέβουν και οι δύο, δηλαδή ότι θα κατέβει και το κόμμα Κασιδιάρη με προοπτική, παίρνοντας το ρίσκο να αποκλειστεί από τον Άρειο Πάγο αλλά λέει δεν θα τολμήσουν να κόψουν και ένα δεύτερο κόμμα, το οποίο θα είναι το κόμμα ενδεχομένως Κανελλόπουλου, αρά το γεγονός ότι μετά τη δήλωση Κασιδιάρη – ότι δεν θα κατέβει αλλά φαίνεται ότι τελικά θα κατέβει – θα κατέβει ίδιος με το δικό του».

Τέλος, απαντώντας στην ερώτηση εάν δεν είναι υποψήφιος ο Κασιδιάρης, και είναι απλώς αρχηγός ο κ. Κανελλόπουλος, θεωρεί ότι με αυτόν τον νόμο μπορεί να απαγορευθεί το «EAN». υπογράμμισε ότι: «Είναι πολύ δύσκολο. Ο Άρειος Πάγος πρέπει να πειστεί ότι πίσω από τον κ. Κανελλόπουλο είναι τελικά ο κ. Κασιδιάρης, παρότι κατέβηκε εκείνος με το δικό του κόμμα».

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ-Η ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΝΔ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ ΑΜΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ-Ο ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΤΙΚΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΠΟΛΛΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Βιώσαμε σήμερα τόσο εμφατικά πώς βλέπουν το μέλλον οι κυβερνήτες της γείτονος Τουρκίας.

Σε προεκλογικό βίντεο, το κυβερνών κόμμα, με τον πιο επίσημο τρόπο, δημοσιοποιεί χάρτη στον οποίο η ελληνική Θράκη και πολλά μεγάλα ελληνικά νησιά παρουσιάζονται ως τουρκικά εδάφη (φωτογραφία).

Οι βλέψεις της γείτονος για το μέλλον της χώρας μας πλέον δεν κρύβονται. Είναι δε κοινές σε όλο το πολιτικό φάσμα της. Σε ένα συμφωνούν: η Τουρκία οφείλει να καταπιεί ελληνική επικράτεια ως βασική συνθήκη της μεγάλης Τουρκίας, πέρα και έξω από κάθε επίσημη διεθνή συνθήκη που η Τουρκία υπέγραψε και ισχύει σήμερα. 

Το όνειρο της μεγάλης Τουρκίας περνά μέσα από τη σημαντική συρρίκνωση της χώρας μας. Δεν το κρύβουν, ετοιμάζονται γι' αυτό και είναι θέμα χρόνου να το προσπαθήσουν. Όσοι εδώ στη χώρα μας το αρνούνται θυμίζουν τον ασθενή που αρνείται να αποδεχθεί την επικίνδυνη νόσο του, δεν κάνει τίποτα γι' αυτήν, μέχρι αυτή να τον καταβάλει.

Οι αριθμοί είναι υπέρ της γείτονος: σε 2-3 δεκαετίες η Τουρκία θα αγγίξει τα 100 εκατομμύρια κατοίκους, με το 1/3 των πολιτών της κάτω των 30 ετών. Την ίδια περίοδο η χώρα μας μάλλον θα έχει χάσει το 1/10 του πληθυσμού της, αγγίζοντας τα 9 εκατομμύρια κατοίκους, οι περισσότεροι εκ των οποίων μεγάλης ηλικίας. Στους πολίτες της χώρας μας που βλέπουν λίγο πιο πέρα από τη μύτη τους, ενδιαφέρονται για τα παιδιά και τα εγγόνια τους και όχι μόνο για τον εαυτό τους, αυτή η προοπτική προκαλεί βαθιά ανησυχία.

Βασική συνθήκη για να προσπαθήσουμε να αναστρέψουμε με συγκεκριμένες και συναποφασισμένες πολιτικές (ελάχιστοι τις συζητούν) το τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, που αποτελεί πλέον θέμα επιβίωσής της, είναι η ισχυρή αποτρεπτική αμυντική θωράκισή της.

Η σημερινή κυβέρνηση έχει δράσει αστραπιαία (τηρουμένων των γραφειοκρατικών προβλημάτων μας) στην ενίσχυση όλων των όπλων άμυνάς μας: αναβαθμίζει την αεροπορία με περίπου 110 αεροσκάφη 4ης-5ης γενιάς, συζητά την απόκτηση επιπλέον 35 αεροσκαφών 5ης γενιάς, ενισχύει το ναυτικό με σειρά υπερσύγχρονων σκαφών, εξοπλίζει τον στρατό ξηράς με υπερσύγχρονα πυραυλικά συστήματα. 

Ενισχύει τις διεθνείς συμμαχίες της χώρας με πολύ ισχυρά κράτη, τόσο στην περιοχή μας (Ισραήλ, Αίγυπτος, Αραβικά κράτη) όσο και διεθνώς (Αμερική, Γαλλία, Ινδία κ.λπ.). Η ακαριαία αντίδρασή της δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη ελληνική ιστορία και δεν αποτελεί συνήθη πρακτική των Ελλήνων πολιτικών.

Δυστυχώς, πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης δεν συντονίζονται, δεν συνδράμουν σε αυτήν την εξαιρετικά σημαντική για την επιβίωση της χώρας αμυντική εθνική προσπάθεια. Κόμματα της αριστεράς, όπως ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΜέΡΑ25, αρνούνται πάντα να ψηφίσουν τις αναγκαίες αμυντικές δαπάνες. Διακατεχόμενα από έναν αναχρονιστικό διεθνισμό, θεωρούν ότι οι δαπάνες αυτές είναι αδικαιολόγητες και υπερβολικές. 

Με έναν ιστορικά ανεύθυνο, αναχρονιστικό πολιτικό δογματισμό συζητούν περί μη ύπαρξης θαλάσσιων συνόρων, κατηγορούν τη χώρα διεθνώς όταν προσπαθεί να ελέγξει τα θαλάσσια σύνορά της, αντιδρούν στην κατασκευή του εμφανώς αναγκαίου φράκτη κατά μήκος των συνόρων μας στον Έβρο, πολεμούν στην Ευρώπη το αίτημά μας της ευρωπαϊκής χρηματοδότησής του, ενώ, ούτως ή άλλως, αυτός αποτελεί ευρωπαϊκό σύνορο.

Οι πολίτες, όμως, που αντιλαμβάνονται την εξαιρετική τουρκική απειλή για την επιβίωση της χώρας και του πολιτισμού της οφείλουν να πράξουν τα δέοντα. Στις επερχόμενες εκλογές δεν θα ψηφίσουμε μόνο για την ποιότητα της ζωής μας αλλά και για τη διασφάλιση της επιβίωσής μας ως κράτους. Η Τουρκία γίνεται όλο και πιο αναθεωρητική, όλο και πιο επιθετική. Η διαμορφούμενη κατάσταση στη γειτονιά μας δεν επιδέχεται ολιγωρίες και ανευθυνότητες.

Με τις πρόνοιές μας και τις πράξεις μας θα αποδείξουμε αν πράγματι αξίζουμε να είμαστε οι κληρονόμοι της ελληνικής πατρίδας και του πολιτισμού της. Ευτυχώς, ο πανανθρώπινος και παγκόσμιος ελληνικός πολιτισμός θα ζει για πάντα στις χώρες που τον εκτιμούν, στα σχολεία τους, στα πανεπιστήμιά τους που τον διδάσκουν με θαυμασμό. 

Εάν λειτουργήσουμε ανεύθυνα, τα παιδιά μας, σίγουρα τα εγγόνια μας θα τον ανακαλύπτουν εκεί. Εδώ, εμείς, πάντα ανεύθυνα διεθνιστές και προοδευτικοί, θα βιώνουμε την απόρροια των ανοιχτών συνόρων μας, ζώντας ως ενεργούμενα αυτών που κάποιοι ξυπόλητοι Έλληνες αποτίναξαν από πάνω τους με το αίμα τους πριν από 200 χρόνια. Εμείς θα συνεχίζουμε ως μοιραίοι, αγράμματοι μαθητές τού ιστορικά νεκρού αναχρονισμού μας.

Δεν ήλθε να μιλήσει με έτοιμη ομιλία της οποίας η εκφώνηση δεν σού παρέχει την ευκαιρία να κοιτάζεις στα μάτια αυτούς που ήλθαν να σε ακούσουν, μίλησε από στήθους με λόγια σταράτα και διατυπώσεις ουσίας, όπου τον τόνο σε όσα είχε επιλέξει να αναδείξει ήλθαν να δώσουν ισχυροί επιθετικοί προσδιορισμοί στα ουσιαστικά αναφοράς ή ισχυρά ρήματα, σε ένα λόγο ισχυρό, όσο και απέριττο, χωρίς φιοριτούρες και άλλα αποτρεπτικά που τελικώς το μόνο που «συμβάλλουν» είναι να απωθούν.....

 ΕΝΑΡΞΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΤΗΣ ΝΔ 

ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΥΜΟΥΤΣΑΚΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

Με μεγάλη μου χαρά, βρέθηκα χθες στην Κηφισιά, μετά από πρόσκληση του γραφείου του Βουλευτή της ΝΔ, Γιώργου Κουμουτσάκου, μέλους δις στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη και διακεκριμένου διπλωμάτη προηγουμένως από ποικίλες θέσεις κορυφαίας ευθύνης γιά την υποστήριξη των εθνικών θεμάτων,στην εναρκτήρια προεκλογική του εκδήλωση εν όψει των εκλογών της 21ης Μαΐου 2023. 

Η αίθουσα εκδηλώσεων στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή αποδείχθηκε εξαιρετικώς μικρή, γιά να χωρέσει τους πολλούς που ήλθαν να ακούσουν το Γιώργο Κουμουτσάκο, σε μία ομιλία του, διόλου από τις συνήθεις: Μίλησε γιά 45 λεπτά, και με όσα είπε προς το ενθουσιώδες προσεκτικό ακροατήριό του, ξεδίπλωσε ένα πολιτικό λόγο σύγχρονο και ειλικρινή, φιλικό προς τον πολίτη, σε τόνους, ύφος και ήθος επιπέδου, σε τιμητική αναντιστοιχία από τους συνήθεις εξυπνακισμούς, την εύκολη καταγγελιολογία και τα φθηνά κολπάκια. 

Δεν ήλθε να μιλήσει με έτοιμη ομιλία της οποίας η εκφώνηση δεν σού παρέχει την ευκαιρία να κοιτάζεις στα μάτια αυτούς που ήλθαν να σε ακούσουν, μίλησε από στήθους με λόγια σταράτα και διατυπώσεις ουσίας, όπου τον τόνο σε όσα είχε επιλέξει να αναδείξει ήλθαν να δώσουν ισχυροί επιθετικοί προσδιορισμοί στα ουσιαστικά αναφοράς ή ισχυρά ρήματα, σε ένα λόγο ισχυρό, όσο και απέριττο, χωρίς φιοριτούρες και άλλα αποτρεπτικά που τελικώς το μόνο που «συμβάλλουν» είναι να απωθούν.

 Εξήγησε πώς πορεύθηκε η Κυβέρνηση και προσωπικώς ο Π/Θ Κυρ. Μητσοτάκης στη δύσκολη πορεία του πλοίου «Η Ελλάς» από τις νικηφόρες εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 μέχρι σήμερα, μέσα από συμπληγάδες, μέσα από επιτυχίες και λάθη, τονίζοντας την κρισιμότητα της «πρώτης και κυρίαρχης πρώτης κάλπης» γιά την επόμενη αυτοδύναμη Κυβέρνηση της ΝΔ, έδωσε έμφαση στην ιδιαίτερη σχέση που θέλει να έχει με τους πολίτες-υποκείμενο των πραγμάτων, σε μία ισχυρή σχέση επικοινωνίας και ζωντανού διαλόγου. 

Θερμούς λόγους γιά το Γιώργο Κουμουτσάκο, εκ νέου υποψήφιο της ΝΔ στο Βόρειο Τομέα (Β1) Αθηνών επεφύλαξαν στους χαιρετισμούς τους που προηγήθηκαν της ομιλίας του, ο Δήμαρχος Κηφισιάς Γ. Θωμάκος και ο Στρατηγός Αλκ. Στεφανής, Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ και πρώτος ΥΦΕΘΑ στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη, Σύμβουλος σήμερα της Κυβέρνησης επί θεμάτων παραμεθόριων περιοχών και Αγίου Όρους. 

Αποχωρώντας, πληροφορήθηκα με ενδιαφέρον ότι η ομιλία του Γιώργου Κουμουτσάκου βιντεοσκοπήθηκε και πολύ σύντομα θα «ανέβει» από τα κοινωνικά δίκτυα, ώστε να «παίζει», όπως θα είναι πολύ χρήσιμο, ως κατ’ εξοχήν αξιόπιστη και ισχυρή ταυτότητα της ΝΔ. 

Και βεβαίως έναν σταυρό στο Βόρειο Τομέα (Β1) Αθηνών, στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ, τον δικαιούται με το σπαθί του ο Γιώργος Κουμουτσάκος. 

Τού εύχομαι καλή δύναμη στον αγώνα δρόμου ως την κάλπη της 21ης Μαΐου 2023, γιά νικηφόρο αγώνα της ΝΔ και του ίδιου προσωπικώς.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Λέει, λοιπόν, ο Τσίπρας ότι είτε θα φτιάξει κυβέρνηση συνεργασίας, είτε θα φτιάξει μια κυβέρνηση με την ανοχή κάποιας από τις «προοδευτικές» δυνάμεις και ότι αυτή θα έχει μακρά πνοή και θα είναι και ισχυρή. Και ότι κατά τα άλλα, αυτό το μόρφωμα θα βασίζεται σε προγραμματικές συμφωνίες (όπως η προγραμματική συμφωνία με τον Καμμένο, άραγε;) και θα φροντίσει για το καλό και την ευημερία της χώρας. Πιστεύει άραγε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτά είναι κουβέντες σοβαρές ή ότι κάποιος θα δει σε αυτά ένα σενάριο καλό και αισιόδοξο ώστε να στείλει τον Μητσοτάκη από εκεί που ήρθε και να ξαναζήσει την εμπειρία της αριστερής, τάχα προοδευτικής, διακυβέρνησης με σύστημα-πλημμύρα; Μάλλον δεν το πιστεύει ούτε ο ίδιος. ...

Οσο και αν η εκλογική αναμέτρηση «σε φάσεις», του Μαΐου-Ιουλίου ή και κάποιας επόμενης ημερομηνίας, χαρακτηρίζεται η κρισιμότερη της Μεταπολίτευσης και το σκηνικό που διαμορφώνεται περιγράφεται ως συνθήκη «ακραίας πόλωσης», είναι φορές που αισθάνεσαι και καταλαβαίνεις ότι ορισμένοι από τους πρωταγωνιστές δεν τα παίρνουν και πολύ στα σοβαρά τα πράγματα.

Και όσο θα πλησιάζουν οι εκλογές, όσοι θα εξακολουθούν να ακροβατούν και να περιγράφουν είτε σενάρια ανεδαφικά και απίθανα, είτε ενδεχόμενα που κατά προφανή τρόπο είναι από ακραία και καταστροφικά έως τραγελαφικά, τόσο λιγότερο θα πείθουν. Και εν τέλει, τόσο περισσότερο θα αδυνατούν να κρύψουν την πλήξη τους.

Ιστορίες πολιτικής ελαφρότητας #359 Πατήστε εδώ

Κατά μείζονα λόγο, αυτήν την εικόνα πλήξης εμφανίζει ο Αλέξης Τσίπρας, παρά τις προσπάθειες να εμφανιστεί σπιρτόζος και τσαχπίνης, και να έρθει «με φόρα», που λέει και η Τσαπανίδου.

Λέει, λοιπόν, και ξαναλέει μονότονα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα κάνει «προοδευτική διακυβέρνηση». Τα λέει από εδώ, τα λέει από εκεί, τα λέει και παραπέρα και η πιο πρόσφατη εκδοχή, ενώπιον της Σταματίνας Τσιμτσιλή, ήταν αυτή:

«Εμείς, λοιπόν, απευθύνουμε ένα ανοιχτό κάλεσμα σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις να δημιουργήσουμε μια κυβέρνηση ισχυρής, μακράς πνοής και πλατιάς συνεργασίας και ισχυρής απήχησης στην ελληνική κοινωνία, στη βάση ενός προγράμματος το οποίο θα έχει συμφωνηθεί και στο οποίο νομίζω ότι το πρώτο κόμμα θα βάλει τους όρους του».

Στο σημείο αυτό ήρθε το αναπόφευκτο ερώτημα, αν δηλαδή το σχέδιο και η πρόσκληση αφορά και τον Βαρουφάκη. Μία ημέρα νωρίτερα μας είχε παρουσιάσει τη «Δήμητρά» του, τη νέα αυτή εκδοχή του αναίτιου Grexit.

 «Δεν θέλω εκ των προτέρων να αποκλείσω κανέναν. Αυτό όμως το οποίο θέλω με έμφαση να τονίσω είναι ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να στηριχθεί μια κυβέρνηση: είτε με τη συμμετοχή κάποιου σε αυτή, είτε και με την ανοχή του» είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ως προς αυτά.

Λέει, λοιπόν, ο Τσίπρας ότι είτε θα φτιάξει κυβέρνηση συνεργασίας, είτε θα φτιάξει μια κυβέρνηση με την ανοχή κάποιας από τις «προοδευτικές» δυνάμεις και ότι αυτή θα έχει μακρά πνοή και θα είναι και ισχυρή.

Και ότι κατά τα άλλα, αυτό το μόρφωμα θα βασίζεται σε προγραμματικές συμφωνίες (όπως η προγραμματική συμφωνία με τον Καμμένο, άραγε;) και θα φροντίσει για το καλό και την ευημερία της χώρας.

Πιστεύει άραγε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτά είναι κουβέντες σοβαρές ή ότι κάποιος θα δει σε αυτά ένα σενάριο καλό και αισιόδοξο ώστε να στείλει τον Μητσοτάκη από εκεί που ήρθε και να ξαναζήσει την εμπειρία της αριστερής, τάχα προοδευτικής, διακυβέρνησης με σύστημα-πλημμύρα;

 Μάλλον δεν το πιστεύει ούτε ο ίδιος. Κάπως όμως πρέπει να κρύψει την πλήξη του.

Υπάρχει ένα απλό ερώτημα που σε βοηθάει να αξιολογείς πολιτικά πρόσωπα. Ας πούμε ότι έχεις ένα κοπάδι πρόβατα, αλλά πρέπει να κατέβεις στην πόλη για κάτι δουλειές. Σε ποιον θα αναθέσεις τη φύλαξη του; Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι περισσότεροι θα επέλεγαν τον Μητσοτάκη αντί του Τσίπρα.

Και επειδή το ποσοστό του Μητσοτάκη είναι υψηλό, εννοείται ότι ανάμεσα σε εκείνους που τον θεωρούν καταλληλότερο για πρωθυπουργό θα υπάρχουν και ψηφοφόροι που τον αντιπαθούν ή δεν θέλουν να τον βλέπουν μπροστά τους. Στην τελευταία δημοσκόπηση της Metron Analysis για «Το Βήμα» ο Μητσοτάκης υπερτερεί του Τσίπρα σε όλες τις σχετικές ερωτήσεις, ακόμα και σε εκείνη για τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και το ενδιαφέρον για τα προβλήματα των ανθρώπων. Τον κερδίζει, με ισχνό προβάδισμα και στην ερώτηση για την εξάρτηση από οικονομικά συμφέροντα. Κοινώς ο Τσίπρας χάνει από τον Μητσοτάκη ακόμα και στα πεδία που, εκ των πραγμάτων, θεωρούνται προνομιακά για τον ίδιο.

Δημοσκόπηση Metron Analysis: Στο 6,9% άνοιξε το προβάδισμα της ΝΔ Πατήστε εδώ

Αυτό βέβαια δεν είναι καινούργιο. Το ήξεραν στο ΣΥΡΙΖΑ από τη μέρα που ο Μητσοτάκης κέρδισε την εσωκομματική εκλογή στη ΝΔ. Για αυτό και η επικοινωνιακή στόχευση κατευθύνθηκε αποκλειστικά, σχεδόν με εμμονή, στην αποδόμηση του. Ο Μητσοτάκης δαιμονοποιήθηκε, του αποδόθηκε «καθεστώς», έγινε υβριστικό σύνθημα και τραγούδι, το όνομα της συζύγου του μπήκε στην πολιτική αντιπαράθεση, μέχρι και η αισθηματική σχέση του γιου του μπήκε στο μπλέντερ. Μη συζητήσουμε τώρα αν όλα αυτά είναι θεμιτά ή αθέμιτα. Ας πούμε ότι είναι μέσα στο παιχνίδι. Και όμως ο ίδιος, σε προσωπικό επίπεδο, αντέχει δημοσκοπικά ή, για να το πούμε πιο σωστά, υπερτερεί του Τσίπρα.

 Σε αυτό, βέβαια, έχουν συμβάλει και τα «συστημικά» μέσα ενημέρωσης, όμως, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν θα μπορούσαν να αντιστρέψουν την εικόνα. Μπορεί να ενίσχυσαν μία τάση, δεν την επέβαλαν. Τι ισχύει, λοιπόν. σε μεγαλύτερο βαθμό; Είναι το γκελ που κάνει ο Μητσοτάκης σε ένα κομμάτι των ψηφοφόρων και ειδικά στους κεντρώους ή η αδυναμία του Τσίπρα; Λογικά ισχύουν ισομερώς και τα δύο. Την ώρα που το αφήγημα περί επιτελικού κράτους δείχνει αποτυχημένο ή δεν ενδιαφέρει κανέναν, ο ίδιος ο Μητσοτάκης φαίνεται ότι πείθει, περισσότερο από τον Τσίπρα, μία κρίσιμη μάζα κεντρώων ψηφοφόρων η οποία συνομιλεί μαζί του, όχι με τη Νέα Δημοκρατία.

Και εδώ υπάρχει μία παραδοξότητα που λειτουργεί εις βάρος του ΣΥΡΙΖΑ: έστρεψε όλη την αντιπολιτευτική του στρατηγική πάνω στον Μητσοτάκη και στο τέλος οι αριθμοί των δημοσκοπήσεων τη διαψεύδουν κατηγορηματικά. Επιλέγοντας αυτή τη γραμμή, άφησε στην άκρη τα υπόλοιπα, κυρίως τον ψύχραιμο προγραμματικό λόγο. Και ο ίδιος ο Τσίπρας προσπάθησε (και προσπαθεί) να έχει τα πόδια σε δύο βάρκες. Από τη μία να εμφανίζεται ως μετριοπαθής που ωρίμασε και έμαθε από τα λάθη του και από την άλλη να συντηρεί έντονα στοιχεία που παραπέμπουν στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ.

Εκανε και ακόμα ένα λάθος: όταν παρουσιάζεις τον αντίπαλο ως δαίμονα που ευθύνεται για τα πάντα, ουσιαστικά ροκανίζεις τη δική σου αξιοπιστία και αναδεικνύεις το προγραμματικό έλλειμμα. Είναι στιγμές που νομίζεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να πει τίποτα άλλο πέρα από το «Μητσοτάκης».

 Ασφαλώς μπορεί σε ένα μήνα να τα διαβάζουμε όλα αυτά και να γελάμε αν οι δημοσκοπήσεις αποδειχθούν λανθασμένες ή ψευδείς -πείτε το όπως θέλετε. Ομως βλέποντας, σήμερα, τη ΝΔ να ανακτά τις απώλειες της, σκέφτεσαι ότι στην πραγματικότητα το κυβερνών κόμμα παίρνει πίσω τα χαμένα επειδή δεν υπάρχει κάποιος άλλος για να τα κρατήσει. Αλλωστε όταν η (οποιαδήποτε) αξιωματική αντιπολίτευση θέλει να γίνει κυβέρνηση, αυτό δεν μπορεί να συμβεί αν δεν πάρει ένα κομμάτι από τους ψηφοφόρους του αντιπάλου της.

Μπορεί να το κάνει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ; Σήμερα δείχνει δύσκολο ως αδύνατο.

 Πηγή: Protagon.gr

 

Γιατί μόνο οι δύο; Ποιος είναι αυτός που ορίζει ότι ο ελληνικός λαός θέλει να ακούσει αποκλειστικά τις απόψεις τους; Είναι δημοκρατικό όλο αυτό; Και μην ακούσω το επιχείρημα ότι αυτοί οι δύο, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, διεκδικούν την πρώτη θέση, άρα και την εξουσία στη χώρα, οπότε, αυτούς και μόνο θα ακούσεις τι λένε ελληνικέ λαέ, διότι μια τέτοια θέση είναι βαθιά αντιδημοκρατική, και οπωσδήποτε εκτός λογικής, αφού εκλογές δεν έχουν γίνει ακόμη. Να μου πεις, μετά την 21η Μαΐου, και εφόσον δεν έχει υπάρξει αυτοδυναμία κόμματος, αλλά αυτά τα δύο κόμματα ήταν πρώτο και δεύτερο, άρα ενόψει του δεύτερου γύρου, ενδιαφέρονται όλοι να πληροφορηθούν τις θέσεις του, να το καταλάβω. Αλλά μη μου λες εξ αρχής debate με Τσίπρα - Μητσοτάκη, διότι δεν στέκει ούτε πολιτικά ούτε ηθικά. Ελπίζω να έγινα κατανοητός...

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ",25/04/23

Δεν ανησυχεί ο Βελόπουλος

Συνομίλησα με πρόεδρο Κυριάκο (Βελόπουλο, σπεύδω να διευκρινίσω), σχετικά με την αναταραχή που προκάλεσαν οι αποφάσεις του σχετικά με την ανακατανομή των υποψηφιοτήτων νυν βουλευτών του. Πριν αναφέρω οτιδήποτε, οφείλω να ενημερώσω ότι τον πρόεδρο Κυριάκο, τον γνωρίζω από πολλών ετών, πριν ακόμη τον υιοθετήσει ο Γιώργος Καρατζαφέρης στον ΛΑΟΣ (μεγάλο «φυτώριο» τελικά το κόμμα του προέδρου Γιώργου). Είναι γάτος - θα τον χαρακτηρίσω με μια έκφραση του συρμού. Δύσκολα μπορείς να τον θεωρήσεις θύμα. Εξού και έσπευσε να προλάβει τα χειρότερα, πριν αυτά επισημοποιηθούν αργότερα και εκ των πραγμάτων θα ήταν αργά. Αυτό με άφησε να καταλάβω. Ηταν πεπεισμένος, αυτό συνήγαγα, ότι τρεις βουλευτές του ήταν διατεθειμένοι, δεν λέω έτοιμοι, να στηρίξουν ας πούμε, μια κυβέρνηση μειοψηφίας υπό τον πρόεδρο Κυριάκο (τον άλλο Κυριάκο, τον Μητσοτάκη). Και αποφάσισε να τους ντριμπλάρει και τους τρεις, με τη μία.

«Εγώ», μου είπε σε μια τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε, «δεν διέγραψα κανέναν, γιατί δεν είχα λόγο να τους διαγράψω. Τους τοποθέτησα σε άλλες εκλογικές περιφέρειες, από αυτές που είχαν εκλεγεί, όπως είχα δικαίωμα ως αρχηγός να κάνω, προκειμένου να βοηθήσουν το κόμμα από τις καινούργιες θέσεις που θα αγωνίζονταν. Εκείνοι γιατί είδαν κάτι εχθρικό σε αυτό, και παραιτήθηκαν; Οι δύο δηλαδή, η Αλεξοπούλου και ο Μυλωνάκης; Ειδικά ο δεύτερος, που βγήκε με δική μου στήριξη;».

Ποια είναι η συνέχεια σε όλο αυτό; Θα έχει συνέπειες για το κόμμα;

Ο ίδιος πιστεύει πως όχι. «Πάμε πολύ καλά και στη Βόρεια Ελλάδα πολύ καλύτερα. Δεν έχω την παραμικρή ανησυχία».

Θα δείξει δεν λένε, προκειμένου περί εκλογών; Θα δείξει λοιπόν...

Ο Σολτς, ο brόεδρος και τα όπλα

Η Γερμανία κατασκευάζει όπλα. Πολλά και διάφορα όπλα. Μια περίοδο μάλιστα η Ελλάδα ήταν προνομιακός αγοραστής γερμανικού εξοπλισμού, και αυτό είχε αποτυπωθεί διαχρονικά στο ελληνικό οπλοστάσιο. Η Γερμανία δεν είδε ποτέ με καλό μάτι τα τελευταία ανοίγματα της χώρας και προς άλλες αγορές, λ.χ. τη γαλλική πολεμική βιομηχανία η οποία φαίνεται να επικρατεί σε αυτό το ιδιαιτέρως ανταγωνιστικό πεδίο, των εξοπλισμών. Προς τι ο πρόλογος;

Για να επισημάνω τη χρονική συγκυρία της πρόσφατης επίσκεψης του «έλα με φόρα» brοέδρου στο Βερολίνο, στα γραφεία του κυβερνώντος SPD προς συνάντηση του καγκελαρίου Σολτς. Διάβασα με προσοχή τις μετέπειτα δηλώσεις του δικού μας (ο κύριος Σολτς το απέφυγε επιδεικτικά - και μάλιστα εξ όσων κατάλαβα, στον «έλα με φόρα» brόεδρο δεν παραχωρήθηκε ούτε η αίθουσα του κόμματος για δηλώσεις, στον δρόμο τις έκανε), αλλά δεν βρήκα πουθενά κάτι σχετικό. Σκέφτηκα ότι θα επρόκειτο περί κάποιας αβλεψίας ή παραλείψεως. Δεδομένου ότι ο αρχηγός (του ΣΥΡΙΖΑ) κατ' επανάληψιν έχει ταχθεί κατά των εξοπλισμών made in France, αλλά και γενικότερα με τα νταραβέρια με τη Γαλλία - δεν ψήφισε την ελληνογαλλική συμφωνία, δεν ψήφισε για Rafale, φρεγάτες κ.λπ.

Ούτω πως, θέλω να θέσω το ερώτημα, αν κατά τη συνάντηση του γερμανού καγκελαρίου με τον έλληνα αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συζητήθηκε αυτό το θέμα. Και αν ναι, υπάρχει κάτι που πρέπει να γνωρίζουμε; Κρίμα είναι να τα μάθουμε αργότερα από κανένα έγκυρο (λέμε τώρα...) Spiegel...

Μία απορία για το debate

Δεν ξέρω τι περιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ από τη διεξαγωγή των debate τα οποία απαιτεί να πραγματοποιηθούν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αλλά αν επιμένει με την ίδια συλλογιστική, νομίζω ότι έχει ήδη διαπράξει ένα σοβαρό φάουλ. Αναφέρομαι στην πρόταση που έχει διατυπώσει, και την οποία προβάλλει με κάθε τόπο: θέλει λοιπόν, σχηματικά το αναφέρω, μία τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ όλων των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων της απερχόμενης Βουλής (έξι κόμματα, έξι αρχηγοί), και μια τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ των αρχηγών ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.

Για το πρώτο σκέλος της πρότασης, μέχρι που θα μπορούσα κι εγώ να υπερθεματίσω, αρκεί βεβαίως να καθοριστούν κανόνες οι οποίοι θα μετατρέψουν τη συζήτηση σε ένα ενδιαφέρον τηλεοπτικό προϊόν και όχι έναν διάλογο κωφών ή μια ατέλειωτη παράθεση μπλα... μπλα... μπλα...

Για το δεύτερο σκέλος της πρότασης όμως, έχω την εξής απορία: γιατί μόνο οι δύο; Ποιος είναι αυτός που ορίζει ότι ο ελληνικός λαός θέλει να ακούσει αποκλειστικά τις απόψεις τους; Είναι δημοκρατικό όλο αυτό; Και μην ακούσω το επιχείρημα ότι αυτοί οι δύο, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, διεκδικούν την πρώτη θέση, άρα και την εξουσία στη χώρα, οπότε, αυτούς και μόνο θα ακούσεις τι λένε ελληνικέ λαέ, διότι μια τέτοια θέση είναι βαθιά αντιδημοκρατική, και οπωσδήποτε εκτός λογικής, αφού εκλογές δεν έχουν γίνει ακόμη. Να μου πεις, μετά την 21η Μαΐου, και εφόσον δεν έχει υπάρξει αυτοδυναμία κόμματος, αλλά αυτά τα δύο κόμματα ήταν πρώτο και δεύτερο, άρα ενόψει του δεύτερου γύρου, ενδιαφέρονται όλοι να πληροφορηθούν τις θέσεις του, να το καταλάβω. Αλλά μη μου λες εξ αρχής debate με Τσίπρα - Μητσοτάκη, διότι δεν στέκει ούτε πολιτικά ούτε ηθικά. Ελπίζω να έγινα κατανοητός...

Απάτη

Ευκαιρίας δοθείσης θέλω να ενημερώσω το φιλοθέαμον για τον θρήνο και τον κοπετό που έχει ξεσπάσει εντός του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το πώς θα μπορέσουν να ψηφίσουν οι νέοι στον β' γύρο των εκλογών, ο οποίος κατά τα φαινόμενα θα πραγματοποιηθεί στις 2 Ιουλίου. Τους υπολογίζουν σε 220.000, και απαιτούν να γίνουν ειδικά εκλογικά κέντρα στα νησιά ή δεν ξέρω πού αλλού για να ψηφίσουν τα παιδιά τα οποία θα εργάζονται ή θα διακοπάρουν. Είναι φανερό ότι οι συριζαίοι προσδοκούν πως και οι 220.000 χιλιάδες αυτοί ψηφοφόροι (πόθεν τους προέκυψε ότι είναι τόσοι δεν ξέρω, αλλά και δεν ενδιαφέρει επί του προκειμένου) θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, εξού και τους έπιασε ο πόνος να εξυπηρετηθούν τα παιδιά δι' αυτού του τρόπου. Με τα ειδικά εκλογικά τμήματα.

Φυσικά δεν γίνεται, δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, ειδικά τώρα που προκηρύχθηκαν οι εκλογές. Αλλά για να δούμε τι έγινε το 2019, με αυτά τα παιδιά. Τί-πο-τε δεν έγινε, απαντώ.

Ούτε ειδικά εκλογικά κέντρα, ούτε ειδικές εκλογικές καταστάσεις, ούτε παραμύθια. Κι ας πραγματοποιήθηκαν οι εκλογές στις 7 Ιουλίου, ντάλα καλοκαίρι, διότι ο brόεδρος είχε αναλάβει κάτι υποχρεώσεις, και δεν ήθελε να φανεί ανακόλουθος σε όσους είχε δεσμευτεί. Αδιαφόρησε δηλαδή για τα παιδιά, που δούλευαν στις παραλίες, γκαρσονάκια για το μεροκάματο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν έδινε δεκάρα για το αν θα ψήφιζαν ή όχι. Τώρα νοιάζεται.

Μα τι απάτη, σε όλα ρε παιδί μου. Ο,τι και να εξετάσεις από αυτά που εισηγούνται, προτείνουν, απαιτούν, πάντα θα βρεις κάτι από κάτω, που θα το επιβεβαιώσει...

Απώλεια

Εναν καλό φίλο της εφημερίδας, και προσωπικά δικό μου, τον Κύριο (με κάπα κεφαλαίο) Βασίλη Σαραντίτη, επιθυμώ να αποχαιρετήσω σήμερα, από αυτή εδώ τη θέση. Βαθιά δημοκράτης, προσηλωμένος σταθερά στις αρχές και τις αξίες της δημοκρατικής παράταξης ο Βασ. Σαραντίτης, που υπηρέτησε τη χώρα, ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ από ορισμένα σημαντικά κυβερνητικά πόστα (ταυτίστηκε, για την ακρίβεια, με το υπουργείο Ναυτιλίας), άφησε πίσω του παρακαταθήκη την προσωπική του πορεία στην πολιτική και τη νομική επιστήμη. Με τίμησε με τη φιλία του, και τον αποχαιρετώ με θλίψη, παρότι βέβαιος πως εκεί που πηγαίνει, θα «πέσει» σε καλά χέρια: τον περιμένει ο Γιώργος Κατσιφάρας, ο «κολλητός» του, με τον οποίο συμπορεύτηκαν επί πολλά χρόνια στην πολιτική και τη ζωή.

Θα (μας) λείψει το χιούμορ, η απλότητα, και η βαθιά του γνώση για όσα συνέβαιναν στα ενδότερα των έσω...

Ο κ. Ιωάννης Βαρουφάκης ξέρει ότι αυτήν τη φορά δεν θα του δοθεί η ευκαιρία για να εφαρµόσει το προφητικό του όραµα. «Προοδευτική» συγκυβέρνηση δεν πρόκειται να υπάρξει. Ούτε την πρώτη τού δόθηκε, θα µου πείτε, αλλά τουλάχιστον έκλεισε τις τράπεζες. Το µόνο που προσδοκά είναι µια θέση στη Βουλή για να µπορεί να περιφέρει τον ναρκισσισµό του χωρίς να αναλαµβάνει ευθύνες. Και η αλήθεια είναι ότι αν δεν είχε ρίξει στο τραπέζι τη «∆ήµητρα» και δεν είχε απειλήσει µε κλειστές τράπεζες, σήµερα, πρώτη ηµέρα της µεγάλης σαρακοστής των εκλογών, κανείς δεν θ’ ασχολιόταν µαζί του. Κι αυτό δεν το αντέχει η µεγάλη του ψυχή....

Από την  "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

 φαντάζοµαι το κουφάρι της θα έχει γίνει σκραπ. Το κουφάρι µιας ολόκληρης εποχής της χώρας. Τότε δεν είχαµε πιστωτικές κάρτες και φροντίζαµε µε τρυφερότητα τις δραχµές µας για να βγουν οι διακοπές. Τη «∆ηµητρούλα» τη θυµήθηκα ακούγοντας το εναλλακτικό σχέδιο του κ. Ιωάννου Βαρουφάκη για την οικονοµία. «∆ήµητρα», η θεά της ευφορίας της γης. Το χαϊδευτικό της, «∆ηµητρούλα». Αν τυπώσει και χαρτονοµίσµατα, ας χρησιµοποιήσει για υδατογράφηµα το σκαρί της αρχόντισσας του Αιγαίου.

Oταν µιλάµε για «προοδευτικές» συµµαχίες και προοδευτικές δυνάµεις, ο κ. Ιωάννης Βαρουφάκης και το κόµµα του ποζάρουν στην πρώτη γραµµή. Τι πιο προοδευτικό από έναν πολιτικό που θέλει να κλείσει τις τράπεζες επειδή έχουν αποτύχει και προφητεύει τη διάλυση του ευρώ; Τι πιο αντισυστηµικό. Ασχέτως αν ο ίδιος απεχθάνεται τον Τσίπρα, όσο τον απεχθάνεται και ο Τσίπρας. Το ερώτηµα είναι η χαµένη τιµή της λέξης «προοδευτικός». Σιγά τα ωά. ∆εν είναι η µόνη. Και όσοι υποστηρίζουν ότι ο εν λόγω κάνει ό,τι µπορεί για να µην µπει στη Βουλή, ας το σκεφτούν µια δεύτερη φορά. Απευθύνεται σε όσους δεν έχουν ζήσει την Ελλάδα στον καιρό της «∆ηµητρούλας». Και τους υπόσχεται µια κρουαζιέρα γεµάτη εκπλήξεις και αέναο ελληνικό καλοκαίρι. Αέρα θα δίνεις, αέρα θα παίρνεις. Τράπεζες δεν θα υπάρχουν για να τους χρωστάς.

Ο κ. Ιωάννης Βαρουφάκης ξέρει ότι αυτήν τη φορά δεν θα του δοθεί η ευκαιρία για να εφαρµόσει το προφητικό του όραµα. «Προοδευτική» συγκυβέρνηση δεν πρόκειται να υπάρξει. Ούτε την πρώτη τού δόθηκε, θα µου πείτε, αλλά τουλάχιστον έκλεισε τις τράπεζες. Το µόνο που προσδοκά είναι µια θέση στη Βουλή για να µπορεί να περιφέρει τον ναρκισσισµό του χωρίς να αναλαµβάνει ευθύνες. Και η αλήθεια είναι ότι αν δεν είχε ρίξει στο τραπέζι τη «∆ήµητρα» και δεν είχε απειλήσει µε κλειστές τράπεζες, σήµερα, πρώτη ηµέρα της µεγάλης σαρακοστής των εκλογών, κανείς δεν θ’ ασχολιόταν µαζί του. Κι αυτό δεν το αντέχει η µεγάλη του ψυχή.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 25/04/23

Δεν ξέρω αν στον ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνονται σε ποια αδιέξοδα έχει οδηγηθεί η πολιτική τους. Ο Τσίπρας κάτι έχει καταλάβει, γι' αυτό ενστικτωδώς υποστηρίζει ότι διεκδικεί την κανονικότητα και περισσότερη Ευρώπη. Κανονικότητα με τις δικές του πολιτικές προτεραιότητες, από τη μια την υποστήριξη εστιών ανομίας κι από την άλλη υπονόμευσης της πολιτικής του Μνημονίου που ο ίδιος υπηρέτησε, δεν μπορεί να υπάρξει. Αλλωστε κάνει ό,τι μπορεί για να υπονομεύσει την κανονικότητα που υπόσχεται. Χθες, πάλι, ο ΣΥΡΙΖΑ, διά της εκπροσώπου του Πόπης Τσαπανίδου, ξανάρχισε το γνωστό βιολί της αμφισβήτησης των δημοσκοπήσεων - προκαλώντας την αντίδραση του Συλλόγου Εταιρειών Δημοσκόπησης και Ερευνας Αγοράς, που υπεραμύνονται της δουλειάς τους και των μεθόδων τους. Είναι μια κίνηση χωρίς νόημα - όπως δεν έχει νόημα κάθε αμφισβήτηση της εκλογικής διαδικασίας, οι δημοκρατικές εγγυήσεις για τη διεξαγωγή της οποίας είναι αδιαμφισβήτητες, ο Τσίπρας που έχει κι ο ίδιος προκηρύξει εκλογές τις ξέρει καλά....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 25/04/23

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου και τη δημοσίευση των πρώτων δημοσκοπήσεων, προκύπτει αυτό που λογικά εικάζαμε, όσοι κάναμε προβλέψεις επί των πολιτικών εξελίξεων. Τα όποια κύματα δυσαρέσκειας για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, για παραλείψεις υπεσχημένων (όπως, π.χ., η εξομάλυνση της ζωής και η αστυνόμευση στα πανεπιστήμια) ή για κρίσεις (όπως αυτή που έφερε το τρομερό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη), σε μεγάλο βαθμό υποχωρούν όταν οι ψηφοφόροι έρχονται αντιμέτωποι με τον ρεαλισμό των εναλλακτικών λύσεων που προτείνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.


Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ένα κόμμα διαμαρτυρίας, ένα συνονθύλευμα επιτηδευμένα δυσαρεστημένων που, υπό την ομπρέλα της Αριστεράς, στεγάζει διάφορες φιλοδοξίες που αδυνατούν να συγκροτήσουν ολοκληρωμένη κυβερνητική πρόταση. Είναι εντυπωσιακό πόσο στάσιμη είναι η προσέγγιση της πολιτικής από αυτό το κόμμα: στηρίζεται στη μιντιακή παρουσία του προέδρου του, Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος έχει μετατρέψει την εκτός του ΚΚΕ Αριστερά σε προσωπικό του μηχανισμό, με αδόμητες προτάσεις που ολοφάνερα οδηγούν σε αδιέξοδο.

Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει πολύ με τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015. Αλλά η κοινωνία δεν έχει τα ίδια αιτήματα με το 2015. Τότε, η πλειοψηφία των πολιτών είχε πειστεί από τη δημαγωγία των λαϊκιστών ότι η αποκατάσταση του επιπέδου της ζωής που χάθηκε λόγω της χρεοκοπίας και των υποχρεωτικών μεταρρυθμίσεων στις οποίες μας υποχρέωναν τα Μνημόνια ήταν θέμα πολιτικής βούλησης των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Η περιπέτεια του 2015, που λίγο έλειψε να οδηγήσει σε μια καταστροφή, κατέληξε σε ένα τρίτο Μνημόνιο και στη διαχείριση υπό επιτροπεία μιας οικονομίας σε ύφεση, πλήττοντας ακόμα και αυτούς που την είχαν ψηφίσει και, τελικά, την αποδοκίμασαν.

Κατά συνέπεια, πρώτο μέλημα των πολιτών που δεν θέλουν άλλες περιπέτειες είναι να μην επιστρέψουν στα αποτυχημένα πειράματα του πρόσφατου παρελθόντος. Πολύ περισσότερο που η αμφιταλάντευση των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για την πιθανότητα δημιουργίας κυβέρνησης ηττημένων μοιάζει με σενάριο χωρίς νόημα ακυβερνησίας. Η ακοστολόγητη παροχολογία του Τσίπρα σε συνδυασμό με την εξαγγελία ανατροπής εκ μέρους του Βαρουφάκη θα ήταν καταστροφική - και αυτό οι πολίτες το ξέρουν καλά. (Η δημοσκοπική καθήλωση και του ΠΑΣΟΚ είναι ένδειξη επιφύλαξης απέναντι στη νεφελωδώς αδιευκρίνιστη στάση την επόμενη ημέρα του Νίκου Ανδρουλάκη)



Δεν ξέρω αν στον ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνονται σε ποια αδιέξοδα έχει οδηγηθεί η πολιτική τους. Ο Τσίπρας κάτι έχει καταλάβει, γι' αυτό ενστικτωδώς υποστηρίζει ότι διεκδικεί την κανονικότητα και περισσότερη Ευρώπη. Κανονικότητα με τις δικές του πολιτικές προτεραιότητες, από τη μια την υποστήριξη εστιών ανομίας κι από την άλλη υπονόμευσης της πολιτικής του Μνημονίου που ο ίδιος υπηρέτησε, δεν μπορεί να υπάρξει.

Αλλωστε κάνει ό,τι μπορεί για να υπονομεύσει την κανονικότητα που υπόσχεται. Χθες, πάλι, ο ΣΥΡΙΖΑ, διά της εκπροσώπου του Πόπης Τσαπανίδου, ξανάρχισε το γνωστό βιολί της αμφισβήτησης των δημοσκοπήσεων - προκαλώντας την αντίδραση του Συλλόγου Εταιρειών Δημοσκόπησης και Ερευνας Αγοράς, που υπεραμύνονται της δουλειάς τους και των μεθόδων τους. Είναι μια κίνηση χωρίς νόημα - όπως δεν έχει νόημα κάθε αμφισβήτηση της εκλογικής διαδικασίας, οι δημοκρατικές εγγυήσεις για τη διεξαγωγή της οποίας είναι αδιαμφισβήτητες, ο Τσίπρας που έχει κι ο ίδιος προκηρύξει εκλογές τις ξέρει καλά.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πού πάνε τα πράγματα. Κι αντί να αποστρέφεσαι την πραγματικότητα, καλό θα ήταν να έχεις εγκαίρως φτιάξει τις συνθήκες για να σε συμπεριλαμβάνει. Τώρα είναι πολύ αργά.

Συνεχίζονται οι μεταγραφές χωρίς έρμα από τον Αλέξη Τσίπρα, στο πλαίσιο της ενίσχυσης των ψηφοδελτίων του. Είναι ανέμπνευστες και κουρασμένες. Στην ουσία, επιβραβεύει πρόσωπα που στο παρελθόν στήριξαν και ενίσχυσαν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια άνευ αρχών αντιπολίτευση, χωρίς οι προσωπικότητες που μεταγράφονται να βρίσκονται στον αξιακό πυρήνα της Αριστεράς. Στην ουσία, είναι η προέκταση της στρατηγικής Γεωργούλη. Μην ξεχνάει ότι κάθε επιλογή έχει συνέπειες.

Φτηνιάρικες καταγγελίες

Από ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ μαθαίνω ότι στην Αθήνα συναντήθηκαν τα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (ΔΟΔ) και, σε συνεργασία με τα ελληνικά σωματεία του Τύπου, κατέληξαν σε συμπεράσματα για τα οποία εξέδωσαν ψηφίσματα. Ενα από τα ψηφίσματα αυτά αφορά «φαινόμενα περιορισμού της ελευθερίας του Τύπου ανά τον κόσμο, αλλά και στην Ελλάδα, η όποια εμφανίζει σημαντική υποχώρηση σύμφωνα με τις (σχετικές) εκθέσεις». Αντε πάλι.

Αυτό, ωστόσο, που συνεχίζει να με εκπλήσσει περισσότερο είναι οι διαμαρτυρίες επειδή δεν έχει αποδώσει καρπούς η έρευνα για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ, που καταγράφηκαν σε ψήφισμα - έκκληση στην Αστυνομία να βρει τους ενόχους. Είναι σημαντικό να βρεθούν οι δολοφόνοι του Καραϊβάζ. Αλλά γενικώς η φράση «ο δημοσιογραφικός κόσμος απαιτεί να βρεθούν οι ένοχοι» δεν είναι λογική φράση δημοσιογράφων. Ούτε μπορεί να συνδέεται η συγκεκριμένη υπόθεση με τον «τερματισμό της ατιμωρησίας», που η ΔΟΔ απαιτεί από τις κυβερνήσεις όλης της Γης. Αν ξέρουν ότι υπάρχει μεθόδευση ατιμωρησίας εδώ, ας την καταγγείλουν. Το να συνδέουν τη συγκεκριμένη υπόθεση, γενικώς και αορίστως, με μια παγκόσμια γενίκευση είναι κουτοπονηριά συνδικαλιστών που κάνουν φτηνιάρικη και χυδαία αντιπολίτευση.

"ΤΑ ΝΕΑ", 25/04/23

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΥΧΟΓΙΟΥ
 
Φαίνεται κατανοητό το αίτημα του κ. Τσίπρα για αποκλειστική, οι δυο τους μόνο, «τηλεοπτική μονομαχία» με τον κ. Μητσοτάκη: δεύτερο κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, η απόσταση από τη ΝΔ δεν είναι τεράστια, προσπαθεί να την καλύψει. Αν γίνει ακόμη δευτερότερο επειδή το debate δεν θα του βγει, οπωσδήποτε θα παραμείνει δεύτερο, το τρίτο βρίσκεται σε απόσταση ασφαλείας. Άρα δεν έχει τίποτα να χάσει.

Μοιάζει κατανοητό - είναι όμως δικαιολογημένο; Δεν είναι υπέρ της απλής αναλογικής και των κυβερνήσεων συνεργασίας ο Αλέξης Τσίπρας; Γιατί λοιπόν επιχειρεί να δημιουργήσει δικομματικό -ή μάλλον, προσωπικό- δίλημμα στους ψηφοφόρους; Γιατί δηλώνει ότι δεν θα συμμετάσχει σε «κυβέρνηση ηττημένων» - όρο που ο ίδιος εισήγαγε;

Όπως επισήμανε ο κ. Τσακαλώτος, «κυβέρνηση του 48%-49%, δεν την λες και κυβέρνηση ηττημένων». Ο κ. Δραγασάκης δήλωσε ότι, ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δεύτερο κόμμα, «θα διερευνηθεί η περίπτωση να υπάρξει κυβέρνηση». Γιατί ο κ. Τσίπρας επιμένει ότι μόνο αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα, θα συμμετάσχει σε κυβέρνηση;

Φαινομενικώς, για τους ίδιους λόγους που ζητά προσωπική αντιπαράθεση με τον πρωθυπουργό: για να ενισχύσει την προεκλογική του θέση. Αλλά ίσως δεν είναι μόνο αυτό: αν δεν είναι πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση συνεργασίας θα είναι δώρο άδωρο για τον ίδιο, δεν θα υπάρχει ούτε πολιτική ούτε ηθική βάση να γίνει πρωθυπουργός, ανεξάρτητα από το ποια κόμματα θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Τον συμφέρουν νέες εκλογές για να πιεστούν τα μικρότερα κόμματα και να αναστηθεί από τις στάχτες του ο παλιός καλός δικομματισμός, με τον ίδιο να είναι το ένα σκέλος του.

Αν ο κ. Τσίπρας πράγματι πίστευε στην απλή αναλογική και στις κυβερνήσεις συνεργασίας θα είχε ήδη καταθέσει πρόταση για επαναφορά της απλής αναλογικής από την επόμενη βουλή.

Θέλει κυβερνήσεις συνεργασίας μόνο για να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός και να διαλύσει τα συνεργαζόμενα κόμματα, όπως έκανε με τους «Ανεξάρτητους Έλληνες» του Πάνου Καμμένου, ενσωματώνοντας στον ΣΥΡΙΖΑ ακροδεξιούς βουλευτές που ήθελαν να εξασφαλίσουν την πολιτική τους σταδιοδρομία - εξαγοράζοντάς τους επί της ουσίας.


Ο κ. Τσίπρας επιθυμεί βαθύτατα τον δικομματισμό, όσο πιο πολωτικό, οξύ και τοξικό γίνεται, γιατί μόνο έτσι γνωρίζει να πολιτεύεται, γιατί μόνο αυτή θεωρεί σωστή και άξια πολιτική. Θέλει την «τηλεοπτική μονομαχία» για να κατοχυρωθεί ότι οι εκλογές συνίστανται στο οξύ δίλημμα «Τσίπρας ή Μητσοτάκης», όπως τριάντα χρόνια πριν ήταν «Παπανδρέου ή Μητσοτάκης».

Δεν υπάρχει κανείς λόγος, νομίζω, να αποδεχθούμε ότι αξίζει να γυρίσουμε, τριάντα χρόνια πίσω.

Την ίδια στιγμή που ο αρχηγός πηγαίνει να υποβάλει τα σέβη του στην καγκελαρία και να αιτηθεί της εύνοιάς της, στην Αθήνα, ένα βαρύ όνομα του ΣΥΡΙΖΑ κάνει μία δήλωση που ανατρέπει πλήρως την προηγούμενη θέση του αρχηγού του: ο Γιάννης Δραγασάκης είπε ξεκάθαρα και χωρίς περικοκλάδες ότι και ως δεύτερο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρήσει να σχηματίσει κυβέρνηση. Και μαζί και Τσακαλώτος. Ο Δραγασάκης ομολόγησε έτσι δημόσια αυτό που πήγε να πετύχει ο Τσίπρας στο Βερολίνο. Αλλο που μετά τα ξαναγύρισαν γιατί προκλήθηκε αντίδραση. Ομως, ΣΥΡΙΖΑ είναι, ό,τι θέλουν λένε και ξελένε... Οπότε, έχουμε πλέον φύγει και επισήμως από τις επίμονες αυταπάτες της βεβαιότητας μιας δεύτερης Κυριακής και είμαστε ένα ακόμα βήμα πιο κοντά στον σχηματισμό κυβέρνησης από την πρώτη Κυριακή, όπως εδώ και μήνες από εδώ υποστηρίζεται....

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 24/04/23

ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Π. ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Συνοπτικά, θα μπορούσε να τεθεί και ως εξής: «Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;». Με την προεκλογική εκστρατεία να βρίσκεται ήδη στο κόκκινο και τον... σπουδαίο ηθοποιό και, πάνω απ' όλα, σπουδαίο άνθρωπο, Γεωργούλη, να του έχει βάλει κυριολεκτικά φωτιά που δεν λέει να σβήσει, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας είπε να... επεκτείνει τον προεκλογικό αγώνα του πέραν των συνόρων. Και πήρε την άγουσα για το (ουσιαστικό πολιτικό παζάρι στο) Βερολίνο. Οχι για να κυνηγήσει ψήφους αποδήμων. Αυτά είναι για να 'χουμε να λέμε: και συριζαίους Βερολίνου είχε στο πρόγραμμα και γερμανική Αριστερά, αλλά για... ξεκάρφωμα. Δηλαδή, για να γίνει πιο σαφές, δεν μιλάμε για ταξίδι για την προεκλογική εκστρατεία και ας γίνεται την ώρα που αυτή έχει πια πάρει φωτιά. Πρόκειται για ταξίδι επικεντρωμένο στη... μετεκλογική εκστρατεία του Τσίπρα. Και το αντικείμενό του, ένα και μόνο: η γερμανική (συνεπώς και ευρωπαϊκή) εύνοια στο ενδεχόμενο κυβέρνησης συνασπισμού υπό τον ΣΥΡΙΖΑ στη, σαφώς επικρατέστερη, περίπτωση που αυτός έρθει δεύτερο κόμμα και αν η ΝΔ δεν θα έχει καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση.

Ο Τσίπρας πήγε στο Βερολίνο για έναν λόγο: για να δει τον Σολτς στο «άνετο» περιβάλλον των κομματικών του γραφείων (καθώς δεν συναντά ομόλογό του) για να πάρει το πράσινο (κυριολεκτικά και μεταφορικά εν προκειμένω) της Γερμανίας για μία τέτοια κυβέρνηση, ή, στο άλλο ενδεχόμενο, για μία «μεγάλη συγκυβέρνηση», αλλά ασφαλώς άνευ Μητσοτάκη. Κάτι αντίστοιχο είχε πράξει λίγο καιρό από πριν τις εκλογές που τον έκαναν για πρώτη φορά πρωθυπουργό, όταν επισκεπτόταν στο γραφείο του τον Σόιμπλε. Τότε, δεν είχε πάει στη Μέρκελ. Ηταν μία μέρα με ψιλό χιόνι στη γερμανική πρωτεύουσα και η επίσκεψή του στο υπουργείο Οικονομικών πραγματοποιήθηκε τότε ακόμα σε συνθήκες «μαντάμ Μέρκελ γκόου χομ», ενώ το περιεχόμενό της ουδέποτε δημοσιοποιήθηκε επαρκώς από τις δύο πλευρές. 

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία: πριν καν φτάσουμε στην αδυναμία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας, η τότε «τρόικα» είχε τινάξει ήδη στον αέρα την κυβέρνηση Σαμαρά με την άρνηση της τελευταίας αξιολόγησης, την οποία λίγο πριν φερόταν ότι θα ολοκλήρωνε θετικά. Και η γνωστή (αλλά με ακόμα εντελώς μυστηριώδη κίνητρα και τρόπο) διαρροή του λεγόμενου «μέιλ Χαρδούβελη» έδινε τη χαριστική βολή ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο του Τσίπρα προς την εξουσία.

Επιστρέφοντας όμως στο σήμερα, την ίδια στιγμή που ο αρχηγός πηγαίνει να υποβάλει τα σέβη του στην καγκελαρία και να αιτηθεί της εύνοιάς της, στην Αθήνα, ένα βαρύ όνομα του ΣΥΡΙΖΑ κάνει μία δήλωση που ανατρέπει πλήρως την προηγούμενη θέση του αρχηγού του: ο Γιάννης Δραγασάκης είπε ξεκάθαρα και χωρίς περικοκλάδες ότι και ως δεύτερο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρήσει να σχηματίσει κυβέρνηση. Και μαζί και Τσακαλώτος. Ο Δραγασάκης ομολόγησε έτσι δημόσια αυτό που πήγε να πετύχει ο Τσίπρας στο Βερολίνο. Αλλο που μετά τα ξαναγύρισαν γιατί προκλήθηκε αντίδραση. Ομως, ΣΥΡΙΖΑ είναι, ό,τι θέλουν λένε και ξελένε... Οπότε, έχουμε πλέον φύγει και επισήμως από τις επίμονες αυταπάτες της βεβαιότητας μιας δεύτερης Κυριακής και είμαστε ένα ακόμα βήμα πιο κοντά στον σχηματισμό κυβέρνησης από την πρώτη Κυριακή, όπως εδώ και μήνες από εδώ υποστηρίζεται.


Δεν ξέρουμε τι είπε ο Σολτς στον Τσίπρα. Και ούτε και θα μάθουμε. Πάντως, η ουσία είναι ότι η προτίμηση των Γερμανών στον ίδιο και στο κόμμα του έναντι της λεγόμενης «Δεξιάς» στην Ελλάδα, είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη - έχει πιστοποιηθεί πολλάκις. Και μάλιστα, αυτό επί γερμανικής Δεξιάς. Οχι τώρα, που είναι και περίπου ιδεολογικά ομογάλακτοι... Οπως περίπου θα το έθετε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, «έξω πάνε καλά». Κι αυτό κάπως τους ησυχάζει όταν δεν πάνε καλά μέσα. Αλλά υπάρχει και το Βερολίνο...

"ΤΑ ΝΕΑ", 24/04/23

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΠΑ

Οταν ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε στην έξοδο του «Βίλι Μπραντ Χάους» για τη δήλωσή του στους έλληνες δημοσιογράφους, ο Ολαφ Σολτς ήταν ήδη καθ' οδόν προς την Καγκελαρία. Από την κοινή συνάντησή τους την Παρασκευή 21.04.23 στα κεντρικά γραφεία του SPD στη συμβολή των δρόμων Στρέσεμαν και Βιλχελμστράσε, κυκλοφόρησε μόνον η φωτογραφία-πειστήριο της συνάντησης. Από το SPD δεν εκδόθηκε ανακοίνωση, ο Σολτς δεν είναι ούτε πρόεδρος ούτε αντιπρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Τα κεντρικά του SPD προσέφεραν μόνον τον χώρο της συνάντησης, η οποία λόγω πρωτοκόλλου δεν μπορούσε φυσικά να γίνει στην καγκελαρία του Βερολίνου.

Η «άτυπη» συνάντηση μίας και πλέον ώρας του γερμανού καγκελάριου με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ είχε πολλαπλά μηνύματα, προς δύο τουλάχιστον κατευθύνσεις: στο σκέλος της πολιτικής συμμαχιών ένα μήνα πριν από τις εκλογές στην Ελλάδα αφενός και αφετέρου στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, όπως τα ελληνοτουρκικά.

Οι σχέσεις με τους ευρωσοσιαλιστές

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι ανήκει στην ομάδα της Αριστεράς, έχει στάτους παρατηρητή στην ευρωπαϊκή σοσιαλιστική ομάδα, επιδιώκει σταθερά την καλλιέργεια των σχέσεών του με τη σοσιαλδημοκρατική ευρωπαϊκή οικογένεια, κύριος πυλώνας της οποίας είναι το γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.

H αριστερή πτέρυγα του SPD είχε δείξει στο παρελθόν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις σχέσεις με τον Τσίπρα, τον Νοέμβριο του 2018 η τότε πρόεδρος του SPD, Αντρέα Νάλες, είχε καλέσει τον πρωθυπουργό Τσίπρα στο Βερολίνο σε ευρωπαϊκή εκδήλωση του SPD.

Στη γενικότερη βελτίωση των σχέσεων με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα είχε συμβάλει ενεργά ο πρώην πρέσβης της Γερμανίας στην Αθήνα, Γιενς Πλέντνερ, ο οποίος είναι σήμερα διπλωματικός σύμβουλος του καγκελάριου Ολαφ Σολτς.

Το τρίγωνο ΠΑΣΟΚ - SPD - ΣΥΡΙΖΑ

Μολονότι το αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ στη Γερμανία είναι η μετακομμουνιστική Αριστερά, ο Αλέξης Τσίπρας εκμεταλλεύεται το κενό που υπήρξε στις σχέσεις του ΠΑΣΟΚ με το SPD. Μετά την περίοδο του Κώστα Σημίτη, οι στενές σχέσεις του οποίου με τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία βοήθησαν και στην ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ, ακολούθησε μία μακρά φάση αποξένωσης έως και σύγκρουσης με τον Γιώργο Παπανδρέου πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, η οποία για το SPD είχε περιέλθει σε αχρησία. Μικρή επαναπροσέγγιση υπήρξε στη σύντομη περίοδο Ευάγγελου Βενιζέλου το 2013 με τον τότε πρόεδρο του SPD Ζίγκμαρ Γκάμπριελ.

Μετά τη συνάντησή του με τον Σολτς, ο Τσίπρας είπε ότι του μετέφερε «την ανάγκη συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων, τόσο σε κάθε χώρα ξεχωριστά όσο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ειδικά σε μια περίοδο κατά την οποία η Δεξιά συνεργάζεται σε κάποιες χώρες με την Ακροδεξιά και αυτό αποτελεί μια μεγάλη απειλή για την Ευρώπη». Πρόσθεσε επίσης ότι «οι εκλογές στην Ελλάδα είναι μια τέτοια μάχη, ανάμεσα στην πρόοδο και στη συντήρηση, η αλλαγή που θα έρθει στην Ελλάδα θα είναι μια σημαντική εξέλιξη για όλη την Ευρώπη». Αποδέκτης του μηνύματος αυτού είναι το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του Νίκος Ανδρουλάκης. Ανομολόγητη προσδοκία είναι να ασκηθεί και μέσω του Βερολίνου πίεση στον Ανδρουλάκη.

Το ελληνο-γερμανο-τουρκικό τρίγωνο

Μία συνάντηση με τον καγκελάριο της Γερμανίας δεν μπορούσε παρά να έχει και μία σημαντική διάσταση εξωτερικής πολιτικής. Ειδικά σε ό,τι αφορά τις σχέσεις με την Τουρκία, σύμφωνα με τη δήλωση Τσίπρα, είπε στον Σολτς ότι «πρέπει να προχωρήσουμε σε μια νέα ευρωτουρκική ατζέντα, η οποία να περιλαμβάνει και την ελληνοτουρκική θετική ατζέντα, με σαφείς όμως κόκκινες γραμμές και την προοπτική της επίλυσης των διαφορών μας στη Χάγη». Το επιτελείο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ διευκρίνισε στα «ΝΕΑ» ότι προσφυγή στη Χάγη αφορά την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ.

Οι θέσεις των κομμάτων εξουσίας της Ελλάδας για τα ελληνοτουρκικά έχουν ιδιαίτερη σημασία για το Βερολίνο. Η Γερμανία είχε αναλάβει ρόλο πυροσβέστη τόσο στην ελληνοτουρκική κρίση του 2020 με την παρέμβαση της καγκελαρίου Μέρκελ, όσο και στην τελευταία όξυνση που είχε πυροδοτήσει η επιθετική ρητορική του Ερντογάν και της Αγκυρας πριν απ' τους καταστροφικούς σεισμούς στη νοτιοανατολική Τουρκία.

Καθοριστικό ρόλο στη σημερινή ύφεση στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών έπαιξε ο σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του καγκελάριου Σολτς, Γενς Πλέτνερ. Ενεργοποίησε το μοντέλο των τριμερών επαφών, με τους διπλωματικούς συμβούλους του έλληνα πρωθυπουργού Αννα-Μαρία Μπούρα και του τούρκου προέδρου Ιμπραΐμ Καλίν. Η τριμερής συνάντηση που οργάνωσε ο Πλέτνερ στις 18 Δεκεμβρίου στα γραφεία της γερμανικής αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες ήταν το πρώτο βήμα αποκλιμάκωσης της έντασης ενόψει των εκλογών σε Τουρκία και Ελλάδα, η οποία ενισχύθηκε μετά τους σεισμούς.

Επισήμως η θέση της Γερμανίας είναι η επίλυση των διαφορών στη βάση του Διεθνούς Δικαίου. Η «θετική ατζέντα στα ελληνοτουρκικά», στην οποία αναφέρθηκε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ακούγεται σίγουρα ενδιαφέρουσα στην Καγκελαρία του Βερολίνου. Ζητούμενο παραμένει, εάν και σε ποιο βαθμό θα μπορέσει να ασκήσει και επιρροή στην Αγκυρα. Σε κάθε περίπτωση, για τις γερμανικές κυβερνήσεις τόσο την προηγούμενη της Μέρκελ, όσο και τη σημερινή του Σολτς, ο Τσίπρας έχει εγγράψει θετική παρατακαθήκη με τη Συμφωνία των Πρεσπών που έλυσε τη μακροχρόνια διένεξη με τη Βόρεια Μακεδονία.

Περίπου 30 κομάντος, αλεξιπτωτιστές είχαν εκπαιδευθεί κάτω από μεγάλη μυστικότητα στο Μεγάλο Πεύκο, στην απομάκρυνση ομογενών, στην ένοπλη προστασία του κομβόι που θα τους μεταφέρει έξω από τη χώρα. Τελικά δεν χρειάστηκε να πάνε και οι 30. Πήγαν μόνον 13 κομάντος των Ειδικών Δυνάμεων με βαρύ οπλισμό και αποστολή κυρίως τη φρούρηση των μεταγωγικών αεροσκαφών και την προστασία των ομογενών που πλησιάζουν σε αυτά. Αλλωστε ούτε τα μεταγωγικά αλλά ούτε και οι κομάντος πρόκειται να εμπλακούν σε μάχες. ...

Από "ΤΑ ΝΕΑ" (Κύριο+εσωτερικό θέμα)

"ΤΑ ΝΕΑ", 24/04/23

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΧΑΣΑΠΟΠΟΥΛΟΥ

Η επιχείρηση σωτηρίας των ελλήνων εγκλωβισμένων και άλλων ευρωπαίων πολιτών από το χάος του Σουδάν βρισκόταν σε εξέλιξη χθες το βράδυ, με γαλλικό «κλειδί». Οι οκτώ πρώτοι Ελληνες, ανάμεσά τους και οι δύο τραυματίες, η μεταφορά των οποίων αποτελούσε άμεση προτεραιότητα για την Αθήνα, είχαν αναχωρήσει νωρίτερα χθες το απόγευμα με γαλλικό αεροπλάνο για το Τζιμπουτί και είναι πλέον ασφαλείς, ενώ είχε προγραμματιστεί η μετακίνηση άλλων 12 Ελλήνων που είχαν συγκεντρωθεί στη γαλλική πρεσβεία στο Χαρτούμ.

Την ώρα που χθες το απόγευμα απογειώνονταν από το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας τα δύο μεταγωγικά αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας (C-130 και C27J) με προορισμό το Ασουάν, στη δυτική όχθη του Νείλου, στον Νότο της Αιγύπτου, οι εξελίξεις από το εμπόλεμο Σουδάν ήταν άκρως ανησυχητικές. 

Το γαλλικό κομβόι που μετέφερε εγκλωβισμένους από τη γαλλική πρεσβεία του Χαρτούμ σε ασφαλέστερα μέρη χτυπήθηκε, όπως μεταδόθηκε, από τις αντιμαχόμενες φατρίες. Στη γαλλική πρεσβεία όμως είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται και Ελληνες περιμένοντας και αυτοί να απομακρυνθούν μαζί με τους Γάλλους. Πέρασε αρκετή ώρα ανησυχίας έως ότου διασταυρωθεί πως στο κομβόι που χτυπήθηκε δεν υπήρχαν Ελληνες. Ωστόσο, το αυτοκίνητο του μητροπολίτη Νουβίας, Σάββα, και της συνοδείας του ενώ κατευθυνόταν προς τη γαλλική πρεσβεία δέχθηκε πυρά και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη μητροπολιτική έδρα.

Η κατάσταση στο Σουδάν είναι άκρως επικίνδυνη, όπως συμβαίνει σε εμφύλιες συρράξεις. Δεν υπάρχει ένα ενιαίο μέτωπο ώστε κάποιοι να προφυλαχθούν, αλλά οι μάχες διεξάγονται παντού. Τα ρωσικής κατασκευής αεροσκάφη βομβαρδίζουν όπου νομίζουν πως υπάρχουν αντίπαλες ομάδες, αδιαφορώντας για τον άμαχο πληθυσμό. Το υπουργείο Εξωτερικών, σε συνεργασία με το υπουργείο Αμυνας, κατόπιν εντολής του Κυριάκου Μητσοτάκη, έστειλε αεροσκάφη και προσωπικό (ιατρικό και στρατιωτικό) στη γειτονική του Σουδάν Αίγυπτο. Ολα ήταν έτοιμα για τη μεταφορά των εγκλωβισμένων ομογενών στην Ελλάδα.

Μόλις ξεκίνησαν οι αιματηρές συγκρούσεις στο Σουδάν, άρχισε από το ΓΕΕΘΑ να ετοιμάζεται το σχέδιο «Κόσμος», της απομάκρυνσης δηλαδή των Ελλαδιτών και των Κυπρίων που είχαν εγκλωβιστεί στην ταραγμένη αυτή αφρικανική χώρα. 

Περίπου 30 κομάντος, αλεξιπτωτιστές είχαν εκπαιδευθεί κάτω από μεγάλη μυστικότητα στο Μεγάλο Πεύκο, στην απομάκρυνση ομογενών, στην ένοπλη προστασία του κομβόι που θα τους μεταφέρει έξω από τη χώρα. Τελικά δεν χρειάστηκε να πάνε και οι 30. Πήγαν μόνον 13 κομάντος των Ειδικών Δυνάμεων με βαρύ οπλισμό και αποστολή κυρίως τη φρούρηση των μεταγωγικών αεροσκαφών και την προστασία των ομογενών που πλησιάζουν σε αυτά. Αλλωστε ούτε τα μεταγωγικά αλλά ούτε και οι κομάντος πρόκειται να εμπλακούν σε μάχες. 

Το γενικό πρόσταγμα εξάλλου δεν το είχε το ΓΕΕΘΑ, ούτε καν το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, αλλά το υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο σε συνεργασία με άλλες χώρες θα προχωρούσαν στο σχέδιο της απομάκρυνσης. Αυτός ήταν και ο λόγος που στα μεταγωγικά μετέβαινε και ανώτατος διπλωμάτης, ο διευθυντής της Α8 Διεύθυνσης Χωρών Υποσαχάριας Αφρικής του υπουργείου Εξωτερικών Κωνσταντίνος Σούλιος.

Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας διαβεβαίωσε, ακόμα, πως το υπουργείο Εξωτερικών παραμένει σε συντονισμό με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ΕΕ για ενδεχόμενη επιχείρηση απεγκλωβισμού. Το θέμα, ενημέρωσε, θα το θέσει σήμερα το πρωί στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ, στο Λουξεμβούργο, ως θέμα απόλυτης προτεραιότητας.

Συνολικά 120 ομογενείς, όπως γνωστοποίησε και ο υφυπουργός Εξωτερικών, Ανδρέας Κατσανιώτης, είχαν δηλώσει ότι θέλουν να απομακρυνθούν από το Χαρτούμ. Στην αρχή ήταν λιγότεροι αυτοί που ζήτησαν να φύγουν, αλλά όσο οι συγκρούσεις γίνονταν πιο αιματηρές ο αριθμός τους αυξανόταν. Μαζεύτηκαν σε πρεσβείες της ΕΕ και περιμένουν την απομάκρυνση. Για την απομάκρυνση των περίπου 1.500 ευρωπαίων υπηκόων που βρίσκονται στο Σουδάν, η γαλλική πρεσβεία έχει αναλάβει έναν συντονιστικό ρόλο. Ο μεγάλος αριθμός τους δυσκολεύει το εγχείρημα, όπως πρόβλημα αποτελεί και η εξασφάλιση οχημάτων ασφαλείας για τη μετακίνησή τους.

Οι επιχειρήσεις «Αγήνωρ» και «Χρυσόμαλλο Δέρας»

Η χώρα μας διαθέτει αρκετή εμπειρία σε απομακρύνσεις ομογενών (αλλά και ξένων υπηκόων) από εμπόλεμες χώρες. Η πιο πρόσφατη επιχείρηση («Αγήνωρ») είναι αυτή του 2014 στην Τρίπολη της Λιβύης. Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε από τη φρεγάτα «Σαλαμίς» με την υποστήριξη οργανικού ελικοπτέρου και κατάλληλα εξοπλισμένης ομάδας. Συνολικά απομακρύνθηκαν 77 Ελληνες. Αλλά η ελληνική κυβέρνηση δεν έμεινε μόνο στην ασφαλή απομάκρυνση Ελλήνων από τη Λιβύη. Προχώρησε σε επιχείρηση με ελληνικά πλοία και στην απομάκρυνση 15.000 Κινέζων.…

Αλλες επιχειρήσεις απομάκρυνσης ομογενών ήταν η επιχείρηση «Χρυσόμαλλο Δέρας» το 1993, η οποία αποτέλεσε την πρώτη επιχείρηση εκκένωσης αμάχων στην ιστορία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και την πρώτη που έγινε από κράτος - μέλος της ΕΕ, χωρίς να υπάρχουν προηγούμενες σχετικές εμπειρίες.