ΟΙ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΔΥΟ ΕΚΛΕΚΤΩΝ ΑΝΤΙΠΤΕΡΑΡΧΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΑΦΗΣΕΙ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΟΥΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ, ΠΡΟ ΕΝΤΕΚΑ ΕΤΩΝ...

ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΥΘΕΙΣ 

ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΔΟΙΚΗΣΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

ΑΝΤΙΠΤΕΡΑΡΧΟΣ (Ι) ΑΘΑΝ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ:

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΞΕΙ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΠΤΗΣΕΩΝ...

 

Απόντος του Αρχηγού ΓΕΑ αντιπτεράρχου(Ι) Αντ. Τσαντηράκη πραγματοποιήθηκε το πρωί εις το Αεροδρόμιο Δεκελείας η τελετή παράδοσης- παραλαβής των καθηκόντων Διοικητή ΔΑΥ, από τον αποστρατευθέντα αντιπτέραρχο(Ι) Αθαν. Παπανικολάου προς τον αντικαταστάτη του υποπτέραρχο(Ι)  Κων. Σπυρούλια, μέχρι σήμερα υπαρχηγό ΓΕΑ.

 

Ο αποστρατευθείς αντιπτέραρχος "φωτογράφισε" τον Αρχηγό ΓΕΑ ως επιλέξαντα την αποστράτευσή του και αναφέρθηκε εις το συντελεσθέν, επί της 9μηνης διοικήσεως του, έργο εις τη ΔΑΕ, αλλά και εις τα προβλήματα που η Διοίκησή του αντιμετώπίσε. Ιδιαιτέρως έδωσε έμφαση εις το θέμα της γήρανσης των εκπαιδευτικών αεροσκαφών Τ-41, τα οποία χρησιμοποιύνται γιά την πτητική εκπαίδευση, πρώτου κύκλου, των Ικάρων, όπως και εις τη μη απόσυρση των εκπαιδευτικών αεροσκαφών Τ-2, τα οποία χρησιμοποιούνται γιά την επιχειρησιακή τους εκπαίδευση, με παράταση της χρήσεως τους μέχρι το 2021. 

 

"Ελπίζω, σημείωσε, ότι η νέα πολιτική ηγεσία θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, θα ενσκήψει στα προβλήματα και παρακάμπτοντας την υφιστάμενη αδράνεια θα δώσει λύσεις, κάνοντας έτσι πράξη την ασφάλεια πτήσεων"

 

Παρατίθεται το πλήρες κείμενο της ΗΔ του παραδώσαντος Δ/ΔΑΕ:

 

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ 

ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΟΣ. ΔΙΟΙΚΗΤΟΥ 

ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

ΑΝΤΙΠΤΕΡΑΡΧΟΥ (Ι) ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

 

Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί, Στρατεύσιμοι και Πολιτικό Προσωπικό της Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης και των Μονάδων της. Ίκαροι και Δόκιμοι των Στρατιωτικών Σχολών της Π.Α. Εκλεκτοί φίλοι.

 

Σύμφωνα με σχετική διαταγή του ΓΕΑ, παραδίδω σήμερα τη Διοίκηση Αεροπορικής Εκπαίδευσης στον Υποπτέραρχο (Ι) Κωνσταντίνο Σπυρούλια. Παράλληλα, με εισήγηση του Αρχηγου ΓΕΑ και με απόφαση του Συμβουλίου Αρχηγών Γενικών Επιτελείων, περατώνεται μία μακρά πορεία μου ως μόνιμου στελέχους της Π.Α.

 

Πριν από σχεδόν εννέα μήνες είχα την τιμή να αναλάβω τη Διοίκηση της Αεροπορικής Εκπαίδευσης, νιώθοντας μεγάλη ευθύνη κυρίως απέναντι στα νεαρά στελέχη της Π.Α., καθώς η παροχή άρτιας και ολοκληρωμένης στρατιωτικής, ακαδημαϊκής και πτητικής εκπαίδευσης αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την μετέπειτα επαγγελματική πορεία τους. Η χρήση και η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών στο πλαίσιο της εξέλιξης του αεροπορικού οργανισμού σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εποχής μας και η εξασφάλιση καλύτερων μέσων διαβίωσης στις σχολές και τα κέντρα εκπαίδευσης, αποτέλεσαν την κύρια μέριμνα του έργου μας τους τελευταίους μήνες.

 

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συνεργάτες μου, το προσωπικο της Δκσης και των Μονάδων της Δκσης καθώς με τη συνεργασία και την αμείωτη συμπαράσταση σας καταφέραμε να βάλουμε τις βάσεις για τη λύση σημαντικών θεμάτων και να ολοκληρώσουμε με επιτυχία πολλά από τα τρέχοντα ζητήματα. Ιδιαίτερα όμως θα ήθελα να ευχαριστήσω τον εξαίρετο συνεργάτη και συνάδελφο, πρώην επιτελάρχη της Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης Ιωάννη Δημόκα, Υποπτέραρχο πλέον μετά την πρόσφατη αποστρατεία του και να του ευχηθώ προσωπική και οικογενειακή υγεία και ευτυχία.

 

Με τις προσπάθειες σας,  στο σύντομο αυτό διάστημα των εννέα μηνών, εκτός των άλλων, καταφέραμε

 

1) Την αναδιοργάνωση της Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης και την σύσταση της Δνσης Οικονομικών Υπηρεσιών του Τατοΐου κάνοντας έτσι ένα σημαντικό βήμα προς την καλύτερη λειτουργία των διοικητικών υπηρεσιών και την αποτελεσματική διοίκηση.

 

2) Την επίτευξη της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, μέσω τηλεδιάσκεψης στα επιμορφωτικά σχολεία της Σχολής Πολέμου Αεροπορίας, για το προσωπικό που υπηρετεί σε μονάδες εκτός Αθηνών με αποτέλεσμα την εξοικονόμηση σημαντικών πόρων και την αποφυγή της ταλαιπωρίας του προσωπικού που ήταν υποχρεωμένο να μετακινηθεί και να διαμείνει στην Αθήνα κατά το διάστημα της εκπαίδευσης.

 

3) Την μελέτη για παράταση χρήσης των αφων Τ-2, που χρησιμοποιούνται για την επιχειρησιακή εκπση των Ικάρων ή νέων Ανθσγών, μέχρι το έτος 2021 αντί της απόσυρσης τους το έτος 2015. Η μελέτη αυτή δίνει λύσεις για αποτελεσματικότερη και οικονομικότερη πτητική εκπση μέχρι το 2021, διαφοροποιώντας τα προγράμματα εκπσης, αλλά παρέχει επίσης τη δυνατότητα στην ΠΑ να εξετάσει σε μια δύσκολη οικονομική περίοδο της χώρας την εξεύρεση της προσφορότερης λύσης για την επιχειρησιακή εκπση των Ικάρων ή νέων Ανθσγών. Βέβαια, η όποια καθυστέρηση από εδώ και πέρα καθιστά δύσκολη την ευόδωση αυτών των προσπαθειών.

 

4) Με  αφορμή  ατύχημα  που  είχαμε  τον  ΜΑΡ  2012 ( που  απο  τύχη   δεν ήταν Θανατηφόρο) με αφος Τ-41 που χρησιμοποιείται για την αρχική εκπση των πρωτοετών Ικάρων, διαπιστώσαμε ότι τα ηλικίας 43 ετων αφη Τ-41 παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα ρωγμών στην περιοχή της έλικος, και μπορούν να υποστηρίζονται με ανταλλακτικά  για 2 ακόμα έτη, λόγω μη παραγωγής και έλλειψης τους  στην παγκόσμια αγορά. Με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι το κόστος συντήρησης στην ΕΑΒ είναι τεράστιο και ασύμφορο, αφού  επιθεώρηση  3000 ωρών πτήσης ενός αφους κόστησε το ποσό των 277.000 ευρώ, ενώ το κόστος αγοράς ενός νέου εκπκου αφους δεν ξεπερνά τα 150.000 ευρώ.Οι διαπιστώσεις αυτές συντέλεσαν ώστε με μέριμνα της Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης να συνταχθεί μελέτη αντικατάστασης του αφους Τ-41.  Προτάθηκαν 3 νέοι τύποι αφων για αγορά και εκτιμήθηκε το κόστος του κάθε τύπου όπως προκύπτει απο τιμές αναρτημένες στο διαδίκτυο.Το συνολικό κόστος αγοράς των αφων αυτών δεν ξεπερνά τα 3.000.000 ευρώ.  Επίσης απο την Διοίκηση Αεροπορικής Εκπαίδευσης υποδείχτηκε και τρόπος εξεύρεσης της δαπάνης αγοράς  μέσω Αντισταθμιστικού προγράμματος.

Θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω πρώτα ως πατέρας και δεύτερον ως Διοίκητης Αεροπορικής Εκπαίδευσης ότι για τα παραπάνω σοβαρά θέματα που αφορούν στα αφη Τ-2 και Τ-41 έχω ενημερώσει προσωπικά την ηγεσία της Π.Α. παρουσιάζοντας ολοκληρωμένο πρόγραμμα αναπροσαρμογής.

 

Ελπίζω οτι η νέα πολιτική  ηγεσία θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, θα ενσκήψει στα προβλήματα, και παρακάμπτοντας την υφιστάμενη αδράνεια θα δώσει λύσεις, κάνοντας  έτσι πράξη την ασφάλεια πτήσεων.

 

Σήμερα βαθύτατα συγκινημένος, στο χώρο όπου ξεκίνησε η αεροπορική μου καριέρα, νιώθω ευτυχής και συνειδησιακά ήρεμος καθώς ολοκληρώνω την στρατιωτική μου σταδιοδρομία, γεμάτος αναμνήσεις και εμπειρίες.

 

Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους αυτούς που στάθηκαν δίπλα μου αυτά τα χρόνια, αρωγοί και συμπαραστάτες στο έργο μου και να ευχηθώ σε όλους σας  υγεία, δύναμη , προσωπική πρόοδο και ευημερία.

 

Στο νέο Διοικητή,  Υποπτέραρχο (Ι) Κωνσταντίνο Σπυρούλια εύχομαι κάθε επιτυχία στα νέα του καθήκοντα.

 

Αντιπτέραρχος (Ι) Αθανάσιος Παπανικολάου

...ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΥΘΕΝΤΑ 

ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ

ΑΝΤΙΠΤΕΡΑΡΧΟ(Ι) ΚΩΣΤΑ ΠΡΙΩΝΑ

Δεν θα μπορούσε να γίνει πιό σύντομη και πιό παραστατική παρουσίαση των συνεπειών της δεινής κρίσης που μαστίζει τη χώρα και των οικονομικών συνεπειών της εις την καθημερινή λειτουργία της Πολεμικής Αεροπορίας, παρά με την Ημερήσια του σπελθόντος Διοικητού ΔΑΥ. "Ο χρόνος πλέον τελειώνει, η κλεψύδρα πρέπει να γυρίσει ανάποδα", τόνισε. Μίλησε γιά τον "εξορθολογισμό των απαιτήσεων", γιά προϋπολογισμούς "μινιατούρες", γιά "υποστελεχωμένο προσωπικό". Είναι κρίμα που ένας αξιόλογος Αεροπόρος, ένα στέλεχος με γνώσεις και σωρευμένη εμπειρία οδηγήθηκε στην αποστρατεία, ενώ μπορούσε να συνεχίσει την προσφορά υπηρεσιών. Αλλά...

 

Καλή τύχη

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Η ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΥΘΕΝΤΟΣ Δ/ΔΑΥ ΑΝΤΙΠΤΕΡΑΡΧΟΥ(Ι) ΚΩΝ. ΠΡΙΩΝΑ

 

Δεν θα μπορούσε να γίνει πιό σύντομη και πιό παραστατική παρουσίαση των συνεπειών της δεινής κρίσης που μαστίζει τη χώρα και των οικονομικών συνεπειών της εις την καθημερινή λειτουργία της Πολεμικής Αεροπορίας, παρά με την Ημερήσια του σπελθόντος Διοικητού ΔΑΥ. "Ο χρόνος πλέον τελειώνει, η κλεψύδρα πρέπει να γυρίσει ανάποδα", τόνισε. Μίλησε γιά τον "εξορθολογισμό των απαιτήσεων", γιά προϋπολογισμούς "μινιατούρες", γιά "υποστελεχωμένο προσωπικό". Είναι κρίμα που ένας αξιόλογος Αεροπόρος, ένα στέλεχος με γνώσεις και σωρευμένη εμπειρία οδηγήθηκε στην αποστρατεία, ενώ μπορούσε να συνεχίσει την προσφορά υπηρεσιών. Αλλά...

 

Καλή τύχη

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

 

AKOΛOYΘΕΙ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

 

Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί, Σμηνίτες και Πολιτικό Προσωπικό,

 

Μετά από εισήγηση της στρατιωτικής ηγεσίας και απόφαση τηςπολιτικής, παραδίδω σήμερα τα καθήκοντα του Διοικητού ΔΑΥ στον αξιόλογοσυνάδελφο και συμμαθητή, Αντιπτέραρχο (Ι) Χρήστο Βαΐτση.Ταυτόχρονα, με την απόφαση αυτή σφραγίζεται μια πορεία 36 ετώνσυνεχούς και ενεργού δράσης εντός της αεροπορικής οικογένειας. Τύχη αγαθή μου επιφύλαξε να κλείσω τον κύκλο της σταδιοδρομίας μου με υγείασωματική και ψυχική, να νιώθω σίγουρος και δυνατός για να σταθώ στηναφετηρία ενός νέου ξεκινήματος στη ζωή μου και να συμπαρασταθώ στηνοικογένειά μου για την οποία νοιώθω ιδιαίτερα υπερήφανος.

 

Όλα αυτά τα χρόνια η Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) μου εμπιστεύθηκεπολλές θέσεις, επιχειρησιακές και διοικητικές, γνώρισα δυσκολίες,δοκιμάστηκα, αλλά θέλω να πιστεύω ότι αντιμετώπισα τις καταστάσεις μεγενναιότητα, με παρρησία, με υπευθυνότητα, με μια λέξη σε ό,τι μου ανετέθη:«Αντεπεξήλθα». Διαχρονικά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ανθρώπους πουβοήθησαν να σφυρηλατηθεί η προσωπικότητά μου, που με εμπιστεύθηκαν καιόλους που είχα την τύχη να συνεργαστώ, να παραδειγματιστώ και να αντλώδύναμη για να ξεπερνώ τα αναφυόμενα προβλήματα.

 

Προσωπικό της Διοίκησης,

 

Τους 9 μήνες που διανύσαμε μαζί είχα την τιμή να γνωρίσω από κοντάτο μεγαλειώδες έργο που παράγει η ΔΑΥ μέσα από τις διαδικασίεςσυντήρησης, του εφοδιασμού, της εξασφάλισης ποιότητας, την καταλυτικήσυνδρομή στο κοινωνικό σύνολο και τη σημαντική προσφορά της στουςάλλους κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων. Σε όλους τους τομείς τηςδιοίκησης, στις μονάδες της, στα εργοστάσια, στα εξειδικευμένα κέντρα,συντελείται μια κοσμογονία δράσεων και ενεργειών που σκοπό έχουν ναμπορέσει η ΠΑ να ξεπεράσει τις δυσκολίες που υπάρχουν με τις μικρότερεςδυνατές απώλειες. 

Είναι πανκοίνως γνωστό ότι βρισκόμαστε στο μάτι τουκυκλώνα μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης που τη βιώνει ολόκληρη ηκοινωνία και ο καθένας μας ξεχωριστά: αναπόφευκτα επηρεάζει και τηλειτουργία της ΠΑ με αποφασιστικό τρόπο: συνεχώς μειούμενοιπροϋπολογισμοί, αύξηση γραφειοκρατικών διαδικασιών, σταδιακήαποδέσμευση πόρων, κλονισμός αξιοπιστίας της χώρας μας στις οικονομικέςσυναλλαγές, συνθέτουν ένα πάζλ που λειτουργεί ως τροχοπέδη στηνολοκλήρωση των προσπαθειών για σύναψη συμφωνιών, συντήρησης καιεξοπλισμού με αποτέλεσμα η διαθεσιμότητα των οπλικών συστημάτων ναείναι εκτός επιθυμητών επιπέδων.

 

Πέραν αυτού, τα τελευταία 10 χρόνια χάθηκε πολύτιμος χρόνος στιςπαλινωδίες και στις επαμφοτερίζουσες θέσεις σχετικά με διαδικαστικά θέματα,με εφαρμοστικούς νόμους και διατάγματα που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ.

 

Επιπρόσθετα, μέχρι να αφυπνισθούμε υπήρχε μια νοοτροπίαευδαιμονίας και εφησυχασμού, στηριζόμενη πολλές φορές σε αποφάσεις τουπαντογνώστη ηγέτη και στις σοφές συμβουλές των στελεχών του κύκλουεμπιστοσύνης.

 

Ο χρόνος πλέον τελειώνει, η κλεψύδρα πρέπει να γυρίσει ανάποδα,πρέπει να δοθεί το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση και να κατανοηθείπλήρως ότι η αεροπορική ενασχόληση είναι μια πολύπλοκη και ιδιαίτεραδαπανηρή διαδικασία που απαιτεί να υπάρχει λεπτομερής σχεδιασμός,έγκαιρος προγραμματισμός και φυσικά πόροι, αν θέλουμε να διατηρούμε τηνΑεροπορία ισχυρή για τους φίλους και να είναι σεβαστή από τους αντιπάλους.Εάν δε γίνουν άμεσες ενέργειες για να κλείσουν βασικές και ουσιώδειςσυμβάσεις, φοβάμαι ότι σύντομα θα ειπωθεί: «Καλά, εσύ έφυγες νωρίς».

 

Άντρες και γυναίκες της ΔΑΥ,

 

Με την επαγγελματική σας επάρκεια και την προσήλωσή σας στοκαθήκον καταφέρατε σημαντικά επιτεύγματα. Υπήρξε ουσιώδης πρόοδος ωςπρος τον εξορθολογισμό των απαιτήσεων, καταχωρήθηκαν λεπτομερώς οιάμεσες ανάγκες μας μέσα από αλλεπάλληλες συσκέψεις, εκατοντάδεςεργατώρες με επανατροφοδότηση των στοιχείων, αφού το εφοδιαστικό μαςσύστημα τα τελευταία χρόνια έχει στομώσει από ένα δαιδαλώδες σύστημακαταγραφής απαιτήσεων, χωρίς δυνατότητα εξυπηρέτησης λόγω οικονομικώνπεριορισμών σε ένα ταχέως εξελισσόμενο περιβάλλον προτεραιοτήτων. Γιαόλες τις εργώδεις προσπάθειες, ένα θερμό ευχαριστώ από τα βάθη τηςκαρδιάς μου.

 

Ιδιαίτερα, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον επιτελάρχη της Διοίκησης, τοσυμμαθητή και φίλο, Αντιπτέραρχο (Μ) Κ. Οικονόμου για τη μαεστρία με τηνοποία συντόνιζε το επιτελείο, για την καθοδήγηση του προσωπικού, μερεαλισμό και υπευθυνότητα για το κάλλιστο δυνατό αποτέλεσμα. Του εύχομαικαλή υγεία και κάθε καλό στο νέο του ξεκίνημα ως ενεργού πολίτη και ωςεφέδρου Αξιωματικού. Επίσης, θερμές ευχαριστίες στους Κλαδάρχες για τηνσυνολική προσφορά τους, για την επιτυχή αντιμετώπιση των απαιτήσεων,στους Διευθυντές, τους Τμηματάρχες και σε κάθε στέλεχος ξεχωριστά. Στοσημείο αυτό, θα ήθελα να εξάρω το έργο των επιχειρησιακών Mονάδων τηςΔιοίκησης για την αδιάκοπη προσφορά τους, μέρα και νύχτα, με αντίξοεςκαιρικές συνθήκες από τις μητρικές βάσεις, από τα προωθημένα αεροδρόμια,σε αποστολές ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα.

 

Θερμές ευχαριστίες σε όλους τους Διοικητές των Μονάδων για τιςπροσπάθειες που κατέβαλλαν, με προϋπολογισμούς «μινιατούρες», μευποστελεχωμένο προσωπικό, κατάφερναν να αποδίδουν σημαντικότατο έργοκαι να συμβάλλουν αποφασιστικά στον εξορθολογισμό των δαπανών.

 

Επίσης, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τη διεύθυνση του γραφείουμου για την υπομονή, τη διακριτική παρουσία του και την υποδειγματικήεργασία του.

 

Στελέχη της ΔΑΥ,

 

Οι καταστάσεις είναι δύσκολες και ίσως γίνουν δυσκολότερες στοάμεσο μέλλον. Σας προτρέπω να διαφυλάξετε ως κόρη οφθαλμού τις σχέσειςμε το προσωπικό σε μια υγιή βάση να διατηρηθεί η συνοχή του και ναπαραμείνει το ηθικό του σε υψηλά επίπεδα. Βρισκόμαστε στη μέση ενόςαγώνα από τον οποίο πρέπει να βγούμε νικητές. Παλέψτε το με όλες τιςδυνάμεις σας, δείξτε ψυχή, εν κατακλείδι, γίνετε ζηλωτές. Η ΠΑ το περιμένειαπό σας, το έχει ανάγκη για να συνεχίσουμε όλοι μας εν ενεργεία καιαπόστρατοι να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτήν. Μην περιμένετε να εξομαλυνθείη κατάσταση για να αντλήσετε ευχαρίστηση από την εργασία σας. Ίσως να μηγίνει ποτέ αυτό, πάντα κάτι θα λείπει. Συνειδητοποιήστε ότι το να’ σαι μέλοςτης ΠΑ είναι προνόμιο αυτό καθεαυτό και χαρείτε τους μικρούς στόχους πουπετυχαίνετε σε καθημερινή βάση. Συνεχίστε με αισιοδοξία και επιμονή. Αυτόταιριάζει σε ταλαντούχους ανθρώπους, αυτό ταιριάζει σε αγωνιστές καινικητές. Θυμηθείτε, η ΠΑ δεν είναι για να γίνει δικιά μας, υπάρχει για να μαςκάνει εμάς δικούς της.

 

Τέλος, ευλαβικά αποδίδω φόρο τιμής στους πεσόντες συναδέλφουςπου έδωσαν τη ζωή τους κατά την εκτέλεση του καθήκοντος στον αέρα καιστο έδαφος και σ’ αυτούς που ξόδεψαν την υγεία τους για το μεγαλείο της ΠΑ.

 

Ζήτω η Διοίκηση Αεροπορικής Υποστήριξης.

 

Ζήτω η Πολεμική Αεροπορία.

 

Αντιπτέραρχος (Ι) Κωνσταντίνος Πριώνας

Διοικητής

Τι πάει να πει «θα αλλοιωθεί το εκλογικό σώμα»; Από τι θα αλλοιωθεί; Από τους εκλογείς που το συγκροτούν; Και τι αρλούμπα είναι το «αναλλοίωτο του εκλογικού σώματος»; Θυμίζω ότι έχει προ πολλού αλλοιωθεί και ευτυχώς χάρη στην καθολική ψήφο, χάρη στην ψήφο των γυναικών ή χάρη στην ψήφο των μαύρων. Σκεφτείτε να είχε μείνει αναλλοίωτο. Στις εκλογές θα ψήφιζαν μόνο λευκοί άρρενες άγγλοι γαιοκτήμονες! Είναι λοιπόν θέμα της δημοκρατίας μας να διασφαλίσει τεχνικά την ψήφο των αποδήμων. Μέθοδοι υπάρχουν πολλές και τις ακολουθούν όλες οι δημοκρατίες του πλανήτη. Με κατά τόπους εκλογικά κέντρα; Με επιστολική ψήφο; Με πληρεξούσιο; Αδιάφορο. Αρκεί να ψηφίζουν...

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/07/23

ΤΟΥ Ι.Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Αυτό που ψηφίστηκε το 2019 για την ψήφο των αποδήμων Ελλήνων και εφαρμόστηκε στις πρόσφατες εκλογές είναι ντροπή. Για τη δημοκρατία και για τη χώρα.

Με την εισαγωγή «προϋποθέσεων» για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος ελλήνων πολιτών δημιουργήθηκαν επισήμως δύο κατηγορίες πολιτών.

Εκείνοι που ασκούν το δικαίωμα της ψήφου χωρίς προϋποθέσεις.

Κι εκείνοι που οφείλουν να πληρούν προϋποθέσεις για να το ασκήσουν.

Σε κάθε δημοκρατία όμως η ψήφος είναι άσκηση δικαιώματος του κάθε πολίτη και όλων των πολιτών. Γενιές δημοκρατών σε όλο τον πλανήτη το έχουν διασφαλίσει, συχνά και με αίμα.

Η ψήφος δηλαδή δεν υπακούει σε κριτήρια εισοδήματος ή ιδιοκτησίας όπως συνέβαινε συχνά τον 19ο αιώνα, ούτε σε προϋποθέσεις φύλου ή χρώματος ή εθνότητας ή κοινωνικής προέλευσης ή τόπου κατοικίας.

Ο έλληνας πολίτης είναι έλληνας πολίτης με όλα τα δικαιώματα του έλληνα πολίτη είτε κατοικεί στο Παγκράτι, είτε στην Αστόρια, είτε στο Μαρακαΐμπο.

Και έρχεται η ελληνική Βουλή σε μια έξαρση μικρόνοιας να αποφασίσει (για παράδειγμα) πως για να είσαι έλληνας ψηφοφόρος δεν αρκεί να είσαι έλληνας πολίτης αλλά πρέπει επίσης:

- Να έχεις μείνει συνολικά δυο χρόνια στην Ελλάδα σε χρονικό βάθος 35 χρόνων.

- Να έχεις υποβάλει φορολογική δήλωση στην ΑΑΔΕ το τρέχον ή το προηγούμενο φορολογικό έτος.

Προϋποθέσεις δηλαδή αδιανόητες και βαθιά αντιδημοκρατικές στο μέτρο που επί της ουσίας περιστέλλουν την άσκηση της δημοκρατίας.

Είναι απορίας άξιο μάλιστα πως διάφοροι δημοκρατικούληδες «δικαιωματιστές» ή «συνταγματιστές» που μάχονται ασυμβίβαστα για τα δικαιώματα της πράσινης κάμπιας ή των παράνομων Μπανγκλαντεσιανών έβγαλαν τον σκασμό για ένα θεμελιώδες δικαίωμα των ελλήνων απόδημων πολιτών. Μήπως να αρχίσω προσκλητήριο απόντων;

Η κατάργηση αυτών των απαράδεκτων προϋποθέσεων λοιπόν είναι απολύτως θέμα δημοκρατικής αρχής και όχι πολιτικής σκοπιμότητας.

Τι πάει να πει «θα αλλοιωθεί το εκλογικό σώμα»; Από τι θα αλλοιωθεί; Από τους εκλογείς που το συγκροτούν;

Και τι αρλούμπα είναι το «αναλλοίωτο του εκλογικού σώματος»; Θυμίζω ότι έχει προ πολλού αλλοιωθεί και ευτυχώς χάρη στην καθολική ψήφο, χάρη στην ψήφο των γυναικών ή χάρη στην ψήφο των μαύρων.

Σκεφτείτε να είχε μείνει αναλλοίωτο. Στις εκλογές θα ψήφιζαν μόνο λευκοί άρρενες άγγλοι γαιοκτήμονες!

Είναι λοιπόν θέμα της δημοκρατίας μας να διασφαλίσει τεχνικά την ψήφο των αποδήμων. Μέθοδοι υπάρχουν πολλές και τις ακολουθούν όλες οι δημοκρατίες του πλανήτη. Με κατά τόπους εκλογικά κέντρα; Με επιστολική ψήφο; Με πληρεξούσιο;

Αδιάφορο. Αρκεί να ψηφίζουν. Οσο γίνεται περισσότεροι. Ο,τι κι αν βγάζουν.

Αν σε κάθε μείζονα παρεκτροπή οι υπόλοιποι βουλευταί δεν φωνασκούσαν απλώς αλλά αποχωρούσαν ομαδικώς από την αίθουσα των συνεδριάσεων, μπορεί οι καταχρώμενοι τη «δικονομία» να θεωρούσαν άσκοπη τη συνέχιση της παραστάσεως ενώπιον κενών εδράνων, ίσως και άνευ τηλεοπτικής εικόνος και ηλεκτρονικού ήχου....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Ενόψει της εμπειρίας από τη θητεία στο αξίωμα της προέδρου της Βουλής της ιδρύτριας (παρ’ ολίγον να γράψω ιδιοκτήτριας, λόγω της αυθαίρετης αλλαγής στη σειρά των ψηφοδελτίων του κόμματος, που είχε ως αποτέλεσμα οι βουλευταί να μην εκλεγούν από τους ψηφοφόρους αλλά να επιλεγούν από την αρχηγό) η ανησυχία δεν ήταν αδικαιολόγητη, είχε επεκταθεί στους εκλογείς, ήδη δε στους πολίτες.

Οι αισιόδοξοι και καλόπιστοι ψήφισαν την κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, «ξεχνώντας την αυταρχική και ιδιόρρυθμη συμπεριφορά της, και δίνοντάς της μια ευκαιρία να χρησιμοποιήσει την εργατικότητα και την επιστημονική της κατάρτιση πιο σωστά αυτή τη φορά», κατά τη διατύπωση καλής φίλης.

Συμμερίζομαι τον φόβο του κ. Τσιντσίνη ότι «η αυθαιρεσία που φοράει την προβιά της μιας ή της άλλης δικονομίας δεν πρόκειται να πτοηθεί...» με τα διαθέσιμα θεσμικά μέσα. Προτείνω την πρακτική της γενικευμένης απαξίωσης. Αν σε κάθε μείζονα παρεκτροπή οι υπόλοιποι βουλευταί δεν φωνασκούσαν απλώς αλλά αποχωρούσαν ομαδικώς από την αίθουσα των συνεδριάσεων, μπορεί οι καταχρώμενοι τη «δικονομία» να θεωρούσαν άσκοπη τη συνέχιση της παραστάσεως ενώπιον κενών εδράνων, ίσως και άνευ τηλεοπτικής εικόνος και ηλεκτρονικού ήχου.

ΚΏΣΤΆΣ ΜΠΟΝΙΦΆΤΣΗΣ

Δεν διεξάγεται στο έδαφος της Ουκρανίας η μεγάλη σύγκρουση μεταξύ δημοκρατίας και απολυταρχίας; Για ένα πουκάμισο αδειανό γίνεται και αυτός ο πόλεμος; Ισως, γιατί και η ΕΕ δεν δείχνει διατεθειμένη να ξεκινήσει ενταξιακές διαδικασίες με την Ουκρανία ακριβώς επειδή υπήρχαν και υπάρχουν μείζονα προβλήματα δημοκρατίας και διαφάνειας. Ως τώρα ακούγαμε πως η Γερμανία και η Γαλλία - προσωπικά μάλιστα η Ανγκελα Μέρκελ - ευθύνονται για τη ρωσική εισβολή γιατί το 2008 (Σύνοδος Βουκουρεστίου) δεν είχαν συναινέσει στην είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, παρά τις πιέσεις του Τζορτζ Μπους. Ο Τζο Μπάιντεν όμως λέει ότι δίκιο είχε η Μέρκελ και άδικο ο Μπους. Οι αμερικανοί πρόεδροι έρχονται και παρέρχονται, αλλάζουν απόψεις, όμως ο πόλεμος συνεχίζεται, Ουκρανία και Ευρώπη υφίστανται τις συνέπειες...

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

Μα τότε, τι; Δεν διεξάγεται στο έδαφος της Ουκρανίας η μεγάλη σύγκρουση μεταξύ δημοκρατίας και απολυταρχίας; Για ένα πουκάμισο αδειανό γίνεται και αυτός ο πόλεμος; Ισως, γιατί και η ΕΕ δεν δείχνει διατεθειμένη να ξεκινήσει ενταξιακές διαδικασίες με την Ουκρανία ακριβώς επειδή υπήρχαν και υπάρχουν μείζονα προβλήματα δημοκρατίας και διαφάνειας. Ως τώρα ακούγαμε πως η Γερμανία και η Γαλλία - προσωπικά μάλιστα η Ανγκελα Μέρκελ - ευθύνονται για τη ρωσική εισβολή γιατί το 2008 (Σύνοδος Βουκουρεστίου) δεν είχαν συναινέσει στην είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, παρά τις πιέσεις του Τζορτζ Μπους. Ο Τζο Μπάιντεν όμως λέει ότι δίκιο είχε η Μέρκελ και άδικο ο Μπους. Οι αμερικανοί πρόεδροι έρχονται και παρέρχονται, αλλάζουν απόψεις, όμως ο πόλεμος συνεχίζεται, Ουκρανία και Ευρώπη υφίστανται τις συνέπειες.

Ως αντίδωρο στη μη ένταξη, ο Λευκός Οίκος συναίνεσε να δοθούν στην Ουκρανία «βόμβες διασποράς», βόμβες που σκορπίζουν σε μεγάλες εκτάσεις δεκάδες μικρότερες βόμβες και έχουν απαγορευθεί με σύμβαση που την έχουν υπογράψει οι περισσότερες χώρες του κόσμου. Γιατί μεγάλο ποσοστό των μικρών δευτερογενών βομβών δεν εκρήγνυνται και μήνες ή χρόνια μετά τις ανακαλύπτουν παιδιά που σκοτώνονται. Αλλά ΗΠΑ, Ρωσία, Ουκρανία δεν έχουν υπογράψει. Η Ουκρανία ήδη τις χρησιμοποιούσε· τις διέσπειρε βέβαια στα εδάφη της, αυτά που έχει καταλάβει η Ρωσία και προσπαθεί να τα πάρει πίσω. Αφού λοιπόν αναλάμβανε τέτοιο ρίσκο για τα ίδια της τα παιδιά προκειμένου να υπερασπιστεί τη - λειψή έστω - δημοκρατία της, συγκινήθηκε ο πρόεδρος Μπάιντεν και συναίνεσε να της δοθούν νέες βόμβες διασποράς, έγραψαν οι εφημερίδες.

Ολα τα άλλα είδη βομβών έχουν εξαντληθεί στον αχόρταγο σε βλήματα και ανθρώπινα σώματα πόλεμο. Η νοτιοανατολικά του Δνείπερου Ουκρανία έχει ολοσχερώς καταστραφεί από τους δύο στρατούς, έχει γίνει «κρανίου τόπος» όπως η Γερμανία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτός ο πόλεμος που και την όποια δημοκρατία υποβαθμίζει όσο συνεχίζεται και ζωές και υποδομές αφαιρεί συνεχώς, είναι καιρός να σταματήσει· πριν τα πράγματα γίνουν ακόμη χειρότερα και στις δύο εμπόλεμες χώρες και στην Ευρώπη.

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/07/23

Στις κοινότητες των εφήβων στα προάστια η ανυπακοή στην αστυνομία θεωρείται ως τελετή μύησης στην «κοινοτική» συμπεριφορά. Είναι αυτή που ωθεί παιδιά μεταναστών δεύτερης ή τρίτης γενιάς να υψώνουν τη σημαία της Αλγερίας ή του Μαρόκου στα γήπεδα και να επιλέγουν την ταυτότητα του Ισλάμ απέναντι σ’ αυτήν που τους έχει προσφέρει η γαλλική δημοκρατία και το εκκοσμικευμένο σχολείο. Eχουν γαλλικό διαβατήριο, όμως δεν έχουν αποδεχθεί τις αξίες της γαλλικής κοινωνίας. Αυτή είναι η πραγματική ασθένεια που απειλεί τους δημοκρατικούς θεσμούς. Τα υπόλοιπα είναι τα «παρελκόμενα» που λένε. Για μια ακόμη φορά οι βάνδαλοι των προαστίων απέδειξαν πως η περίφημη πολυπολιτισμική κοινωνία διαφέρει ριζικά από το κοκτέιλ πάρτι που υποσχέθηκαν οι εμπνευστές της και όσοι δικαιωματιστές αρνούνται να δουν αυτό που βλέπουν τα μάτια τους. Και κάτι τελευταίο: Οταν η Γαλλία πάσχει, πάσχει ολόκληρη η Ευρώπη...

Aπό την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" και από "ΤΑ ΝΕΑ"

τραμ και κατεστραμμένα σχολικά κτίρια συμμετέχουν στον απολογισμό των έξι ημερών που η Γαλλία έζησε μια ακόμη εμφύλια σύγκρουση. Από τις συγκρούσεις Καθολικών και Ουγενότων και την περίφημη Fronde κατά του Μαζαρίνου έως σήμερα, η γαλλική ιστορία έχει πλούσια συλλογή από μικρούς ή μεγαλύτερους εμφυλίους. Η τελευταία έκρηξη έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα «Κίτρινα Γιλέκα» και δεν μοιάζει καθόλου, εννοείται, με τις μαζικές διαμαρτυρίες για το συνταξιοδοτικό. Εδώ μιλάμε για ανήλικα παιδιά ως επί το πλείστον. Iσως το μόνο κοινό σημείο είναι η στάση της Αριστεράς του Μελανσόν, ο οποίος είναι πάντα με το μέρος των ξεσηκωμένων και κατά των δημοκρατικών θεσμών. Στην τελευταία του παρέμβαση κάλεσε τους «ξεσηκωμένους» να μην καταστρέφουν δημόσια κτίρια. Τις ιδιωτικές επιχειρήσεις ας τις χτυπάνε αλύπητα. Μεταθανάτια πολιτική ακαμψία της Αριστεράς; Απ’ ό,τι όλα δείχνουν, στον εκλογικό του συνδυασμό, το NUPES, σύντροφοι και παλικάρια γίνονται μαλλιά κουβάρια.

Οι καταστροφές, που υπολογίζονται γύρω στο ένα δισεκατομμύριο, είναι το σύμπτωμα της ασθένειας. Oπως και η αφορμή τους, ο θάνατος ενός νέου μουσουλμάνου το θρήσκευμα με γαλλική υπηκοότητα, όμως, ο οποίος έπεσε χτυπημένος από τη σφαίρα αστυνομικού. Είχε αρνηθεί να υπακούσει σε έναν απλό έλεγχο τροχαίας. Ειρήσθω εν παρόδω ότι στις κοινότητες των εφήβων στα προάστια η ανυπακοή στην αστυνομία θεωρείται ως τελετή μύησης στην «κοινοτική» συμπεριφορά. Είναι αυτή που ωθεί παιδιά μεταναστών δεύτερης ή τρίτης γενιάς να υψώνουν τη σημαία της Αλγερίας ή του Μαρόκου στα γήπεδα και να επιλέγουν την ταυτότητα του Ισλάμ απέναντι σ’ αυτήν που τους έχει προσφέρει η γαλλική δημοκρατία και το εκκοσμικευμένο σχολείο. Eχουν γαλλικό διαβατήριο, όμως δεν έχουν αποδεχθεί τις αξίες της γαλλικής κοινωνίας. Αυτή είναι η πραγματική ασθένεια που απειλεί τους δημοκρατικούς θεσμούς. Τα υπόλοιπα είναι τα «παρελκόμενα» που λένε. Για μια ακόμη φορά οι βάνδαλοι των προαστίων απέδειξαν πως η περίφημη πολυπολιτισμική κοινωνία διαφέρει ριζικά από το κοκτέιλ πάρτι που υποσχέθηκαν οι εμπνευστές της και όσοι δικαιωματιστές αρνούνται να δουν αυτό που βλέπουν τα μάτια τους. Και κάτι τελευταίο: Οταν η Γαλλία πάσχει, πάσχει ολόκληρη η Ευρώπη

"H KAΘΗΜΕΡΙΝΗ", 11/07/23

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/07/23

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Διάβασα χθες με μεγάλες προσδοκίες τη συνέντευξη του καθηγητή και πρώην υπουργού Αριστείδη Μπαλτά στα «ΝΕΑ». Υπέθεσα ότι ο θεωρητικός του ΣΥΡΙΖΑ θα είχε εντοπίσει πειστικές αιτίες της ήττας τους, που προφανώς θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν σε όσους κληθούν να συνεχίσουν το εγχείρημα, πρωτίστως αποκτώντας επαφή με την πραγματικότητα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά από τη συνέντευξη δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο. Ο καθηγητής που, εκτός των άλλων, βαρύνεται με το αποτυχημένο πέρασμά του από το υπουργείο Πολιτισμού και το άγριο και άδικο, όπως αποδείχτηκε, κυνήγι ενός άξιου ανθρώπου όπως ο Γιώργος Λούκος, επιμένει και σήμερα να υπερασπίζεται άκυρα θεωρητικά σχήματα, μονοδιάστατες απόψεις και, γενικώς, τη στρατηγική της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ, στο όνομα μιας ουτοπικής σύλληψης του κόσμου, ουσιαστικά μιας θεολογίας της Αριστεράς.

Είναι μια χιλιοακουσμένη θεολογία που, έως το 1989, κατέληγε στον κομμουνισμό και στην αταξική κοινωνία. Ο καρδινάλιός της Αριστείδης Μπαλτάς συνέχιζε να την πιστεύει και τα χρόνια που ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμαζόταν να εξαργυρώσει την αντιμνημονιακή διαμαρτυρία σε κυβερνητικά οφίκια - έστω και δίνοντας μερίδιο στον Πάνο Καμμένο. Το 2016, τα χρόνια που ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοζε αυστηρό Μνημόνιο υπό την καθοδήγηση της «γκόου μπακ, μαντάμ Μέρκελ», ο Μπαλτάς έγραψε το περίφημο άρθρο για τα επτά Κάπα: «Κοινωνία, Κίνημα, Κόμμα, Κυβέρνηση, Κράτος, Καθεστώς» συν «το Κ του Κομμουνισμού», που η ιδέα του ανανεώνεται και εμπλουτίζεται «σε ολόκληρο τον κόσμο».

Φαίνεται πάντως ότι η πρόσφατη εκλογική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ έκανε τον Αριστείδη Μπαλτά να ενταφιάσει βαθιά μέσα του τα Κάπα των ονείρων του και, πλέον, να φαντάζεται απλώς «το τέλος του καπιταλισμού πριν από το τέλος του κόσμου». Διότι, κατά την υπερβατική σκέψη του, ο καπιταλισμός και ο νεοφιλελευθερισμός θα οδηγήσουν όταν απειληθούν τα πράγματα στο τέλος του κόσμου. Πώς; «Με γενικευμένους πολέμους, με λιμούς, λοιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς».

Εδώ αρχίζει η πραγματική άγρια σκέψη: «Είναι δυνατόν», αναρωτιέται ο καθηγητής, «οι πατέντες των εμβολίων να υπόκεινται στο εταιρικό κέρδος των πολυεθνικών του φαρμάκου;». Ιδού μια παραδειγματική κριτική εναντίον του καπιταλισμού. Αρνείται να σκεφτεί ότι, στην πρόσφατη πανδημία, οι μεγάλες επενδύσεις για τα εμβόλια είχαν κίνητρο και το κέρδος - αλλά, αλίμονο, έτσι τη σκαπουλάραμε. Διαφορετικά, αν ζούσαμε, θα περιμέναμε να φτιάξει το εμβόλιο ο στρατός του Καμμένου (έτσι δεν μας καθησύχαζαν, όταν όλοι μαζί βλέπαμε το χάσμα μπροστά μας μετά τη νίκη του Οχι στο δημοψήφισμα;).

Λυπάμαι, αλλά με ανάλογο τρόπο ο καθηγητής Μπαλτάς εξηγεί και τα άλλα θέματα της ανθρωπότητας, δογματικά, αφοριστικά, ελλειπτικά: τα επεισόδια στη Γαλλία, το Μεταναστευτικό, την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία (όπου, τι έκπληξη, είναι κι αυτός με τον άνθρωπο και την ειρήνη). Οσο για την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, φταίει ο Μητσοτάκης που «μοίρασε πολλά χρήματα» και το ότι το κόμμα «δεν κατάφερε να υπερκεράσει ικανοποιητικά το απίστευτο μπαράζ των συστημικών ΜΜΕ και να συνομιλήσει ουσιαστικά με τα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα. Ούτε με τους νέους». Το γνωστό ποίημα του ηλίθιου λαού με περισσότερα καλολογικά στοιχεία.


Πάντως, η Αριστερά για τον Μπαλτά είναι σαν την Ελλάδα: μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ «ξαναπιάνει γρήγορα το νήμα. (…) Ο,τι κι αν λένε οι καλοθελητές. Και ο Αλέξης Τσίπρας είναι εδώ. Μαζί μας. Σύντροφος». Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά. Πώς να αντέξουν τόσο αριστερό λυρισμό.

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/07/23

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν.ΜΑΝΙΑΤΗ

Ομότιμος καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και πρώην υπουργός, ο Αριστείδης Μπαλτάς συνδυάζει και τη σκέψη αλλά και στην πορεία του, την πράξη. Σεβαστό πρόσωπο από όλα τα ρεύματα της Αριστεράς, με μακρά πορεία στα έδρανα των πανεπιστημίων και με πλούσιο συγγραφικό έργο, στην παρούσα συνομιλία - τολμώ να πω - αξιοποιήσαμε ένα μέρος μόνον της σκέψης του, αποφεύγοντας τις μικροπολιτικές κακοτοπιές και συμφωνώντας να του θέσουμε ερωτήσεις λίγο πιο μακράς πνοής. Ε, δεν θα αποφεύγαμε τον ΣΥΡΙΖΑ και τη σημερινή υπαρξιακή του περιδίνηση αλλά το πήγαμε και στα διεθνή και σε μια κουβέντα εν συνόλω για την Αριστερά, με αφορμή και το φλέγον παρόν και τον πρόσφατο τόμο του που συγκέντρωσε κείμενα του Μπαλτά περίπου σαράντα πέντε ετών με τίτλο «Η Αριστερά ως σήμερον, ως αύριον και ως χθες. Ενα φάντασμα πλανιέται» (ορισμένα δημοσιευμένα και στα «ΝΕΑ»).


Ας ξεκινήσουμε από ορισμένα διεθνή-ευρωπαϊκά που ξέρω πως σας απασχολούν αναλυτικά. Ζούμε ημέρες βίαιων ταραχών στη Γαλλία με αφορμή την δολοφονία νεαρού από δυνάμεις της Αστυνομίας στη Ναντέρ. Ο συγγραφέας Πασκάλ Μπρυκνέρ, μίλησε για την εμφάνιση μίας «θορυβώδους Ακροαριστεράς, φιλικής προς τους ακραίους ισλαμιστές». Για εσάς, ποια είναι η αιτία των ταραχών; Σχετίζεται αυτή με την ενσωμάτωση ή μη ξένων τρίτης ή τέταρτης γενιάς στον γαλλικό κορμό;

Η Γαλλία βρίσκεται σε συνεχή αναβρασμό: «κίτρινα γιλέκα», μεγάλες διαδηλώσεις για το συνταξιοδοτικό, οι τελευταίες «μεγάλες ταραχές». Αλλά και κατάρρευση ιστορικών πολιτικών κομμάτων. Τα αίτια; Πολλά. Ο νεοφιλελευθερισμός με τις μορφές κοινωνικής αναλγησίας που προσιδιάζουν στη Γαλλία σίγουρα βρίσκεται στο υπόβαθρο των πάντων. Με δόγματα που ουσιαστικά επιβάλλουν στις κυρίαρχες οικονομικές δυνάμεις να μη βλέπουν - και να μην αφήνουν τις κυβερνήσεις να δουν - τίποτε πέρα από την ταχύτερη μεγιστοποίηση του κέρδους τους. Τα γκέτο που δημιούργησε το αποικιοκρατικό παρελθόν της Γαλλίας. Ο συνεπαγόμενος ανοιχτός ή υφέρπων ρατσισμός. Η αυξανόμενη επισφάλεια και η πλήρης απουσία μέλλοντος - ιδιαίτερα για τους νέους. Η πολιτική μυωπία ηγετών που αρνούνται να δουν πέρα από το Σύμφωνο Σταθερότητας ενόσω στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην ακραία καταστολή. Τι να πω; Οτι το πολιτικό Σχέδιο B του νεοφιλελευθερισμού - με την εγγενή αδυναμία του να προδιαγράψει, έστω αχνά, έναν ορίζοντα κοινωνικών προσδοκιών - είναι η επικράτηση της Ακροδεξιάς; Οτι αυτός είναι ο εν εξελίξει πολιτικός μονόδρομος για την υφήλιο ολόκληρη; Αποφάνσεις τύπου Μπρυκνέρ αποφεύγουν συνετά να αναφέρονται στην Ακροδεξιά, αλλά ωθούν στην ίδια κατεύθυνση: η Αριστερά οφείλει να βρίσκεται μόνιμα στο στόχαστρο ακόμη και με εξωφρενικά αμαλγάματα (μαζί με τους «ακραίους ισλαμιστές»!). Γιατί, ακόμη και αν είναι αδύναμη, οι αξίες και οι αρχές της δεν παύουν να τρομοκρατούν τους κυρίαρχους. Θα ήταν υπερβολή να ισχυριστώ ότι ο Μπρυκνέρ ξαναγράφει την ιστορία ενόσω ωθεί προς ένα «τελικό» ξεκαθάρισμα λογαριασμών; Προς κάτι σαν εμφύλιο πόλεμο;

Στα της Ευρώπης διαπιστώσαμε αδιέξοδο στην ΕΕ κατά την πρόσφατη Σύνοδο στο πεδίο του Μεταναστευτικού. Επικρατεί μια νέα σκληρή γραμμή (Ουγγαρία, Πολωνία κ.ά.) στην ΕΕ ή μήπως είναι μια αναγκαία γραμμή;

Βεβαίως αδιέξοδο. Που βάλλει ευθέως ενάντια στο λεγόμενο «ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο», ενισχύοντας έτσι παντού την Ακροδεξιά. Η Μελόνι στην Ιταλία, η επερχόμενη Λεπέν στη Γαλλία, οι διαφαινόμενοι κίνδυνοι στην Ισπανία, η ενίσχυση της «Εναλλακτικής» στη Γερμανία, η προοπτική επανεκλογής του Τραμπ, όσα έγιναν εδώ... Ιδού ο μείζων κίνδυνος: η ΕΕ και η πορεία ευρωπαϊκής ενοποίησης να στηριχθούν στην ακροδεξιά ατζέντα. Εφιαλτικό. Η άνοδος της Ακροδεξιάς δεν είναι τοπικό φαινόμενο. Κατά συνέπεια, οι δημοκρατικές δυνάμεις παντού στον κόσμο οφείλουν να αφυπνισθούν και να δράσουν συστηματικά και συντονισμένα. Αλλιώς ο εφιάλτης κινδυνεύει να γίνει γενικευμένη πραγματικότητα. Οπου μία από τις αιχμές είναι η στρατηγική αντιμετώπισης του Προσφυγικού-Μεταναστευτικού…

Το όλο θέμα του Μεταναστευτικού- Προσφυγικού μοιάζει να μετεωρίζεται σχηματικά ανάμεσα σε μια λογική τειχών από τη μία και ανοιχτών συνόρων από την άλλη. Η δε Αριστερά εν συνόλω μοιάζει να δυσκολεύεται με την εν λόγω ατζέντα.

Η αντιμετώπιση του Μεταναστευτικού-Προσφυγικού οφείλει, ισχυρίζομαι, να στηριχθεί σε τρεις προκείμενες. Πρώτον, το φαινόμενο είναι οικουμενικό. Κάτι σαν σύγχρονη «μεγάλη μετανάστευση των λαών». Που είναι αδύνατον να τερματιστεί με κατασταλτικά μέτρα. Δείτε τι συμβαίνει, όχι μόνο στη Μεσόγειο, αλλά και στα σύνορα ΗΠΑ και Μεξικού. 'Η σε χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Δεύτερον, οι άνθρωποι δεν φεύγουν μαζικά από τις χώρες τους επειδή το θέλουν. Εκδιώκονται από τους πολέμους, την ακραία καταστολή, την πείνα και τις οικολογικές καταστροφές. Τρίτον, κατ' ουσίαν υπεύθυνες για όλα αυτά είναι οι μεγάλες δυνάμεις, τέως και νυν αποικιοκρατικές. Οπότε οι τελευταίες οφείλουν να ανασυντάξουν τα του οίκου τους και να να αναλάβουν πλήρως τις ιστορικές και τις παροντικές ευθύνες τους. Ας πούμε μέσω ΟΗΕ. Και να βοηθήσουν να ορθοποδήσουν οι χώρες-πηγή του φαινομένου. Φροντίζοντας με πάσα αυστηρότητα να μην πέσουν οι αντίστοιχοι πόροι στα χέρια των τοπικών ελίτ. Στόχος είναι ο καθένας και η καθεμιά να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς στον τόπο του. Οι πόροι υπάρχουν. Αλλά συσσωρεύονται και ξοδεύονται με απίστευτη απληστία. Είναι δυνατόν να μη φορολογείται γενναία ο ακραίος πλούτος; Είναι δυνατόν σε συνθήκες τόσο ακραίων ανισοτήτων να υπάρχουν φορολογικοί παράδεισοι; Ενα ακόμη καθήκον των δημοκρατικών δυνάμεων παντού στον κόσμο είναι να ασκήσουν συντονισμένα συστηματική πίεση προς αυτήν την κατεύθυνση. Μέσω, ας πούμε, μιας Δημοκρατικής Διεθνούς. Μέχρι τότε; Αλλαγή των «συμφωνιών Δουβλίνου», σεβασμός στις διεθνείς συνθήκες για το άσυλο, αλληλεγγύη, γενναιοδωρία και ενεργός υπομονή. Και βεβαίως δημοκρατικοί όροι ενσωμάτωσης των προσφύγων και μεταναστών που το επιθυμούν.

Ο συνεχιζόμενος πόλεμος - εισβολή στην Ουκρανία εκ μέρους της Ρωσίας -είχατε αναφερθεί στο τελευταίο τακτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ - επιφέρει αδιέξοδο αλλά και απρόβλεπτες εκβάσεις λόγω πυρηνικών και όχι μόνον. Ποια πρέπει για εσάς να είναι η στάση της Ελλάδας σε αυτό το θέμα;

Για να αντιμετωπίσουμε τον πόλεμο στην Ουκρανία οφείλομε να μη σταθούμε στη «στιγμή» της ούτως άλλως πολλαπλά απαράδεκτης ρωσικής εισβολής. Οφείλουμε να δούμε και το «πριν» - τι οδήγησε εκεί και με τίνων ευθύνες - και το «μετά», δηλαδή τις ανήκουστες καταστροφές που επιφέρει η συνέχιση του πολέμου. Ανάμεσά τους και η ακραία οικολογική επιβάρυνση. Η δε λέξη «ειρήνη» δεν έχει ακουστεί δυνατά πουθενά όλον αυτόν τον καιρό. Σαν να έχουμε εγκλωβιστεί σε έναν διεθνούς εμβελείας μακαρθισμό νέας κοπής: η Ρωσία αποτελεί «παγκόσμια απειλή» ενάντια στην ελευθερία, τη δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία... Οπου όσοι θέλουν να σκεφθούν λίγο περισσότερο καταγγέλλονται πάραυτα ως ενεργούμενα του Πούτιν! Οπως παλιά κάθε αριστερή πρωτοβουλία αντιμετωπιζόταν ως δάκτυλος της Μόσχας. Μολονότι η ΕΣΣΔ πρόσεχε ιδιαιτέρως να μην αναμειγνύεται στις σφαίρες επιρροής των ΗΠΑ. Διαπιστώσαμε την απαράδεκτα χλιαρή στάση της απέναντι στην εδώ χούντα. Κακό το καθεστώς Πούτιν; Βεβαίως. Αλλά δεν λείπουν ανάλογα καθεστώτα σε αρκετές χώρες της πολιτικής «Δύσης». Ούτε η «προπολεμική» Ουκρανία συνιστούσε υπόδειγμα δημοκρατίας. Ή μήπως κάνω λάθος; Πιο συγκεκριμένα, η χώρα μας απώλεσε εν προκειμένω μια μεγάλη ευκαιρία. Γιατί διέθετε το διπλωματικό κεφάλαιο να «προλάβει» την Τουρκία - χώρα του ΝΑΤΟ και αυτή - και να διεκδικήσει να διεξαχθούν στο έδαφός της οι ούτως ή άλλως αναγκαίες ειρηνευτικές συνομιλίες για το Ουκρανικό. Και να προβάλει έτσι διεθνώς ως δύναμη ειρήνης. Αντ' αυτού, η κυβέρνηση της ΝΔ υπερκέρασε τους πάντες και περίπου κήρυξε μονόπλευρα τον πόλεμο στη Ρωσική Ομοσπονδία. Κίνηση τουλάχιστον άφρων.

Πάμε στα πολιτικά της εσωτερικής σκηνής. Πέτυχε ο Κυριάκος Μητσοτάκης μια ευρεία και κραταιά νίκη και μάλιστα σε δύο κάλπες. Το έκανε γιατί, εκτός των άλλων, συνομίλησε επιτυχημένα με το Κέντρο;

Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται «συνομιλία», αλλά πάντως μοίρασε πολλά χρήματα. Με τρόπους μάλιστα που ο ίδιος είχε προηγουμένως χλευάσει…

Αντίρροπα: ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν συνομίλησε επαρκώς με τα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα; Το ιστορικό ζήτημα που θέτετε επανειλημμένα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» (δημοκρατικής οδού) είναι σήμερα επίκαιρο παρά την αριστερή μελαγχολία;

Εδώ θέτετε δύο ζητήματα. Ως προς το πρώτο: ναι, έχετε δίκιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν κατόρθωσε να υπερκεράσει ικανοποιητικά το απίστευτο μπαράζ των συστημικών ΜΜΕ και να συνομιλήσει ουσιαστικά με τα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα. Ούτε με τους νέους. Δεν μπόρεσε να διαγνώσει τα ρεύματα που διέτρεχαν τον κοινωνικό ιστό, να αναγνωρίσει την κόπωση που είχε επέλθει και να ακούσει τις ενστάσεις του κόσμου. Δεν έσκυψε να δει - και να αντιμετωπίσει πολιτικά και οργανωτικά - τις αλλαγές που είχαν επισυμβεί στις διάφορες περιοχές της χώρας και στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων. Τα πολύ επιτυχημένα περιφερειακά συνέδρια έμειναν μετέωρα. Η μεγάλη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει αυτές και πολλές ακόμη παραμέτρους. Οφείλουμε να τις δούμε όλες διεξοδικά και νηφάλια και να αντλήσουμε τα αναγκαία διδάγματα.

Ως προς το δεύτερο;

Ως προς το δεύτερο: ο πολύ γνωστός αμερικανός στοχαστής Φρέντρικ Τζέιμσον είχε πει πριν από αρκετά χρόνια ότι είναι ευκολότερο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού. Η «αριστερή μελαγχολία» συνίσταται ακριβώς σε αυτήν την αδυναμία. Από την άλλη πλευρά, το σύνθημα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» - προφανώς κατά τον ειρηνικό δρόμο - δεν αποτελεί έκφραση νοσταλγίας. Θέλει απλώς να υποδείξει ότι ναι, μπορούμε να φανταστούμε το τέλος του καπιταλισμού πριν από το τέλος του κόσμου. Ή, ακριβέστερα, οφείλουμε να φανταστούμε το τέλος του καπιταλισμού προκειμένου να αποφύγουμε το τέλος του κόσμου. Γιατί αν ο καπιταλισμός δεν διαθέτει Σχέδιο B σε σχέση με τον νεοφιλελευθερισμό (είτε «παγκοσμιοποιημένο» είτε περιεσταλμένο κατά τον τύπο «Η Αμερική πρώτα») και αν ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει πολιτικό Σχέδιο B κατά τα παραπάνω, τότε οδεύουμε αναπόδραστα στο τέλος του κόσμου - ή τουλάχιστον των ανθρώπινων κοινωνιών όπως τις ξέρουμε. Με γενικευμένους πολέμους, με λιμούς, λοιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς. Κυριολεκτικά. Το να αρχίζουμε να φανταζόμαστε τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό δεν υπονοεί φαντασιοκοπήματα.

Δηλαδή;

Ας πούμε, είναι δυνατόν οι πατέντες των εμβολίων να υπόκεινται στο εταιρικό κέρδος των πολυεθνικών του φαρμάκου; Και τα εμβόλια να μοιράζονται ανάλογα; Το ζήτημα είχε τεθεί πλατιά την εποχή της πανδημίας. Μετά το ξεχάσαμε. Ή είναι δυνατόν οι πολυεθνικές των όπλων να πουλάνε όπλα προς πάσα κατεύθυνση; Υποδαυλίζοντας έτσι τη συνέχιση των πολέμων, αν όχι το ίδιο το ξέσπασμά τους; Θυμίζω ότι είχε δημιουργηθεί σκάνδαλο ως το πού παροχετεύονται τα όπλα που στάλθηκαν αφειδώς στην Ουκρανία. Και αυτό ξεχάστηκε. Για να μη μιλήσω για μεταλλαγμένους σπόρους που δεν μπορούν να αναπαραχθούν… Και να προσθέσω ότι το σύνθημα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» επαναφέρει την πολιτική στο προσκήνιο ενώ απευθύνεται εξ αντικειμένου τόσο σε όλες τις κοινωνίες όσο και σε μεγάλο εύρος πολιτικών δυνάμεων: στην πληθυντική Αριστερά όλων των αποχρώσεων, στις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας που απεγκλωβίζονται από τον νεοφιλελευθερισμό - ενόσω ήδη φέρουν στην προμετωπίδα τους και τη δημοκρατία και τον σοσιαλισμό -, στους Πράσινους, στους δημοκρατικούς και φιλελεύθερους πολίτες που δεν εστιάζουν αποκλειστικά στο ατομικό τους συμφέρον. Από κει και πέρα όλες οι σημαίνουσες «λεπτομέρειες» ενός τέτοιου πλατιά συμμαχικού δρόμου μπορούν να συζητηθούν ανοιχτά και εποικοδομητικά. Φτάνει να αποβάλουμε όλοι τους συνηθισμένους ναρκισσισμούς της μικροπολιτικής.

Είναι η διπλή εκλογική στιγμή του 2023 και μια απόδειξη πως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δύσκολα προχωρά χωρίς διαιρετικές τομές και πως είναι κόμμα έκτακτης συνθήκης που σε φάση κανονικότητας δεν έχει χώρο;

Το κύριο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ήδη από το 2019 είναι ακριβώς αυτό: πώς θα αναδείξει και θα καλλιεργήσει τις συγκροτησιακές αξίες του, πώς θα ανασυγκροτηθεί πολιτικά και οργανωτικά ώστε να μάθει να μάχεται και να κερδίζει ακόμη και εν απουσία, όπως λέτε, εμφανών διαιρετικών τομών όπως η «μνημόνιο/αντιμνημόνιο». Πώς να δένεται με τον κόσμο στην καθημερινότητά του, πώς να τον ακούει με προσοχή, πώς να χαίρεται και να συμπάσχει μαζί του, πώς να αναγνωρίζει την επινοητικότητα και την καινοτομία, πώς να εμπνέεται από τον πολιτισμό, πώς να αναλαμβάνει τις εκάστοτε πρόσφορες πρωτοβουλίες. Πώς να τα συνδέει όλα σε ένα «σχέδιο» παραγωγικής ανασυγκρότησης και αναγέννησης της δημοκρατίας. Ετσι ή αλλιώς ο νεοφιλελευθερισμός - και μάλιστα της κρατικοδίαιτης ελληνικής κοπής που στηρίζεται στην οργανωμένη διαπλοκή - είναι εδώ για να επιφέρει νέα δεινά. «Χώρος» και «αφήγημα» άρα υπάρχουν. Και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι ήδη εδώ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι τελικά ένας πολιτικός χώρος της πληθυντικής Αριστεράς με επόμενη ημέρα ή ο κύκλος του ολοκληρώνεται με το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα; Υπάρχει χώρος μετά τον Τσίπρα;

Οι ιδέες, οι αξίες και τα προτάγματα της Αριστεράς δεν πεθαίνουν ποτέ. Οικουμενική ισότητα, γενική ελευθερία, καθολική δικαιοσύνη. Μας συντροφεύουν από την εποχή του Σπάρτακου. Ας δούμε ξανά την ομώνυμη ταινία του Κιούμπρικ. Παρά τις πολλές ήττες και τις λίγες αλλά μεγάλες νίκες η Αριστερά μπορεί κάποτε να υποχωρεί, αλλά ξαναπιάνει γρήγορα το νήμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ το αποδεικνύει τούτες τις μέρες. Ο,τι κι αν λένε οι καλοθελητές. Και ο Αλέξης Τσίπρας είναι εδώ. Μαζί μας. Σύντροφος.

Πώς θα πιάσετε ξανά το νήμα ενός σοβαρού σχεδίου; Η εκ νέου θεμελίωση πάνω στο ταξικό ζήτημα, ο συγκερασμός με το δικαιωματικό (που πάντως ενσωματώνει όψεις του και η κυβέρνηση σήμερα), μια νέα στρατηγική που θα καλύπτει και την Αριστερά και την Κεντροαριστερά με σοβαρή διεύρυνση;

Ισως εδώ όντως υφίσταται σύγχυση. Κατ' αρχάς όλοι μιλάνε για ανισότητες. Αλλά η επικέντρωση στις ανισότητες ως τέτοιες τείνει να αποκρύψει μια θεμελιώδη έννοια. Την έννοια της εκμετάλλευσης. Με τα πολιτικά και ιδεολογικά συμπαρομαρτούντα της: ποια είναι η φτηνότερη εργασιακή δύναμη; Οι ξένοι, οι γυναίκες, οι νέοι με τα μπλοκάκια; Η διεκδίκηση ποιων δικαιωμάτων υπονομεύει το ιδεολογικό περιτύλιγμα των σχέσεων εκμετάλλευσης; Δηλαδή το τρίπτυχο Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια; Βεβαίως κάθε κοινωνικό και ατομικό δικαίωμα έχει τη σχετική αυτονομία του. Και σωστά διεκδικείται καθ' εαυτό. Κάθε νίκη εκεί είναι νίκη όλων. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βασική στρατηγική των εκμεταλλευτών υπήρξε πάντα το «διαίρει και βασίλευε». Εστω μέσω κάποιων «ενσωματώσεων». Η σύγχρονη Αριστερά οφείλει να συναρμόσει ανοιχτά και δημοκρατικά όλα τα παραπάνω. Και να εκπαιδευθεί η ίδια συναφώς. Το «νήμα» που συζητάμε έχει μια ακόμη διάσταση. Ποιες είναι οι μεγάλες προκλήσεις των καιρών; Η εξαιρετικά επικίνδυνη γεωπολιτική συνθήκη, η κλιματική και περιβαλλοντική κρίση, η λεγόμενη «Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση». Οφείλουμε να επεξεργαστούμε συγκεκριμένες απαντήσεις για όλα αυτά τα ζητήματα και να δράσουμε ανάλογα. Επί ποινή αυτοακύρωσης.

Η εξασθενημένη αντιπολίτευση, η αντιπολίτευση της καρπαζιάς και του εσείς μη μιλάτε ρε, διότι φάγατε 20 και 22 μονάδες στο κεφάλι, δεν είναι και τόσο καλό πράγμα. Διότι άλλο πράγμα η κυβέρνηση, άλλο η αντιπολίτευση. Η πρώτη διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας, η δεύτερη την ελέγχει ως προς την ορθή, τίμια και ηθική διαχείριση. Καμιά κυβέρνηση, όσο καλή και να ήταν, δεν ευδόκησε να υποδυθεί και τους δύο ρόλους - κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, μαζί. Δεν γίνεται. Είναι τόσο ακραία ανεδαφικό, όσο και αυτό με το οποίο παρότρυνε πρόσφατα τους υπουργούς ο Κυριάκος - «να γίνετε αντιπολίτευση του εαυτού σας»....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 10/07/23

Όλα καλά

Πάει κι αυτό. Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, εννοώ. Με την ψήφισή τους στη Βουλή, που ήταν και μια κατ' ουσίαν παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, το βράδυ του Σαββάτου, έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος που είχε ανοίξει, εκείνο το μεσημέρι της 28ης Μαρτίου, όταν ο πρόεδρος Κυριάκος προκήρυξε εκλογές για τις 21 Μαΐου.

Να κάνουμε τον σταυρό μας, που αυτοί οι 3½ μήνες πέρασαν χωρίς απώλειες για τη χώρα, δεν συνέβη δηλαδή τίποτε που να μας κάνει να μετράμε προβλήματα και επιπτώσεις. Ο καλός Θεός της Ελλάδας (τι λέω ο άνθρωπος δευτεριάτικα), έβαλε το χεράκι του, και όλα τελείωσαν ομαλά, χωρίς δάκρυα, και χωρίς λυγμούς. Και κυρίως χωρίς να πλακωνόμαστε μεταξύ μας, για το πώς και το γιατί συνέβη ό,τι συνέβη, και ποιος φέρει τις μεγαλύτερες ευθύνες. Κάτι πήγε να γίνει εκεί, με το ναυάγιο στην Πύλο, αλλά ευτυχώς μαζεύτηκε γρήγορα. Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ κατάλαβε ότι το έργο δεν μπορούσε να πάει παρακάτω, γιατί έχει πάψει από χρόνια να κόβει εισιτήρια...

Και μπορώ σήμερα να αποκαλύψω ότι πριν ξεκινήσει όλο αυτό, ο μεγάλος φόβος πολλών και διαφόρων παραγόντων της δημόσιας ζωής ήταν το τι θα μπορούσε να συμβεί στη διάρκεια της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, κατά την οποία η χώρα θα τελούσε υπό τη διακυβέρνηση της υπηρεσιακής κυβέρνησης του κυρίου Ιωάννη Σαρμά. Ειδικά στα ελληνοτουρκικά, και τα γύρω από αυτά εξαρτώμενα, υπόλοιπα θέματα της περιοχής μας. Ολα καλά όμως, δόξα τω Θεώ, Παναγία μου, όλα καλά. Αυτό να λέμε, και να σταυροκοπιόμαστε...

Ενός ανδρός... Βουλή

Κι αυτό το «όλα καλά», αποτυπώθηκε και στην τριήμερη συζήτηση στη Βουλή, που ήταν ίσως η πιο ήρεμη παρόμοια συζήτηση που έχω παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια. Σε σημείο, που πολλές φορές αναρωτήθηκα, αν είναι ελληνική Βουλή αυτή ή αν πρόκειται για Βουλή κάποιου ελβετικού καντονιού, όπου το πρόβλημα είναι αν η καλή μας αγελάδα που βόσκει κάτω στη λιακάδα μικρά χόρτα και μεγάλα, κατεβάζει αρκετό γάλα. Τέτοια υποτονικότητα και τόσο χαλαρό κλίμα, επαναλαμβάνω για προγραμματικές δηλώσεις, δεν είχαμε ποτέ, και δεν ξέρω, πραγματικά το λέω, αν πρέπει να χαιρόμαστε. Βεβαίως θα βρεθούν μερικοί μεταξύ υμών και ημών, που θα πουν α, εσύ δεν πας καλά, τους θέλεις να τρώγονται και να βρίζονται.

Οχι. Αλλά, και χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο, βεβαίως, έχω την εντύπωση το κλίμα αυτό δεν άρεσε ιδιαίτερα. Γιατί προοιωνίζεται μια Βουλή, στην οποία θα παίζει μπάλα ένας, και οι υπόλοιποι, το μόνο που θα κάνουν θα είναι να του πετάνε την μπάλα για να ντριμπλάρει τον εαυτό του ή να κάνει εναέρια «τσαλιμάκια», για να γουστάρει το φιλοθέαμον κοινό στην κερκίδα. Πόσο να αρέσει αυτό; Στην αρχή θα χειροκροτήσουν πολλοί, μετά λιγότεροι από πολλοί, εν συνεχεία ακόμη λιγότεροι και στο τέλος κανένας. Ακόμη και αν είναι ο Μέσι, στη... μέση του γηπέδου. Το είδες μια φορά το κόλπο σηκώνω την μπάλα με το πόδι, τη φέρνω στο κεφάλι, την αφήνω να γλιστρήσει στον ώμο, την επαναφέρω στο κεφάλι, τη στρώνω στο άλλο πόδι, και μετά, ξανά από την αρχή. Το είδες δεύτερη φορά, τρίτη, έκτη, όγδοη. Στη δέκατη θα πεις, μεγάλε, άσ' το. Τίποτε άλλο, έχεις να μας δείξεις;

Ζητείται αντιπολίτευση

Ο Κυριάκος, που δεν είναι κανένα κορόιδο, καταλαβαίνει - το κατάλαβε καλά νομίζω και κατά τη διάρκεια του τριημέρου των προγραμματικών στη Βουλή - ότι αυτό που επεδίωξε με επιμονή στην προεκλογική περίοδο, ήτοι να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να αποτελέσει τη μεγάλη απειλή και για τον ίδιο, και την κυβέρνησή του.

Οτι η εξασθενημένη αντιπολίτευση, η αντιπολίτευση της καρπαζιάς και του εσείς μη μιλάτε ρε, διότι φάγατε 20 και 22 μονάδες στο κεφάλι, δεν είναι και τόσο καλό πράγμα. Διότι άλλο πράγμα η κυβέρνηση, άλλο η αντιπολίτευση. Η πρώτη διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας, η δεύτερη την ελέγχει ως προς την ορθή, τίμια και ηθική διαχείριση.

Καμιά κυβέρνηση, όσο καλή και να ήταν, δεν ευδόκησε να υποδυθεί και τους δύο ρόλους - κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, μαζί. Δεν γίνεται. Είναι τόσο ακραία ανεδαφικό, όσο και αυτό με το οποίο παρότρυνε πρόσφατα τους υπουργούς ο Κυριάκος - «να γίνετε αντιπολίτευση του εαυτού σας».

Στην αγωνία του, το είπε ο άνθρωπος, είναι προφανές. Και τον καταλαβαίνω. Σου λέει, αυτοί εδώ, είναι και εξήντα τόσοι, ζωή να 'χουν, χωρίς αντιπολίτευση θα μεταβληθούν σε τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας, και δεν (γίνεται να) παίζει κάτι τέτοιο. Εχουμε ένα τσουβάλι εκκρεμότητες από την πρώτη τετραετία. Εκκρεμότητες που φωνάζουν, και επιζητούν διευθέτηση. Ειδικά σε υγεία, παιδεία, οικονομία, δικαιοσύνη.

Τώρα που δεν υπάρχει σοβαρή αντιπολίτευση, ποιος ξέρει τι πάρτι θα στηθούν. Και στο τέλος, και αυτό είναι βέβαιο, θα έρθουν όλα στο κεφάλι μου. Γι' αυτό αγωνιά, είμαι σίγουρος...

Χωρίς Τσίπρα και σασπένς

Τη βλέπω την αναπόφευκτη ερώτηση, τη βλέπω να έρχεται: νοστάλγησες Τσίπρα, κιόλας, Γιωργάκη; Σου έλειψε; Για νοσταλγία δεν μπορώ να μιλήσω, είναι υπερβολικό. Αλλά ότι έλειψε ο λόγος του το τριήμερο, μπορώ να το πω. Τι έλειψε, κυρίως; Το ύφος και ο τόνος του λόγου που άρθρωνε στη Βουλή κάθε φορά που ανέβαινε στο βήμα να αντιπαρατεθεί με τον πρόεδρο Κυριάκο. Ελειψε εκείνο το σασπένς του μέχρι πού μπορεί να το φτάσει, τι άλλο θα εκστομίσει, πόσο και με τι θα ανεβάσει την ένταση κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, και ταυτόχρονα και την ένταση στη Βουλή.

Ο Φάμελλος που τον αντικατέστησε το τριήμερο των προγραμματικών, καλό παιδί, Καλά Χριστούγεννα. Προφανέστατα δεν κάνει γι' αυτή τη δουλειά, και ο Κυριάκος τον έχει για πρωινό, φάνηκε αυτό. Κι όχι πλήρες πρωινό, αλλά αυτό το continental, φρυγανιά, βουτυράκι, μαρμελαδίτσα και πλαστικός χυμός πορτοκάλι.

Με Τσίπρα θα ήταν ασφαλώς διαφορετικά τα πράγματα, ακόμη και με τον Τσίπρα του 17%. Και κάτι επίσης: τον λυπήθηκα τον Τσίπρα, το βράδυ του Σαββάτου, έτσι χαμένος (στο Διάστημα) που έδειχνε, πάλι. Απορώ γιατί εμφανίστηκε στη Βουλή, και γιατί το κάνει αυτό στον εαυτό του. Γιατί τον υποβάλλει σε αυτή τη δοκιμασία. Κάτσε σπίτι σου, καλύτερα. Πας στη Βουλή, γιατί ακριβώς; Για να σκέφτεσαι ότι άμα ήμουν εγώ τώρα επάνω, θα σου έλεγα εγώ Κυριάκο; Μείνε σπίτι, και άραξε. Τουλάχιστον θα έχεις την ψυχική σου ηρεμία...

Πολάκης for president

Σήμερα, ας πούμε, υπάρχει νέα δοκιμασία. Συνεδριάζει η Πολιτική Γραμματεία του κόμματος, προκειμένου να αποφασίσει αν θα τηρηθεί το αρχικώς συζητηθέν χρονοδιάγραμμα για την εκλογή προέδρου του κόμματος. Οι «προεδρικοί», η πιο μεγάλη φράξια του κόμματος, πιέζουν για εκλογή προέδρου μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτωβρίου, αλλά οι άλλοι που επιδιώκουν (για ευνόητους λόγους) ο καινούργιος πρόεδρος να έχει φάει ήδη μια ήττα, με το που θα ξεκινήσει να κάνει καριέρα, επιμένουν ότι η εκλογή πρέπει να πραγματοποιηθεί στις 3 Σεπτεμβρίου (να υπάρχει και ο συμβολισμός της ημερομηνίας...). Θα δούμε ποια άποψη θα επικρατήσει, όπως και αν θα είναι παρών και ο Αλ. Τσίπρας σήμερα.

Σε κάθε περίπτωση, επειδή οι εξελίξεις στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μας ενδιαφέρουν όλους, για τους λόγους που ανέλυσα προηγουμένως, αισθάνομαι την υποχρέωση να επαναλάβω και σήμερα τη στήριξή μου στον Πολάκη! Οπως ανέλυσα διεξοδικά την περασμένη εβδομάδα είναι ο πλέον κατάλληλος για αρχηγός, για να οδηγήσει το κόμμα στις ρίζες του, εκεί απ' όπου ξεκίνησε, στο 4%-5%, ώστε να έχει το περιθώριο εν συνεχεία να ανέβει. Ο όποιος άλλος, είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Γιατί θα θεωρήσει ότι η βάση του είναι το 17%, που πήρε ο Τσίπρας, θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του να το ανεβάσει, κι επειδή δεν θα μπορέσει, θα θεωρηθεί αποτυχημένος - και σωστά - και το μόνο που θα πετύχει θα είναι να συντηρήσει την εσωστρέφεια του κόμματος. Πολάκης for president λοιπόν και δεν το διαπραγματεύομαι...

Σήμερα πρέπει να μιλήσουμε ξανά με όρους κοινωνικής και ταξικής συμμαχίας. Οι εργαζόμενοι (με μπροστάρηδες τους ανθρώπους της επισφάλειας, το precariato), η νεολαία, οι αγρότες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι άνεργοι είναι το ταξικό μπλοκ, το οποίο πρέπει να έρθει στην εξουσία....

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

                                                                  "ΤΑ ΝΕΑ", 10/07/23

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, το νέο μεγάλο κόμμα του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου, χρειάζεται ένα συνέδριο απολογισμού, ταυτότητας, θέσεων, πολιτικής φυσιογνωμίας και στρατηγικής. Πρέπει να γίνει διάλογος στη βάση, να μιλήσουν δημοκρατικά όλα τα μέλη του κόμματος. Να μιλήσουν για όλα, για την κατεύθυνση, για το ύφος, για το πολιτικό σχέδιο, για τις σύγχρονες αντιθέσεις και τις διαιρετικές τομές, για το μοντέλο του κόμματος, για τις νέες προκλήσεις του αιώνα μας. Πρέπει να «λάμψει» η δημοκρατία. Τα μέλη να πάρουν τον νέο φορέα στα χέρια τους, ο νέος φορέας να γίνει υπόθεση όλης της κοινωνίας και όχι μιας περίκλειστης γραφειοκρατίας.

Εάν η πολιτική πρέπει να προσδιορίσει τα πρόσωπα και τους ρόλους, είναι ανάγκη να διαμορφωθεί μια πολιτική πλατφόρμα, με τη μορφή της alternative, που θα ανοίγει προοπτικές ενοποίησης της ευρύτερης κοινωνικής πλειοψηφίας, σε προοδευτική κατεύθυνση. Η πλατφόρμα αυτή πρέπει να είναι αρθρωμένη ιδεολογικά, πολιτικά, προγραμματικά και οργανωτικά.

1. Παρά τις διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, τα νέα δεδομένα και η πολιτική ηγεμονία Δεξιάς και Ακροδεξιάς, μας επιβάλει να κατευθύνουμε την εν δυνάμει δημοκρατική - προοδευτική πλειοψηφία, σε ένα κοινό τόπο συνάντησης όλων των ρευμάτων, όπως είναι για παράδειγμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της Αριστεράς, της οικολογίας, των ατομικών δικαιωμάτων κ.λπ.

2. Η κρίση σήμερα δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι κρίση αρχών και αξιών. Στο νέο πολιτικό σκηνικό, διαφαίνεται να υφίσταται ένα σημαντικό πολιτικό κενό εκπροσώπησης. Η επανεκκίνηση-επανίδρυση του πολιτικού υποκειμένου, πρέπει να καλύψει τον χώρο μεταξύ της εκφυλισμένης και μη χρήσιμης «δεξιάς» σοσιαλδημοκρατίας και μιας φοβικής Αριστεράς, που διστάζει να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες.

3. Προγραμματικά, η ανάγκη για νέες επεξεργασίες, για επικαιροποίηση και αναδιαμόρφωση των πολιτικών θέσεων είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Οι νέες τεχνολογίες, η τεχνητή νοημοσύνη, τα Big Data, η κλιματική κρίση, το Μεταναστευτικό και Προσφυγικό, οι ραγδαίες αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, δημιουργούν μια νέα κατάσταση για την παγκόσμια Αριστερά. Η μετάβαση από το παραγωγικό στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, ο έλεγχος της πληροφορίας και της ενημέρωσης από μονοπωλιακά κέντρα, απαιτούν νέες αναλύσεις και αλλαγή της δράσης της οργανωμένης κοινωνίας.

4. Η κρίση του κομματικού φαινομένου και η απαξίωση τις πολιτικής, έχει καταστήσει του πολιτικούς σχηματισμούς αδύναμους, να μπορούν να οργανώσουν τους πολίτες και να τους στοιχίσουν στα πολιτικά επίδικα. Η ανάγκη διείσδυσης στον μαζικό χώρο, με νέες μορφές οργάνωσης των πολιτών, μοιάζει πιο αναγκαία από ποτέ. Η επανεμπλοκή της νεολαίας, που επέλεξε την Ακροδεξιά ή την αποχή στην πολιτική διαδικασία, είναι ιδιαίτερα κρίσιμη.

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ζητούμενα θα σηματοδοτήσουν αν η δημοκρατική παράταξη, η Αριστερά, η Κεντροαριστερά, έχουν λόγο ύπαρξης. Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα οδηγούν σε ρήξη με τις πολιτικές της ήττας ή σε εξακολούθησή τους. Σε επανίδρυση της Αριστεράς και της δημοκρατικής παράταξης ή σε ενταφιασμό τους, όπως και των λαϊκών και εθνικών αναγκών και δικαίων, μέσα από ένα δίπολο Δεξιάς - Ακροδεξιάς, το οποίο ήδη στήνει το κατεστημένο.

Σήμερα πρέπει να μιλήσουμε ξανά με όρους κοινωνικής και ταξικής συμμαχίας. Οι εργαζόμενοι (με μπροστάρηδες τους ανθρώπους της επισφάλειας, το precariato), η νεολαία, οι αγρότες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι άνεργοι είναι το ταξικό μπλοκ, το οποίο πρέπει να έρθει στην εξουσία.

-Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

 

Το ότι ο....παραμερίσας Τσίπρας δεν παρέστη στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, προτιμώντας τις βουτιές στη θάλασσα από την εξοχική του κατοικία στο Σούνιο, αυτό ουδόλως αναιρεί την ουσία ότι ήταν ωσεί παρών στη συνεδρίαση αυτή, η οποία κατέληξε (και) στην επιλογή στο πρόσωπο του προηγουμένως στενότατου συνεργάτη του στην Κυβέρνηση αριστεράς/ακροδεξιάς που είχε σχηματίσει με τους ΑΝΕΛ...

 ΙΔΙΟΣ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΠΡΑ, 

ΜΕ ΤΟΝ ΟΜΟΦΩΝΩΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΕΝΤΑ

Ν. ΠΑΠΠΑ, ΕΚ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ...

Παρά το ισχυρό σοκ που προκάλεσε ο ίδιος ο Τσίπρας στο Κόμμα του, το ΣΥΡΙΖΑ, την περασμένη Πέμπτη, φαίνεται δυστυχώς ότι η ενσυναίσθηση των συνθηκών και των αιτίων που οδήγησαν στην εκλογική συντριβή της 21ης Μαΐου 2023, η οποία επιβεβαιώθηκε και με περαιτέρω συρρίκνωση στις κάλπες της 25ης Ιουνίου 2023, ουδόλως τούς απασχολεί επί της ουσίας εις το κομματικό ιερατείο της Κουμουνδούρου.

Δεν είναι μόνον ότι εις το πρόσωπο του ίδιου του πρώην Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ είναι άγνωστη η ετοιμότητα ευαισθησίας, ώστε να πει τα πράγματα με το όνομά τους και να προχωρήσει εις το μόνον δέον που θα επεβάλλετο να αρθρώσει σε μία τέτοια περίπτωση, τη λέξη παραίτηση...Διότι το «παραμερίζω» που εχρησιμοποίησε ο Τσίπρας, από το Ζάππειο, προδίδει άνθρωπο, διατελέσαντα πολλώ μάλλον πρωθυπουργό της χώρας, εις τον οποίο η ενσυναίσθηση, γιά την οποία δεν παρέλειπε να κατηγορεί τους πολιτικούς του αντιπάλους, αποτελεί είδος-αρχή ουσιαστικώς εν ανυπαρξία εις τον ίδιο τον αδέκαστο-υποτίθεται-τιμητή των άλλων. Συνεπώς, κατ’ ουδένα τρόπο, δεν θα υιοθετούσε λέξη που παραπέμπει ευθέως σε αναγνώριση προσωπικής του αποτυχίας, ένας εγωϊσμός τόσο αφόρητος...

Αυτή η εικόνα, εξόχως ασφαλής, κυρίως όμως απολύτως απογοητευτική, προκύπτει στη συνέχεια της συνεδρίασης της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ που έγινε στα γραφεία της πάλαι ποτέ ΔΗΜΑΡ, Κόμματος της Ανανεωτικής Αριστεράς που αφομοιώθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ αντί της έδρας της Κουμουνδούρου, που έδειξε τον δρόμο του αρχικού και μοιραίου, όπως θα αποβεί, λάθους: Προφανώς προδήλως, μετά από επήνευση του ίδιου του Τσίπρα, η συζήτηση γιά την «επόμενη ημέρα» στο βαρειά λαβωμένο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε από τα πρόσωπα γιά τα πρόσωπα(...) και όχι αντιστρόφως γιά τις πολιτικές που αυτά εκλήθησαν να ακολουθήσουν και να υπηρετήσουν, οι οποίες, όπως κάθε νοήμων νους αντιλαμβάνεται και ευλόγως αναμένει, αποτελούν την πηγή του οξέως προβλήματος.

Συνεπώς, έαν υπάρχει πράγματι μία σοβαρή και υγιής πρόθεση γιά αποτελεσματική αντιμετώπιση της τραγικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε, σε κάποιο επόμενο χρόνο να αρχίσει μία βραδεία αναστροφή της απωθητικής εικόνας του Κόμματος στα μάτια των πολιτών, μόνον από μία τέτοια αφετηρία θα έπρεπε να εκκινήσει.

Στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή, ο Διονύσης Τεμπονέρας, από τα νεώτερα στελέχη του κομματικού μηχανισμού και επιλεγείς από τον Τσίπρα γιά την επικοινωνιακή ομάδα στο μεσοδιάστημα από τη συντριβή του Μαΐου ως τις κάλπες του Ιουνίου, είπε αλήθειες, χωρίς περιστροφές: «Πού αλλού ακούστηκε τα πρόσωπα να προσδιορίζουν τις πολιτικές και όχι το αντίστροφο; Να μάς πει η κοινωνία, από ποιούς θέλει να εκπροσωπηθεί και πρώτοι εμείς, για το καλό του νέου εγχειρήματος, να αποδεχθούμε ότι ενδεχομένως το «νέο» μπορεί να μην μάς περιλαμβάνει, σε θέσεις ευθύνης. Να αποδείξουμε τελικά, ότι ο σκοπός, η «Υπόθεση» είναι πάνω από τα πρόσωπα και το συμφέρον τους. Παραμέρισε ο Αλέξης Τσίπρας, που δεν είναι άμοιρος ευθυνών και ουσιαστικά ανέλαβε την πολιτική ευθύνη και δεν θα παραμερίσουμε εμείς, συντρόφισσες και σύντροφοι;»

Βεβαίως και δεν έτρεφε την παραμικρή ψευδαίσθηση της (μη) υποδοχής, όσων υπεστήριξε ο Διον. Τεμπονέρας, σε ένα κομματικό σώμα χειραγωγημένο απολύτως σε διαφορετική κατεύθυνση, σε αντίστροφη διαδρομή...Και στο οποίο οι λογής-λογής καρεκλοκένταυροι δεν διατρέχουν, προσώρας έστω, προσωπικούς κινδύνους!

Και φθάνουμε στο διά ταύτα των αποφάσεων-επιλογών της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, μία εκ των οποίων θέλει τον πρώην Υπουργό Νίκο Παππά, αμετακλήτως καταδικασθέντα ομοφώνως από το ΑΕΔ με 13-0 σε δυετή φυλάκιση, με τριετή αναστολή, να αναλαμβάνει καθήκοντα κοινοβουλευτικού εκπροσώπου, μαζύ με τους Νάσο Ηλιόπουλο και Θεοδώρα Τζάκρη στη νέα Βουλή.

Πρόκειται γιά επιλογή αριστερής υπεροψίας και έλλειψης του ελάχιστου πολιτικού τάκτ, τελικώς δε και ουσιαστικού σεβασμού σε απόφαση της Δικαιοσύνης σε επίπεδο κορυφής. Απέναντι στην οποία κάποιος πρέπει να πεί εις το Νίκο Παππά, ότι συνιστά ανεπίτρεπτη πρόκληση τουλάχιστον να προσέρχεται εις την τελετή έναρξης των εργασιών της Βουλής υπό τη νέα της σύνθεση άνετος, αγέρωχος ενδεχομένως, κλείνοντας το μάτι, ως το συνηθίζει, σε μία κίνηση που μόνον από αυτολογοκρισία αποφεύγω να χαρακτηρίσω περαιτέρω, εν πάση δε περιπτώσει όπως δεν αρμόζει σε έναν καταδικασμένο...

Εάν, με την επιλογή τους αυτή από την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, ήθελαν να δείξουν ότι, αριστεροί αυτοί, «δεν δίνουν δεκάρα» γιά την αστική Δικαιοσύνη, προσφέροντας αντιθέτως τείχο προστασίας σε «θύματα» αυτής, όπως ο Νίκος Παππάς, τότε μία τέτοια κίνηση και επιλογή τούς εκθέτει έτι περισσότερο, ενδεχομένως και ανεπανόρθωτα στα μάτια των πολιτών.

Είναι η περίπτωση της εργαλειοποίησης της «κακής» Δικαιοσύνης, έναντι της οποίας διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους διότι εμπλέκεται «δικός τους άνθρωπος», οι ίδιοι που επέχαιραν γιά την αντίστοιχη εργαλειοποίηση της «υπόθεσης Novartis», το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως Ελληνικού κράτους(...), εκ χειλέων του προσήλυτου εις την Κυβέρνηση Τσίπρα «παλαιοκαραμανλικού» Δημ. Παπαγγελλόπουλου, Αναπληρωτή Υπουργού Δικαιοσύνης στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το οποίο έκλεισε με....αθωωτικά βουλεύματα!

Η επιλογή αυτή από το ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί άλλη μία κίνηση από το πρώην κυβερνήσαν Κόμμα, ότι δεν εννοεί να αλλάξει στην κατεύθυνση που έδειξε με τη δήλωσή του ο Διον. Τεμπονέρας, εγκλωβισμένο, μετά λόγου γνώσεως σε μηχανισμό στελεχών, των οποίων οι δεσμοί συμφέροντος, έστω και με αναφορές υψηλών αρχών αριστεροσύνης, υπερισχύουν και τελικώς κατισχύουν των πάντων. Η περίπτωση Παππά προσφέρει την επιβράβευση...

Άλλωστε, εάν υπήρχε και η ελάχιστη βούληση περί του αντιθέτου, ο μέχρι την περασμένη Πέμπτη Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ που «όργωνε» τη χώρα γιά ...«Δικαιοσύνη παντού», αυτός πρώτος θα έστελνε το μήνυμα ότι το εννοεί πρωτίστως γιά το δικό του πολιτικό Κόμμα, θέτοντας έναν αμετακλήτως καταδικασθέντα και δη ομοφώνως με 13-0 εκτός εκλογικών συνδυασμών...Και απέδειξε ο Τσίπρας, με την στάση που ακολούθησε, ότι μία τέτοια θεσμική συμπεριφορά συνέπειας τού είναι αδιάφορη και η απαιτούμενη σχετική ευαισθησία ανύπαρκτη πλήρως. «Πολιτική» ήταν η δίκη Παππά θά μάς πουν οι αμύντορές του ΣΥΡΙΖΑίοι, γιά μία απόφαση και δη ομόφωνη που δεν «συμφέρει».

Το ότι ο....παραμερίσας Τσίπρας δεν παρέστη στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, προτιμώντας τις βουτιές στη θάλασσα από την εξοχική του κατοικία στο Σούνιο, αυτό ουδόλως αναιρεί την ουσία ότι ήταν ωσεί παρών στη συνεδρίαση αυτή, η οποία κατέληξε (και) στην επιλογή στο πρόσωπο του προηγουμένως στενότατου συνεργάτη του στην Κυβέρνηση αριστεράς/ακροδεξιάς που είχε σχηματίσει με τους ΑΝΕΛ...

Εάν, όμως, θα μπορούσε να αναμένεται κάποιο «νέο πρόσωπο» της μετά-Τσίπρα εποχής στη νέα Βουλή που εγκαινίασε χθες τη λειτουργία της, αυτό, με ένα Νίκο Παππά αγορεύοντα με την ιδιότητα του κυβερνητικού εκπροσώπου επί των προγραμματικών δηλώσεων της δεύτερης Κυβέρνησης Μητσοτάκη, τότε δεν θα πρόκειται γιά αναπαλαιωμένο πρόσωπο μιάς αριστερής εξουσίας που εξακολουθεί πεισματικώς να δει και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες που τής αναλογούν με ίδια πρόσωπα εφθαρμένα, αλλά και δεδικασμένα αμετακλήτως.

Θα ήταν έκπληξη τα ανωτέρω να μην προκύψουν και εκφρασθούν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στη συζήτηση γιά την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης που άρχεται αύριο Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2023, από τους αγορητές της 47μελούς ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς Τσίπρα Πρόεδρο, αλλά με Τσίπρα εξουσιάζοντα τις λειτουργίες αυτού του Κόμματος, θα εισπράξει, άλλη μία φορά, τον σπόρο που έσπειρε, επιλέγοντας (και) Νίκο Παππά, ως κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο...

Λόγοι πληρότητος της σχετικής εικόνας εξ άλλου, δεν μπορεί παρά να αφορούν τη βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ, Ρένα Δούρου, υπόδικη, βάσει της πρότερης ιδιότητός της ως περιφερειάρχισσας Αττικής και νήσων, γιά την εκατόμβη των νεκρών στη τραγωδία στο Μάτι και την καταστροφή στη Μάνδρα, την εξαίρεση της οποίας από τις λίστες ομοίως δεν έκρινε σκόπιμο να επιλέξει ο «παραμερίσας» Πρόεδρος.

Εξ ού και ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου όπου συνδικάζεται η Δούρου απηύθυνε έγγραφο προς τη Βουλή, με το οποίο ζητεί την άρση της βουλευτικής ασυλίας, αναστέλλοντας την εκδίκαση της υπόθεσης μέχρι τις 24 Ιουλίου, υπό το φόβο παραγραφής.Η δήλωση του συνηγόρου της Δούρου στη δίκη ότι η πελάτις του συναινεί γιά την άρση της βουλευτικής της ασυλίας δεν διαγράφει διόλου το υφιστάμενο θέμα ουσίας.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Κρίμα δεν θα κάνει καλή αρχή από αύριο στη Βουλή ο Νίκος Ανδρουλάκης, εισπράττει ήδη μία πρώτη κίτρινη κάρτα! Σκέπτομαι ακόμη πόσο έχουν δίκιο στη Θεσσαλονίκη όταν αιτιώνται το αθηνοκεντρικό κράτος γιά τις επιλογές του, κατά τα λοιπά κηδόμενο γιά τη συμπρωτεύουσα...

Η "ΠΟΙΝΗ" ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΣΤΑΝΙΔΗ ΓΥΡΙΖΕΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ, 

ΤΟΝ ΕΚΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΗΤΤΕΙ 

Με νοοτροπία της μορφής «δικό μου είναι το μαγαζί, ό,τι γουστάρω κάνω» ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ/Κιν.Αλλ., σύντροφος Νίκος Ανδρουλάκης, έρριξε τη ζαριά δι’ εαυτόν και έθεσε εκτός της νέας Βουλής το Χάρη Καστανίδη, μακρόβιο και έμπειρο κοινοβουλευτικό και Βουλευτή Θεσσαλονίκης-γέννημα θρέμμα, επανεκλεγέντα-άλλη μία φορά-με την ψήφο των συντοπιτών του, αφού ο Πρόεδρος επέλεξε, εκ των τριών περιφερειών όπου ήταν υποψήφιος, αυτήν της Θεσσαλονίκης γιά την αφεντιά του στη Βουλή, συνεπώς εις βάρος του Καστανίδη, ο οποίος και απεκλείσθη. 

Η φωνή της Θεσσαλονίκης γιά το ΠΑΣΟΚ/Κιν.Αλλ. αξιολογήθηκε προφανώς ως ήσσονος σημασίας με αυτή του Ηρακλείου-γενέτειρας του Προέδρου Ανδρουλάκη,επιλογή που δεν τιμά διόλου τον Πρόεδρο Ανδρουλάκη, αν και μάλλον εθεωρείτο από πολλούς δεδομένη και αναμενόμενη: Άνθρωπος ανασφαλής και με νοοτροπία «μικρομέγαλου» δεν θέλει στο Κόμμα «του» ισχυρές, χαρισματικές προσωπικότητες που θα μπορούσαν να τον αμφισβητήσουν στα σχέδια και τις επιδιώξεις του, συνεπώς και το κομματικό κατεστημένο της Χαριλάου Τρικούπη 50 έπρεπε να συντονισθεί με τις επιθυμίες του. Αποδέκτες ασφαλείς των ως ανω ο Χάρης Καστανίδης, ως και ο Ανδρέας Λοβέρδος, οι οποίοι εκρίθησαν ότι δεν έπρεπε να έχουν θέση στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ/Κιν.Αλλ, εξ ού και έγιναν τα δέοντα γιάς την εξουδετέρωσή τους. 

Η ενίσχυση της εκλογικής δύναμης του ΠΑΣΟΚ/Κιν.Αλλ. στις εκλογές της 21ης Μαίου και της 25ης Ιουνίου στέλνει και αρνητικά μηνύματα γιά τους κερδισμένους των δύο αναμετρήσεων, απωθητικά γιά την υγεία στις τάξεις του πολιτικού μας προσωπικού, προσωποποιούμενα, εν προκειμένω, εις το πρόσωπο του Προέδρου Ανδρουλάκη. 

Κρίμα δεν θα κάνει καλή αρχή από αύριο στη Βουλή ο Νίκος Ανδρουλάκης, εισπράττει ήδη μία πρώτη κίτρινη κάρτα! Σκέπτομαι ακόμη πόσο έχουν δίκιο στη Θεσσαλονίκη όταν αιτιώνται το αθηνοκεντρικό κράτος γιά τις επιλογές του, κατά τα λοιπά κηδόμενο γιά τη συμπρωτεύουσα...

Σκέπτεσαι με τέτοια ημέρες και κατισχύσαντα στο ΠΑΣΟΚ επί ημερών Σημίτη, ως Πρωθυπουργού και Προέδρου, και νοσταλγείς.Αλλά και δεν μπορείς παρά να καταγράψεις με ικανοποίηση την "κεντρογενή" διάσταση και μάλιστα με ισχυρό στίγμα που έδωσε και στη δεύτερη Κυβέρνησή του που ορκίσθηκε την περασμένη Τρίτη ο Κυρ. Μητσοτάκης, εννοώντας και τιμώντας την κεντροδεξιά διάσταση της πολιτικής της ΝΔ, την οποία και ετίμησε πάλι ο Ελληνικός λαός...

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης