ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Η κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη την τελευταία περίοδο, λόγω του πολέμου και της εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία, είναι μία μόνο πτυχή των μεγάλων ζητημάτων με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η ανθρωπότητα. Περιγράφω μόνο με τίτλους, το μέγεθος του διακυβεύματος - αλλά και των προβλημάτων, και μαζί των ευκαιριών -, που μόνο μέσα από μια συμμετοχική δημοκρατία που δίνει λόγο, ρόλο και δύναμη στον εργαζόμενο και τον πολίτη μπορούν να αντιμετωπιστούν. Συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας στα χέρια λίγων. Ένταση ανισοτήτων και αδικιών. Οικονομικές κρίσεις. Μεταναστευτικές. Πανδημίες. Κλιματική κρίση. Ενεργειακή φτώχεια. Διατροφική κρίση. Περιφερειακές συγκρούσεις. Καταπάτηση βασικών ανθρώπινων και πολιτικών δικαιωμάτων. Διεύρυνση της απόστασης μεταξύ κέντρων αποφάσεων και πολιτών. Μετάβαση στον ψηφιακό κόσμο και στη βιώσιμη, πράσινη ανάπτυξη. Πρόσβαση στη νέα τεχνολογία, στην παιδεία και στα βασικά δικαιώματα- υγεία, εργασία, ασφάλιση, κατοικία, κλπ. Νέες μορφές εργασίας. Διασφάλιση προσωπικών δεδομένων και έλεγχος των big data. Διαρκή πλήγματα στη Δημοκρατία. Να μείνω σε αυτά, για να μην αναφερθώ και στις ψυχολογικές παραμέτρους που συνεπάγονται οι συνεχείς κρίσεις και οι επιπτώσεις τους, που έχουν οδηγήσει σε μια νέα μορφή πρόσληψης της ζωής μας, από τον «άνθρωπο της απομόνωσης». Λες και λίγα υποστήκαμε από τα μίση και τους διχασμούς που καλλιέργησαν κάποιοι την πρώτη περίοδο της οικονομικής κρίσης.

ΣΗΜΕΙΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΙΓΙΟΥ 1935 - 2015

ΑΙΓΙΟ, 19 ΜΑΡΤΙΟΥ 2022

Αγαπητές Φίλες, Αγαπητοί φίλοι,

Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που βρίσκομαι σήμερα εδώ.Γιατί σήμερα, μαζί, αναδεικνύουμε μια σημαντική ιστορία αγώνων. Αναλογιζόμαστε τη μεγάλη συμβολή της εργασίας στην πορεία αυτού του τόπου, αλλά και την κρισιμότητα της ανάγκης να μιλήσουμε για όσα μας απασχολούν και για όσα, πολλά ακόμη, οφείλουμε να κάνουμε.

Ο αγώνας για μια καλύτερη, αξιοπρεπή ζωή, και το κυριότερο, για μια ζωή που την ορίζουμε εμείς οι ίδιοι, είναι διαρκής. Αποτελεί κρίσιμη και καθοριστική παράμετρο για την πορεία και την ποιότητα της συλλογική μας ζωής. 

Γι’ αυτό και θέλω να συγχαρώ όσους ανέλαβαν αυτήν την πρωτοβουλία, της καταγραφής και ανάδειξης μιας πλούσιας ιστορίας προσφοράς και αγώνων 80 χρόνων, μιας σημαντικής πορείας που ουσιαστικά ταυτίζεται και με την πορεία συνολικά της χώρας, και ιδιαίτερα, με τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μιας ολόκληρης περιοχής, που αποτέλεσε κάποτε την ατμομηχανή της ανάπτυξης, για να γευτεί στη συνέχεια τους πικρούς καρπούς των παθογενειών του πολιτικο-οικονομικού μας συστήματος.

Το Εργατικό Κέντρο Αιγίου, σε αυτήν τη μακρά διαδρομή, διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο. 

Η ιστορία του Ελληνικού εργατικού κινήματος είναι απέραντη. Κάθε εργατικό κέντρο, κάθε ομοσπονδία, κάθε σωματείο, έχει την ηρωική αλλά και πένθιμη, πολλές φορές, ιστορία του, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται και σε κάποιο σημείο του Βιβλίου. Γιατί τα Εργατικά Κέντρα είναι εκείνα που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στις διεκδικήσεις των εργατών σε κάθε επίπεδο κινητοποίησης και εδραίωσης της Αλληλεγγύης μεταξύ των μελών τους.

Ο εξαγωγικός προσανατολισμός, 

η τοπική οικονομία της πόλης του Αιγίου εξαιτίας της παραγωγής και εμπορίας της σταφίδας - της «μαυρομάτας Κίρκης», όπως την αποκαλεί εύστοχα ένας δικός μας άνθρωπος, Πελοποννήσιος αγωνιστής και συγγραφέας που δεν βρίσκεται πια κοντά μας, ο Αιμίλιος Δημόπουλος, στο Βιβλίο του «Η παντιέρα των μαγεμένων» -, 

η εθνική σημασία της σταφίδας για την αντιμετώπιση του χρέους και την ανάπτυξη της Ελλάδας,

και στη συνέχεια, τα επακόλουθα της σταφιδικής κρίσης, 

όπως η στρατηγική θέση του λιμανιού του Αιγίου, 

ήταν σημαντικές παράμετροι που συνέβαλλαν στην ανάπτυξη του Εργατικού Κέντρου Αιγίου. 

Επιπλέον, ο πολιτικός αναβρασμός, ενδυνάμωσε το ζήλο για κινητοποιήσεις και την εδραίωση διεκδικήσεων για τα αυτονόητα.

Η αναδρομή στην Ιστορία του Εργατικού κέντρου Αιγίου είναι πλούσια και ταυτόχρονα συγκινητική. Και αυτό, γιατί παρά το γεγονός ότι σε δύσκολες περιόδους ανακόπηκε γενικότερα η δημοκρατική εξέλιξη των σωματείων, το Ε.Κ. Αιγίου δεν έπαψε να αναπτύσσει δυναμικές παρεμβάσεις στην κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης. 

Αποτελεί μια οργάνωση που εκπροσωπεί χιλιάδες εργάτες, ενδυναμώνεται διαρκώς, αναβαθμίζει τον ρόλο του σε κάθε ιστορική συγκυρία και συμμετέχει ενεργά σε κάθε πολιτική απόφαση που σχετίζεται με τα εργατικά ζητήματα. 

Η παρέμβαση του καταλυτική σε κάθε δύσκολη στιγμή του εργατικού κόσμου, με εργατικές κινητοποιήσεις που απέδωσαν ιστορικά αποτελέσματα, όπως στην περίπτωση της ΕΒΟ που ήταν σπουδαία η συμβολή του στην υπογραφή της νέας συλλογικής σύμβασης των εργαζομένων, κατά την περίοδο του 1988. Σε πολλές από αυτές τις κινητοποιήσεις είχαμε βρεθεί και μαζί.

Μέχρι σήμερα το Ε.Κ. Αιγίου δεν παύει να αφουγκράζεται τις ανάγκες της πόλης, να παρεμβαίνει σε καίρια κοινωνικά ζητήματα, να δείχνει εμπράκτως την κοινωνική του αντίληψη αλλά και ευαισθησία, με ένα απαράμιλλης σπουδαιότητας έργο δράσης καιεκδημοκρατισμού του εργατικού κινήματος.  

Και δεν σας κρύβω ότι, με συγκίνησε ιδιαίτερα το γεγονός πως, στην παρούσα έκδοση για την ιστορία του Ε.Κ. Αιγίου, είδα ότι ο Πρόλογος, ανήκει στην αγωνιστική, αλλά μαζί και συγκινητική γραφή του σύντροφου Δημήτρη Λιβιεράτου, με τον οποίο βρεθήκαμε μαζί στα πρώτα βήματα της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ.

Ο ίδιος πρωταγωνίστησε μαζί με τον άλλον σύντροφό μας, τον αείμνηστο Μιχάλη Ράπτη, τον επονομαζόμενο Πάμπλο, ως στελέχη τότε του Τροτσκιστικού ρεύματος, που συντάχθηκαν σε εκείνη την προσπάθεια και συνέβαλαν στην αυτοοργάνωση, την ίδρυση Οργανώσεων και στη σύνταξη μερικών από τα σπουδαία πολιτικά κείμενα εκείνης της περιόδου. Κείμενα που καθόρισαν και την ποιότητα του πολιτικού και συνδικαλιστικού λόγου των προοδευτικών δυνάμεων. Θυμάμαι και την αγωνία του για τα διεθνή ζητήματα. Ήταν πάντα παρών στο Υπουργείο Εξωτερικών, να μοιράζεται μαζί μου την εμπειρία και τη σοφία του.

Και βέβαια, να στείλω από εδώ, τους χαιρετισμούς μου στον Δημήτρη και τις καλύτερες ευχές μου.

Φίλες και Φίλοι,

Θέλω να ευχαριστήσω τη Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου και βέβαια, τον Πρόεδρο, Παναγιώτη Γεωργόπουλο, για την πρόσκλησή τους και την τιμή να απευθύνω χαιρετισμό σε αυτήν την εκδήλωση.

Και είναι χαρά, που μαζί με την ανάδειξη της πλούσιας ιστορίας του Εργατικού Κέντρου Αιγίου, θα βραβευθεί και ο φίλος, Πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος.

Αγαπητέ Γιάννη, Αγαπητέ Παναγιώτη, 

θέλω να σας συγχαρώ γιατί σε αυτήν την δύσκολη, για την ακρίβεια, μακρά και δύσκολη, περίοδο που βιώνουν οι Έλληνες και η χώρα, μπορέσατε μαζί με τους συναδέλφους σας, να συμβάλετε ώστε, τουλάχιστον από την πλευρά των εργαζομένων να επικρατήσει σωφροσύνη, μέσα σε ένα ταραγμένο κλίμα, για τη διαμόρφωση του οποίου υπάρχουν τεράστιες ευθύνες για συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, που έθεσαν τη χώρα και τους εργαζόμενους σε δεύτερη μοίρα έναντι αλλότριων επιδιώξεων και σκοπιμοτήτων. 

Και παρά το γεγονός ότι, οι εργαζόμενοι πρώτοι από όλους, μαζί με τους νέους μας, κλήθηκαν να πληρώσουν το βαρύ τίμημα αυτής της πρωτοφανούς κρίσης, που λίγο έλλειψε να μετατραπεί σε εθνική τραγωδία, εντούτοις δεν φαίνεται το πελατειακό πολιτικοοικονομικό σύστημα της χώρας να έχει πάρει το μήνυμα, ούτε και το μάθημα.

Τονίζω πάντα το πελατειακό σύστημα, γιατί αποτελεί μάστιγα για τον Ελληνικό λαό. Είναι ένα σύστημα που επιχειρεί με κάθε τρόπο, η ισχύς να περνά σε χέρια παραγόντων, μεσαζόντων, μεγάλων συμφερόντων, ή και ολιγαρχών. 

Μετατρέπει αυτό που σε μια δημοκρατική κοινωνία θα έπρεπε να είναι δικαίωμα όλων, όπως πχ η πρόσβαση στην υγεία, την παιδεία, την ασφάλεια στην εργασία, ανεξάρτητα ταξικής προέλευσης ή οικονομικής κατάστασης, να γίνεται προνόμιο λίγων και ρουσφέτι,για να κρατούν τον πολίτη εξαρτημένο και να διασπούν την ενότητα του λαϊκού κινήματος.

Αποτέλεσμα; Να συνεχίζονται οι πολιτικές εκείνες που αφενός μεν αποφεύγουν να δώσουν ριζική απάντηση στις χρονίζουσες παθογένειες που ταλανίζουν ιστορικά τον τόπο, να σπαταλώνται πόροι αναπαράγοντας μια οικονομία εξαρτημένη, και αφετέρου να μην αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά οι μεγάλες προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος. Παίρνω το παράδειγμα της ενεργειακή μας εξάρτησης, που πληρώνει πολύ ακριβά ο Ελληνικός λαός και ιδιαίτερα ο εργαζόμενος. Σε μια χώρα - όπως η Ελλάδα-, που θα μπορούσε να είναι ενεργειακά αυτάρκης και ο πολίτης παραγωγός και αυτόνομος.

Ακριβώς γι’ αυτό, στεκόμαστε σήμερα ιδιαίτερα προβληματισμένοι και ανήσυχοι, αλλά όχι και απαθείς, μπροστά στις επιπτώσεις των αλλεπάλληλων κρίσεων που βιώνει η ανθρωπότητα.

Κρίσεις, που και θα γίνονται τακτικότερες και θα μας φέρνουν αντιμέτωπους με όλο και πιο άγνωστες περιοχές.

Και προσθέτως, κρίσεις που χωρίς να έχουμε δώσει απαντήσεις στις πραγματικές αιτίες του λεγόμενου Ελληνικού προβλήματος, θα δίνουν τη θέση τους σε νέες κρίσεις, ως αυτές να είναι αποτέλεσμα, σχεδόν, ενός φυσικού φαινομένου. 

Ως εκ τούτου, προκύπτει αβίαστα το ερώτημα: πώς θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις προκλήσεις, χωρίς να αναμετρηθούμε με ό,τι μας κρατά καθηλωμένους, σε ατραπούς που όλο και βαθαίνουν το αδιέξοδο;

Μόνο αν κινητοποιήσουμε δυνάμεις κοινωνικές, με κοινό στόχο τη μετάβαση σε μια νέα ενεργειακή εποχή, σε μια εποχή που θα λειτουργεί μια βιώσιμη παραγωγικά δομή, με ανάλογη αντίληψη για την κατανάλωση, τη λειτουργία του κράτους, την παιδεία, όπως και για την αξιοποίηση της τεχνολογίας. Αλλά αυτό απαιτεί η μετάβαση αυτή, να είναι δίκαιη κοινωνικά, να γίνει με την συμμετοχή του πολίτη - δημοκρατικά - και να διαμορφώνει αίσθημα εμπιστοσύνης μεταξύ των κοινωνικών εταίρων.

Φίλες και Φίλοι,

Η κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη την τελευταία περίοδο, λόγω του πολέμου και της εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία, είναι μία μόνο πτυχή των μεγάλων ζητημάτων με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η ανθρωπότητα.

Περιγράφω μόνο με τίτλους, το μέγεθος του διακυβεύματος - αλλά και των προβλημάτων, και μαζί των ευκαιριών -, που μόνο μέσα από μια συμμετοχική δημοκρατία που δίνει λόγο, ρόλο και δύναμη στον εργαζόμενο και τον πολίτη μπορούν να αντιμετωπιστούν. 

Συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας στα χέρια λίγων.

Ένταση ανισοτήτων και αδικιών.

Οικονομικές κρίσεις.

Μεταναστευτικές. 

Πανδημίες.

Κλιματική κρίση.

Ενεργειακή φτώχεια.

Διατροφική κρίση.

Περιφερειακές συγκρούσεις.

Καταπάτηση βασικών ανθρώπινων και πολιτικών δικαιωμάτων.

Διεύρυνση της απόστασης μεταξύ κέντρων αποφάσεων και πολιτών.

Μετάβαση στον ψηφιακό κόσμο και στη βιώσιμη, πράσινη ανάπτυξη.

Πρόσβαση στη νέα τεχνολογία, στην παιδεία και στα βασικά δικαιώματα- υγεία, εργασία, ασφάλιση, κατοικία, κλπ.

Νέες μορφές εργασίας.

Διασφάλιση προσωπικών δεδομένων και έλεγχος των big data.

Διαρκή πλήγματα στη Δημοκρατία.

Να μείνω σε αυτά, για να μην αναφερθώ και στις ψυχολογικές παραμέτρους που συνεπάγονται οι συνεχείς κρίσεις και οι επιπτώσεις τους, που έχουν οδηγήσει σε μια νέα μορφή πρόσληψης της ζωής μας, από τον «άνθρωπο της απομόνωσης». Λες και λίγα υποστήκαμε από τα μίση και τους διχασμούς που καλλιέργησαν κάποιοι την πρώτη περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Και βέβαια, σε αυτά, θα πρέπει να προστεθούν οι ιδιαιτερότητες του δικού μας ιδιότυπου πελατειακού καπιταλισμού. Που φέρνουν μαζί τους ζητήματα που είναι πολύ δύσκολα διαχειρίσιμα, καθώς απαιτούν τόλμη και αποφασιστικότητα προκειμένου αντιμετωπιστούν. 

Και αυτό, αναδεικνύει το μείζον ζήτημα για τα καθ’ ημάς: 

Είμαστε αποφασισμένοι, όλοι, πολιτικό σύστημα, κοινωνικοί εταίροι, η κοινωνία η ίδια, να αναζητήσουμε και να αναδείξουν τις πραγματικές αιτίες του λεγόμενου Ελληνικού προβλήματος και να αναμετρηθούμε με αυτές;

Από τα μέχρι σήμερα δεδομένα, η απάντηση δεν είναι ενθαρρυντική.

Ωστόσο, αυτή η πραγματικότητα, είναι που αποτελεί για εμάς, για όλους τους δημοκράτες και προοδευτικούς πολίτες, τον ισχυρότερο λόγο, που μας υποδεικνύει και το χρέος μας.

Να συνεχίσουμε τις προσπάθειες με ακόμη μεγαλύτερη αφοσίωση, συνέπεια και αγωνιστικότητα, ώστε να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων.

Να αλλάξουμε πορεία, παίρνοντας τη μοίρα μας στα χέρια μας.

Φίλες και Φίλοι,

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, αποτελεί μια ευκαιρία, για να στοχαστούμε, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις πτυχές αυτής της κρίσης και της επιπτώσεις της, το πώς πορευόμαστε προς ένα μέλλον που χαρακτηρίζεται από πολλές μεταβλητές και από ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. 

Με πολλούς κινδύνους και νέες, αχαρτογράφητες απειλές.

Αυτή η πραγματικότητα, απαιτεί συνεχή διάλογο, απαλλαγμένο από προκαταλήψεις αλλά και σκοπιμότητες, συνεννόηση, ακόμη και συνεργασίες για την προώθηση λύσεων σε κρίσιμα ζητήματα που ταλανίζουν όλους μας, αλλά και σε ζητήματα που αφορούν σημαντικούς τομείς του δημόσιου βίου, από την παιδεία και την υγεία, μέχρι την βιώσιμη πράσινη ανάπτυξη.

Και επίσης, απαιτεί διάλογο, μεταξύ της πολιτείας και όλων των κοινωνικών εταίρων, που όπως προείπα, δεν πρέπει να είναι προσχηματικός αλλά να δίνει λόγο και δύναμη στις κοινωνικές δυνάμεις να συναποφασίζουν,προκειμένου να απαντήσουμε στο ύψιστο διακύβευμα της συλλογικής μας, αλλά μαζί και δημιουργικής πορείας μας προς ένα καλύτερο μέλλον. 

Να απαντήσουμε, με μια νέα κοινωνική συμφωνία, ένα νέο, πράσινο κοινωνικό συμβόλαιο, που θα εγγυάται όλα τα δικαιώματα, θα διαμορφώνει αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ασφάλισης, θα προνοεί για την αντιμετώπιση όλων των νέων ανισοτήτων και απειλών, και εντέλει, θα διαμορφώνει ένα πλαίσιο ασφαλούς μετάβασης στην ψηφιακή εποχή και την βιώσιμη ανάπτυξη.

Αυτές οι στοχεύσεις, που αποτελούν και εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις για έναν δικαιότερο και κυρίως βιώσιμο κόσμο, είναι και οι δικές μας στοχεύσεις,στοχεύσεις κάθε προοδευτικού ανθρώπου που στέκεται αλληλέγγυος με τις δυνάμεις της εργασίας, για την κατάκτηση μιας κοινωνίας με συνοχή, μιας κοινωνίας όπου η δικαιοσύνη και το δίκαιο θα διαμορφώνουν όρους εμπιστοσύνης, και μαζί, βιώσιμης ανάπτυξης. 

Έτσι, που όλα να εγγυώνται, μια Δημοκρατία με ισότητα, αξιοπρέπεια, αξιοκρατία, διαφάνεια και λογοδοσία, δηλαδή με θεσμούς που να λειτουργούν δημοκρατικά και να διασφαλίζουν τη δυνατότητά μας ως κοινωνία, να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά κάθε πρόκληση.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΒΙΚΕΤΟΣ, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΧΕΙΡΟΘΕΤΗΘΗΚΕ ΑΡΧΩΝ ΝΟΤΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ....

 

Tο οφφίκιο του Άρχοντος Νοταρίου απένειμε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στον δημοσιογράφο Αρ. Βικέτο

 Απονομή Οφικκίου, Αριστείδης Βικέτος (δημοσιογράφος), Άρχων Νοτάριος της ΑτΧΜΕ, Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Βαρθολομαίος: “Τα μέσα ενημερώσεως οφείλουν να λειτουργούν ως πυλών της δημοκρατίας”.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χειροθέτησε σε Άρχοντα Νοτάριο της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας (ΑτΧΜΕ) τον δημοσιογράφο, Αριστείδη Βικέτο. Η χειροθεσία έγινε στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου ,  στο Φανάρι, το Σάββατο, 12 Μαρτίου 2022, κατά τον Μ. Εσπερινό της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Στον Μ. Εσπερινό χοροστάτησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Σεβ. Ιεράρχες Γέρων Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριος, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Σεβαστείας κ. Σεραφείμ, Μύρων κ. Χρυσόστομος, Θυατείρων και Μ. Βρεταννίας κ. Νικήτας, Σηλυβρίας κ. Μάξιμος, Πέτρας και Χερρονήσου κ. Γεράσιμος, Σαράντα Εκκλησίων κ. Ανδρέας και Προύσης κ. Ιωακείμ, κληρικοί, και πλήθος πιστών από την Πόλη και το εξωτερικό.

Δελτίο του Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναφέρει:

“Ακολούθως, ο Παναγιώτατος απένειμε το οφφίκιο του Άρχοντος Νοταρίου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας στον Εντιμολ. κ. Αριστείδη Βικέτο, Δημοσιογράφο, από τον Βύρωνα Αττικής, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Κύπρο.

 

Στην ομιλία του, μετά την απονομή του οφικκίου, ο Παναγιώτατος επισήμανε ότι οι ανά τον κόσμο Άρχοντες του Οικουμενικού Θρόνου “είναι συνεργοί εις την ζωήν της Εκκλησίας μας και πρωτεργάται εις την υπεράσπισιν των δικαίων του Οικουμενικού Πατριαρχείου”, και εξήγησε ότι οι Νοτάριοι ήταν, κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι στην υπηρεσία του Κράτους και της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

“Και υμείς, Εντιμολογιώτατε, έχετε πολλάς ικανότητας, ζήλον και αφοσίωσιν εις το λειτούργημά σας, την δημοσιογραφίαν, την οποίαν διακονείτε ευόρκως επί τεσσαρακονταετίαν και πλέον. Εκεί εκπροσωπείτε και εκφράζετε, με το ήθος και την υπευθυνότητα που σας διακρίνει, τας πνευματικάς αξίας του καθ’ ημάς πολιτισμού, ο οποίος έσωσε το Γένος καθ’ όλην την περιπετειώδη πορείαν του, σήμερον δε αποτελεί εγγύησιν διά την παρουσίαν και την μαρτυρίαν μας, εντός ενός πολυπλόκου και απαιτητικού περιβάλλοντος.”

Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στις ιερές εικόνες, την αναστήλωση των οποίων εορτάζει η Εκκλησία κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας, και σημείωσε ότι “μαρτυρούν την αλήθειαν της σωτηρίας του ανθρώπου και του κόσμου εν Χριστώ, και εν ταυτώ, παραπέμπουν εις την εσχατολογικήν τελείωσιν των πάντων. Προσφυώς ελέχθη ότι κάθε εικών είναι «παράθυρο με θέα τα Έσχατα». Αυτό το πνεύμα της Ορθοδοξίας εκφράζει η παράστασις των εικονιζομένων προσώπων με ασκητικά χαρακτηριστικά, με διαφορετικάς αναλογίας από τα κοινά σώματα. Τα πάντα εις τας εικόνας μας είναι έκφανσις του αϊδίου φωτός της Μεταμορφώσεως και της Αναστάσεως του Σωτήρος Χριστού και δεικνύουν την τελικήν μεταμόρφωσιν και «κοινήν ανάστασιν» εν τη επουρανίω Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος”.

Και ακολούθως τόνισε:

Σήμερον, Εντιμολογιώτατε, εις την εποχήν της τηλεοράσεως και του διαδικτύου, της «πλημμυρίδος των εικόνων» που κατακλύζουν νυχθημερόν τα όμματα του σώματος και της ψυχής μας και κηρύττουν τον εαυτοκεντρισμόν και τον ευδαιμονισμόν εις τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν κυριολεκτικώς μετατραπή εις «οθονιστάς», εις εξαρτημένα από την οθόνην όντα, το μήνυμα και η μαρτυρία της Ορθοδόξου εικόνος είναι φως και ζωή.

Είναι βέβαιον ότι υπό τας νέας συνθήκας της υπερπληροφορήσεως, αλλά όχι πάντοτε της ορθής ενημερώσεως, της διασποράς ψευδών πληροφοριών εις το διαδίκτυον, της αποκρύψεως ή διαστρεβλώσεως της αληθείας, η υπεύθυνος άσκησις δημοσιογραφικού λειτουργήματος θέτει υψηλάς απαιτήσεις εις τους λειτουργούς του. Το ζητούμενον είναι η προστασία των πολιτών από την χειραγώγησίν των διά μέσου κατευθυνομένης και ψευδούς πληροφορήσεως. Η ποιότης της ενημερώσεως ασκεί καθοριστικήν επιρροήν εις την διαμόρφωσιν της κοινής γνώμης και εις τον δημόσιον διάλογον. Εν τη εννοία ταύτη, τα μέσα ενημερώσεως οφείλουν να λειτουργούν ως πυλών της δημοκρατίας. Υμείς, αγαπητέ Άρχων, σέβεσθε την δημοσιογραφικήν δεοντολογίαν, και το απεδείξατε αυτό καθ’ όλην την πορείαν σας.” 

Ο Παναγιώτατος συνεχάρη τον νέο Άρχοντα, μεταξύ άλλων, για την επαγγελματική του συνέπεια, για την προσφορά του στο εκκλησιαστικό ρεπορτάζ και για τον σεβασμό που επέδειξε πάντοτε προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

“Εξ άλλου, έχετε ισχυρούς δεσμούς με εμάς, με την αγιοτόκον γην της Μικράς Ασίας, αφού κατάγεσθε από τον Μπουρνόβαν της Σμύρνης. Και εδώ δεν είσθε επισκέπτης, αλλά ανήκετε εις τα άγια αυτά χώματα. Δεν έρχεσθε, αλλά επιστρέφετε, και αυτό το βλέπομεν εις το πρόσωπόν σας και την χαράν σας, όταν ευρίσκεσθε ανάμεσά μας.”

Στην αντιφώνησή του ο Εντιμολ. κ. Αριστείδης Βικέτος, ο οποίος έλκει την καταγωγή του από τη Σμύρνη και είναι ανεψιός του μακαριστού Μητροπολίτου Χρυσοστόμου Βούλτσου, πρώτου Ποιμενάρχου της Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης, των Αθηνών, εμφανώς συγκινημένος, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον Παναγιώτατο για την ιδιαίτερη τιμή που επεφύλαξε προς το πρόσωπό του, και τον διαβεβαίωσε ότι θα συνεχίσει ως δημοσιογράφος να προβάλει και να υπερασπίζεται σθεναρά τα δίκαια του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ρωμιοσύνης της Πόλης.

 

“Παναγιώτατε, τον περασμένο Νοέμβριο συμπληρώσατε 30 έτη ευκλεούς Πατριαρχίας, με έργο πολυσχιδές. Επίτευγμα ζωτικής σημασίας για τους απογόνους των Μικρασιατών αποτελεί η εκ μέρους Σας τέλεση λειτουργικών συνάξεων στην Καππαδοκία, τον Πόντο, την Κύζικο, την Σηλυβρία, την Τρίγλια, την Σμύρνη,  η ανασύσταση της Ορθόδοξης  Κοινότητας της και η εκλογή το 2016, για πρώτη φορά από το 1922, Μητροπολίτη Σμύρνης. Με αυτά  μας επανασυνδέσατε με τα ιερά χώματα των προγόνων μας” , επεσήμανε.

 

Φωτογραφίες: Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου

***********************************************************************

 

Πατριαρχικό Γράμμα by ARISTEIDIS VIKETOS on Scribd

Μετά την χειροθεσία ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος δέχθηκε σε ιδιαίτερη ακρόαση τον Άρχοντα Νοτάριο , Αριστείδη Βικέτο, και την σύζυγό του, Δέσποινα.

Κατά την ακρόαση ο Άρχων προσέφερε στον Παναγιώτατο , σε ένδειξη εκτίμησης , δύο συμβολικά δώρα:

-Εγκόλπιο του μακαριστού Θείου του, Μητροπολίτη Νέας Σμύρνης Χρυσοστόμου, ο οποίος εκοιμήθη  το 1986 .

 

-Εικόνα, σύμφωνα με το εικονογραφικό πρότυπο του Φωτίου Κόντογλου, του Αγίου Αριστείδη, του φιλοσόφου, η οποία φιλοτεχνήθηκε, ειδικά για τον Πατριάρχη, από τον Κύπριο αγιογράφο, Μάριο Γεωργίου. 

"Εντεκα κείμενα γιά το '21-200 χρόνια μετά" : Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΠΙΣΗΜΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΣΤΟΝ "ΠΑΡΝΑΣΣΟ" ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021

 

Πραγματοποιήθηκε την περασμένη Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2022, το βράδυ στο Φιλολογικό Σύλλογο «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ» (Αίθουσα Κωστής Παλαμάς) η εκδήλωση γιά την πρώτη επίσημη παρουσίαση του βιβλίου «Έντεκα κείμενα γιά το ’21-200 χρόνια μετά» που εκυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις «Κασταλία».

Την εκδήλωση ετίμησε με την παρουσία του ο πρ.Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ.Προκόπης Παυλόπουλος, εκ των 11 συντελεστών της έκδοσης, ο οποίος και έλαβε πρώτος τον λόγο, εξαίροντας, στην παρέμβασή του, το νόημα της Επανάστασης του 1821, όπως πρέπει να αντανακλάται στις σημερινές συνθήκες.

Ακολούθως ομίλησαν ο δημοσιολόγος κ. Λευτέρης Κουσούλης και εκ των συντελεστών της έκδοσης οι κ.κ. Χάρης Μελετιάδης, Μελέτης Μελετόπουλος και Γιώργος Σκλαβούνος.

Χαιρετισμό απηύθυνε ο κοσμήτωρ της Διοίκησης του ΦΣ«ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ» κ. Εμμανουήλ Χατζηνάκης, φιλόλογος-πρ.βουλευτής και υπουργός

Παρέστη ο Πρόεδρος του ΦΣ «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ» κ. Βασίλειος Κωνσταντινόπουλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου.

Συντονιστής ήταν ο εκ των συνεπιμελητών της έκδοσης Πρέσβυς ε.τ. Γεώργιος Πουκαμισάς, μαζύ με το δημοσιογράφο κ. Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο.

Λίγα λόγια γιά την έκδοση, που κυκλοφόρησε στα τέλη Νοεμβρίου του 2021:

Στο τέλος του 2021, έτους αφιερωματικού στα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, στη διάρκεια του οποίου πραγματοποιήθηκαν πολλές εκδηλώσεις τιμής σε αυτό το προσκλητήριο καθήκοντος, έρχονται οι έντεκα να καταθέσουν δημόσια τη δική τους θεματική γιά τη δυναμική αυτών των εορτασμών, σε ένα διάβημα πρωταρχικά ελευθερίας, ελευθερίας και γλώσσας.

Μακριά από εορταστικά «κλισέ» και αυτάρεσκους εθνικούς συλλογισμούς, τα κείμενα των Έντεκα σκοπό έχουν να εμβαθύνουν τις σκέψεις γύρω από τις πτυχές του συγκλονιστικού εγχειρήματος των Επαναστατών του 1821. Αυτοί που κατάφεραν να θεμελιώσουν τη Νεώτερη Ελλάδα κάτω από δραματικές συνθήκες, πριν από 200, έχουν πολλά να μάς πουν σήμερα.

Σάς παρουσιάζουμε τους Έντεκα, αρχίζοντας από το πρόσωπο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας,  μαζύ με τους τίτλους των αντίστοιχων κειμένων τους:

-Προκόπης Παυλόπουλος, τιμής ένεκεν πρώτος, «Όψεις της πορείας του Ελληνικού Έθνους, Ρίζες και προοπτικές»

-Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος, «Η Νεώτερη Ελλάδα στους προβολείς της Ιστορίας»

-Γιώργος Γεωργής, «Η Κύπρος στην Επανάσταση του 1821»

-Θεόδωρος Δασκαρόλης, «Ένας λόγος γιά το Χίλια Οκτακόσια Είκοσι Ένα»

-Κωνσταντίνος Ιορδανίδης, «Η "μεσαία τάξις" των Φιλικών»

-Αντώνης Κλάψης, «Η διπλωματική στρατηγική του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια –παράμετροι και προϋπουθέσεις επιτυχίας»

-Χάρης Μελετιάδης, «Οι λόγιοι προς το ’21, η μακρά ωρίμανση»

-Μελέτης Μελετόπουλος, «Η ριζική ασυμβατότητα που οδήγησε στην Επανάσταση»

-Παναγιώτης Παύλος, «Το 1821 ως Γεγονός Μετοχής»

-Γεώργιος Πουκαμισάς, «1821-2001: Η Ελλάς μπροστά στον τρίτο αιώνα αυτοτελούς βίου», και  

-Γεώργιος Σκλαβούνος, «Η σχέση Καποδίστρια-Κάλβου»

Σελίδες τόμου: 196

ΙSBN:978-618-5279-15-8

Σχήμα σελίδων:14x21

Tιμή πώλησης: 14 €

 

Εκδοτικός Οίκος «ΚΑΣΤΑΛΙΑ»

Σταδίου 33-Αθήνα-ΤΚ 10559
Τηλ.Κέντρο: (210)3215280-3247945
Φαξ: (210)3215281-3315176

Ηλεκτρονική διεύθυνση: info@kastaliaeditions.gr

Λευτέρης Κουσούλης, Σεραφείμ Χ.Μηχιώτης-Εκδότης "ΚΑΣΤΑΛΙΑΣ", Γεώργιος Πουκαμισάς, Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος

Χάρης Μελετιάδης

Μελέτης Μελετόπουλος

Γεώργιος Σκλαβούνος

Τόσο όμως η μη αναμενόμενη σθεναρή αντίσταση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων αλλά και του λαού της, όσο και η εκδηλωθείσα, επίσης, μη αναμενόμενη, ισχυρή πολιτική και οικονομική αντίδραση (σκληρότατες κυρώσεις) του ΝΑΤΟ (και των ΗΠΑ), όπως και της Ευρώπης, αλλά και της διεθνούς κοινής γνώμης (ιδίως στο ανθρωπιστικό και ιδεολογικό επίπεδο), ανέτρεψαν τα σχέδια, χρονοδιαγράμματα και προβλέψεις των επιτιθέμενων. Η δημιουργηθείσα κατάσταση παγκοσμίως θυμίζει έντονα τον Ψυχρό Πόλεμο (1945-1990) και ίσως σηματοδοτεί το δεύτερο γύρο του! Οι μεγάλης εκτάσεως οικονομικές κυρώσεις της Δύσης προς τη Ρωσία, σε συνδυασμό με την προηγηθείσα διετή πανδημία και τις δυσμενείς οικονομικές συνέπειές της, αλλά και η ανατροπή (προσωρινή ή και μόνιμη) της ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης από τη Ρωσία, οδηγούν σε δύσκολα διαχειρίσιμα αδιέξοδα, που πλήττουν όλη τη διεθνή οικονομία....

Η εισβολή στην Ουκρανία και
ο νέος Ψυχρός Πόλεμος.
Διεθνές Δίκαιο και Διπλωματία
απέναντι στη χρήση βίας.

Του Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου*

Η απρόκλητη και μεγάλης κλίμακας Ρωσική στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία αποτελεί μία απόλυτα καταδικαστέα ενέργεια, η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από την καταγγελλόμενη προηγηθείσα χρήση βίας στις δύο επαρχίες του Ντονμπάς (Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ) που αυτονομήθηκαν από το 2014. Το Διεθνές Δίκαιο και η Διπλωματία των Διεθνών Οργανισμών παρέχει μέσα για εφαρμογή των Διεθνών Συμφωνιών και την εποπτεία της τηρήσεώς τους, τα οποία προφανώς ούτε εξαντλήθηκαν, αλλά ίσως ούτε καν χρησιμοποιήθηκαν με σοβαρό και αποφασιστικό τρόπο. Ο ΟΗΕ, κυρίως, αλλά και το Διεθνές Δικαστήριο, το Συμβούλιο Ασφαλείας, ο ΟΑΣΕ, οι μέθοδοι πολιτικής διαμεσολάβησης και οι απευθείας διαπραγματεύσεις, θα μπορούσαν να είχαν αξιοποιηθεί για τον εντοπισμό των όποιων παραβιάσεων των Συμφωνιών του Μινσκ (2014,2015) και τον καταλογισμό ευθυνών, όπως και για την λήψη πρόσθετων μέτρων και αποφάσεων για την οριστική διευθέτηση των ανοιχτών ζητημάτων και ικανοποίηση των νόμιμων και εύλογων επιδιώξεων των δύο χωρών. Αυτό προφανώς δεν έγινε για δύο πιθανούς λόγους: Η μεν Ρωσία ήθελε να αξιοποιήσει τη δεδομένη στρατιωτική υπεροχή της, ώστε να επιτύχει 4 στόχους που γνώριζε ότι δεν είναι συμβατοί με το Διεθνές Δίκαιο (νομιμοποίηση της προσάρτησης της Κριμαίας, αποδοχή της απόσχισης του αυτονομημένου τμήματος του Ντονμπάς, εγκατάλειψη της συνταγματικής επιδίωξης για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και οριστική ουδετερότητα με αφοπλισμό της χώρας). Έτσι θέλησε, με την απειλή χρήσης βίας αρχικά και με την εισβολή στη συνέχεια, να επιτύχει με εξαναγκασμό τους στόχους της. Από την πλευρά της η Ουκρανία, πιστεύοντας ότι έχει το Διεθνές Δίκαιο αλλά και τη Δύση (ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση) με το μέρος της, δεν θέλησε να επιδιώξει μία συναινετική λύση, που δεν θα ήταν συμβατή με τη διεθνή νομιμότητα και θα την καθιστούσε υποτελή προς τη Μόσχα, μειώνοντας την εδαφική της επικράτεια και την εθνική της ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση.

Το γεγονός ότι η Ρωσία χρησιμοποίησε υπέρμετρη και μη αναλογική βία, τουλάχιστον σε σχέση με την αποδοχή της απόσχισης του Ντονμπάς, (την Κριμαία την ήλεγχε ήδη από το 2014), αποδεικνύει ότι: είτε ήθελε να πετύχει την πλήρη δορυφοροποίηση (ίσως και ενσωμάτωση) της Ουκρανίας, είτε ότι ανέμενε (λανθασμένα όπως αποδείχθηκε) την αυτόβουλη υποχώρηση της Ουκρανίας και του λαού της στις απαιτήσεις της, έστω μετά από μια υποτυπώδη αντίσταση.

Τόσο όμως η μη αναμενόμενη σθεναρή αντίσταση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων αλλά και του λαού της, όσο και η εκδηλωθείσα, επίσης, μη αναμενόμενη, ισχυρή πολιτική και οικονομική αντίδραση (σκληρότατες κυρώσεις) του ΝΑΤΟ (και των ΗΠΑ), όπως και της Ευρώπης, αλλά και της διεθνούς κοινής γνώμης (ιδίως στο ανθρωπιστικό και ιδεολογικό επίπεδο), ανέτρεψαν τα σχέδια, χρονοδιαγράμματα και προβλέψεις των επιτιθέμενων.

Η δημιουργηθείσα κατάσταση παγκοσμίως θυμίζει έντονα τον Ψυχρό Πόλεμο (1945-1990) και ίσως σηματοδοτεί το δεύτερο γύρο του! Οι μεγάλης εκτάσεως οικονομικές κυρώσεις της Δύσης προς τη Ρωσία, σε συνδυασμό με την προηγηθείσα διετή πανδημία και τις δυσμενείς οικονομικές συνέπειές της, αλλά και η ανατροπή (προσωρινή ή και μόνιμη) της ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης από τη Ρωσία, οδηγούν σε δύσκολα διαχειρίσιμα αδιέξοδα, που πλήττουν όλη τη διεθνή οικονομία.

Ταυτόχρονα, το “νεκρό” ΝΑΤΟ και η “κοιμισμένη” Ευρωπαϊκή Ένωση, ενεργοποιούνται και επανακαθορίζουν τους στόχους και τις μεθόδους τους. Οι ΗΠΑ εντείνουν τις σχέσεις και τον έλεγχό τους προς την Ευρώπη αποκόπτοντας την ενεργειακή της σχέση με τη Ρωσία (π.χ. North Stream 2), ενώ ετοιμάζονται να διοχετεύσουν το δικό τους LNG, ως εναλλακτική λύση (και προσοδοφόρα για τις ίδιες), ενώ επανακάμπτει η στρατιωτική παρουσία τους στην πρώην Ανατ. Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πιθανότατα θα αποκτήσει αμυντικό πυλώνα και θα επιδιώξει ενεργειακή επάρκεια (εργοστάσια LNG, νέοι αγωγοί όπως ίσως ο East Med, ανανεώσιμες πηγές, ίσως και πυρηνικοί σταθμοί), για να μην εξαρτάται από τη Ρωσία. Άλλωστε, η στρατιωτική βία που χρησιμοποιεί μαζικά η Ρωσία και η τραγικότητα των επιπτώσεων στον άμαχο πληθυσμό και τις υποδομές της Ουκρανίας, έχουν διαρρήξει για απροσδιόριστο χρόνο στο μέλλον τις όποιες συναινέσεις και συνέργειες είχε οικοδομήσει στη μεταψυχροπολεμική περίοδο, κυρίως από το 1991 έως το 1999, μεταξύ ΝΑΤΟ, ΕΕ, και Ρωσίας, η οικονομική συνεργασία και η παγκοσμιοποίηση, μετά βέβαια την επικράτηση της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς.

Η μέχρι τώρα εξέλιξη του πολέμου μας οδηγεί στις εξής επισημάνσεις:

– Η Ευρώπη και η υφήλιος επιστρέφει στον σκοταδισμό της ένοπλης βίας και της απανθρωπίας… Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι δεν μας φρονημάτισαν.

– Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο οι ισχυροί πόλοι της διεθνούς κοινότητας απέτυχαν να οικοδομήσουν ένα συναινετικό και δίκαιο σύστημα επίλυσης διαφορών, και έτσι, η κάθε πλευρά προωθεί τα δικά της συμφέροντα χωρίς να συνυπολογίζει τα νόμιμα και εύλογα συμφέροντα των άλλων.

– Η Ρωσική εισβολή δεν μπόρεσε να επιβληθεί τάχιστα στην Ουκρανία και οι εισβολείς δεν έχουν εύκολη στρατηγική εξόδου, ενώ αντιμετωπίζουν και τεράστια ζημία από τις Δυτικές οικονομικές κυρώσεις, οι οποίες ταυτόχρονα αποσταθεροποιούν την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια οικονομία, με άξονα την ενεργειακή έλλειψη. Μακροπρόθεσμη Ρωσική κατοχή της Ουκρανίας είναι αδύνατη.

– Επιστρέφουμε σε νέο Ψυχρό Πόλεμο, αντί να υπάρξει μια σχέση εμπιστοσύνης και συνεργασίας μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας, που είναι καταρχήν μια ευρωπαϊκή χώρα, πέρα από τον συνολικό ευρωασιατικό χαρακτήρα της. Αυτό θα διαιωνίσει την Αμερικανική ηγεμονία στην ευρωπαϊκή ασφάλεια και ένα νέο διπολισμό, ενώ ταυτόχρονα οι ΗΠΑ εστιάζουν την προσπάθειά τους στην αντιμετώπιση της Κίνας.

– Η Ελλάδα οφείλει, μετά την ελπιζόμενη λήξη του πολέμου, να απαιτήσει από τον ΟΗΕ, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε πολύ υψηλούς τόνους, την άμεση απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων της Τουρκίας από την Κύπρο, σε εκτέλεση των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας ή την επιβολή σκληρών οικονομικών κυρώσεων απέναντί της, μέχρι και πάγωμα ή αποβολή της από το ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να μπλοκάρουν την ενταξιακή πορεία του «πονηρού και πλεονέκτη» γείτονά μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η επανένωση της Κύπρου μετά από 48 χρόνια κατοχής του 37% του εδάφους της, πρέπει να γίνει προτεραιότητα της Ευρώπης, με όρους δίκαιης λύσης, για μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ταυτόχρονα να απαιτήσουμε την παύση του τουρκικού επεκτατισμού στο Αιγαίο και στον θαλάσσιο χώρο που δικαιούται η Ελλάδα, κατά το ισχύον Δίκαιο της Θάλασσας.

*Μόνιμος Λέκτορας Διεθνούς Δικαίου Νομικής Σχολής Α.Π.Θ. Περιφερειακός Σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας, Τομεάρχης Διαπεριφερειακών Σχέσεων τ. Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Π.Κ.Μ. πρ. Διπλωμάτης Διεθνών Οργανισμών.

 

ΜΕ ΤΗ ΒΟΥΛΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΤΟΠΟΥ ΤΟΥ ΕΚΛΕΚΤΟΥ ΤΗΣ ΠΟΥΤΙΝΟΠΛΗΚΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ΒΕΒΑΙΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ...

 

“Η Δύσης έκανε το μοιραίο λάθος – Χάνει τον πόλεμο”


Μια ομιλία η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί ως “ιστορική”, λόγω των εξελίξεων που έρχονται, εκφώνησε ο πρόεδρος της Ρωσίας, Β. Πούτιν ο οποίος μίλησε για το “τέλος της δυτικής κυριαρχίας” και για “συνέπειες που θα πληρώσει όλος ο πλανήτης”

Ο Β.Πούτιν ουσιαστικά ανακοίνωσε το τέλος των “Ολιγαρχών” και την εφαρμογή μοντέλων εθνικοποίησης και “σοβιετικής αναδιανομής”.

Μίλησε για «προδότες και μπάσταρδους», για «πέμπτη φάλαγγα», ενώ έκανε λόγο για «αυτοκάθαρση της κοινωνίας» στη Ρωσία.

“Όλος ο κόσμος θα πληρώσει τις φιλοδοξίες της Δύσης”

“Θέλω οι πολίτες της Δύσης να με ακούσουν. Προσπαθούν να σας πείσουν ότι όλες οι δυσκολίες είναι αποτέλεσμα εχθρικών δράσεων της Ρωσίας. Ότι χρειάζεται να πληρώσετε το τίμημα για την μάχη εναντίον της μυθικής ρωσικής απειλής. Είναι όλα ψέματα.

Η αλήθεια είναι ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν εκατομμύρια άνθρωποι στην Δύση είναι το αποτέλεσμα ετών δράσεις των κυρίαρχων ελίτ της Δύσης. Τα λάθη τους, οι φιλοδοξίες τους και η μυωπία τους.

Αυτές οι ελίτ δεν σκέφτονται πως θα βελτιώσουν τις ζωές των πολιτών τους, έχουν εμμονή με τα εγωιστικά τους συμφέροντα και τα υπερκέρδη τους».

Τώρα όλος ο πλανήτης θα πληρώσει για τις φιλοδοξίες της Δύσης, για τις προσπάθειες τους να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στον κόσμο.

Δείτε ένα απόσπασμα της ομιλίας του στο βίντεο

• ΕΤΙΚΕΤΕΣ
• ΔΥΣΗ
• ΟΜΙΛΙΑ
• ΠΟΥΤΙΝ
• ΧΑΝΕΙ

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΤΕΡΑΡΧΟΥ (Ι) ε.α. ΕΥΑΓ.ΓΕΩΡΓΟΥΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ "ΧΩΡΕΣΕ" ΣΤΟ ΑΤΥΠΟ ΦΙΛΟ-ΣΥΡΙΖΑΙΪΚΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΤΟΠΟΥ....-

 

ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ "ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΝΙΚΗΣ" (...) ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΚΟΥ, ΒΑΛΛΕΤΑΙ ΕΥΘΕΩΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΝΔΟΝ....

 

Στις 8 Μαρτίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Γι’ αυτό αξίζει να θυμηθούμε αυτή τη σημαντική πρωτοπόρο. Η Μπέρθα Μπεντς δεν ήταν μόνο ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε με μηχανοκίνητο όχημα, αλλά ήταν και ο πρώτος δοκιμαστής αυτοκινήτων και ένας από τους πρώτους μηχανικούς αυτοκινήτων....

 Aπό την  "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Με την πρώτη ματιά ερωτεύτηκαν, ένιωσαν πως ήσαν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο, έμελλε να ζήσουν βίον ανθόσπαρτον· ανάμεσα σε γρανάζια και βίδες, λαμαρίνες, τιμόνια, αλυσίδες, ευωδιές καυσίμων, παρασυρμένοι από το κοινό ασίγαστο πάθος: τις μηχανές. Αυτός ένας ιδιοφυής εφευρέτης, διψασμένος για καινοτομίες αλλά με χαμηλών στροφών αυτοπεποίθηση. Εκείνη πανέμορφη, εύπορη, εξίσου, αν όχι παραπάνω, ιδιοφυής, γεννημένη να λύνει γόρδιους δεσμούς. Ο Καρλ κατασκεύασε το πρώτο όχημα με κινητήρα εσωτερικής καύσης, κάνοντας το μέλλον των ιππήλατων αμαξών να τρίζει. Ηταν όμως η Μπέρθα που, κρυφά από τον σύζυγο που κοιμόταν, έχοντάς του απόλυτη εμπιστοσύνη, παίρνοντας ως μάρτυρες τους δύο γιους, Ευγένιο και Ριχάρδο, άφησε πίσω, για την πιο κρίσιμη δοκιμή, τη συζυγική στέγη πατώντας γκάζι προς το σπίτι της μητέρας της, 100 χλμ. μακριά. Τι είναι τούτο; Πώς πάει μόνο του; Πού πήγαν τα άλογα; ρωτούσαν έκπληκτοι όσοι αντίκριζαν το παράξενο αντικείμενο. Η Μπέρθα απέδειξε στον δοκιμαστικό σωλήνα του δρόμου την αξία του άνδρα της, η αυτοκίνηση μόλις πήρε φόρα, αυτός ο θηλυκός Οδυσσέας έδωσε λύσεις στα τεχνικά προβλήματα που παρουσιάστηκαν με μία καρφίτσα και με την καλτσοδέτα της. Το φιλί του Καρλ όταν επέστρεψε ήταν ο θεμέλιος λίθος μιας αυτοκρατορίας. Στη φωτογραφία, η νεανική συντροφιά αποταμιεύει στιγμές χαράς πάνω σε ένα όχημα θρύλο, μακρινό, όπως και ό,τι κινείται πάνω σε τέσσερις τροχούς, γεννήτορα του ζεύγους Μπεντς. Φωτ. SHUTTERSTOCK.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΙΟΥΣΤΕΛΙΔΗΣ

Πεύκη

Κύριε διευθυντά,

Επειδή είναι επίκαιρο, αξίζει να θυμηθούμε ποιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε με μηχανοκίνητο όχημα και πότε. Αυτός δεν ήταν άντρας, αλλά γυναίκα, η Μπέρθα Μπεντς (Bertha Benz, 1849-1944).

Περίπου 20 ετών γνώρισε τον Κάρολο Μπεντς (Karl Benz), έναν από αυτούς που προσπαθούσαν τότε να κατασκευάσουν μηχανοκίνητες άμαξες. Αυτός την εντυπωσίασε τόσο, ώστε επένδυσε μέρος της προίκας της στην επιχείρησή του και τον παντρεύτηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1872, οπότε όλη της η περιουσία πέρασε στη διαχείρισή του, γιατί μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι γυναίκες στην Ευρώπη δεν είχαν δικαίωμα να διαχειρίζονται την περιουσία τους (ούτε δικαίωμα ψήφου). Ο Κάρολος Μπεντς πήρε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το πρώτο του αυτοκίνητο (ένα τρίκυκλο) στις 29 Ιανουαρίου 1886. Δοκιμαστής αλλά και μηχανικός των αυτοκινήτων του υπήρξε η γυναίκα του Μπέρθα, η οποία συνεισέφερε και πολλές βελτιώσεις σε αυτά.

Ο Κάρολος ήταν καλός μηχανικός αλλά δεν ήξερε πώς να διαφημίσει την εφεύρεσή του. Ετσι, η εύστροφη και αποφασιστική Μπέρθα έβαλε την αυγή της 5ης Αυγούστου 1888 στο τρίτο βελτιωμένο μοντέλο του τους δύο γιους της, 12 και 15 ετών και, χωρίς να τον ειδοποιήσει, ξεκίνησε από το σπίτι τους στο Mannheim για το σπίτι της μητέρας της στο Pforzheim σε απόσταση 106 χιλιομέτρων (κάτι λιγότερο από την απόσταση της Αθήνας από τη Λιβαδειά ή το Αργος), όπου έφθασε το βράδυ, λίγο μετά το σούρουπο. Τηλεγράφησε στον άντρα της πού βρίσκεται και επέστρεψε με τον ίδιο τρόπο αρκετές μέρες αργότερα.

Αυτό το χωρίς άλογα κινούμενο όχημα έκανε όπου περνούσε τόσην εντύπωση όπως θα έκανε σε εμάς αν βλέπαμε κάποιον να ταξιδεύει σε ένα μαγικό χαλί από τα παραμύθια της Χαλιμάς. Δεν φαινόταν τι το κινεί. Δεν το έσερνε άλογο ή ατμομηχανή. Αντίστοιχη ήταν η δημοσιότητα που πήρε στις εφημερίδες το γεγονός και οι παραγγελίες τέτοιων οχημάτων που ακολούθησαν.

Πριν από αυτό το ταξίδι οι διαδρομές αυτοκινήτων περιορίζονταν σε βόλτες γύρω από το συνεργείο που κατασκευάζονταν. Στο πρώτο αυτό ταξίδι χρειάστηκε να σταματήσει η Μπέρθα σε ένα φαρμακείο στο Wiesloch για αναπλήρωση καυσίμου, γιατί το αμάξι της είχε μόνο μία δεξαμενή καυσίμων 4,5 λίτρων που αρκούσαν για τοπικές δοκιμές. Ολα τα παράγωγα του πετρελαίου πωλούνταν τότε στα φαρμακεία, έτσι το φαρμακείο αυτό έγινε το πρώτο «βενζινάδικο».

Το πρώτο αυτό ταξίδι δεν ήταν χωρίς δυσκολίες. Καθ’ οδόν χρειάστηκε η Μπέρθα να καθαρίσει τη βουλωμένη παροχή καυσίμου με την καρφίτσα του καπέλου της και χρησιμοποίησε την καλτσοδέτα της ως μονωτικό υλικό. Επίσης, ένας σιδεράς βοήθησε να επιδιορθώσει την αλυσίδα κίνησης του αυτοκινήτου. Οταν τα ξύλινα φρένα άρχισαν να αποτυγχάνουν, η Μπέρθα πήγε σε έναν τσαγκάρη για να τοποθετήσει εκεί δέρμα, δημιουργώντας το πρώτο ζευγάρι επένδυσης φρένων στον κόσμο. Η ψύξη του κινητήρα γινόταν με εξάτμιση νερού. Ετσι, κάθε φορά που σταματούσαν, πρώτη τους φροντίδα ήταν η αναπλήρωση νερού. Τέλος, τα δύο γρανάζια στο σασμάν του αυτοκινήτου δεν ήταν αρκετά για να ξεπεράσουν τις ανηφορικές κλίσεις και έτσι οι δύο γιοι της, ο Ευγένιος και ο Ριχάρδος, έπρεπε συχνά να σπρώχνουν το όχημα σε ανηφορικούς δρόμους. Γι’ αυτό, μετά το ταξίδι προστέθηκε και ένα ακόμη γρανάζι (αυτό που λέμε «πρώτη ταχύτητα»).

Στις 8 Μαρτίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Γι’ αυτό αξίζει να θυμηθούμε αυτή τη σημαντική πρωτοπόρο. Η Μπέρθα Μπεντς δεν ήταν μόνο ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε με μηχανοκίνητο όχημα, αλλά ήταν και ο πρώτος δοκιμαστής αυτοκινήτων και ένας από τους πρώτους μηχανικούς αυτοκινήτων.

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΧΑΣΤΟΥ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΕΧΟΝΤΑ ΜΗΝΑ, ΕΙ ΔΥΝΑΤΟΝ....

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 12-13/03/22

Ο Πούτιν, η ρωσική βοήθεια 

και η απάντηση που δεν ήρθε ποτέ

Εναν από τους πλέον επίμονους μύθους που καλλιέργησαν κάποιοι, με πρώτους πρώτους τότε τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θέλησε να διαλύσει επιτέλους χθες ο Γιώργος Παπανδρέου. Που αποκάλυψε, έπειτα από 12 ολόκληρα χρόνια, πως στην επίσκεψή του στη Μόσχα τον Φεβρουάριο του 2010, είχε όντως ζητήσει από τον Βλαντίμιρ Πούτιν οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα. Κι αυτός δεν του απάντησε καν, αντ' αυτού επέμεινε να αγοράσει η Ελλάδα ρωσικά όπλα, σύμφωνα με την αφήγηση του Παπανδρέου η οποία, εδώ που τα λέμε, υποστηρίζεται και από την πραγματικότητα. Και παρότι τις ημέρες εκείνες που η Ελλάδα ήταν στο χείλος του δημοσιονομικού γκρεμού θα προτιμούσαμε μάλλον να μην τις θυμόμαστε, στην παρούσα συγκυρία έχει τη σημασία της η ιστορία αυτή...

Εδινε τεθωρακισμένα

Για την ιστορία λοιπόν και μόνο, ο τότε πρόεδρος της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ (ο Πούτιν ήταν, τότε, πρωθυπουργός) σε δημόσιες δηλώσεις του στις 16 Φεβρουαρίου του 2010, μετά τη συνάντηση με τον Παπανδρέου, είχε πει «μόλις συναντήθηκα με τον έλληνα πρωθυπουργό και του συνέστησα να στραφεί για οικονομική βοήθεια στο ΔΝΤ και στην Παγκόσμια Τράπεζα για να λύσει τα προβλήματα της Ελλάδας». Τα δε εξοπλιστικά για τα οποία είπε χθες ο Παπανδρέου ότι πίεζε τότε ο Πούτιν είναι επίσης γνωστή υπόθεση. Ο Πούτιν πίεζε για την υλοποίηση μιας συμφωνίας για προμήθεια ρωσικών τεθωρακισμένων που είχε υπογράψει με την κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία ακυρώθηκε λόγω της δημοσιονομικής μας κατάστασης.

Παραμύθι με δισ. ευρώ

Ποιοι έφτιαξαν όμως το παραμύθι ότι δήθεν υπήρχαν άλλοι υποψήφιοι δανειστές της χώρας, αλλά δήθεν τάχα μου η τότε κυβέρνηση δεν ήθελε τα λεφτά τους; Τον Φεβρουάριο του 2012, ο Αλέξης Τσίπρας, τόνιζε ότι «ο κ. Χριστόφιας όμως κατάφερε να δανειστεί από τη Ρωσία του Πούτιν 2,5 δισ. ευρώ και να μην μπει στο ΔΝΤ». Για να προσθέσει μετά ότι «η Ελλάδα είχε δυνατότητες και διαπραγμάτευσης και αναζήτησης εναλλακτικών πηγών δανεισμού. Δεν το έκανε ποτέ όμως, γιατί ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του υλοποιούσε προειλημμένες αποφάσεις. Πρόκειται για ένα προμελετημένο και προσχεδιασμένο έγκλημα, το οποίο αρνήθηκε να υλοποιήσει ο Καραμανλής και δέχθηκε με θέρμη να το υλοποιήσει ο κ. Παπανδρέου». Μάλιστα λίγο αργότερα, τον Απρίλιο του 2012, ο μετέπειτα συγκυβερνήτης του Πάνος Καμμένος είχε ισχυριστεί δημοσίως ότι ο Πούτιν είχε πει στον Παπανδρέου «αφού δεν θέλετε τα 22 δισ. που σας δίνουμε, να πάτε στο ΔΝΤ». Το κατά πόσο ήταν διατεθειμένος ο Πούτιν να βοηθήσει το έζησαν, άλλωστε, και οι ίδιοι στη συνέχεια. Μήπως να θυμηθώ τα πολιτικά απομνημονεύματα του Φρανσουά Ολάντ, στα οποία έγραφε ότι ο Πούτιν του είπε ότι ο Τσίπρας είχε διερευνήσει την πιθανότητα εκτύπωσης νομίσματος στη Ρωσία; Ας σταματήσω καλύτερα...

«Πράσινο φως» για τον Τζορτζ Τσούνη

Καλώς τα δεχτήκαμε. Το πήρε τελικά (όπως αναμενόταν) ο Τζορτζ Τσούνης το «πράσινο φως» της Γερουσίας και είναι πλέον, επισήμως, ο διάδοχος του Τζέφρι Πάιατ στη θέση του πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Το πότε ακριβώς θα αναλάβει το πόστο του δεν έχει, προσώρας, γίνει γνωστό. Αλλά σημασία έχει ότι, παρά τις αμφισβητήσεις και τα διάφορα αντιπολιτευτικά σχόλια, ο ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας και γενναιόδωρος χρηματοδότης των Δημοκρατικών, πέρασε επιτυχώς τις «ανακρίσεις» από την επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, υπό τον πρόεδρό της Μπομπ Μενέντεζ που είναι και παλιός του φίλος.

Με την Κίνα στον φάκελο

Οι ακροάσεις της Γερουσίας για την έγκριση των πρεσβευτών είναι μεν κλειστές αλλά, σύμφωνα με πληροφορίες, μεγάλο μέρος της συζήτησης που είχαν οι γερουσιαστές με τον Τσούνη αφορούσε την Κίνα και τον περιορισμό της επιρροής της στην Ελλάδα. Σημειώνω την επιμονή διότι προχθές, σε συζήτηση του διεθνούς think tank International Republican Institute στην οποία συμμετείχε και ο Πάιατ, το ίδιο ακριβώς θέμα, με έμφαση στη θέση που αποδίδει η Κίνα στην Ελλάδα στον «Δρόμο του Μεταξιού», πρωταγωνίστησε στα σχόλια του απερχόμενου διπλωμάτη.

Εκλιπαρεί για... κάλπες

Για να μας επαναφέρω στο 2022, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε χθες στη Βουλή με θορυβώδες αίτημα για εκλογές. «Εχετε πάρει μια απόφαση να δραπετεύσετε. Εμείς σας εκλιπαρούμε, ορίστε εκλογές. Τον Μάιο; Τον Μάιο. Εμείς λέμε κάντε τες τώρα τον Μάρτιο» είπε, προκαλώντας μάλιστα την κυβέρνηση να αλλάξει και τον εκλογικό νόμο λέγοντας με βεβαιότητα πως «εκλογικό νόμο που να δίνει 40 και 50 έδρες στο δεύτερο κόμμα δεν μπορείτε να κάνετε - γιατί δεύτερο κόμμα θα είστε». Ηταν ενδιαφέρον ότι επέλεξε να κάνει παρέμβαση παρότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έλειπε στις Βερσαλλίες για τη Σύνοδο Κορυφής. Ηθελε να τα πει μόνος; Σε μια συζήτηση που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ την πανδημία; Του απάντησε εν πάση περιπτώσει ο υπουργός Υγείας Θάνος Πλεύρης ότι «οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους».

Lobbying με αποδήμους

Με τους αποδήμους να αποτελούν τον νέο εκλογικό «στόχο» των κομμάτων, μετά τη χορήγηση του δικαιώματος ψήφου από τον τόπο διαμονής, ορισμένες συναντήσεις αποκτούν πλέον νέο ενδιαφέρον. Οπως αυτή με το ΔΣ της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ενωσης Ελληνισμού (ΠαΔΕΕ). Ποια είναι αυτή; Πρόκειται για το συνδικαλιστικό όργανο των ελληνικής καταγωγής μελών ξένων κοινοβουλίων, οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν στενούς δεσμούς με τις ελληνικές κοινότητες στις χώρες όπου ζουν. Οι ομογενείς βουλευτές θα συμμετάσχουν σε κοινή συνεδρίαση με την Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ελληνισμού της Διασποράς της Βουλής που θα γίνει εκτός έδρας, στη Θεσσαλονίκη, στις 14-17 Μαρτίου. Ευκαιρία για lobbying και γνωριμίες δηλαδή...

ο  μικροπολιτικός