Η μοίρα θέλησε να φύγει ανήμερα των γενεθλίων του, ολοκληρώνοντας ένα κύκλο με μία, θα έλεγα, σπάνια αρμονία: βλέποντας την πατρίδα του να προχωρά μπροστά, παρά τις δυσκολίες, το κόμμα του να πρωταγωνιστεί, κυρίως το έργο του να αναγνωρίζεται και τους απογόνους του να φέρουν περήφανοι το επώνυμό του. Σεβαστέ μας Γιάννη, μας αφήνεις βαριά κληρονομιά την ευθύνη απέναντι στην πατρίδα, την αφοσίωση σε αξίες, κυρίως όμως μία αυθεντική πολιτική ευγένεια που τόσο μας λείπει αυτές τις εποχές. Για όλα αυτά, η Ελλάδα αλλά και η μεγάλη μας παράταξη, η Νέα Δημοκρατία, θα σε ευχαριστούν...

 

Επικήδειος λόγος Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην εξόδιο ακολουθία του Γιάννη Βαρβιτσιώτη

Αποχαιρετούμε, σήμερα, έναν πολιτικό που δεν πέρασε, απλώς, από τον δημόσιο βίο, αλλά που μαζί με άλλους της γενιάς του τον «σμίλεψε» επί δεκαετίες.

Γιατί ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης ήταν φτιαγμένος από εκείνο το σπάνιο υλικό, το σπάνιο μέταλλο, μιας άλλης εποχής, με την εμπειρία του πολέμου, των δύσκολων καιρών που ακολούθησαν και, βέβαια, με το τραύμα της δικτατορίας. Παράλληλα, όμως, με μία βαθιά πίστη στη Δημοκρατία, τον κοινοβουλευτισμό, τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της πατρίδας μας, που έφερε η ωριμότητα της Μεταπολίτευσης.

Υπήρξε, έτσι, ο τελευταίος, ίσως, εκπρόσωπος μιας σχολής η οποία αντιλαμβανόταν την πολιτική, όχι ως πεδίο πρόσκαιρων εντυπωσιασμών αλλά ως ένα πεδίο πραγματικής προσφοράς και ευθύνης. Συνδυάζοντας δύο αρετές που σπάνια συνυπάρχουν στον ίδιο βαθμό: έναν πραγματικά δημιουργικό ριζοσπαστισμό αλλά και την απόλυτη αίσθηση του καθήκοντος. Αρετές, που του επέτρεψαν να υπηρετήσει ταυτόχρονα και τον τόπο και την παράταξή μας, τη μεγάλη, ενωμένη και νικηφόρα Νέα Δημοκρατία.

Πράγματι, στη μακρά πορεία του ανέλαβε όποια αποστολή του ζητήθηκε: Βουλευτής, Ευρωβουλευτής, κορυφαίος Υπουργός σε πολλά χαρτοφυλάκια, Αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, και παρών σε όποια μάχη και αν χρειάστηκε να δώσει. Με ξεχωριστή, ανάμεσά τους, τη διαμόρφωση του Συντάγματος του 2001 ως τότε εισηγητής της μειοψηφίας. Σε μία αναθεωρητική διαδικασία που τότε πέτυχε, πρωτίστως χάρη στην υπεύθυνη στάση της αντιπολίτευσης.

«Πίστευα και πιστεύω ότι οι πολιτικοί οφείλουν να διαμορφώνουν τις καταστάσεις και όχι να διαμορφώνονται απ’ αυτές», είχε πει σε μια δημόσια τοποθέτησή του. Ενώ, όταν ρωτήθηκε αν συμφωνεί με το βρετανικό απόφθεγμα ότι «πολιτική σημαίνει να σκοτώνεις με χαμόγελο», τα λόγια του ήταν αφοπλιστικά. «Εγώ, πάντως, προτιμώ το χαμόγελο», είχε απαντήσει, και σωστά, καθώς το χιούμορ και αυτή η χαλαρή, ανθρώπινη επικοινωνία συνόδευαν πάντα την πλούσια πολιτική του δράση.

Νομίζω ότι αυτά τα χαρακτηριστικά του τον έκαναν τόσο αγαπητό σε φίλους αλλά και σε πολιτικούς αντιπάλους, με τον σεβασμό να κυριαρχεί, ιδίως μεταξύ των νεότερων. Άλλωστε και εγώ τον είχα παρακολουθήσει επί πολλά χρόνια, μεγαλώνοντας, ως στενό συνεργάτη του πατέρα μου.

Εκείνο που συγκρατώ, ωστόσο, είναι οι πολύτιμες συμβουλές του. Τις προσέφερε πάντα απλόχερα. Τις είχα ακούσει, θυμάμαι, το 2017 όταν ήμουν προσκεκλημένος στο κτήμα του, στον πατρογονικό Μυστρά, τον οποίο, Σεβασμιώτατε, τόσο πολύ αγαπούσε. Κι εκεί γνώρισα καλύτερα τον άνθρωπο πέρα από τον πολιτικό.

Βέβαια, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης δεν υπήρξε απλά ένας δημόσιος λειτουργός. Ήταν ένας εξαίρετος νομικός, ήταν όμως και ένας φανατικός μελετητής της ιστορίας και του πολιτισμού μας. Γι’ αυτό, και όταν άφησε με θάρρος το προσκήνιο, στο όνομα της νέας γενιάς, αφιερώθηκε αμέσως στα νέα του ενδιαφέροντα. Μετατράπηκε, έτσι, σε έναν επίμονο περιηγητή. Μας χάρισε μία σπάνια σειρά ντοκιμαντέρ για τα μνημεία της χώρας. Απέδειξε έμπρακτα ότι ναι, μπορεί να υπάρχει και δημιουργική ζωή μετά την πολιτική.

Τώρα, από το μυαλό όλων μας και, φαντάζομαι, ιδιαίτερα των παλαιότερων, περνά σαν ντοκιμαντέρ η δική του διαδρομή, δίπλα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στην προσπάθεια ανόρθωσης του τόπου μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Στυλοβάτης της ενότητας της παράταξης -πίστευε ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ότι τα ισχυρά κόμματα είναι θεμέλιο του κοινοβουλευτισμού-, πυλώνας ευθύνης στη δημόσια ζωή, επίκεντρο στις παρέες με τα αστεία και τα ανέκδοτά του, πάνω απ’ όλα, άξιος οικογενειάρχης, σύζυγος, πατέρας, παππούς. Ευτύχησε να καμαρώσει τα τέσσερα παιδιά του, τον Μιλτιάδη, τον Θωμά, τον Κωνσταντίνο, την Ελένη, να προκόβουν σε διαφορετικούς επαγγελματικούς τομείς τους οποίους επέλεξαν.

Και η μοίρα θέλησε να φύγει ανήμερα των γενεθλίων του, ολοκληρώνοντας ένα κύκλο με μία, θα έλεγα, σπάνια αρμονία: βλέποντας την πατρίδα του να προχωρά μπροστά, παρά τις δυσκολίες, το κόμμα του να πρωταγωνιστεί, κυρίως το έργο του να αναγνωρίζεται και τους απογόνους του να φέρουν περήφανοι το επώνυμό του.

Σεβαστέ μας Γιάννη, μας αφήνεις βαριά κληρονομιά την ευθύνη απέναντι στην πατρίδα, την αφοσίωση σε αξίες, κυρίως όμως μία αυθεντική πολιτική ευγένεια που τόσο μας λείπει αυτές τις εποχές.

Για όλα αυτά, η Ελλάδα αλλά και η μεγάλη μας παράταξη, η Νέα Δημοκρατία, θα σε ευχαριστούν.