προ έξι ετών
Παρασκευή 21 Αυγούστου 2020
ΠΩΣ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΥΡΙΖΑ...
Για να επιτευχθεί όμως αυτός ο εθνικός στόχος, επισημαίνει το Παρατηρητήριο, πρέπει να πληρούνται μια σειρά από θεσμικές, πολιτικές, κοινωνικές και γνωσιολογικές προϋποθέσεις που αναλύονται σε αυτή την πρώτη παρέμβαση που δίνει έμφαση στα μεθοδολογικά προαπαιτούμενα και το συστηματικό πλαίσιο στο οποίο πρέπει να τοποθετηθεί η Έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα σε μια ενδιάμεση μορφή της ακριβώς για να είναι ανοικτή σε προτάσεις και ιδέες...
|
Πρώτη παρέμβαση του Παρατηρητηρίου του Κύκλου Ιδεών γιά την Έκθεση της Eπιτροπής Πισσαρίδη Δελτίο Τύπου Την ανάγκη να ενταχθεί η Έκθεση της επιτροπής Πισσαρίδη σε ένα συνολικό πολυεπίπεδο εθνικό σχεδιασμό που καλείται να αντιμετωπίσει τα μόνιμα διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας αλλά υπό εξαιρετικές και έκτακτες συνθήκες που τείνουν να επηρεάσουν τα πάντα, αναδεικνύει στην πρώτη παρέμβαση του το Παρατηρητήριο του Κύκλου Ιδεών για την αξιοποίηση των πόρων του Ταμείου Ανάπτυξης . Στην πρώτη παρέμβαση του Παρατηρητηρίου σημειώνεται χαρακτηριστικά: «Η ανάθεση της σύνταξης της Έκθεσης και η Έκθεση καθεαυτή λειτουργεί θετικά, γιατί θέτει και πάλι επί τάπητος την ανάγκη να προωθηθούν και να ολοκληρωθούν γενναίες διαρθρωτικές αλλαγές που συντίθενται σε ένα Σχέδιο Ανάπτυξης, σε ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης. Η Έκθεση ως γεγονός πρωτίστως - ανεξαρτήτως του περιεχομένου της και των ειδικότερων αξιολογήσεων, προτιμήσεων και προτάσεών της - υπενθυμίζει στην ελληνική κοινή γνώμη και στο πολιτικό σύστημα, ότι η δήθεν συντελεσθείσα «επάνοδος στην κανονικότητα» μπορεί να είναι μια επικίνδυνα παραπλανητική αντίληψη. Ότι το «ελληνικό ζήτημα» είναι δυστυχώς ανοικτό και επείγον. Ότι είναι ζωτική ανάγκη να ληφθούν γενναίες αποφάσεις με πολιτικό κόστος, κοινωνική συναίνεση και ιστορική διορατικότητα». Όπως επισημαίνεται στην πρώτη παρέμβαση του Παρατηρητηρίου του Κύκλου Ιδεών: «Η Έκθεση όμως δεν βλέπει το φως της δημοσιότητας σε μια «φυσιολογική» περίοδο ή έστω σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης ή οικονομικών και τεχνολογικών προκλήσεων εθνικού, ευρωπαϊκού και διεθνούς επιπέδου. Η Έκθεση καταρτίζεται εν μέσω της παγκόσμιας υγειονομικής, οικονομικής, κοινωνικής και ίσως ανθρωπολογικής κρίσης που προκαλεί η πανδημία COVID- 19, που βρίσκεται σε πλήρη και άδηλη εξέλιξη. Η Έκθεση καταρτίζεται ενώ ισχύουν προσωρινά στην ΕΕ συνθήκες εξαίρεσης: έχει τεθεί σε εφαρμογή η «γενική ρήτρα διαφυγής» από το Σύμφωνο Σταθερότητας, δεν ισχύουν προσωρινά οι απαγορεύσεις των κρατικών ενισχύσεων, βρίσκεται σε εξέλιξη το «πανδημικό» πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (PEPP ) της ΕΚΤ, αποφασίστηκε η γενναία χρηματοδότηση του λεγόμενου Ταμείου Ανάκαμψης και των συναφών προγραμμάτων με έκδοση ενωσιακού χρέους και την παροχή επιχορηγήσεων και δανείων στα κράτη μέλη σε συνδυασμό με τις προβλέψεις του πολυετούς προϋπολογισμού 2021-2027 κ.ο.κ. Υπάρχει συνεπώς η μεγάλη πρόκληση της αξιοποίησης των πόρων που διατίθενται στην Ελλάδα: των περίπου 32 δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης (περίπου 19 επιχορηγήσεων +13 δανείων) και των κονδυλίων του πολυετούς προϋπολογισμού που μπορεί να φτάσουν αθροιστικά τα σχεδόν 40 δισ. ευρώ. Αυτά όμως είναι κονδύλια - αρχής γενομένης από τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και των συναφών προγραμμάτων - που διατίθενται με συγκεκριμένα κριτήρια επιλεξιμότητας και συγκεκριμένους κανόνες διαχείρισης. Έχουν πολύ μεγάλη σημασία τα εθνικά σχέδια που θα υποβληθούν από 15 Οκτωβρίου 2020 μέχρι 30 Απριλίου 2021, προκειμένου η εκταμίευση να αρχίσει την 1 Ιανουαρίου 2021, αν και θα είναι αναδρομικά επιλέξιμες και δαπάνες που θα έχουν πραγματοποιηθεί από τον Φεβρουάριο 2020 και μετά. » Όπως υπογραμμίζει το Παρατηρητήριο υπάρχει «επείγουσα ανάγκη για εθνικό σχεδιασμό 4 + 1 επιπέδων. Η χώρα πρέπει να αποκτήσει υπό συνθήκες επείγοντος: 1. Κυλιόμενο και ευέλικτο Σχέδιο Στήριξης και Διάσωσης από τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας, 2. Εθνικό Σχέδιο αξιοποίησης των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης που αναλογούν στη χώρα με χρονοδιάγραμμα μέχρι το 2026, 3. Εθνικό Σχέδιο αξιοποίησης του επόμενου ΕΣΠΑ και των πόρων της ΚΑΠ και του προγράμματος Έρευνας και Τεχνολογίας στο πλαίσιο του πολυετούς προϋπολογισμού 2021-2027 και με χρονοδιάγραμμα πληρωμών μέχρι το 2030, 4. Μεσομακροπρόθεσμο δημοσιονομικό πλαίσιο δυο φάσεων, μιας πρώτης από τη λήξη της περιόδου εξαίρεσης μέχρι το 2032, και μιας δεύτερης μετά το 2032. Κάτι που προφανώς προϋποθέτει έγκαιρη διαπραγμάτευση και συμφωνία με τους εταίρους και πιστωτές της χώρας, πρωτίστως τον ESM, στο επίπεδο του Eurogroup και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου με σύνθεση ευρωζώνης. Ήδη Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τάχθηκε υπέρ της παράτασης της περιόδου εξαίρεσης από το Σύμφωνο Σταθερότητας μέχρι το 2022. 4+1. Αυτά τα τέσσερα ειδικά σχέδια είναι προφανές ότι επηρεάζουν καταλυτικά τις προτεραιότητες και τα χρονοδιαγράμματα του Σχεδίου Ανάπτυξης που αποτελεί αντικείμενο της Έκθεσης. Συνεπώς όλα τα παραπάνω σχέδια, που αλληλοεπηρεάζονται αλλά δεν συνδέονται γραμμικά, συνιστούν επιμέρους κεφάλαια ενός ενιαίου εθνικού σχεδιασμού» Για να επιτευχθεί όμως αυτός ο εθνικός στόχος, επισημαίνει το Παρατηρητήριο, πρέπει να πληρούνται μια σειρά από θεσμικές, πολιτικές, κοινωνικές και γνωσιολογικές προϋποθέσεις που αναλύονται σε αυτή την πρώτη παρέμβαση που δίνει έμφαση στα μεθοδολογικά προαπαιτούμενα και το συστηματικό πλαίσιο στο οποίο πρέπει να τοποθετηθεί η Έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα σε μια ενδιάμεση μορφή της ακριβώς για να είναι ανοικτή σε προτάσεις και ιδέες. Όλα αυτά τα ζητήματα αποτελούν αντικείμενο των συζητήσεων που θα διεξαχθούν στο πλαίσιο του συνεδρίου που διοργανώνει διαδικτυακά ο Κύκλος Ιδεών στις 21, 22 και 23 Σεπτεμβρίου 2020 με τον τίτλο : Η Ελλάδα Μετά IV - Μετά (;) την πανδημία. Για το πλήρες κείμενο της πρώτης παρέμβασης του Παρατηρητηρίου του Κύκλου Ιδεών, δείτε εδώ: |
ΤΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ, ΤΥΠΟΥ "ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ", "ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ" ΩΣ ΥΕΘΑ, ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΚΡΥΦΟ ΑΣΣΟ ΤΟΥ ΠΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ....
Από "ΤΑ ΝΕΑ"
"ΤΑ ΝΕΑ", 18/08/20
ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗ
Οι Τούρκοι τα ψάχνουν απεγνωσμένα. Αλλά όσο κι αν προσπαθούν δεν μπορούν να τα εντοπίσουν. Οι «αόρατοι» φρουροί των ελληνικών θαλασσών και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, τα ελληνικά υποβρύχια, αποτελούν εδώ και μία εβδομάδα τον μεγάλο πονοκέφαλο του «Ορούτς Ρέις», αλλά και των τουρκικών δυνάμεων που έχουν αναπτυχθεί στα νότια του Καστελλορίζου, πρωταγωνιστώντας σε έναν ιδιότυπο υποβρύχιο πόλεμο.
Ουσιαστικά τα ελληνικά υποβρύχια είναι παντού σε αυτή τη νέα ελληνοτουρκική κρίση και «σκανάρουν» αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά κάθε κίνηση τόσο του τουρκικού σεισμογραφικού όσο και των πολεμικών πλοίων της Τουρκίας. Είναι δημοσιοποιημένο ότι το «Ορούτς Ρέις» και η συνοδεία του παρακολουθούνται από δύο ελληνικές φρεγάτες, όμως «σκιά» του τουρκικού σεισμογραφικού, από την ώρα που προσέγγισε την ελληνική υφαλοκρηπίδα, έχει γίνει και τουλάχιστον ένα ελληνικό υποβρύχιο. Και έχει σημαντική συμβολή στο να γνωρίζουν οι επιτελείς του «Πενταγώνου» ανά πάσα στιγμή αν το «Ορούτς Ρέις» κάνει έρευνα ή όχι.
Προσπαθεια ρεβανς Μέσα σε αυτό το σκηνικό, οι Τούρκοι δεν αποκλείεται να επιχειρήσουν να πάρουν μία ρεβάνς στο πεδίο του υποβρυχιακού πολέμου ή να επιδιώξουν ανούσιες «προβολές σημαίας» με κάποιον πλου υποβρυχίου τους κοντά στην ελληνική επικράτεια, αλλά σε διεθνή ύδατα. Είναι κάτι που έχουν ξανακάνει στο παρελθόν. Πληροφορίες, άλλωστε, που κατά την τακτική των ημερών δεν επιβεβαιώνονται από το ΓΕΕΘΑ, έκαναν λόγο για λόγο για πλου τουρκικού υποβρυχίου στο κεντρικό Αιγαίο, δύο ημέρες πριν από τον Δεκαπενταύγουστο, σε μια προσπάθεια ανύψωσης του ηθικού των τουρκικών δυνάμεων έπειτα από το επεισόδιο με τις φρεγάτες «Λήμνος» και «Κεμάλ Ρέις», που κατέληξε στην απόσυρση του τουρκικού πλοίου από τη συνοδεία του σεισμογραφικού «Ορούτς Ρέις». Κατά τις πληροφορίες αυτές, το τουρκικό υποβρύχιο κινήθηκε σε διεθνή ύδατα, φθάνοντας στα ανοικτά της Ανδρου, αλλά εντοπίσθηκε και απομακρύνθηκε, με τις απαραίτητες προειδοποιήσεις, καθώς θα έπρεπε να γνωστοποιήσει σχέδιο πορείας.
Στρατιωτικές πηγές τονίζουν ότι ο αφανής αλλά καταλυτικός ρόλος των υποβρυχίων προσφέρει στις Ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις «ένα σημαντικό τακτικό πλεονέκτημα», στο «θέατρο» των επιχειρήσεων για την αντιμετώπιση της νέας τουρκικής πρόκλησης και την υπεράσπιση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Δώδεκα υποβρύχια διαθέτουν οι Τούρκοι και 11 το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό. Ισοπαλία θα μπορούσε να υποθέσει κανείς. Εντούτοις τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Τα ελληνικά υποβρύχια υπερέχουν ποιοτικά σε σύγκριση με αυτά που διαθέτει η Τουρκία. Η Ελλάδα διαθέτει 4 υποβρύχια κλάσης 214, τα τύπου «Παπανικολής» δηλαδή, και ένα αναβαθμισμένο 209 που κάνουν τη διαφορά όχι μόνο στον υποβρυχιακό πόλεμο αλλά γενικά σε μία κρίση στην ανοιχτή θάλασσα, όπως αυτή που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ανατολική Μεσόγειο στα νότια του Καστελλορίζου. Στον αντίποδα οι Τούρκοι διαθέτουν 12 υποβρύχια 209, τα οποία έχουν τεχνολογία και δυνατότητες μία 15ετία πίσω.
ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ. Τα ελληνικά υποβρύχια, ειδικά τα 214 αλλά και το ένα αναβαθμισμένο 209, διαθέτουν χαρακτηριστικά και τεχνολογία που τα κάνουν ανεντόπιστα.
Συνεχώς κάτω απ' το νερό. Λόγω του συστήματος αναερόβιας πρόωσης τα ελληνικά υποβρύχια δεν απαιτείται να εκτελούν «αναπνευστήρα». Είναι η διαδικασία κατά την οποία το υποβρύχιο βρίσκεται σε κατάλληλο βάθος, κοντά στην επιφάνεια και με έναν τηλεσκοπικό σωλήνα «ρουφάει» αέρα, με σκοπό την ανανέωση της ατμόσφαιρας και τη φόρτιση των μπαταριών. Η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας επιτυγχάνεται από κυψέλες υγρών καυσίμων. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα ελληνικά υποβρύχια μπορούν να είναι σε κατάδυση για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Να είναι διαρκώς κάτω από το νερό και να μην απαιτείται να βγουν στην επιφάνεια. Παραμένουν δηλαδή «αόρατα». Τέτοιο σύστημα (αναερόβιας πρόωσης) δεν διαθέτουν τα τουρκικά.
Και βέβαια δεν πρέπει να λησμονείται πως τα υποβρύχια είναι ευάλωτα σε εντοπισμό από ανθυποβρυχιακές μονάδες κατά τη διαδικασία «αναπνευστήρα» λόγω της έκθεσης ιστών (περισκοπίου, επικοινωνιών κ.λπ.) αλλά και της αύξησης του θορύβου.
Αθόρυβα. Τα υποβρύχια τύπου Παπανικολής-214 έχουν πολύ χαμηλή εκπομπή θορύβου. Και στον υποβρυχιακό πόλεμο αυτός ο παράγοντας θεωρείται εξαιρετικά κρίσιμος.
Μεγάλα βάθη. Τα υποβρύχια κλάσης 214 μπορούν να επιχειρούν σε πολύ μεγάλα βάθη, άνω των 300 μέτρων.
Ανώτερα Sonar. Η ανωτερότητα των υποβρυχίων 214 καταγράφεται και στα εξαιρετικά συστήματα Sonar (ηχοεντοπισμού) για των εντοπισμών σκαφών και υπολογισμού αποστάσεων από την εκπομπή.
Ο ΚΡΥΦΟΣ ΑΣΟΣ. Υπό αυτά τα δεδομένα δεν θα ήταν υπερβολή αν υποστήριζε κανείς ότι τα ελληνικά υποβρύχια είναι ο κρυφός άσος του ελληνικού οπλοστασίου. Και όπως αναφέρουν πηγές με άριστη γνώση των δυνατοτήτων του Πολεμικού Ναυτικού, αν δεν είχαμε και τις γνωστές ελλείψεις σε τορπίλες βαρέος τύπου το τακτικό πλεονέκτημα που μας προσφέρουν τα ελληνικά υποβρύχια θα ήταν πολύ μεγαλύτερο.
Οι Τούρκοι φυσικά και γνωρίζουν ότι η επιχειρησιακή ανωτερότητα των συγκεκριμένων υποβρυχίων που διαθέτει το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό είναι δεδομένη. Εχει αποδειχθεί εξάλλου πολλάκις σε διεθνείς ασκήσεις, όπως η Dynamic Manta, αλλά και στις Passex μεταξύ κρατών. Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο από τη στιγμή που το «Ορούτς Ρέις» προσέγγισε την ελληνική υφαλοκρηπίδα οι τούρκοι επιτελείς ήξεραν ότι τα υποβρύχιά μας έχουν αναλάβει σημαντικές αποστολές σχεδόν παντού. Αλλά βέβαια δεν ήξεραν πού. Ετσι, από την πρώτη μέρα της Navtex τουρκικά κατασκοπευτικά αεροσκάφη CN-235 και ελικόπτερα που συνήθως σηκώνονται από φρεγάτες προσπαθούν να εντοπίσουν - αλλά ανεπιτυχώς - τα ελληνικά υποβρύχια.
Πάντως στην αξία, τη δράση και την επιχειρησιακή ανωτερότητα των ελληνικών υποβρυχίων αναφέρονται τις τελευταίες ημέρες και διεθνή μέσα ενημέρωσης. Χθες, για παράδειγμα, ρωσική ιστοσελίδα υποστήριζε - χωρίς το ρεπορτάζ του να επιβεβαιώνεται από την Αθήνα - πως στις 13 Αυγούστου, όταν η φρεγάτα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού «Λήμνος» μπήκε σε αντιπαράθεση με την τουρκική φρεγάτα «Κεμάλ Ρέις», ελληνικό υποβρύχιο κατέστρεψε τον εξοπλισμό του «Ορούτς Ρέις».
Ανώτερα Sonar. Η ανωτερότητα των υποβρυχίων 214 καταγράφεται και στα εξαιρετικά συστήματα Sonar (ηχοεντοπισμού) για των εντοπισμών σκαφών και υπολογισμού αποστάσεων από την εκπομπή.
Ο ΚΡΥΦΟΣ ΑΣΟΣ. Υπό αυτά τα δεδομένα δεν θα ήταν υπερβολή αν υποστήριζε κανείς ότι τα ελληνικά υποβρύχια είναι ο κρυφός άσος του ελληνικού οπλοστασίου. Και όπως αναφέρουν πηγές με άριστη γνώση των δυνατοτήτων του Πολεμικού Ναυτικού, αν δεν είχαμε και τις γνωστές ελλείψεις σε τορπίλες βαρέος τύπου το τακτικό πλεονέκτημα που μας προσφέρουν τα ελληνικά υποβρύχια θα ήταν πολύ μεγαλύτερο.
Οι Τούρκοι φυσικά και γνωρίζουν ότι η επιχειρησιακή ανωτερότητα των συγκεκριμένων υποβρυχίων που διαθέτει το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό είναι δεδομένη. Εχει αποδειχθεί εξάλλου πολλάκις σε διεθνείς ασκήσεις, όπως η Dynamic Manta, αλλά και στις Passex μεταξύ κρατών. Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο από τη στιγμή που το «Ορούτς Ρέις» προσέγγισε την ελληνική υφαλοκρηπίδα οι τούρκοι επιτελείς ήξεραν ότι τα υποβρύχιά μας έχουν αναλάβει σημαντικές αποστολές σχεδόν παντού. Αλλά βέβαια δεν ήξεραν πού. Ετσι, από την πρώτη μέρα της Navtex τουρκικά κατασκοπευτικά αεροσκάφη CN-235 και ελικόπτερα που συνήθως σηκώνονται από φρεγάτες προσπαθούν να εντοπίσουν - αλλά ανεπιτυχώς - τα ελληνικά υποβρύχια.
Πάντως στην αξία, τη δράση και την επιχειρησιακή ανωτερότητα των ελληνικών υποβρυχίων αναφέρονται τις τελευταίες ημέρες και διεθνή μέσα ενημέρωσης. Χθες, για παράδειγμα, ρωσική ιστοσελίδα υποστήριζε - χωρίς το ρεπορτάζ του να επιβεβαιώνεται από την Αθήνα - πως στις 13 Αυγούστου, όταν η φρεγάτα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού «Λήμνος» μπήκε σε αντιπαράθεση με την τουρκική φρεγάτα «Κεμάλ Ρέις», ελληνικό υποβρύχιο κατέστρεψε τον εξοπλισμό του «Ορούτς Ρέις».
Τετάρτη 19 Αυγούστου 2020
Η ΠΑΠΑΔΗΜΟΛΕΙΟΣ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ...
προ τεσσάρων ετών
Κυριακή 9 Αυγούστου 2020
Παρασκευή 7 Αυγούστου 2020
. Ομως, η διοίκηση μιας χώρας δεν είναι δεκαπενταμελές συμβούλιο, κύριε πρωθυπουργέ, ούτε το κράτος είναι σχολείο για να το καταλαμβάνεις. Και η πρωθυπουργία σίγουρα δεν αποτελεί μία πανεπιστημιακή σχολή που μπορείς χωρίς να παρακολουθείς, αλλά επιδιδόμενος σε κομματικές ασκήσεις, να πάρεις κάποτε το πτυχίο σου. Εξάλλου, αν είσαι προορισμένος για να διοικήσεις μία χώρα, δεν χρειάζεται καν να εργαστείς.Το πώς είναι δυνατό να γίνει αυτό δεν το γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι πως όλοι εκεί στην κυβέρνηση μπερδέψατε τα κομματικά σας όνειρα με την πραγματικότητα, και παίξατε τυχερά παιχνίδια με τις ζωές μας.....
"ΠΑΙΞΑΤΕ ΤΥΧΕΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ": Από τις πιο συνοπτικές, παραστατικές και ακριβείς καταγραφές των έξι μηνών διακυβέρνησης από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΣ, αποτελεί η επιστολή του κ. Θεοχάρη Χ. Κυζιρίδη, από τη Θεσσαλονίκη, υπό τον τίτλο "Σπατάλησαν έξι μήνες", από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ". Παρατίθεται, αμέσως στη συνέχεια και προσωπικώς τον ευχαριστώ:
"Κύριε διευθυντά
Εστω και την ύστατη ώρα ο κύριος πρωθυπουργός ανέκρουσε πρύμναν μπροστά στα σχέδια των πανεπιστημιακών οικονομολόγων του, θιασωτών μάλλον του Μπίσμαρκ, και των οπαδών του των επίγειων σοσιαλιστικών παραδείσων. Μέχρι όμως να γίνει αυτό, χωρίς να ξεχνούμε ότι ο ίδιος δεν μπορεί παρά να ήταν πλήρως ενήμερος, η χώρα πλήρωσε πολύ ακριβά, και εξακολουθεί να πληρώνει, την αμετροέπεια αν όχι τον ερασιτεχνισμό και την έλλειψη ικανοτήτων του. Σπατάλησε έξι μήνες κάνοντας ότι διαπραγματεύεται σκληρά. Παρήγαγε μηδενικό έργο και αναπαρήγαγε κακές πρακτικές κομματισμού στη δημόσια διοίκηση μιμούμενος με τον χειρότερο τρόπο τους προκατόχους του και ξεχνώντας γρήγορα αυτά για τα οποία τους κατηγορούσε. Αρχισε να μοιράζει διορισμούς και χρήματα τα οποία όμως δεν είχε.
Ξέχασε ότι στην αντιπολίτευση μπορεί ανέξοδα να έλεγε ό,τι ήθελε, αλλά στην κυβέρνηση θα έπρεπε να προσγειωθεί από τα νέφη των υπερφίαλων σοσιαλιστικών οραμάτων του στη σκληρή πραγματικότητα, όπου, δυστυχώς, η οικονομία δεν συμβαδίζει πάντοτε με τις επιθυμίες μας, όπως θα έλεγε και ένας σύντροφός του. Επέμενε σε ένα δημοψήφισμα για λόγους σκοπιμότητας, και αυτό το πληρώσαμε πολύ ακριβά σε κάθε επίπεδο. Τώρα πια, νταούλια δεν ακούγονται, μνημόνια δεν έχουν ακυρωθεί με ένα νομοσχέδιο, λεφτά για αυξήσεις και παροχές δεν υπάρχουν. Η υποτιθέμενη εναλλακτική λύση με συντροφικά χρήματα και εφορμήσεις δεν φάνηκε ότι ήταν παρά ένα παντελώς ανεφάρμοστο παιχνίδι, εφάμιλλο ίσως μόνο του διαφημιστικού παιδικού τρένου των συγκυβερνώντων του. Ομως, η διοίκηση μιας χώρας δεν είναι δεκαπενταμελές συμβούλιο, κύριε πρωθυπουργέ, ούτε το κράτος είναι σχολείο για να το καταλαμβάνεις. Και η πρωθυπουργία σίγουρα δεν αποτελεί μία πανεπιστημιακή σχολή που μπορείς χωρίς να παρακολουθείς, αλλά επιδιδόμενος σε κομματικές ασκήσεις, να πάρεις κάποτε το πτυχίο σου. Εξάλλου, αν είσαι προορισμένος για να διοικήσεις μία χώρα, δεν χρειάζεται καν να εργαστείς.Το πώς είναι δυνατό να γίνει αυτό δεν το γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι πως όλοι εκεί στην κυβέρνηση μπερδέψατε τα κομματικά σας όνειρα με την πραγματικότητα, και παίξατε τυχερά παιχνίδια με τις ζωές μας.
Θεοχαρης Χ. Κυζιριδης - Θεσσαλονίκη"
ΣΚΑΤΟΨΥΧΟΣ ΜΕ ΠΑΤΕΝΤΑ Ο ΑΠΙΘΑΝΟΣ ΚΥΡΙΤΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΗ....Ο ΦΙΛΗΣ ΗΤΑΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΙΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΣ...
Ο επί δεκαετία διευθυντής της «ΑΥΓΗΣ» που κηδεύθηκε την Τετάρτη
Το σημερινό φύλλο του κομματικού δελτίου της «ΑΥΓΗΣ» προθυμοποιήθηκε-υποτίθεται...-να φιλοξενήσει δισέλιδο αφιέρωμα γιά τον επί δεκαετία διευθυντή του φύλλου Κώστα Κάρη, που νικήθηκε από την ασθένεια της εποχής και κηδεύθηκε την περασμένη Τετάρτη, από το νεκροταφείο Χολαργού.
Η πρόθεση θα μπορούσε να είναι ευγενής και τελικώς τιμητική, αλλά;...Πώς να πει μόνον καλά λόγια η «ΑΥΓΗ» γιά έναν «εχθρό του κόμματος», όπως ο Κώστας Κάρης, που δεν υπήρξε ΣΥΡΙΖΑίος, αλλά τάχθηκε με τη ΔΗΜΑΡ και διατηρούσε στενή προσωπική σχέση με το Λεωνίδα Κύρκο, στου οποίου και στο άκουσμα και μόνον του ονόματος βγάζουν σπυριά έξαλλοι ΣΥΡΙΖΑίοι, που είναι και οι περισσότεροι...Πώς να πουν μόνον καλά λόγια μόνον γιά έναν εκλιπόντα μεν, πλην όμως με κείμενά του που με το ζόρι καταχωρούντο στο φύλλο ως αιρετικά ή εκτός κομμαστικής γραμμής της Κουμουνδούρου, χωρίς να υποστούν την λογοκρισία των επί τούτου εντεταλμένων, όπως οι σύντροφοι Φίλης και Στούμπος...
Η λύση βρέθηκε στη...μέση! Καταχωρήθηκε ένα από τα τελευταία κείμενα του Κώστα Κάρη από την «ΑΥΓΗ», ζητήθηκε να γράψουν γιά το πρόσωπό του δύο άνθρωποι που τον ήξεραν καλά και συνεδέοντο φιλικώς μαζύ του, η δημοσιογράφος Χριστίνα Πουλίδου και ο σκιτσογράφος Ανδρέας Πετρουλάκης, βρέθηκαν και δύο φωτογραφίες του Κώστα, με τον αγαπημένο του Λεωνίδα Κύρκο.
Έπρεπε, όμως, να καταχωρηθεί και η άλλη άποψη, γιά τον «άλλο» Κάρη, τον «κακό» Κώστα. Επιστρατεύθηκαν λοιπόν ο διευθυντής που τον διαδέχθηκε, ο κεντροεπίτροπος σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φίλης και ο ΣΥΡΙΖΑίος αρθρογράφος Γιώργος Κυρίτσης, υποψήφιος ευρωβουλευτής και μαχητικός του κόμματος. Του πρώτου καταχωρήθηκε γιά δεύτερη φορά (μετά την καταχώρηση στο φύλλο της Πέμπτης) ο επικήδειος που σχεδίαζε να εκφωνήσει γιά τον Κάρη, αλλά που δεν πρόλαβε να εκφωνήσει επειδή έφθασε καθυστερημένος στην τελετή...Του δεύτερου, ο οποίος δεν παρέστη στη κηδεία του Κώστα, καταχωρείται «κριτικό κείμενο», το οποίο αρχίζει από το ότι «διαφωνούσαμε ακόμη και στο τι ώρα είναι»... «Δεν ήταν φίλος μου» βεβαιώνει ο πολύς Κυρίτσης, αν και βεβαιώνει ότι ποτέ δεν του ζήτησε ως διευθυντής να αλλάξει κάτι που έγραψε. Σιωπά,όμως, γιά το αντίθετο, τη δυσκολία με την οποία καταχωρούσε τα κείμενα του Κάρη, η υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της λογοκρισίας του ΣΥΡΙΖΑ τελούσα πρώην πλατειά αριστερή εφημερίδα.
Είναι να λυπάται κανείς γιά τους Φίλη και Κυρίτση, γιά τον απαράδεκτο, άφιλο, απάνθρωπο και κυνικό τρόπο με τον οποίο επέλεξαν να τιμήσουν τον πρώην διευθυντή τους, πολιτικά στελέχη της «ΑΥΓΗΣ» επί των ημερών του ως διευθυντή. Αλλά η περίπτωσή τους δείχνει και επιβεβαιώνει συχνό κανόνα γιά τους ΣΥΡΙΖΑίους: ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΩΑ!
Είναι ανθρωπίνως μεγάλη η λύπη μου γιά αυτό το κατάντημα της «ΑΥΓΗΣ», όπου εργάσθηκα αποκλειστικώς περίπου 30 χρόνια. Γιά λύπηση και γιά κλάματα, παράδειγμα εκφυλισμού κάθε έννοιας δημοκρατίας και ανθρωπισμού. Τους πρέπει η περιφρόνηση, μόνον η περιφρόνηση...
Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
Το σημερινό φύλλο του κομματικού δελτίου της «ΑΥΓΗΣ» προθυμοποιήθηκε-υποτίθεται...-να φιλοξενήσει δισέλιδο αφιέρωμα γιά τον επί δεκαετία διευθυντή του φύλλου Κώστα Κάρη, που νικήθηκε από την ασθένεια της εποχής και κηδεύθηκε την περασμένη Τετάρτη, από το νεκροταφείο Χολαργού.
Η πρόθεση θα μπορούσε να είναι ευγενής και τελικώς τιμητική, αλλά;...Πώς να πει μόνον καλά λόγια η «ΑΥΓΗ» γιά έναν «εχθρό του κόμματος», όπως ο Κώστας Κάρης, που δεν υπήρξε ΣΥΡΙΖΑίος, αλλά τάχθηκε με τη ΔΗΜΑΡ και διατηρούσε στενή προσωπική σχέση με το Λεωνίδα Κύρκο, στου οποίου και στο άκουσμα και μόνον του ονόματος βγάζουν σπυριά έξαλλοι ΣΥΡΙΖΑίοι, που είναι και οι περισσότεροι...Πώς να πουν μόνον καλά λόγια μόνον γιά έναν εκλιπόντα μεν, πλην όμως με κείμενά του που με το ζόρι καταχωρούντο στο φύλλο ως αιρετικά ή εκτός κομμαστικής γραμμής της Κουμουνδούρου, χωρίς να υποστούν την λογοκρισία των επί τούτου εντεταλμένων, όπως οι σύντροφοι Φίλης και Στούμπος...
Η λύση βρέθηκε στη...μέση! Καταχωρήθηκε ένα από τα τελευταία κείμενα του Κώστα Κάρη από την «ΑΥΓΗ», ζητήθηκε να γράψουν γιά το πρόσωπό του δύο άνθρωποι που τον ήξεραν καλά και συνεδέοντο φιλικώς μαζύ του, η δημοσιογράφος Χριστίνα Πουλίδου και ο σκιτσογράφος Ανδρέας Πετρουλάκης, βρέθηκαν και δύο φωτογραφίες του Κώστα, με τον αγαπημένο του Λεωνίδα Κύρκο.
Έπρεπε, όμως, να καταχωρηθεί και η άλλη άποψη, γιά τον «άλλο» Κάρη, τον «κακό» Κώστα. Επιστρατεύθηκαν λοιπόν ο διευθυντής που τον διαδέχθηκε, ο κεντροεπίτροπος σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φίλης και ο ΣΥΡΙΖΑίος αρθρογράφος Γιώργος Κυρίτσης, υποψήφιος ευρωβουλευτής και μαχητικός του κόμματος. Του πρώτου καταχωρήθηκε γιά δεύτερη φορά (μετά την καταχώρηση στο φύλλο της Πέμπτης) ο επικήδειος που σχεδίαζε να εκφωνήσει γιά τον Κάρη, αλλά που δεν πρόλαβε να εκφωνήσει επειδή έφθασε καθυστερημένος στην τελετή...Του δεύτερου, ο οποίος δεν παρέστη στη κηδεία του Κώστα, καταχωρείται «κριτικό κείμενο», το οποίο αρχίζει από το ότι «διαφωνούσαμε ακόμη και στο τι ώρα είναι»... «Δεν ήταν φίλος μου» βεβαιώνει ο πολύς Κυρίτσης, αν και βεβαιώνει ότι ποτέ δεν του ζήτησε ως διευθυντής να αλλάξει κάτι που έγραψε. Σιωπά,όμως, γιά το αντίθετο, τη δυσκολία με την οποία καταχωρούσε τα κείμενα του Κάρη, η υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της λογοκρισίας του ΣΥΡΙΖΑ τελούσα πρώην πλατειά αριστερή εφημερίδα.
Είναι να λυπάται κανείς γιά τους Φίλη και Κυρίτση, γιά τον απαράδεκτο, άφιλο, απάνθρωπο και κυνικό τρόπο με τον οποίο επέλεξαν να τιμήσουν τον πρώην διευθυντή τους, πολιτικά στελέχη της «ΑΥΓΗΣ» επί των ημερών του ως διευθυντή. Αλλά η περίπτωσή τους δείχνει και επιβεβαιώνει συχνό κανόνα γιά τους ΣΥΡΙΖΑίους: ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΩΑ!
Είναι ανθρωπίνως μεγάλη η λύπη μου γιά αυτό το κατάντημα της «ΑΥΓΗΣ», όπου εργάσθηκα αποκλειστικώς περίπου 30 χρόνια. Γιά λύπηση και γιά κλάματα, παράδειγμα εκφυλισμού κάθε έννοιας δημοκρατίας και ανθρωπισμού. Τους πρέπει η περιφρόνηση, μόνον η περιφρόνηση...
Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
Τετάρτη 5 Αυγούστου 2020
Δευτέρα 27 Ιουλίου 2020
Κυριακή 26 Ιουλίου 2020
KYΡΗΝΑΪΚΗ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ (ΚΑΙ) ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΡΗΝΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ....
ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, 27 ΙΟΥΛΙΟΥ 2020:
από τις Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ»
Συγγραφέας: Γεώργιος Διον. Πουκαμισάς
Σελίδες: 204
Σχήμα
βιβλίου:14x21
isbn: 978-618-5279-09-7
Τιμή
πώλησης: 13 €
Διακόσια μίλια νότια της Κρήτης ,
άποικοι από την Θήρα , ίδρυσαν το 631 π.Χ. την σπουδαία πόλη της Κυρήνης , τόσο
σημαντική ώστε μέχρι σήμερα το μεσογειακό τόξο της ανατολικής Λιβύης ,
ονομάζεται Κυρηναϊκή.
Οι Ελληνες άποικοι που σε διαδοχικά κύματα εγκαταστάθηκαν
στην Κυρήνη και τις
γειτονικές πόλεις ( Κυρηναϊκή Πεντάπολις) ,
πολύ πριν ο Αλέξανδρος χτίσει την Αλεξάνδρεια , έδωσαν στην περιοχή για
περισσότερους απο 12 αιώνες χρώμα ελληνικό, αναδεικνύοντας εξαιρετικούς
αθλητές, ποιητές και φιλοσόφους , όπως ο Ερατοσθένης και ο Καρνεάδης. Παρήλθαν,
αλλά άφησαν πίσω , σημάδι ανεξίτηλο της παρουσίας τους, σπουδαία αρχιτεκτονικά,
γλυπτικά και επιγραφικά μνημεία. Τους επισκέφθηκαν κατά καιρούς , ο Ηρόδοτος, ο
Πλάτων , ο Πίνδαρος , ο Στράβων .
Το βιβλίο αυτό επανεκδίδεται (α΄ έκδοση , 1994)
, σε μία εξαιρετική συγκυρία για την Λιβύη , αλλά και τη θέση της χώρας μας στη
Μεσόγειο. Η Ελλάδα , στη δίνη κρίσιμων γεωπολιτικών ανακατατάξεων ,
έχει στρέψει το βλέμμα της ως έγγιστα στα συμβαίνοντα στην Κυρηναϊκή και όλη τη Λιβύη
, για την οποία το μαντείο των Δελφών είχε χρησμοδοτήσει πως «η γη ξαναμοιράζεται στην περιπόθητη Λιβύη και όποιος
κινήσει αργότερα , του λέω και να το ξέρει, πικρά θα μετανιώσει» (Ηροδότου,
βιβλίο Δ’,159).
Η «ΚΥΡΗΝΗ» αποτελεί καρπό επί τόπου
παρατήρησης και συστηματικής έρευνας εκ μέρους του πρέσβεως Γιώργου Πουκαμισά,
που πριν απο χρόνια υπηρέτησε στην γωνία αυτή της Μεσογείου. Στην έκδοση προτάσσεται
εισαγωγή του Βασιλείου Πετράκου, Γενικού Γραμματέα της Ακαδημίας Αθηνών και της
Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Πρόκειται για συνθετική συμβολή στην
αρχαιολογία της Λιβύης , χώρας που πέρασε το κατώφλι της Ιστορίας με την άφιξη
των αποίκων από το Αιγαίο , η οποία σήμερα αγωνίζεται να αποσείσει ξένες
επεμβάσεις και να διαφεντέψει τον πλούτο και τα πεπρωμένα της
.
Σταδίου 33, Αθήνα, 105 59
Τηλ:210/3215280-3247945
Φαξ:210/3215281-3315176
Ε-Mail:info@kastaliaeditions.gr
Σάββατο 25 Ιουλίου 2020
Από πότε ο πατριωτισμός των Ελλήνων, ή ύψιστη υποχρέωση προς την Πατρίδα, όπως προβλέπεται και από το άρθρο 120 του Συντάγματος, χρειάζεται τον επιθετικό προσδιορισμό οποιουδήποτε, ακόμη κι αν πρόκειται γιά τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό της χώρας, προκειμένου να δηλωθεί;...
προ πέντε ετών
 |
| "Η ΑΥΓΗ", 24/07/15 |
Αλλοτε, πάλι, σκέφτομαι πως - από αισθητική και κοινωνική άποψη - η χούντα στην ουσία δεν ανετράπη ποτέ. Η αγραμματοσύνη και η κακογουστιά της, το βαρύγδουπο ιδεολόγημα για τη μοναδικότητα του Ελληνισμού και τα υψηλά πεπρωμένα του, οι ψευτοηρωισμοί και οι φανφάρες κυριαρχούν - αδιάλειπτα σχεδόν - στον δημόσιο λόγο. Κι ας έχουν τα πυροτεχνήματα που εκτοξεύονται άλλο κάθε φορά χρώμα....
προ πέντε ετών
Το καλοκαίρι του 1974 θα συμπλήρωνα τα οκτώ. Είχα τελειώσει τη Δευτέρα Δημοτικού σε ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο, όπου η καλή χονδρή δασκάλα μας συνήθιζε - με τι θράσος αλήθεια! - να σηκώνει τα παιδιά όχι για να πουν μάθημα αλλά για να της κάνουν μασάζ στην πλάτη, ενώ εκείνη μας διηγούνταν ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη. Εάν κάποιος μαθητής επέρδετο ηχηρά μέσα στην τάξη και δεν ανελάμβανε την ευθύνη, η καλή μας δασκάλα διάλεγε έναν στην τύχη και του 'ριχνε δέκα με τον χάρακα σε κάθε χέρι.
Το καλοκαίρι του 1974, το πουλί της χούντας ασχήμαινε ακόμα τους τοίχους των δημόσιων κτιρίων και τα οπισθόφυλλα των αναγνωστικών. Ο φαντάρος - «της πατρίδος φρουρός» - είχε εξοριστεί από το έμβλημα της 21ης Απριλίου και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος βρισκόταν, από την επαύριον του Πολυτεχνείου, έγκλειστος στη βίλα του στο Λαγονήσι. Τον είχε ανατρέψει ο Δημήτριος Ιωαννίδης, ο οποίος δεν παραληρούσε δημόσια ούτε όργωνε σαν τον Παττακό την ελληνική ύπαιθρο με ένα μυστρί στο χέρι για να εγκαινιάζει γυμναστήρια και εκκλησίες. Εδρευε ως «αόρατος δικτάτωρ» στα γραφεία του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Κουνούσε από εκεί τα νήματα σε μια κυβέρνηση ανδρεικέλων.
Η κακοποιός δράση των συνταγματαρχών έμελλε σύντομα να ολοκληρωθεί με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.
Την κοινωνική ζημιά ωστόσο που μέσα σε επτά χρόνια είχαν επιτελέσει, την έβλεπες - αν είχες κάποια ηλικία - σε κάθε σου βήμα. Κάτω από το κέλυφος του ελληνοχριστιανισμού, η χούντα καλούσε τους πολίτες να αποθεώσουν τον ιδιωτικό χώρο και βίο τους και να αδιαφορήσουν παγερά για τα συλλογικά ζητήματα. Κι εκείνοι, στη μεγάλη πλειονότητά τους, συμμορφώνονταν.
Οι ταξιτζήδες και οι αγρότες έπιναν νερό στο όνομα του Παπαδόπουλου, που τους είχε χαρίσει κάτι χρέη. Τα καμάκια άραζαν παραθαλασσίως - αλλά και στην Πλατεία Συντάγματος - και με πουκάμισα ανοιχτά, ώστε να φαίνονται ο χρυσός σταυρός και το δασύτριχο στήθος τους, διπλάρωναν τα «χελιδόνια του Βορρά»: σκανδιναβές, τουτέστιν, νοσοκόμες και γερμανίδες δακτυλογράφους, που έρχονταν επί σκοπόν στην Ελλάδα, με τα περίφημα «fucking charters».
Οι μικροαστοί οικογενειάρχες γκάζωναν τα ΙΧ τους, έβαζαν στη διαπασών ελαφρολαϊκά και συζητούσαν με τους γείτονες για τις ελληνοποιήσεις λατινοαμερικανών ποδοσφαιριστών και για τα μπούτια της θυρωρού στην πολυκατοικία τους, η οποία έμεινε έγκυος χωρίς να έχει παντρευτεί, οπότε μάζεψαν υπογραφές και την απέλυσαν...
Ελάχιστες εβδομάδες αργότερα, οι ίδιοι μικροαστοί οικογενειάρχες - μαζί με τους ταξιτζήδες, τους αγρότες και τα καμάκια - θα δήλωναν κρυπτοαντιστασιακοί και θα έτρεχαν στις συναυλίες του Θεοδωράκη. Κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν, θα έπεφταν διαδοχικά στην αγκαλιά του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κώστα Καραμανλή, μέχρι να γίνουν - στα γεράματα - «πρώτη φορά αριστεροί»...
Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε εάν ο δικτάτωρ Ιωαννίδης δεν είχε πιστέψει στις μπαρούφες ενός υπαλληλίσκου της CIA - πως οι Αμερικανοί θα τον στήριζαν, δήθεν, άνευ όρων - και δεν είχε διατάξει τη δολοφονία του Μακάριου, με τα ολέθρια για την Κύπρο και τα αναστάσιμα για την ελλαδική δημοκρατία αποτελέσματα.
Πόσο ακόμα θα διαρκούσε η χούντα και πώς θα τελείωνε; Με κάποια άλλη εθνική καταστροφή, αφού - κατά τον Σεφέρη - «στις δικτατορικές καταστάσεις, η τραγωδία παραμένει αναπότρεπτη στο τέλος»; Ή απλώς θα εκφυλιζόταν σταδιακά και θα έδινε τη θέση της σε ένα ολοένα και πιο ελεύθερο καθεστώς;
Αλλοτε, πάλι, σκέφτομαι πως - από αισθητική και κοινωνική άποψη - η χούντα στην ουσία δεν ανετράπη ποτέ. Η αγραμματοσύνη και η κακογουστιά της, το βαρύγδουπο ιδεολόγημα για τη μοναδικότητα του Ελληνισμού και τα υψηλά πεπρωμένα του, οι ψευτοηρωισμοί και οι φανφάρες κυριαρχούν - αδιάλειπτα σχεδόν - στον δημόσιο λόγο. Κι ας έχουν τα πυροτεχνήματα που εκτοξεύονται άλλο κάθε φορά χρώμα....
Τι τελείωσε με τη χούντα:
"ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ"
από τον Χρήστο Χωμενίδη
Το καλοκαίρι του 1974 θα συμπλήρωνα τα οκτώ. Είχα τελειώσει τη Δευτέρα Δημοτικού σε ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο, όπου η καλή χονδρή δασκάλα μας συνήθιζε - με τι θράσος αλήθεια! - να σηκώνει τα παιδιά όχι για να πουν μάθημα αλλά για να της κάνουν μασάζ στην πλάτη, ενώ εκείνη μας διηγούνταν ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη. Εάν κάποιος μαθητής επέρδετο ηχηρά μέσα στην τάξη και δεν ανελάμβανε την ευθύνη, η καλή μας δασκάλα διάλεγε έναν στην τύχη και του 'ριχνε δέκα με τον χάρακα σε κάθε χέρι.
Το καλοκαίρι του 1974, το πουλί της χούντας ασχήμαινε ακόμα τους τοίχους των δημόσιων κτιρίων και τα οπισθόφυλλα των αναγνωστικών. Ο φαντάρος - «της πατρίδος φρουρός» - είχε εξοριστεί από το έμβλημα της 21ης Απριλίου και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος βρισκόταν, από την επαύριον του Πολυτεχνείου, έγκλειστος στη βίλα του στο Λαγονήσι. Τον είχε ανατρέψει ο Δημήτριος Ιωαννίδης, ο οποίος δεν παραληρούσε δημόσια ούτε όργωνε σαν τον Παττακό την ελληνική ύπαιθρο με ένα μυστρί στο χέρι για να εγκαινιάζει γυμναστήρια και εκκλησίες. Εδρευε ως «αόρατος δικτάτωρ» στα γραφεία του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Κουνούσε από εκεί τα νήματα σε μια κυβέρνηση ανδρεικέλων.
Η κακοποιός δράση των συνταγματαρχών έμελλε σύντομα να ολοκληρωθεί με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.
Την κοινωνική ζημιά ωστόσο που μέσα σε επτά χρόνια είχαν επιτελέσει, την έβλεπες - αν είχες κάποια ηλικία - σε κάθε σου βήμα. Κάτω από το κέλυφος του ελληνοχριστιανισμού, η χούντα καλούσε τους πολίτες να αποθεώσουν τον ιδιωτικό χώρο και βίο τους και να αδιαφορήσουν παγερά για τα συλλογικά ζητήματα. Κι εκείνοι, στη μεγάλη πλειονότητά τους, συμμορφώνονταν.
Οι ταξιτζήδες και οι αγρότες έπιναν νερό στο όνομα του Παπαδόπουλου, που τους είχε χαρίσει κάτι χρέη. Τα καμάκια άραζαν παραθαλασσίως - αλλά και στην Πλατεία Συντάγματος - και με πουκάμισα ανοιχτά, ώστε να φαίνονται ο χρυσός σταυρός και το δασύτριχο στήθος τους, διπλάρωναν τα «χελιδόνια του Βορρά»: σκανδιναβές, τουτέστιν, νοσοκόμες και γερμανίδες δακτυλογράφους, που έρχονταν επί σκοπόν στην Ελλάδα, με τα περίφημα «fucking charters».
Οι μικροαστοί οικογενειάρχες γκάζωναν τα ΙΧ τους, έβαζαν στη διαπασών ελαφρολαϊκά και συζητούσαν με τους γείτονες για τις ελληνοποιήσεις λατινοαμερικανών ποδοσφαιριστών και για τα μπούτια της θυρωρού στην πολυκατοικία τους, η οποία έμεινε έγκυος χωρίς να έχει παντρευτεί, οπότε μάζεψαν υπογραφές και την απέλυσαν...
Ελάχιστες εβδομάδες αργότερα, οι ίδιοι μικροαστοί οικογενειάρχες - μαζί με τους ταξιτζήδες, τους αγρότες και τα καμάκια - θα δήλωναν κρυπτοαντιστασιακοί και θα έτρεχαν στις συναυλίες του Θεοδωράκη. Κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν, θα έπεφταν διαδοχικά στην αγκαλιά του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κώστα Καραμανλή, μέχρι να γίνουν - στα γεράματα - «πρώτη φορά αριστεροί»...
Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε εάν ο δικτάτωρ Ιωαννίδης δεν είχε πιστέψει στις μπαρούφες ενός υπαλληλίσκου της CIA - πως οι Αμερικανοί θα τον στήριζαν, δήθεν, άνευ όρων - και δεν είχε διατάξει τη δολοφονία του Μακάριου, με τα ολέθρια για την Κύπρο και τα αναστάσιμα για την ελλαδική δημοκρατία αποτελέσματα.
Πόσο ακόμα θα διαρκούσε η χούντα και πώς θα τελείωνε; Με κάποια άλλη εθνική καταστροφή, αφού - κατά τον Σεφέρη - «στις δικτατορικές καταστάσεις, η τραγωδία παραμένει αναπότρεπτη στο τέλος»; Ή απλώς θα εκφυλιζόταν σταδιακά και θα έδινε τη θέση της σε ένα ολοένα και πιο ελεύθερο καθεστώς;
Αλλοτε, πάλι, σκέφτομαι πως - από αισθητική και κοινωνική άποψη - η χούντα στην ουσία δεν ανετράπη ποτέ. Η αγραμματοσύνη και η κακογουστιά της, το βαρύγδουπο ιδεολόγημα για τη μοναδικότητα του Ελληνισμού και τα υψηλά πεπρωμένα του, οι ψευτοηρωισμοί και οι φανφάρες κυριαρχούν - αδιάλειπτα σχεδόν - στον δημόσιο λόγο. Κι ας έχουν τα πυροτεχνήματα που εκτοξεύονται άλλο κάθε φορά χρώμα....
"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 25/07/20
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)