Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ, ΛΟΓΩ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ (Αθηνών και Λευκωσίας), ΚΑΙ...

• "Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ", του Κώστα Μητρόπουλου, από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
• "Πολιτικώς ανορθόδοξα" και "Το λεξικό της κρίσης", από την "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", Γιάννης Ιωάννου

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", Κώστας Μητρόπουλος

ΑΡΚΑΣ

"ΙΣΚΡΑ", Πάνος Ζαχαρής

Πέτρος Τσιολάκης

"Φιλελεύθερος", Πίν

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", Έφη Ξένου

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", Έφη Ξένου 

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", Γιάννης Δερμεντζόγλου

"TVXS", Γιάννης Δερμεντζόγλου

ΚΥΡ 

"Η ΑΥΓΗ", Βαγγέλης Χερουβείμ

ΑΡΚΑΣ

ΑΡΚΑΣ

Πέτρος Τσιολάκης

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", Πέτρος Ζερβός

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Ανδρέας Πετρουλάκης 

"ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ", ΣΤΑΘΗΣ Σ

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", Κώστας Γρηγοριάδης

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", Μιχάλης Κουντούρης

"ΧΑΡΑΥΓΗ"

"Φιλελεύθερος", Νίκος Πογιατζής

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", Κώστας Μητρόπουλος

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", Βαγγέλης Παπαβασιλείου
& Γιάννης Αντωνόπουλος

"...Αν γίνει η μεγάλη ατιμία, το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα έχει εξευτελιστεί ακόμη μία φορά διεθνώς, σαν σύστημα που δεν αποδέχεται την «κρατική συνέχεια», και η Ελλάδα σαν χώρα που, καίτοι πολύ μικρή, μπορεί να κάνει πολύ μεγάλες ατιμίες. Μαζί με τους πολιτικούς μας θα εξευτελιστούμε και εμείς, δεν θα αρκεί ο Αντετοκούνμπο για να σκεφθούν οι ξένοι «άλλο οι Ε#ληνες, άλλο οι πολιτικοί τους»...."

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/01/19

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

O Πρωθυπουργός δεν μας έχει συνηθίσει σε μισές δουλειές - γιατί λοιπόν να αφήσει αμανάτι μόνο το πρωτόκολλο εισδοχής της Μακεντονίγιας στο ΝΑΤΟ στην (προβλεπόμενη) κυβέρνηση Μητσοτάκη; Για να κοντύνει τον πρόεδρο της ΝΔ στο μπόι του, πρέπει να του αφήσει όλο το πακέτο, δηλαδή να μην ψηφιστεί από την τρέχουσα βουλή η Συμφωνία των Πρεσπών, καίτοι θα έχουν γίνει οι συνταγματικές αλλαγές στην ΠΓΔΜ. Ετσι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα βρεθεί μετά τις εκλογές στην ίδια θέση με τον Αλέξη Τσίπρα τον Ιανουάριο του 2015: η χώρα του θα έχει υπογράψει συμφωνία (όπως οι προ-συριζανέλ κυβερνήσεις τα Μνημόνια) που με δική του ευθύνη δεν θα εφαρμοστεί· και, παγιδευμένος στη μακεδονομαχική ρητορική του, στην προεκλογική του εκστρατεία θα είναι υποχρεωμένος να υπόσχεται την κατάργησή της Συμφωνίας «με ένα νόμο, με ένα μόνο άρθρο».

Δεν χρειάζεται να κάνει κάτι ο Αλέξης Τσίπρας για να πετύχει τη μη υπερψήφιση της Συμφωνίας - το αντίθετο, αρκεί να μην κάνει τίποτα, δηλαδή να μην ασκήσει πιέσεις και να μη δώσει υποσχέσεις στους εκτός ΣΥΡΙΖΑ βουλευτές που φαίνονταν διατεθειμένοι να την υπερψηφίσουν. Ή, με την εικαζόμενη αποχώρηση των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση, να ζητήσει εκλογές για «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασία». Και θα βρεθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετά τις εκλογές εξευτελισμένος διεθνώς και υποχρεωμένος να κάνει τη δική του κωλοτούμπα.

Τέτοια κατάντια του αντιπάλου του αξίζει να την πληρώσει ο Πρωθυπουργός με συντόμευση της πρωθυπουργίας του κατά λίγους μήνες: η κυβέρνηση δεν θα αντέξει μετά τον Μάιο, δεν θα μπορεί ο κ. Τσίπρας να λέει μετά τη συντριβή του στις εκλογές «σήμερα κέρδισε η τοπική αυτοδιοίκηση», όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1986, όταν η ΝΔ είχε κατακτήσει τις δημαρχίες Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Πειραιά. Εκείνος είχε τρία χρόνια μπρος του ώς τις εθνικές εκλογές και μπορούσε να κυβερνά και να ελπίζει. Ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει μόνο τρεις μήνες.

Αν γίνει η μεγάλη ατιμία, το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα έχει εξευτελιστεί ακόμη μία φορά διεθνώς, σαν σύστημα που δεν αποδέχεται την «κρατική συνέχεια», και η Ελλάδα σαν χώρα που, καίτοι πολύ μικρή, μπορεί να κάνει πολύ μεγάλες ατιμίες. Μαζί με τους πολιτικούς μας θα εξευτελιστούμε και εμείς, δεν θα αρκεί ο Αντετοκούνμπο για να σκεφθούν οι ξένοι «άλλο οι Ε#ληνες, άλλο οι πολιτικοί τους». Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι δεν θα συμβούν αυτά και θα διασωθεί η χώρα και η αξιοπρέπεια καθενός μας από τις συμπεριφορές των πολιτικών μας.

Η ΒΟΛΤΑ ΤΟΥ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΩΤΩΝ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΙΩΝ: ΧΩΡΙΣ ΑΙΔΩ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ, ΜΑ ΕΧΕΙ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΙΔΟΥΣ;...

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/01/19

"...Οταν ένας πρωθυπουργός λέει ότι δεν υπάρχουν θεσμοί, αλλά ο λαός και όταν συστηματικά και κατ’ εξακολούθησιν παραβιάζονται σαφείς συνταγματικές διατάξεις από τους πολιτικούς, η περιφρόνηση των θεσμών και του Συντάγματος αρχίζει από την ηγεσία. Περνάει και στον λαό και έτσι βλέπουμε να χρησιμοποιείται, από οποιονδήποτε θέλει να αποφύγει τη στράτευση, η ευχέρεια που παρέχεται με την ερμηνευτική δήλωση της παραγράφου 6 του άρθρου 4 του Συντάγματος στους αντιρρησίες συνειδήσεως να μη φέρουν όπλα και την πολυνομία να δίνει πρόφαση για τη φοροδιαφυγή...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 02/01/19

Η Αθήνα έσπασε τη σιωπή της

Κύριε διευθυντά

Ας αφήσουμε να μας μιλήσει η ίδια η Αθήνα. «Με μια τέτοια προίκα στην πλάτη μου, πώς επέτρεψαν τα ίδια τα παιδιά μου να καταντήσω μια φτωχή ζητιάνα; Εγώ, η “διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι”, μαζεύω σκυφτή τα κουρέλια μου και προχωράω. Προχωράω με κόπο σε σκοτεινά στενά, βρώμικα, χωρίς διαβάσεις, με άναρχα παρκαρισμένα οχήματα. Βλέπω την “καρδιά” μου, το ιστορικό μου κέντρο, να αργοπεθαίνει, με πληγωμένα και εξαθλιωμένα τα κάποτε περήφανα νεοκλασικά μου. Γκράφιτι παντού, σκαλωσιές, μουντζουρωμένα αγάλματα ξεχασμένων ηρώων, άστεγους, αναρχικούς να καίνε τα Εξάρχεια. Το Πολυτεχνείο μου, παραδομένο σε βέβηλα χέρια και η Ανωτάτη Εμπορική, λαϊκή αγορά παράνομων μεταναστών.

Είμαι η μόνη από τις Ευρωπαίες αδερφές μου που έχασα τα ξακουστά μου σιντριβάνια κι έμεινα με λιγοστά. Με γέλασαν και με στόλισαν με πράσινες γωνίες για την Ολυμπιάδα και αμέσως μετά μου τα έκλεψαν. Οι λιγοστές παιδικές χαρές, έρημες και εγκαταλελειμμένες. Κάθε δήμαρχος γκρέμιζε τα λιγοστά έργα των προηγούμενων, ξεγελώντας τα παιδιά μου με καινούργια “θα”.

Και τώρα, λίγο πριν βγουν και πάλι στα μπαλκόνια, λέω ψιθυριστά σε σένα, σε σένα που πλησιάζεις τα 93, που γεννήθηκες σε μια από τις ομορφότερες γειτονιές μου –τη Νεάπολη με τους τόσους λόγιους μιας άλλης εποχής–, που έζησες παλιές μου δόξες, Μη με αφήνεις να σβήνω. Φώναξέ το, αν μπορείς, θέλω να μου δώσουν πίσω τη χαμένη μου αξιοπρέπεια. Μη με εγκαταλείπετε. Με αγάπη, η Αθήνα σου».

Πηνελόπη Ε. Κόντη, Αθηναία, ετών 93

Πόσοι, άραγε, μπορούν να ακούν τους άλλους;

Κύριε διευθυντά

Θυμάμαι ότι από αρκετά μικρός άρχισα να παρακολουθώ τις συζητήσεις των γονιών μου, μεταξύ τους ή με φίλους τους, όταν βρισκόμουν μαζί τους στον ίδιο χώρο, στο τραπέζι ή και καμιά φορά στο παραδιπλανό δωμάτιο. Συζητήσεις επί πολλών και διαφόρων θεμάτων, με ανταλλαγή απόψεων (στην πορεία κατάλαβα ότι αυτό είναι δύσκολο, διότι πρέπει να ακούς τον άλλον πριν μιλήσεις), διαφωνίες, αλλά και δεδομένα ορισμένα «πράγματα». Βεβαίως, μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι πολλές συζητήσεις που αφορούσαν θέματα που δεν έκριναν σκόπιμο να γνωρίζουμε (εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον), γίνονταν είτε αργά το βράδυ είτε όταν λείπαμε από το σπίτι και βεβαίως όταν έβγαιναν μόνοι τους.

Περνώντας τα χρόνια παρατήρησα τον εαυτό μου κάποιες φορές να παρακολουθεί ασυναίσθητα(;), έστω και φευγαλέα, συνομιλίες άγνωστων σε εμένα ανθρώπων στο λεωφορείο, το εστιατόριο, την παραλία. Παράλληλα, αλλά ίσως και λίγο αργότερα, πηγαίνοντας, περισσότερο από «δημοσιογραφικό» ενδιαφέρον, σε μεγάλες συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας, άρχισα να παρακολουθώ τα πρόσωπα των ανθρώπων, τις εκφράσεις τους, τη στάση του σώματός τους, όχι βεβαίως (σε αυτήν την περίπτωση) του καθενός ξεχωριστά, αλλά ως σύνολο.

Γεγονός είναι ότι τον Φεβρουάριο αυτής της χρονιάς, φεύγοντας από το Σύνταγμα από τη συγκέντρωση για το Μακεδονικό, η όψη των «διαδηλωτών» μου άφησε μια τουλάχιστον μελαγχολική διάθεση, που νομίζω ότι ακόμα με ακολουθεί. Και βεβαίως γι’ αυτό δεν έφταιγε μόνον το Μακεδονικό. Τον προηγούμενο μήνα για πρώτη –νομίζω– φορά στη ζωή μου αισθάνθηκα ότι θα ήθελα να κάνω αυτό που στα αγγλικά λένε «fly on the wall». Να βρεθώ αόρατος σε έναν χώρο. Στην αίθουσα 516 της Φιλοσοφικής και στην αίθουσα του υπουργικού συμβουλίου, όταν θα έκλειναν οι πόρτες και τα μέλη θα έμεναν μόνα τους. Για διαφορετικούς προφανώς λόγους σε κάθε περίσταση.

Πιστεύω ότι θα μπορούσε να είχε αξία να παρακολουθήσεις τι λένε πίσω από τις κλειστές πόρτες. Ή ίσως έστω να επιβεβαιώσεις ότι μπορεί να μη λένε και τίποτα! Το πιθανότερο, φοβάμαι, είναι ότι θα έφευγα οργισμένος, πετώντας. Είτε διότι θα άκουγα μονολόγους, είτε διότι αυτά που θα λέγονταν δεν θα είχαν κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον για τους απέξω και η αναπαραγωγή τους θα οδηγούσε περισσότερο σε μία μη δημιουργική σύγχυση. Δεν αποκλείεται άλλωστε και κάποιοι από τους μέσα να μην παρακολουθούσαν καν και να έπαιζαν με τα κινητά τους.

Κωνσταντίνος Λιβάνιος

Κάμερες ασφαλείας και εγκληματικότητα

Κύριε διευθυντά

Για τα διαρκώς αυξανόμενα επεισόδια:

1) Με τη μορφή ληστειών, διαρρήξεων. Είναι απαράδεκτο, κατά την άποψή μου, το κράτος να μην έχει εικόνα όλων όσοι από άλλα κράτη έρχονται στην Ελλάδα, να μην έχει τις συντεταγμένες του καθενός: φωτογραφία, δακτυλικά αποτυπώματα, ακριβή διεύθυνση παραμονής με συνευθύνη και του ιδιοκτήτη και υποχρέωση, με ποινή αποπομπής, δήλωσης τυχόν αλλαγής της διεύθυνσης – αν είναι δύσκολη η πλήρης εφαρμογή, ας γίνει τουλάχιστον μεγάλη προσπάθεια που μέχρι τώρα μάλλον δεν έγινε. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί η επερχόμενη μεταβολή της σύνθεσης του πληθυσμού της πατρίδας μας και θα πρέπει το κράτος μας με πρότυπο την Αμερική, έγκαιρα και τηρουμένων όλων των αναλογιών και στο μέτρο του δυνατού, να προβαίνει διαρκώς στη λήψη μέτρων, π.χ. αυστηροποίηση των μέτρων αστυνόμευσης για την ομαλή συμβίωση όλων.

2) Με τη μορφή πορτοφολάδων στην Ακρόπολη και σε άλλα τουριστικά μέρη, καθώς και στα μεταφορικά μέσα και αλλού (μεγίστη δυσφήμιση για τον τουρισμό μας κυρίως αλλά και θλιβερή πραγματικότητα για τους ηλικιωμένους κυρίως.

3) Επεισοδίων στα γήπεδα, και βία σε διαιτητές (η ατιμωρησία που κρατεί πολλά χρόνια έχει ενθαρρύνει πολλούς υποψήφιους τέλεσης τέτοιων ενεργειών).

4) Λοιπών έκνομων ενεργειών πάσης φύσεως. Για όλα τα ανωτέρω θα πρέπει να ζητηθεί η βοήθεια της κάμερας. Θα πρέπει δηλαδή να γενικευθεί η χρήση της σε όσο το δυνατόν περισσότερους και μεγαλύτερους χώρους. Nα ξέρουν όλοι οι ανωτέρω κάθε στιγμή ότι υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες κάποια κάμερα να τους εντοπίσει.

Ακόμη ο ταραξίας φίλαθλος να ξέρει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην εντοπιστεί ο οδηγός αυτοκινήτου, ότι θα εντοπιστεί αν μιλάει στο κινητό (γνωστού όντος ότι ένα ατύχημα χρειάζεται κλάσμα του δευτερολέπτου για να γίνει), αν παραβαίνει τον ΚΟΚ κ.λπ.

ΘΑΝΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ, Τοπογράφος-Μηχανικός ΕΜΠ

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/01/19

ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ: ΜΑ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΝ ΕΛΛΕΙΨΕΙ ΣΤΟΝ ΕΚΛΟΓΟΜΑΓΕΙΡΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΧΩΡΑΣ;...

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/01/18

Η ΧΑΜΕΝΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ, ΟΠΟΥ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ-ΣΥΜΠΑΝ...-ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ...

Από την προτελευταία σελίδα του κλώνου της "Ε"

"Εφ.Συν", 03/01/18

"....Αυτό που θα περίμενε κάποιος από έναν υπουργό Οικονομικών με την εκφραστική τόλμη του Τσακαλώτου θα ήταν να εξηγήσει γιατί, τόσους μήνες μετά την έξοδο από το μνημόνιο, δεν έχει ακόμη εξαλειφθεί ο λόγος για τον οποίο η χώρα αναγκάστηκε να μπει σε αυτό. Γιατί δεν έχει ανακτηθεί ακόμη η δυνατότητα αυτόνομου δανεισμού, ιδίως τώρα που το άλλοθι της ιταλικής αναταραχής στις αγορές έχει πια εκπνεύσει. Ο δείκτης αξιοπιστίας –ανυποληψίας– της οικονομίας είναι και ο δείκτης επιτυχίας –αποτυχίας– του υπουργού...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" και την "ΕΣΤΙΑ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/01/19

"ΕΣΤΙΑ", 03/01/19

H EΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ (Αθηνών και Λευκωσίας)

ΚΥΡ

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Ανδρέας Πετρουλάκης

"ΤΑ ΝΕΑ", Κώστας Μητρόπουλος

"Η ΑΥΓΗ", Βαγγέλης Χερουβείμ

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", Γιάννης Δερμεντζόγλου

"TVXS", Γιάννης Δερμεντζόγλου

"ΕΘΝΟΣ", Πάνος Μαραγκός

"ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ", ΣΤΑΘΗΣ Σ

"ΠΡΟΤΑΓΟΝ", Ανδρέας Πετρουλάκης

ΑΡΚΑΣ

ΑΡΚΑΣ

"Φιλελεύθερος", Πίν

Πέτρος Τσιολάκης

"ΙΣΚΡΑ", Τάσος Αναστασίου

"Η ΑΥΓΗ", Βαγγέλης Χερουβείμ

"Εφ.Συν", Μιχάλης Κουντούρης

ΑΡΚΑΣ

ΑΡΚΑΣ

ΑΡΚΑΣ

"ΧΑΡΑΥΓΗ"

"Φιλελεύθερος", Νίκος Πογιατζής

ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΜΗΛΩΝ ΤΟΝΩΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΝΙΚΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗ

Από την "Αλήθεια" Λευκωσίας

"αλήθεια", 01/01/19

ΜΠΟΡΕΙ Ο ΠΡΩΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΕΙ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΑΝΕΥ ΤΗΣ ΠΡΟΤΕΡΑΣ ΓΡΑΠΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΤΟ ΑΔΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ; ΙΔΟΥ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ...

Από τον κλώνο της "Ε" και "ΤΑ ΝΕΑ"

"Εφ.Συν", 02/01/19

ΟΙ..."ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ" ΤΟΥ ΠΟΝΟΜΑΡΙΩΦ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΔΟ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ,ΜΠΡΡ!...

Τέσσερις πρώην πρωθυπουργοί είναι εν ζωή (αναφέρομαι στους προερχόμενους από τον πολιτικό χώρο), ο Κώστας Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς. Και οι τέσσερις χειρίστηκαν το Μακεδονικό.

Αν αφήσουμε τον Αντ. Σαμαρά, η άποψη του οποίου για τη Συμφωνία των Πρεσπών είναι γνωστή, από τους άλλους τρεις έχουμε την εξής στάση: μισόλογα μέσω των περιβόητων κύκλων του από τον Κώστα Καραμανλή, μια αρκετά καθαρή θέση από τον Γιώργο Παπανδρέου και άκρα του τάφου σιωπή από τον Κώστα Σημίτη.

Ειδικότερα: Κύκλοι του κ. Καραμανλή σημείωναν ότι «η τοποθέτηση της κ. Μπακογιάννη αποτυπώνει με ακρίβεια το πλαίσιο της πολιτικής της τότε κυβέρνησης για το θέμα των Σκοπίων, με κατάληξη το Βουκουρέστι, όπως και τις ουσιώδεις διαφορές της από την πολιτική και την τακτική της σημερινής κυβέρνησης».

Η Ντόρα Μπακογιάννη είχε κάνει λόγο για μία κακή συμφωνία που είναι προϊόν παραχωρήσεων της ελληνικής πλευράς. Για το ζήτημα της ιθαγένειας, η κ. Μπακογιάννη είχε τονίσει ότι η πάγια ελληνική θέση ήταν πως αυτή έπρεπε να περιγραφεί ως «πολίτες της τάδε χώρας», ενώ για το ζήτημα της γλώσσας, ο χαρακτηρισμός της θα έπρεπε να συνδέεται με τη νέα ονομασία του κράτους. (Δηλαδή, να αποκαλείται η γλώσσα βορειομακεδονική; Παγκόσμια πρωτοτυπία σίγουρα).

Συνεπής με την πολιτική που είχε ακολουθήσει και ως υπουργός Εξωτερικών και ως πρωθυπουργός, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν επέλεξε μια μίζερη συμπεριφορά για να υπηρετήσει κομματικές σκοπιμότητες, κι αυτό πρέπει να του αναγνωριστεί.

Είπε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών «αποτελεί μια αφετηρία», σημειώνοντας ωστόσο ότι η κυβέρνηση «θα πρέπει να καταγράψει τις πτυχές που δημιουργούν προβληματισμό και να εξαντλήσει τα περιθώρια βελτιώσεων».

Ο κ. Παπανδρέου προειδοποιούσε για τον κίνδυνο διχασμού, επισημαίνοντας πως «η διαίρεση σε πατριώτες και μειοδότες είναι άκρως επικίνδυνη» και «δίνει περιθώρια χειραγώγησης σε κάθε είδους συμφέροντα».

Ανέφερε, επίσης, πως το ονοματολογικό της ΠΓΔΜ «τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι προς το συμφέρον μας να λυθεί, με μια λύση βιώσιμη και αμοιβαία αποδεκτή» και άσκησε κριτική και στην κυβέρνηση («δεν προσπάθησε να καλλιεργήσει το απαραίτητο πνεύμα εθνικής συνεννόησης») και στη Νέα Δημοκρατία («επιδεικνύει επιζήμιο οπορτουνισμό»).

Ο Κώστας Σημίτης έχει αποφύγει να τοποθετηθεί δημοσίως. Κι όμως, αυτός ειδικά έπρεπε να το κάνει γιατί επί πρωθυπουργίας του (υπουργός Εξωτερικών ο Γιώργος Παπανδρέου) είχαμε φτάσει πολύ κοντά στη λύση με συμφωνία που ήταν παρόμοια με αυτήν των Πρεσπών (2000-2001).

Το όνομα που είχε επιλεγεί και από τις δύο πλευρές ήταν το «Ανω Μακεδονία» στη σλαβική απόδοσή του, φυσικά erga omnes.

Η διαδικασία σταμάτησε στο παρά ένα, όχι με υπαιτιότητα της Ελλάδας. Την περίοδο εκείνη είχαμε την ένοπλη εξέγερση των Αλβανών στην ΠΓΔΜ και το θέμα παραπέμφθηκε στο μέλλον.

Προφανώς δεν μιλάει ο κ. Σημίτης, γιατί δεν θέλει να προκαλέσει πρόβλημα στο κόμμα του (και στο ΚΙΝ.ΑΛΛ. κολλάει η κριτική του Γ. Παπανδρέου για τη Νέα Δημοκρατία περί «επιζήμιου οπορτουνισμού»). Αν όμως δεν με απατά η μνήμη μου (και δεν με απατά), ο κ. Σημίτης στο παρελθόν δεν είχε διστάσει να αναμετρηθεί με απόψεις που ήταν ισχυρές στο κόμμα του.

Θυμίζω εν τάχει: Η κρίση των Ιμίων (οι πάντες του έλεγαν να μην ευχαριστήσει τους Αμερικανούς). Η συμφωνία της Μαδρίτης (σύντροφοί του δήλωναν τότε ότι είναι η δεύτερη μεγάλη υποχώρηση του ελληνισμού μετά το 1922!). Η σύγκρουση με την Ιεραρχία για τις ταυτότητες (σχεδόν μόνος του έδινε τη μάχη, ενώ υπουργοί του διαπραγματεύονταν κρυφά με τον Χριστόδουλο).

Το σχέδιο Ανάν (το μισό ΠΑΣΟΚ ήταν εναντίον). Στην περίπτωσή του πρέπει να αναποδογυρίσουμε το ρητό και να πούμε: Κρείττον του σιγάν το λαλείν.

...και η περίπτωση της τλήμονος συντρόφισσας Σβίγγου

"....Δεν είναι όλοι οι ακροατές-θεατές χαζοβιόληδες· ανέχονται τα αστεία και το ψεύδος αλλά έως ενός [υποφερτού] σημείου. Εκτός πια αν έχει αποκοπεί εντελώς από την πραγματικότητα, η οποία άλλα δείχνει. Αυτό όμως [αοριστολογία και αριστερολογία ταυτόχρονα] το παθαίνουν αρκετοί από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που αναγκάστηκαν να ψηφίσουν μνημόνια· αντί να καταπιούν τη γλώσσα τους, την ακονίζουν σε ασυνάρτητες αερολογίες, επιμένοντας στην αριστερή καταγωγή τους. Θα μπορούσαν να πουν κάτι πιο ανθρώπινο, ότι λ.χ. «παιδιά, μπλέξαμε, δεν το περιμέναμε, θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατό να σώσουμε την αξιοπρέπεια όλων, δεν ταιριάζουν οι μεγαλοστομίες, δεν θα προκαλέσουμε το κοινό αίσθημα με αριστερές πομφόλυγες» -κάπως έτσι...."

Από την προτελευταία σελίδα του κλώνου της "Ε"

"Εφ.Συν", 02/01/19

ΤΟ ΜΑΣΤΙΓΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ 

ΣΤΙΣ ΠΑΡΟΛΕΣ ΤΟΥ ΜΑΝΙΟΥ

Ακουγα τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Μανιό, να απαντά με άνεση σε ερωτήσεις που δεχόταν από δημοσιογράφο της κρατικής τηλοψίας.

Ερωτάται π.χ. τι νομίζει ότι άλλαξε στην ελληνική κοινωνία με την παρουσία του κόμματός του στην κυβέρνηση και λέει το εξής: «Εφυγε η αίσθηση της κατάθλιψης».

Επίσης και τα ακόλουθα, περίπου: Οτι η κυβέρνηση της Αριστεράς δίνει τη δυνατότητα στους εργαζομένους να ανασάνουν, να ξεφύγουν από την αθλιότητα, να βρουν καλύτερες δουλειές. Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αστικό, δημοκρατικό κόμμα, αριστερό. Εχει πάρει ο ίδιος απίστευτη χαρά, διότι π.χ. η Στοά Εμπόρων, που έως πρόσφατα ήταν τόπος ρακένδυτων και αστέγων, πλέον μεταμορφώθηκε σε στέκι εργασίας και ζωής. Αυτό ούτε που μπορούσε να το φανταστεί από τη δεκαετία του ’80, όταν άρχισε να βάζει υποψηφιότητα με κόμματα της Αριστεράς· επεξήγησε ότι αυτό δεν θα γινόταν ποτέ, αν δεν είχε εμπλακεί με την πολιτική και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν στην εξουσία -ούτε στο όνειρό του κάτι τέτοιο πριν από περίπου σαράντα χρόνια. Μπέρδεψε λίγο τη γλώσσα του, όταν ακούστηκε κάτι για τον Δήμο Αθηναίων, αλλά εντάξει...

Συνέχισε λέγοντας -και δεν κατάλαβα αν αυτό ήταν μια σταγόνα, έστω, αυτογνωσίας- «εμείς οι αριστεροί, του ΣΥΡΙΖΑ, οι εναπομείναντες αριστεροί...» και λοιπά.

Ολα μέλι γάλα ή μάλλον ούτε γάτα ούτε ζημιά για τον επί χρόνια αγωνιστή στους κόλπους της Αριστεράς. Λοιπόν, τι να πει κανείς. Ετσι είναι, εάν έτσι νομίζει ο καλός βουλευτής.

Δεν έχει σημασία να τον παροτρύνει κάποιος να ξανακούσει τι είπε, διότι, προφανώς, πιστεύει κάθε συλλαβή από τα λεχθέντα [του]. Δικαίωμά του βεβαίως να υποστηρίζει τις αρχές του και το κόμμα του [την κυβέρνησή του], αλλά δεν θα έπρεπε να ελέγχει το μέτρον του λόγου του;

Δεν είναι όλοι οι ακροατές-θεατές χαζοβιόληδες· ανέχονται τα αστεία και το ψεύδος αλλά έως ενός [υποφερτού] σημείου. Εκτός πια αν έχει αποκοπεί εντελώς από την πραγματικότητα, η οποία άλλα δείχνει.

Αυτό όμως [αοριστολογία και αριστερολογία ταυτόχρονα] το παθαίνουν αρκετοί από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που αναγκάστηκαν να ψηφίσουν μνημόνια· αντί να καταπιούν τη γλώσσα τους, την ακονίζουν σε ασυνάρτητες αερολογίες, επιμένοντας στην αριστερή καταγωγή τους. Θα μπορούσαν να πουν κάτι πιο ανθρώπινο, ότι λ.χ. «παιδιά, μπλέξαμε, δεν το περιμέναμε, θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατό να σώσουμε την αξιοπρέπεια όλων, δεν ταιριάζουν οι μεγαλοστομίες, δεν θα προκαλέσουμε το κοινό αίσθημα με αριστερές πομφόλυγες» -κάπως έτσι.

Είναι βέβαιο ότι θα «συναντούσαν» την κατανόηση ακόμη και αυτών που διαφωνούν ριζικά με την ψήφιση των μνημονίων. Δεν το πράττουν. Επιμένουν να προσπαθούν να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Δεν τους φταίει κανείς που αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν, προθυμότατα μάλιστα, την ίδια ακριβώς πολιτική με οποιοδήποτε άλλο κόμμα της αστικής (sic) δημοκρατίας.

Είναι σαν να μην μπορούν να πουν τα αυτονόητα, σαν να μη θέλουν να πιστέψουν πού έχουν εμπλακεί -σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Ελα όμως που συμβαίνουν πολλά που δεν περιποιούν τιμή στην πολιτική τους. Εχουν όμως καιρό μπροστά τους, εάν θέλουν...