"...Πίσω από τα φλουταρισμένα ερείπια του Επταπυργίου η πόλη περιμένει να ακούσει τι έχει να πει το «νέο» για τις παθογένειες του παρελθόντος και το σημείο καμπής που περιμένει στο εγγύς μέλλον. Εκτός εάν το ανώτατο στάδιο του προοδευτισμού είναι το τσουβάλιασμα των πολιτικών αντιπάλων με την Ακροδεξιά και η εξαγγελία τεσσάρων νέων μουσείων. Η νέμεση για την υποψηφιότητα της Νοτοπούλου ήταν εξαρχής αυτή που η ίδια περιφέρει σαν περγαμηνή: ο ενάμισης χρόνος στο γραφείο Γενικής Γραμματείας του Πρωθυπουργού και οι πεντέμισι μήνες στο υφυπουργείο Μακεδονίας - Θράκης. Οταν το βιογραφικό δεν γεμίζει παρά μόνο με τον τρόπο που γεμίζει και εκείνο του Θανάση Θεοχαρόπουλου, η μόνη εναλλακτική είναι να παρουσιάσεις ένα συγκροτημένο, εμπροσθοβαρές πρόγραμμα για τις προοπτικές της «άλλης» Θεσσαλονίκης. Για να το θέσουμε διαφορετικά: είναι κι αυτό ένα είδος συντηρητισμού, όταν μια πόλη πρέπει να αποφασίσει εάν θα συνεχίσει στη λοκομοτίβα της ευρωπαϊκής ενδοχώρας ή στο τρένο της βαλκανικής κι εσύ κρατάς μια κόκκινη παπαρούνα σαν παράσημο αριστεροσύνης..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 06/05/19

Tabula Rasa,
του Δημήτρη Δουλγερίδη

Γεννήθηκα στη Σαλονίκη. Και νομίζω πως ξέρω απέξω τη διαδρομή για το Επταπύργιο απ' όποιο σημείο της ταλαιπωρημένης πόλης κι αν βρεθώ. Δεν θα επέλεγα πάντως το φυσικό ντεκόρ του για να φτιασιδιώσω το πρόσωπο του υπόλοιπου πολεοδομικού συγκροτήματος. Ούτε και θα το άφηνα στα χέρια ντεμέκ γκουρού της επικοινωνίας για να επενδύσουν πάνω του προβολές και προσδοκίες - με άλλα λόγια, τη διαχείριση μιας ήττας που όλο προβλέπεται και όλο ξορκίζεται.

Το έκανε με αξιώσεις η υποψήφια δήμαρχος του ΣΥΡΙΖΑ, Κατερίνα Νοτοπούλου, που όλο το νέο ευαγγελίζεται και όλο το ξορκίζει. Αυτή τη φορά αφέθηκε στον συμβολισμό της «χαμένης αθωότητας», την οποία, σύμφωνα με τα λυσάρια του πολιτικού μάρκετινγκ, καλό είναι να θυμόμαστε μες στην πολλή συνάφεια της κομματοκρατίας. «Να είστε πολιτική στα πάντα, αλλά να μην φαίνεστε πολιτικός». Εξού και η προσγείωση στον αυτοσχέδιο λειμώνα με όλα τα άνθη εκτός από εκείνα του Κακού.

Η οκλαδόν εμφάνισή της στο Instagram, εξέπεμπε κατά την άποψη των μυστικοσυμβούλων, ένα μήνυμα φυγής, ένα είδος limbo, όπου ο χρόνος μπορεί να παγώσει κι εμείς να ξεχαστούμε μέσα στον ελαφρύ βουκολισμό του ειδυλλιακού στιγμιότυπου. Ακόμη και αν δεν υπήρχε η Πρωτομαγιά, θα έπρεπε να την εφεύρουν οι επιμελητές των social media, για να γεμίσουν τις εικόνες της με στίχους - α, ναι, η ποίησις πάντα χαρίζει! Γι' αυτό και η φωτογραφία από την «εξωτική» Θεσσαλονίκη που μάς έστειλε η Νοτοπούλου συνοδεύεται από απροσμέτρητο ονειρικό ρομαντισμό: «Στο όνειρο η αλήθεια μας. Στο όνειρο η επιθυμία. Στο όνειρο η τόλμη. Με λογισμό και με όνειρο τον Μάη». Κανόνας Νο 1 στα ταχύρρυθμα μάρκετινγκ: με λογισμό και ρέγουλα το όνειρο. Κανόνας Νο 2: μην παίρνετε αυτούσιους στίχους από τον Διονύσιο Σολωμό για να τους κοτσάρετε στο πρώτο σλόγκαν που θα σας έρθει στο κεφάλι. Πρώτον, οι ψηφοφόροι δεν είναι τόσο μωροθάμαχτοι όσο τους θέλει το δικό σας κριτήριο. Δεύτερον, το να απομακρύνετε την ποίηση από το φυσικό της περιβάλλον για να γίνει ταπετσαρία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι η συνέχιση του κιτς με άλλα μέσα.



Κι ύστερα, δεν φτάνουν μόνο όσα φαίνονται στη φωτογραφία. Αλλά και όσα αποκρύπτονται. Το στιγμιότυπο είναι μια μετωνυμία της αόρατης μητρόπολης. Ενα ρετούς στη Θεσσαλονίκη που κρύβεται από τον εαυτό της. Πίσω από τα φλουταρισμένα ερείπια του Επταπυργίου η πόλη περιμένει να ακούσει τι έχει να πει το «νέο» για τις παθογένειες του παρελθόντος και το σημείο καμπής που περιμένει στο εγγύς μέλλον. Εκτός εάν το ανώτατο στάδιο του προοδευτισμού είναι το τσουβάλιασμα των πολιτικών αντιπάλων με την Ακροδεξιά και η εξαγγελία τεσσάρων νέων μουσείων. Η νέμεση για την υποψηφιότητα της Νοτοπούλου ήταν εξαρχής αυτή που η ίδια περιφέρει σαν περγαμηνή: ο ενάμισης χρόνος στο γραφείο Γενικής Γραμματείας του Πρωθυπουργού και οι πεντέμισι μήνες στο υφυπουργείο Μακεδονίας - Θράκης. Οταν το βιογραφικό δεν γεμίζει παρά μόνο με τον τρόπο που γεμίζει και εκείνο του Θανάση Θεοχαρόπουλου, η μόνη εναλλακτική είναι να παρουσιάσεις ένα συγκροτημένο, εμπροσθοβαρές πρόγραμμα για τις προοπτικές της «άλλης» Θεσσαλονίκης. Για να το θέσουμε διαφορετικά: είναι κι αυτό ένα είδος συντηρητισμού, όταν μια πόλη πρέπει να αποφασίσει εάν θα συνεχίσει στη λοκομοτίβα της ευρωπαϊκής ενδοχώρας ή στο τρένο της βαλκανικής κι εσύ κρατάς μια κόκκινη παπαρούνα σαν παράσημο αριστεροσύνης. Και μια ειλικρινής ερώτηση: το #notopouligans για τους φανατικούς υποστηρικτές σας στο Instagram μήπως είναι υπερβολικό μετά το notopolitan;