"...Ηταν η περίοδος που ο Τσίπρας θα έσκιζε τα Μνημόνια, θα κατέλυε τον νε(ο)ποτισμό (έτσι τον έλεγε), θα αντιστεκόταν στην παντοδυναμία των ελίτ. Που μιλώντας στον δημοσιογράφο (και σήμερα υποψήφιο ευρωβουλευτή του) Κώστα Αρβανίτη κατήγγελλε εκείνους που «τα φάγανε», τους «ομοτράπεζους στα κότερα μεγαλοεπιχειρηματιών». Η αλήθεια είναι ότι αυτός, στο κότερο, δεν είχε ομοτράπεζους, ήταν μόνος, με την οικογένεια και τους φίλους...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", πρωτοσέλιδο, 08/05/19

"ΤΑ ΝΕΑ", 08/05/19

ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν χρειάζεται δα χαρτί και μολύβι. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε δώσει κάποιος τόσα πολλά, ένα ολόκληρο πακέτο παροχών, για μια εβδομάδα σε ένα κότερο. Ποτέ η παροχολογία δεν είχε συνδεθεί με μια κοτεριάδα και μάλλον δεν θα συνδεθεί ούτε και στο μέλλον - πόσοι εφοπλιστές θα διαγνώσουν στους πρωθυπουργούς και πόσοι πρωθυπουργοί θα συμφωνήσουν ότι η κατάλληλη θεραπεία είναι σε ένα πολυτελές κότερο; Οι πιθανότητες δεν είναι πολλές, με τις παρενέργειες που είχε η θεραπεία στο σκάφος Οdyssey της οικογένειας Παναγοπούλου, είναι μάλλον μηδαμινές.

Πόσες όμως είναι οι πιθανότητες να σβήσει η παροχολογία την κοτεριάδα; Οχι τρομακτικά περισσότερες. Αντίθετα. Ο Πρωθυπουργός έσπευσε να ανακοινώσει το πακέτο παροχών, ενώ η σκόνη από την κοτεριάδα αιωρείται ακόμη στον αέρα. Και τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο να μείνουν οι διακοπές στο κότερο αξέχαστες όχι απλώς στον ίδιο αλλά σε όλους μας. Να τις θυμούνται όχι μόνο εκείνοι που τις πέρασαν κρυφά, σαν διασημότητες που απολαμβάνουν τις σπάνιες στιγμές μιας ινκόγκνιτο ζωής, αλλά και όσοι έμαθαν γι' αυτές μεταχρονολογημένα. Ο Αλέξης Τσίπρας, με άλλα λόγια, επιχείρησε να εξαγοράσει με το πακέτο παροχών τη λήθη. Αλλά αυτό που θα καταφέρει πιθανότατα είναι να δημιουργήσει μια συλλογική ανάμνηση. Να εγγράψει στη δημόσια ζωή πως υπήρξε τουλάχιστον μια κυβέρνηση η οποία ανακοίνωσε προεκλογικά ένα πακέτο παροχών όχι για να φροντίσει την επιβίωσή της αλλά για να βουλιάξει ένα κότερο.

Σύζευξη

Ο Πρωθυπουργός δεν είναι ο πρώτος που, επιχειρώντας να αλλάξει την ατζέντα, κάνει τελικά μια σύζευξη καταδικασμένη να μείνει. Είναι ο πρώτος όμως που συνδέει δύο γεγονότα, τις παροχές και τις διακοπές, ενώ είναι ελάχιστο το διάστημα που απομένει έως τις εκλογές. Κι αυτό είναι ένα τρίτο γεγονός που δημιουργεί έναν νέο κίνδυνο. Τον κίνδυνο να πάνε οι ψηφοφόροι στις κάλπες με τη σύζευξη στο μυαλό. Να ψηφίσουν όχι μόνο με την ανάμνηση των διακοπών αλλά και με την αίσθηση πως ό,τι δόθηκε, δόθηκε για να ξεχαστούν οι διακοπές που πια δεν ξεχνιούνται.

Οι διακοπές δεν ξεχνιούνται και επειδή το κοντράστ των δύο γεγονότων που συνδέθηκαν είναι πολύ έντονο. Το αποτυπώνει κανείς αν συγκρατήσει την πρωθυπουργική κατήφεια στο Ζάππειο και την αντιπαραβάλει με την πρωθυπουργική χαλάρωση στο Ιόνιο. Και τότε και τώρα ο Αλέξης Τσίπρας περιέπεσε στην ίδια υπερβολή. Στη θάλασσα του Ιονίου φάνηκε υπερβολικά χαλαρός ακόμη και για κάποιον που απολαμβάνει το πούρο του. Και στο μέγαρο του Ζαππείου εμφανίστηκε υπερβολικά κατηφής για κάποιον που ανακοινώνει ένα πακέτο φιλολαϊκών μέτρων. Για κάποιον που έκανε ένα όνειρο, το πακέτο παροχών, πραγματικότητα, αλλά με το προηγούμενο όνειρο που έκανε πραγματικότητα, τις διακοπές σε θαλαμηγό, να τον κυνηγάει πια σαν εφιάλτης.

Η ΓΚΡΙΝΙΑ

Πόσο εφιάλτης; Το μαρτυρεί η αμηχανία των φιλοκυβερνητικών Μέσων. Εκείνα τα ψήγματα γκρίνιας που διατυπώνονται και καταπίνονται αμέσως ή εναλλάσσονται με μια όλο και πιο αδύναμη υπεράσπιση πότε για την υποψήφια ευρωβουλευτή που εισέπραττε τη σύνταξη της πεθαμένης μητέρας της, άλλοτε για τον αναπληρωτή υπουργό που επιτίθεται στα άτομα με ειδικές ανάγκες και τώρα για τον Πρωθυπουργό που φιλοξενείται σε θαλαμηγούς. Δεν ταιριάζουν αυτά στο ήθος της Αριστεράς, λένε κάθε φορά. Μπορεί να έχουν δίκιο. Στη συριζαϊκή Αριστερά όμως φαίνεται να έρχονται γάντι.

"ΤΑ ΝΕΑ", 08/05/19

Δώρο η "αθανασία" γιά το γιότ

Με μια υπέροχη είδηση, όαση στον ορυμαγδό που προκάλεσε το τσουνάμι των αποκαλύψεων για τις «σκαφάτες» διακοπές του Κουρασμένου Β' Αλέξη Τσίπρα, θα ξεκινήσω σήμερα. Αφορά την πρώην κάτοχο του σκάφους που είχε την τιμή να φιλοξενήσει τον Πρωθυπουργό πέρυσι το καλοκαίρι, την κυρία Κατερίνα Παναγοπούλου - Ναυπλιώτη, φίλη μου παλαιόθεν. Σύμφωνα με έγκυρη πηγή, της οποίας διατηρώ την ανωνυμία για ευνόητους λόγους, η κυρία Κατερίνα, η αφιλοκερδώς hostess του Πρωθυπουργού στο σκάφος, προτάθηκε πρόσφατα από τον αρμόδιο υφυπουργό Αθλητισμού Γ. Βασιλειάδη για να καλύψει θέση «Αθανάτου» στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Η χηρεύουσα «ελληνική» θέση καλυπτόταν έως το 2015 από τον Λάμπη Νικολάου, πρώην πρόεδρο της ΕΟΑ, μέχρι την αποχώρησή του λόγω συμπλήρωσης του 80ού έτους της ηλικίας του. Εκτοτε έγινε μια απόπειρα να καλυφθεί (από τον Σπ. Καπράλο έπειτα από σχετική πρόταση του πρώην υφυπουργού Στ. Κοντονή), η οποία όμως δεν ευοδώθηκε. Μέχρι που απεστάλη στην έδρα της ΔΟΕ στη Γενεύη νέα πρόταση, υπογεγραμμένη διά χειρός Βασιλειάδη, η οποία παραμένει πάντως στο γραφείο του κ. Τόμας Μπαχ, του προέδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πότε θα την εισαγάγει προς συζήτηση (και έγκριση;) ο κ. Μπαχ στο ΔΣ της ΔΟΕ, είναι άγνωστο επί του παρόντος. Η πηγή μου υποστήριξε ότι αυτό μπορεί να γίνει και τους προσεχείς μήνες. Εως τότε η κυρία Παναγοπούλου θα εξακολουθήσει να παρέχει τις άμισθες υπηρεσίες της ως σύμβουλος του Πρωθυπουργού για θέματα Ελληνισμού της Διασποράς, ως και πρέσβειρα εκ προσωπικοτήτων για την προσέλκυση επενδύσεων.

Ολοκληρώνω την αναφορά σημειώνοντας ότι η κυρία Κατερίνα, ένας πληθωρικός άνθρωπος με αξιοσημείωτη παρουσία στα social media, δεν έχει πέσει εξ ουρανού στον χώρο του αθλητισμού, ως θα πίστευαν ίσως ορισμένοι κακόβουλοι, προκειμένου να τεκμηριώσουν ενδεχομένως μια θεωρία περί ανταλλαγμάτων - πάρε το σκάφος να κάνεις τζάμπα διακοπές, σε κάνω «Αθάνατη» στη ΔΟΕ.

Υπήρξε για πολλά χρόνια πρόεδρος της οργάνωσης «Καλλιπάτειρα», στην οποία δραστηριοποιείται ένας σημαντικός αριθμός κυριών της αθηναϊκής ελίτ και η οποία έχει ως στόχο τη στήριξη του αθλητισμού, και δη του κλασικού αθλητισμού…

Και άλλοι για... ξεκούραση;

Επειδή την κυρία Κατερίνα (Παναγοπούλου) τη γνωρίζω, και τη γνωρίζω καλά τη γυναίκα, από πολλών ετών δε, έχω την άνεση να της επισημάνω, έστω και δημοσίως, γιατί στο τηλέφωνο δεν μου «βγήκε» (μίλησα με την επιστήθια φίλη της, κυρία Εμυ Λιβανίου μόνο…), ότι έμπλεξε σε αχαρτογράφητα νερά. Οτι έπλευσε σε περιοχές πέραν εκείνων που γνωρίζει με τις δηλώσεις που έκανε στο «Πρώτο Θέμα» και ουσιαστικά «έκαψε» τον Τσίπρα και το επικοινωνιακό σύστημα του Μεγάρου Μαξίμου που τον στηρίζει και τον προστατεύει. Να, για παράδειγμα, ανέφερε και σωστά (στο «ΠΘ») ότι «ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να ξεκουραστεί για μία εβδομάδα αθόρυβα όπου θέλει. Και αν μου το ξαναζητήσει να βοηθήσω θα το κάνω, όπως θα το έκανα σε οποιονδήποτε άνθρωπο που θεωρώ φίλο μου».

Ερώτηση, σοβαρή: επειδή γνωρίζω ότι η κυρία Κατερίνα έχει ορισμένους φίλους στην κυβέρνηση, το «Odyssey», το περιβόητο σκάφος των χλιδάτων διακοπών του Πρωθυπουργού και της οικογένειάς του, έχει διατεθεί για άλλο ή άλλα μέλη της κυβέρνησης που θεωρεί «φίλους της»;

Νομίζω ότι εδώ που έχουμε φτάσει πια, καλύτερα να το πει η ίδια, παρά να μας το «πουν» τίποτε φωτογραφίες…

Φωτογραφίες

Επίσης, αντί να ψέγει για τη διαρροή των πρωθυπουργικών φωτογραφιών διάφορους άτυχους καμαρότους ή θαλαμηπόλους που εργάζονταν στο σκάφος, αλλά τώρα πια δεν εργάζονται διότι έχουν απολυθεί από την καινούργια ιδιοκτήτρια του «Odyssey», την κόρη του Περικλή Παναγόπουλου, καλόν είναι να διευρύνει τον κύκλο των ερευνών της και αλλού.

Ας πούμε, υπάρχει πολιτικό πρόσωπο, με... έφεση στη συγκέντρωση στοιχείων εις βάρος των αντιπάλων του, το οποίο τις επεδείκνυε, μου ανέφεραν χθες, σε φίλους τους. Και μάλιστα, πολύ πριν αυτές οι φωτογραφίες περιέλθουν στην κατοχή του Αρη Πορτοσάλτε. Τι θέλω να πω με αυτό; Οτι προφανώς τις φωτογραφίες δεν τις είχε ένας, ούτε αυτός ο ένας τις παρέδωσε στον συνάδελφό μου του Σκάι. Επίσης έχω την αίσθηση ότι υπάρχουν περισσότερες των δύο φωτογραφιών «εις κατοχήν τρίτων». Το ερώτημα είναι αν απεικονίζουν μόνο τον Αλέξη Τσίπρα τον Κουρασμένο Β' ή και άλλους κυβερνητικούς παράγοντες, φίλους της κυρίας Παναγοπούλου, αφού, σύμφωνα με τα όσα δηλώνει και η ίδια, «κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να ξεκουραστεί για μία εβδομάδα αθόρυβα όπου θέλει»...

Με το σκάφος, φυσικά, που βολεύει. Από κάθε άποψη, και κυρίως μακριά από τα αδιάκριτα μάτια των ψηφοφόρων και του «πόπολου» γενικά…

Υποκρισία και φαρισαϊσμός

Αν θέλουμε ωστόσο να δούμε αντικειμενικά την υπόθεση των σκαφάτων διακοπών του Αλέξη Τσίπρα του Κουρασμένου Β', νομίζω ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο το σκάφος, τα πούρα, η πολυήμερη εξαφάνιση από την Αθήνα, το γεγονός ότι οι διακοπές με το σκάφος ξεκίνησαν μόλις τρεις εβδομάδες μετά την εθνική τραγωδία στο Μάτι. Ούτε καν η υποκρισία να κάνεις διακοπές με ένα σκάφος που ανήκει σε μια μεγάλη εφοπλιστική οικογένεια. Είναι η ντροπή - ναι, η ντροπή - να βλέπει κανείς τον Πρωθυπουργό της χώρας του να είναι αραχτός κάτω από τη σημαία της Βρετανίας που ανεμίζει. Σε ένα σκάφος που είναι νηολογημένο στο Λονδίνο και ανήκει σε αγγλική εταιρεία, την onshore Panodyssey. Και ναι, αυτά ο Τσίπρας, ο επικεφαλής των δυσωδών υπογείων του Μεγάρου Μαξίμου, που εκδίδουν ανακοινώσεις και εγκαλούν τον Μαρινάκη, ας πούμε, για το τι σημαίες έχουν τα καράβια του. Μα δεν είναι ο ορισμός της υποκρισίας και του φαρισαϊσμού όλα αυτά;

Οι κουρασμένοι

Πάντως, κούραση. Μεγάλη κούραση. Να είσαι πρωθυπουργός. Να είσαι αναγκασμένος να προεδρεύεις σε συσκέψεις, να μιλάς στο τηλέφωνο, να ακούς την κάθε ανοησία του κάθε πικραμένου φωστήρα, ο οποίος έχει ΤΗ λύση για πάσα νόσο και πάσα… (δεν το λέω, το καταλαβαίνετε). Και επιπλέον να είσαι υποχρεωμένος να συμβιβάσεις υπουργούς σου που πλακώνονται, να διορθώσεις λάθη άλλων, να σκεφτείς, να προγραμματίσεις, να αναλύσεις, να δώσεις κατευθύνσεις. Και μαζί με όλα αυτά, να διευθετήσεις διάφορα, όπως συμφέροντα, συμφωνίες, κόλπα, πράγματα. Και να σου σκάει και κάθε τόσο μια κρίση, διότι αυτή δεν είναι χώρα, είναι ο παράδεισος της ανοησίας. Και να πρέπει να ταξιδεύεις και κάθε τόσο με εκείνο το πρωθυπουργικό που κάθε τόσο αλλάζει μενού και ποτέ δεν μπορείς να πετύχεις κάτι που να σου αρέσει πραγματικά. Κούραση. Απελπιστικά μεγάλη κούραση. Τόση, που δεν περιγράφεται. Πόσο αληθινός ήταν εκείνος ο Καραμανλής ο Κουρασμένος Α', ο οποίος είχε δηλώσει «κουρασμένος» ήδη από τον πρώτο χρόνο της πρωθυπουργίας του;

(Μύχιες σκέψεις του Αλέξη Τσίπρα του Κουρασμένου Β', που ώς έναν βαθμό δικαιολογούν το «πήγα κι εγώ με κότερο διακοπές»...)

"ΤΑ ΝΕΑ", 08/05/19

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ...

Από τον Δεκέμβριο του 2008, ο Τσίπρας είχε σηκώσει το μπαϊράκι της ηθικής Αριστεράς που είχε αναλάβει να σηκώσει το βάρος της λαϊκής οργής. Στην αρχή, το κόμμα του υπέθαλψε τη μηδενιστική βία που ξέσπασε μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, η οποία στράφηκε υποτίθεται κατά της άρχουσας τάξης αλλά στην ουσία κατέστρεψε την οικονομική και την κοινωνική ζωή στο κέντρο της Αθήνας και μια γειτονιά - τα Εξάρχεια.

Στη συνέχεια, μετά τη χρεοκοπία και το πρώτο Μνημόνιο, ο ΣΥΡΙΖΑ αναβαθμίστηκε, δήθεν σε εθνικολαϊκή δύναμη, με αποστολή να αλλάξει την Ελλάδα και την Ευρώπη. Ηταν η περίοδος της διεύρυνσης του κοινωνικού μίσους κατά κάθε λογικής φωνής. Η περίοδος των «Αγανακτισμένων», της έχθρας κατά του Κοινοβουλίου που εκφράστηκε με μούντζες αλλά και επίθεση κατάληψής του, της κλιμάκωσης και της επιβράβευσης των καταστροφών (που, εκτός των άλλων, περιελάμβανε τα τρία θύματα του εμπρησμού της Μαρφίν), της σύμπραξης με κάθε είδους αντικοινοβουλευτική δύναμη στο μετερίζι της Ανω και της Κάτω Πλατείας Συντάγματος. Τότε, άρχισαν και οι προγραφές. Εφταιγαν όσοι δεν συμμερίζονταν τις θέσεις των συριζαίων. Δημοσιογράφοι που διαφωνούσαν ονομάστηκαν διαπλεκόμενοι και κυκλοφορούσαν γι' αυτούς προκηρύξεις στους τοίχους της Αθήνας, ρεαλιστές πολιτικοί, τεχνοκράτες και απλοί πολίτες αποκλήθηκαν γερμανοτσολιάδες και προδότες. Οι πολίτες και οι πολιτικοί «του παλιού συστήματος» προπηλακίζονταν, οι μαθητές μούντζωναν στις παρελάσεις τους μνημονιακούς παράγοντες, ο δημόσιος χώρος έτρεμε τους κουκουλοφόρους και τα κινήματα «δεν πληρώνω», ο Τύπος που δεν αποθέωνε τη βία ήταν στην μπούκα - και υπογείως γίνονταν προσπάθειες εξαγοράς του.

Ηταν η περίοδος που ο Τσίπρας θα έσκιζε τα Μνημόνια, θα κατέλυε τον νε(ο)ποτισμό (έτσι τον έλεγε), θα αντιστεκόταν στην παντοδυναμία των ελίτ. Που μιλώντας στον δημοσιογράφο (και σήμερα υποψήφιο ευρωβουλευτή του) Κώστα Αρβανίτη κατήγγελλε εκείνους που «τα φάγανε», τους «ομοτράπεζους στα κότερα μεγαλοεπιχειρηματιών». Η αλήθεια είναι ότι αυτός, στο κότερο, δεν είχε ομοτράπεζους, ήταν μόνος, με την οικογένεια και τους φίλους.

Δεν φοβάμαι τον Τσίπρα. Ως πρόσωπο που δεν πιστεύει σε τίποτα άλλο πλην της ωμής εξουσίας, πάλι θα οχυρωθεί πίσω από ένα νέο ψέμα, πάλι θα κρυφτεί πίσω από τους πελταστές των κομματικών μηχανισμών. Οσο όμως θα κορυφώνεται η κωμωδία της κάλυψής του, θα συνεχίσω να περιμένω τον λόγο και τις πράξεις των αριστερών (και των φίλων τους) που ντρέπονται.