οι κηπουροι τησ αυγησ

Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2022

Η «Αυγή», παρότι εκφράζει, υποτίθεται, αξίες της Αριστεράς, δεν διαχειρίστηκε ανθρώπινα το τέλος: εργαζόμενοι ταλαιπωρήθηκαν για καιρό, έμειναν απλήρωτοι, απήργησαν, τρομοκρατήθηκαν ώστε να αποχωρήσουν με εθελουσία. Τραγική πραγματικότητα για ένα κόμμα που συνηθίζει να καταγγέλλει εργασιακό μεσαίωνα… στους άλλους. Αλλά, αυτή είναι η ειρωνεία της Ιστορίας: Όταν στήνεις μνημεία ανύπαρκτων νεκρών στο προαύλιο της ΕΡΤ, έρχεται η ώρα που πρέπει κι εσύ να απολογηθείς για όσους έχεις ταλαιπωρήσει ή εκδιώξει....

 



Με ανάρτησή του στο Facebook, ο διευθυντής της «Αυγής» ανακοίνωσε το κλείσιμο της καθημερινής εφημερίδας, καθώς και την παραίτησή του, και εξήγησε γιατί, κατά τη γνώμη του, το φύλλο δεν ήταν πλέον βιώσιμο.

Εν πρώτοις, είναι λυπηρό να κλείνει ένα έντυπο, θα συμφωνήσουμε όλοι σε αυτό. Μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015 πανηγύριζε γιατί θα έκλεινε κανάλια και εφημερίδες, το «Βήμα», το Mega κ.λπ. Αντίθετα, για όλους τους δημοκράτες πολίτες, που πιστεύουν στον πλουραλισμό και στην ελευθερία του Τύπου, είναι λυπηρό μια ιστορική εφημερίδα της ανανεωτικής Αριστεράς να φτάνει κοντά στο τέλος, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζαμε.

Άγνωστο αν η καθημερινή «Αυγή» κλείνει για οικονομικούς ή για άλλους λόγους. Ποτέ δεν έγιναν γνωστά τα οικονομικά στοιχεία και η χρηματοδότησή της. Η εφημερίδα, το 2016 παραδέχτηκε ότι μια κυπριακή offshore αγόρασε μετοχές της, αλλά χωρίς διευκρινίσεις [Αριστερά και offshore, ένα άλλο κεφάλαιο, που δεν είναι της στιγμής]. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέχει το 40% των μετοχών της εταιρείας, τα υπόλοιπα τα έχουν άγνωστοι μικρομέτοχοι.

«Σήμερα η κατάσταση έχει ως εξής: Ελλείψει συνδρομητών, οι πόροι για να χρηματοδοτηθεί η καθημερινή έκδοση, απλά δεν υπάρχουν. Τελεία», ανέφερε ο Τσέκερης στην ανάρτησή του. Άρα οι λόγοι είναι οικονομικοί, κλείνουν, όπως φαίνεται, τα πορτοφόλια και στην Κουμουνδούρου.

Η «Αυγή», παρότι εκφράζει, υποτίθεται, αξίες της Αριστεράς, δεν διαχειρίστηκε ανθρώπινα το τέλος: εργαζόμενοι ταλαιπωρήθηκαν για καιρό, έμειναν απλήρωτοι, απήργησαν, τρομοκρατήθηκαν ώστε να αποχωρήσουν με εθελουσία. Τραγική πραγματικότητα για ένα κόμμα που συνηθίζει να καταγγέλλει εργασιακό μεσαίωνα… στους άλλους. Αλλά, αυτή είναι η ειρωνεία της Ιστορίας: Όταν στήνεις μνημεία ανύπαρκτων νεκρών στο προαύλιο της ΕΡΤ, έρχεται η ώρα που πρέπει κι εσύ να απολογηθείς για όσους έχεις ταλαιπωρήσει ή εκδιώξει.

Ο απερχόμενος διευθυντής της «Αυγής» συνδύασε το όνομά του με το λουκέτο του καθημερινού φύλλου, αλλά δεν ανέφερε τίποτα για λάθη ή ευθύνες. Έριξε το μπαλάκι… αλλού! Φταίει που την αγοράζουν ελάχιστοι άνθρωποι, φταίει που τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ δεν πληρώνουν συνδρομή, έγραψε. Θα βρεθεί σύντομα, ελπίζω, κάποιος από τους αρθρογράφους της «Αυγής» [από αυτούς που εξειδικεύονται στην ηθικολογία, με το δάχτυλο υψωμένο] να αναλύσει γιατί ακόμη και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ αρνούνται να αγοράσουν την εφημερίδα τους.

Στους οικονομικούς λόγους που παρέθεσε ο απερχόμενος διευθυντής για το λουκέτο της «Αυγής», εγώ θα πρόσθετα και κάποιους ακόμη.

Πρώτον, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ η Αυγή δεν προσέφερε καλές υπηρεσίες στη χώρα, ούτε στον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Τον ώθησε στην πιο τυφλή σύγκρουση με τους δανειστές και πήρε σκληρή θέση στο δημοψήφισμα για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. «Μια λαϊκή νίκη που ο τόπος δεν είχε ξαναδεί από την εποχή της Εθνικής Αντίστασης», χαρακτήριζε το «Όχι» ο Τσέκερης. «Άι σιχτίρ επιτέλους!», έγραφε ο Καρτερός, το 2015, και νόμιζε ότι έτσι αντιμετώπιζε τους απαιτητικούς δανειστές. Δημοσιογραφία με υπερβολές, τσαμπουκάδες, ψευτοεπανάσταση και συνεχείς διαψεύσεις. «Μνημόνιο, forget it», διαβεβαίωνε η «Αυγή», και λίγο αργότερα ο Τσίπρας το υπέγραφε. Μια πολιτική ανάλυση επικίνδυνη, που δεν βγήκε σε καλό του ΣΥΡΙΖΑ -και της χώρας.

Δεύτερον, η «Αυγή» διολίσθησε σε μια υστερική αντιπολίτευση, μετά τις εκλογές του 2019. Έλειπε η έξυπνη κριτική στην κυβέρνηση, οι αποκαλύψεις, τα επιχειρήματα. Ύβρεις και λίβελοι αντικατέστησαν την επικαιρότητα. Άνοιγες την εφημερίδα και δεν καταλάβαινες που είναι η ειδησεογραφία. Δεν υπήρχαν νέα, μόνο ένα κατεβατό ύβρεων κατά του Μητσοτάκη: Ολέθριος, επικίνδυνος, ανίκανος, ρεζίλι, μπάχαλο, «γελωτοποιός», «αποτυχημένος», αστεία κυβέρνηση. Ένας χείμαρρος κοσμητικών επιθέτων, αντί για πολιτική κριτική.

Η πένα είναι πιο δυνατή από το ξίφος, λέει ο σοφός ποιητής, αλλά, στην περίπτωση της «Αυγής», αντί για πένα έβρισκες λάσπη. Η εφημερίδα έχασε το ελιτίστικο, αριστερό προφίλ που είχε στο παρελθόν. Όλα περιγράφονταν σε τέτοιον υπερθετικό βαθμό που καταντούσαν κωμικά και αναξιόπιστα. Η «Αυγή» έφτασε να αποκαλείται «Αυγιανή», παραφθορά του όρου από τη λαϊκίστικη φυλλάδα του ΠΑΣΟΚ «Αυριανή». Ποιος αναγνώστης θέλει να χάσει το χρόνο του διαβάζοντας αστειότητες ή φθηνή προπαγάνδα;

Πολύ συχνά τα εξώφυλλα και τα άρθρα της εφημερίδας δεν σχολίαζαν την επικαιρότητα, αλλά μετέφεραν τις πιο τελματώδεις και χολερικές πλευρές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Στο θέμα Λιγνάδη, για παράδειγμα: η «Αυγή» ανέβασε φωτογραφία με Μητσοτάκη, Μαρέβα, Μενδώνη, Λιγνάδη και «έκοψε» από το πλάνο τη Λυδία Κονιόρδου, προκειμένου να στηρίξει τον τίτλο της περί «παρακμής» και το επιχείρημα ότι το Μέγαρο Μαξίμου γνώριζε και κάλυπτε κύκλωμα παιδεραστίας. Αυτή η στρεβλή αντιμετώπιση της επικαιρότητας καταστρέφει κάθε δημοσιογραφικό επιχείρημα, το καταλαβαίνει ο καθένας. Για να γίνεις πειστικός, πρέπει να είσαι πιστευτός και για να είσαι πιστευτός πρέπει να είσαι αξιόπιστος. Ο ίδιος ο Άγγελος Τσέκερης έγραφε τότε στα social, εν είδει χουλιγκάνου: «Πάντως παιδιά, δύο παιδέρες στο στενό περιβάλλον του Ηγέτη της Αριστείας, είναι πάρα πολλές. Κοιτάξτε μήπως έχει τίποτα το νερό».

Εν κατακλείδι, «Αυγή» και ΣΥΡΙΖΑ ακολουθούν την ίδια πορεία. Ξεφωνητά αντί για αντιπολίτευση, ύβρεις αντί για επιχειρήματα. Και οι δύο δεν καταφέρνουν, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να απευθυνθούν σε πλειοψηφικό ακροατήριο. Και οι μεν πρώτοι κατεβάζουν ρολά, οι δε δεύτεροι τρέμουν στην ιδέα ότι μπορεί να ακολουθήσουν την ίδια τύχη.


Η«Αυγή» όχι μόνο δεν θα κλείσει, αλλά θα ενισχύσει την παρουσία της τόσο διαδικτυακά, όσο και στο κυριακάτικο φύλλο της αναφέρουν πηγές του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία.

Απαντώντας σε σχετική δημοσιεύματα, πηγές της αξιωματικής αντιπολίτευσης τονίζουν ότι «η διατήρηση και ενίσχυση της φωνής της Αυγής, ιδίως μέσα στο σύνθετο και δυστοπικό μιντιακό περιβάλλον που έχει εγκαθιδρύσει η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, δεν είναι μόνο ζήτημα ιστορικότητας, αλλά και Δημοκρατίας».

Αναλυτικά τι αναφέρουν οι πηγές του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ:

«Επειδή αρκετά φιλοκυβερνητικά Μέσα, που ζουν από τις κάθε λογής λίστες Πέτσα, υπόγειες χρηματοδοτήσεις και θαλασσοδάνεια από τράπεζες, που ενίοτε σβήνονται με κυβερνητικές παρεμβάσεις, καθώς και η ΝΔ της διαπλοκής, των «νταβατζήδων» και των 350 εκατ. ευρώ δανεικών και αγύριστων που φεσώνουν τους Έλληνες φορολογούμενους, πανηγυρίζουν για το οικονομικό αδιέξοδο και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στη προσπάθεια οικονομικής εξυγίανσης της Αυγής, ξεκαθαρίζουμε:

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ κάνοντας χρηστή διαχείριση των οικονομικών του δεν χρωστά ούτε ένα ευρώ, ούτε στις τράπεζες ούτε πουθενά. Δεν έχει νταβαντζήδες να πληρώνουν με μαύρο χρήμα τα Μέσα του περιμένοντας «ανταλλάγματα» και προσπαθεί εδώ και χρόνια να εξυγιάνει την οικονομική κατάσταση της Αυγής, η οποία μαζί με το ρ/σ Στο Κόκκινο απορροφά το 72% της κρατικής χρηματοδότησης του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.


Η Αυγή συγκεκριμένα απορροφά 2 εκατ. ευρώ ετησίως, την ώρα που τα διαφημιστικά έσοδα διαρκώς μειώνονται, ενώ τα τελευταία δυο χρόνια της πανδημίας τα πράγματα έγιναν χειρότερα.
Ήδη από το 2018 οι εκθέσεις των ορκωτών λογιστών υπογραμμίζουν πως επί της ουσίας και δεδομένης τη κρίση του Τύπου, η Αυγή έχει οικονομικά χρεωκοπήσει και καταφέρνει να συνεχίζει την έκδοσή της μόνο και μόνο από την ισχυρή χρηματοδότηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Παράλληλα, οι μεγάλες ανατιμήσεις στο χαρτί που τίθενται σε ισχύ με το νέο έτος, επιδεινώνουν έτι περαιτέρω την οικονομική κατάσταση. Η πτώση των εσόδων του Μέσου και η αδυναμία περεταίρω χρηματοδότησης από το κομματικό ταμείο, εκ των πραγμάτων οδηγούν στην δύσκολη αλλά αδήριτη ανάγκη να μειωθεί το κόστος λειτουργίας της Αυγής.

Διαβεβαιώνουμε λοιπόν τόσο τους πολιτικούς μας αντιπάλους που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα όσο όμως -και κυρίως - τους Έλληνες φορολογούμενους, ότι για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων μας δεν πρόκειται να ακολουθήσουμε το δρόμο της ΝΔ.

Δε θα πάρουμε χρήμα «στην υγεία των κορόιδων». Ούτε θα πάρουμε θαλασσοδάνεια, ούτε θα φεσώσουμε τον ελληνικό λαό.

Στο πλαίσιο αυτό, πριν από έναν σχεδόν μήνα, θέσαμε σε ισχύ ένα εξαιρετικά γενναιόδωρο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου για τους εργαζόμενους στην εφημερίδα Αυγή, το οποίο προέβλεπε για όσους ενταχθούν άμεση καταβολή 28 μισθών και πλήρη αποπληρωμή όλων των παλαιότερων οφειλών.

Ενημερώνουμε ότι παρόμοιο πρόγραμμα εθελούσιας δεν έχει τεθεί σε εφαρμογή, όχι μόνο στο χώρο των ΜΜΕ, αλλά ούτε από τράπεζες ή πολυεθνικούς κολοσσούς.

Στο πρόγραμμα αυτό δυστυχώς ζήτησαν να ενταχθούν μόλις 14 εργαζόμενοι, γεγονός που δεν μπορεί να διασφαλίσει την απαιτούμενη οικονομική εξυγίανση.

Αν κάτι τέτοιο δεν υλοποιηθεί άμεσα, τότε υπάρχει πράγματι ο κίνδυνος ολικού κλεισίματος της Αυγής, όχι μόνο του καθημερινού φύλλου. Και όχι από επιλογή, αλλά από οριστικό οικονομικό αδιέξοδο.

Προς απογοήτευση όμως όσων πανηγυρίζουν, τις επόμενες ημέρες τόσο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ που αποτελεί το βασικό μέτοχο της εφημερίδας, όσο και το ΔΣ της εφημερίδας, θα κληθούν να εξετάσουν και να πάρουν τις δύσκολες αλλά αναγκαίες εκείνες αποφάσεις, όπως και το ενδεχόμενο προσωρινής αναστολής έκδοσης του καθημερινού φύλλου, που θα διασφαλίσουν, ωστόσο, ότι η ιστορική εφημερίδα της Αριστεράς όχι μόνο ΔΕΝ θα κλείσει, αλλά θα ενισχύσει την παρουσία της τόσο διαδικτυακά, όσο και στο Κυριακάτικο φύλλο της.

Γιατί η διατήρηση και ενίσχυση της φωνής της Αυγής, ιδίως μέσα στο σύνθετο και δυστοπικό μιντιακό περιβάλλον που έχει εγκαθιδρύσει η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, δεν είναι μόνο ζήτημα ιστορικότητας, αλλά και Δημοκρατίας».


Σε μία από τις μαζικότερες συνελεύσεις των τελευταίων ετών και σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα για την κρίσιμη ιστορικά στιγμή που βιώνει η εφημερίδα, η γενική συνέλευση των εργαζομένων της ΑΥΓΗΣ αποφάσισε ομόφωνα με 49 ψήφους υπέρ τα εξής: 

Δηλώνουμε απερίφραστα αντίθετοι σε κάθε σχεδιασμό για το κλείσιμο του καθημερινού φύλλου της ΑΥΓΗΣ και τη διάλυση της ιστορικής εφημερίδας της αριστεράς και του τόπου, που συμπληρώνει φέτος τα 70 χρόνια από τη γέννησή της.  

Δηλώνουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι μετά από 7 δεκαετίες αδιάλειπτης καθημερινής μάχης για την ενημέρωση, η οποία ανετράπη μόνο από το καθεστώς των συνταγματαρχών, οι εργαζόμενοι της ΑΥΓΗΣ παραμένουμε ακόμη εδώ και θα δώσουμε μάχη για να παραμείνει ανοιχτή η καθημερινή και κυριακάτικη έκδοση της, θα παλέψουμε για τις θέσεις εργασίας και τα δικαιώματά μας. 

Καταγγέλλουμε ως απαράδεκτη και κυνική τη στάση της Διοίκησης, η οποία ενώ εξακολουθεί να μην μας ενημερώνει επίσημα για το σχέδιο καταστροφής της ΑΥΓΗΣ , έχει αρχίσει ήδη να υλοποιεί σχέδιο για το κλείσιμο του καθημερινού φύλλου και την απώλεια αγνώστου αριθμού θέσεων εργασίας, εντείνοντας την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος εθελουσίας εξόδου, το οποίο είχαμε καταγγείλει από την πρώτη στιγμή ως βόμβα στα θεμέλια του οργανισμού. Μέσα σε αυτό το κλίμα ενημερωθήκαμε και για την παραίτησή του διευθυντή της εφημερίδας Α. Τσέκερη, με αποτέλεσμα να μένει σήμερα διευθυντικά ακέφαλη. 

Όμως η χρεωκοπία της εφημερίδας και η απαξίωση του δημοσιογραφικού της στίγματος έχει πρόσωπα και διευθύνσεις, και σίγουρα τα πρόσωπα αυτά δεν είναι των εργαζομένων, οι οποίοι επί σειρά ετών έχουμε βάλει πλάτη για τη διάσωση της εφημερίδας. Από το 2014 μέχρι σήμερα οι μισθοί της ΑΥΓΗΣ έχουν περικοπεί κατά το 1/3 και οι θέσεις εργασίας, κυρίως από αποχωρήσεις, έχουν μειωθεί κατά το 1/4, την ίδια στιγμή που υπάρχουν σημερινές οφειλές 600.000 ευρώ προς τους εργαζόμενους από δεδουλευμένα προηγούμενων ετών.

Αναδεικνύουμε ξανά το εξόφθαλμα οξύμωρο γεγονός οι ιθύνοντες να επικαλούνται την επί σειρά ετών δυσχερή οικονομική κατάσταση του οργανισμού, προκειμένου να δικαιολογήσουν τόσο την εθελουσία όσο και το επερχόμενο λουκέτο, τη στιγμή που τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχουν προχωρήσει σε αύξηση δαπανών και σε προσλήψεις διευθυντικών στελεχών με υψηλούς μισθούς. Επιπλέον, δεν έχουν προβεί σε κανένα απολογισμό τι έχουν επιτύχει ως προς τα έσοδα από διαφημίσεις, τις συνδρομές και τις ανείσπρακτες οφειλές πελατών προς την εφημερίδα, ενώ εκκρεμότητα παραμένει μέχρι σήμερα και η κατάθεση ενός συνολικού δημοσιογραφικού και οικονομικού σχεδίου.   

Επαναλαμβάνουμε ακόμη τη δυσαρέσκειά μας από τις μη ικανοποιητικές απαντήσεις στις συναντήσεις του προηγούμενου διαστήματος με τον γενικό γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ως εκπρόσωπος του βασικού μετόχου δεν δεσμεύθηκε για τη συνέχιση του καθημερινού φύλλου την επόμενη μέρα του προγράμματος της εθελουσίας εξόδου.  

Για το λόγο αυτό, ζητάμε εκ νέου συνάντηση αυτή τη φορά με τον πρόεδρο και πρώην πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα, με στόχο να λάβουμε καθαρές απαντήσεις σε σχέση με τη διάλυση της εφημερίδας, που έχει αρχίσει ήδη να υλοποιεί η Διοίκηση.  

Την ίδια στιγμή, απευθυνόμαστε στους αναγνώστες και φίλους της ΑΥΓΗΣ, στον κόσμο της αριστεράς, στην κοινωνία, στους συναδέλφους μας στον κλάδο των ΜΜΕ, στους εργαζόμενους και τα σωματεία άλλων κλάδων, προκειμένου να στηρίξουν τον αγώνα μας για δουλειά και αξιοπρέπεια, που ξεκινάμε.  

Στο πλαίσιο αυτό αποφασίσαμε μια σειρά κινήσεων, που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, αναρτήσεις πανό σε σημεία της πόλης ενάντια στο κλείσιμο της «Αυγής», ενημερωτικά σποτάκια με όλους αυτούς τους ανθρώπους, εργαζόμενους, απολυμένους, αγωνιζόμενους, μετανάστες, αποκλεισμένους, που η εφημερίδα μας έχει δώσει φωνή μέσα στα χρόνια, αποστολή ψηφίσματος προς ομοσπονδίες και σωματεία με το οποίο θα ζητάμε την αλληλεγγύη τους στην υπεράσπιση των θέσεων εργασίας και των δικαιωμάτων μας, καθώς και κείμενο συλλογής υπογραφών με αίτημα να μην κλείσει το καθημερινό φύλλο της ΑΥΓΗΣ.

Την ίδια στιγμή, αποφασίσαμε τη διοργάνωση συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας στην πλατεία Κουμουνδούρου στα γραφεία του συλλογικού ιδιοκτήτη, καθώς και στα γραφεία της εφημερίδας στην πλατεία Καραϊσκάκη, ενώ την Πέμπτη 13/01 καλούμε σε νέα συνέλευση εργαζομένων με θέμα τον προγραμματισμό κλιμακούμενων απεργιακών κινητοποιήσεων.  

Οι στιγμές είναι κρίσιμες και δύσκολες, όμως, θα αγωνιστούμε ενάντια στο κλείσιμο του καθημερινού φύλλου της ΑΥΓΗΣ, με πυξίδα τη συλλογική μας δύναμη, την αλληλεγγύη και την αποφασιστικότητα που μας δίνει η πεποίθηση ότι είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Στην πλευρά της ιστορίας όπου θα βρίσκονται πάντα τα «λόγια που καίνε», όπως τιτλοφορούσε τα καθημερινά χρονογραφήματά του στην ΑΥΓΗ ο Κώστας Βάρναλης.  

Η Γενική Συνέλευση των Εργαζομένων της ΑΥΓΗΣ, 11.1.2021          







Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2022

Θεμελιώδης προϋπόθεση της σοβαρότητας είναι να έχουμε για όλα τα θέματα σαφή αίσθηση αυτού που πράγματι θέλουμε. Και το πρώτο που πρέπει να θέλουμε είναι να αποτρέψουμε τον υποβιβασμό των ελληνοτουρκικών σχέσεων και του Κυπριακού σε ζητήματα παρακολουθηματικού απλώς χαρακτήρα. Προφανώς όλα επηρεάζονται από τους διεθνείς και τους περιφερειακούς συσχετισμούς, αλλά αν ένα ζήτημα καταστεί παρακολουθηματικού χαρακτήρα, μπορεί να χάσει την επαφή του με τον ιστορικό χρόνο καθώς δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι παρακολουθεί την εξέλιξη ζητημάτων ευρύτερης σημασίας, ενώ απλώς αυτό «παγώνει» ενώ ο ιστορικός χρόνος κινείται....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"









Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2022


Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου 
στην "Καθημερινή της Κυριακής" (31.12.2021-2.1.2022)


Ο κίνδυνος να αποκτήσουν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις παρακολουθηματικό χαρακτήρα


Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά και το Κυπριακό, διατρέχουν τον κίνδυνο να αποκτήσουν το 2022 παρακολουθηματικό χαρακτήρα. Να υποταχθούν στις εξελίξεις που θα διαμορφωθούν στο πεδίο των σχέσεων των ΗΠΑ και συνακόλουθα της Δύσης ( αν δεχθούμε ότι αυτή αποτελεί μια στρατηγική οντότητα ) με την Τουρκία. Αλλά και αυτή η δύσκολη σχέση μεταξύ κρατών-μελών του ΝΑΤΟ θα επηρεαστεί καταλυτικά από την καμπύλη που θα διαγράψουν οι σχέσεις αφενός με των ΗΠΑ και της Ε.Ε. αφετέρου δε της Ρωσικής Ομοσπονδίας με αφορμή κυρίως τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Στο υπόβαθρο, δε, όλου αυτού του σκηνικού προφανώς βρίσκεται η στρατηγική τοποθέτηση ( positioning ) που επιχειρούν ως προς τις μεταξύ τους σχέσεις οι ΗΠΑ και η Κίνα. Στο δίπολο αυτό οι ΗΠΑ θα ήθελαν προφανώς μια Ρωσία φιλική ή έστω ουδέτερη.

Το νήμα που διαπερνά αυτά τα αλλεπάλληλα και αλληλένδετα επίπεδα είναι η δοκιμασία στρατηγικών επιλογών που τείνουν να σταθεροποιηθούν, αλλά αυτό ακόμη δεν έχει συμβεί και η προσπάθεια όλων των κρίσιμων παικτών να διαμορφώσουν ευνοϊκούς συσχετισμούς δυνάμεων και να τοποθετηθούν μέσα σε αυτούς με τον ασφαλέστερο και επωφελέστερο τρόπο.

Στο σχήμα αυτό είναι προφανές ότι συνυπάρχουν οντότητες που υπόκεινται στους εσωτερικούς περιορισμούς μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας, όπως οι ΗΠΑ και η Ε.Ε., και οντότητες που έχουν υπό απόλυτο έλεγχο τις εσωτερικές πολιτικές διαδικασίες τους χωρίς δημοκρατικές και δικαιοκρατικές ευαισθησίες, όπως η Κίνα αλλά και η Ρωσία ( χωρίς να ταυτίζονται θεσμικά ). Στο ευρύτερο αυτό πλαίσιο η Τουρκία γνωρίζει ότι η σχέση της με τη Δύση εξαρτάται σε καθοριστικό βαθμό από τον σεβασμό των βασικών έστω στοιχείων μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας. Άρα η βαθιά οικονομική κρίση από την οποία ταλανίζεται είναι αυτή που θα καθορίσει την πολιτική συμπεριφορά μιας πολύπλοκα διαστρωματωμένης κοινωνίας, η οποία όσο και αν επηρεάζεται από εθνικιστικές εξάρσεις, ενδιαφέρεται για το επίπεδο της ζωής της και την αγοραστική της δύναμη. Αν αυτό το θεσμικό πλαίσιο ανατραπεί, τότε είναι πολύ πιθανό να ανατραπεί το ίδιο το πλαίσιο των σχέσεων Δύσης - Τουρκίας. Η Τουρκία υπό την πίεση της ανάγκης μπορεί να επιλέξει την ομαλοποίηση της σχέσης της με τις ΗΠΑ και συνακόλουθα με την Ε.Ε. αντί να συνεχίσει να ακολουθεί τον δρόμο του εξαιρετισμού και της έντασης. Ακόμη και υπό την εκδοχή μιας εσωτερικής πολιτικής αλλαγής, τίποτα στον χώρο της τουρκικής αντιπολίτευσης δεν προοιωνίζεται αλλαγή στάσης στα θέματα που είναι καθοριστικά για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό.

Πάντως, οι βαθμοί στρατηγικής ευελιξίας και αποστασιοποίησης της Τουρκίας από τη Δύση εξαρτώνται από τις εναλλακτικές δυνατότητες που της προσφέρει η αντιφατική σχέση (συνεργασίας και σύγκρουσης σε διάφορα μέτωπα, από τη Συρία και τη Λιβύη μέχρι τον Καύκασο και την Ουκρανία ) που έχει με τη Ρωσία. Στην παρούσα όμως φάση, η ίδια η Ρωσία κινείται στη δύσκολη σκακιέρα μιας στρατηγικής επανατοποθέτησης της σχέσης της με τη Δύση και για τις ανάγκες αυτής της επανατοποθέτησης έχει θέση σε εφαρμογή το πιο σημαντικό της όπλο που είναι οι ενεργειακοί της πόροι και ιδίως το φυσικό αέριο, ενώ έχει φτάσει σε ακραίο σημείο η ένταση σε σχέση με την Ουκρανία.

Ταυτόχρονα, ο ενεργειακός εκβιασμός της Ρωσίας που απευθύνεται στις ΗΠΑ αλλά έχει ως θύμα την Ευρώπη και η μάχη «στρατηγικών χαρακωμάτων» μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας στην Ουκρανία, φέρνει τη Ε.Ε. αντιμέτωπη με τα όρια της δικής της στρατηγικής ταυτότητας και αυτονομίας.

Η Ελλάδα δεν είναι ένας απλός παρατηρητής της πολύπλοκης, αντιφατικής και εύθραυστης αυτής εικόνας. Μετέχει σε αυτήν ως μέλος του ΝΑΤΟ, ως στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ, ως κράτος- μέλος της Ε.Ε., ως εμπορικός εταίρος της Gazprom, ως μέρος πολυμερών σχημάτων συνεργασίας στη Μεσόγειο, ως γείτονας της Τουρκίας με την οποία καλείται να συνυπάρξει στην περιοχή χωρίς να έχουν ακόμη οριοθετηθεί οι θαλάσσιες ζώνες της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ και με ανοικτή την πληγή του Κυπριακού.

Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό πολυεπίπεδης στρατηγικής αβεβαιότητας που ξεκινά από την οικουμενική και φτάνει στην περιφερειακή κλίμακα, με όλους τους κρίσιμους παίκτες να βρίσκονται αντιμέτωποι με κρίσιμα διλήμματα, πολλοί δε από αυτούς και με μεγάλες εσωτερικές πιέσεις, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δείχνουν να χάνουν σε κρισιμότητα. Αυτή όμως είναι μια ψευδαίσθηση. Η ένταξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά και του Κυπριακού σε αυτό το πολυεπίπεδο σχήμα στρατηγικής αβεβαιότητας και αναζήτησης ενός νέου positioning από όλους τους παράγοντες φαίνεται να καθιστά ακόμη πιο σύνθετα τα προβλήματα ή έστω τα συμφραζόμενά τους, αλλά ταυτοχρόνως αποθαρρύνει την ανάληψη πρωτοβουλιών από τα άμεσα ενδιαφερόμενα μέρη.

Άλλωστε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως και στο Κυπριακό, υπάρχει μια πλούσια εμπειρία από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου που μας θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο οι διεθνείς συσχετισμοί επηρεάζουν περιφερειακά προβλήματα καθώς και τον τρόπο με τον οποίο ενθαρρύνεται μια περιφερειακού χαρακτήρα κρίση ή εμφανίζεται ένα περιφερειακού χαρακτήρα momentum για υπέρβαση μέσα από τη διακύμανση των συσχετισμών σε υψηλότερο επίπεδο. Όταν οι ΗΠΑ καλούνται να αντιμετωπίσουν προκλήσεις για τη δική τους ασφάλεια είναι λογικό να επιδιώκουν τις ευρύτερες δυνατές συμμαχίες και εταιρικές συνεργασίες, άρα γίνονται πολύ περισσότερο ανεκτικές απέναντι σε αποκλίνουσες περιφερειακές συμπεριφορές. Σε αυτή δε τη στάση, συμπαρασύρουν πρακτικά και τους ευρωπαίους εταίρους τους. Αυτές τις απλές αλληλουχίες συμπεριφορών δεν πρέπει να τις ξεχνάμε ποτέ.

Η περίοδος των περίπου δυόμιση ετών σχεδόν διαρκούς έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, από το καλοκαίρι του 2019 έως σήμερα, και το κενό που φαίνεται να έχει διαμορφωθεί ως προς το Κυπριακό μετά το Κραν Μοντανά, μας επιβάλλουν τώρα, στην αρχή του 2022, να κάνουμε μια σοβαρή, ψύχραιμη και ρεαλιστική εκτίμηση του τοπίου που έχει καταστεί πιο σύνθετο και πιο εύθραυστο. Διατηρώντας πάντα ανοικτούς όλους τους διαύλους επικοινωνίας, όπως οι διερευνητικές επαφές με την Τουρκία. Ανταποκρινόμενοι επίσης με σοβαρότητα σε όλες τις πρωτοβουλίες του γ.γ. του ΟΗΕ ως προς το Κυπριακό. Θεμελιώδης προϋπόθεση της σοβαρότητας είναι να έχουμε για όλα τα θέματα σαφή αίσθηση αυτού που πράγματι θέλουμε. Και το πρώτο που πρέπει να θέλουμε είναι να αποτρέψουμε τον υποβιβασμό των ελληνοτουρκικών σχέσεων και του Κυπριακού σε ζητήματα παρακολουθηματικού απλώς χαρακτήρα. Προφανώς όλα επηρεάζονται από τους διεθνείς και τους περιφερειακούς συσχετισμούς, αλλά αν ένα ζήτημα καταστεί παρακολουθηματικού χαρακτήρα, μπορεί να χάσει την επαφή του με τον ιστορικό χρόνο καθώς δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι παρακολουθεί την εξέλιξη ζητημάτων ευρύτερης σημασίας, ενώ απλώς αυτό «παγώνει» ενώ ο ιστορικός χρόνος κινείται. -

*Ευ. Βενιζέλος, Πρώην αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας, πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Η κατοχή της Βόρειας Κύπρου και η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας στο Αιγαίο και όχι μόνο (για να ξεχάσουμε προς στιγμήν την μειονοτική υποκίνηση των μουσουλμάνων στην Δυτική Θράκη), έχουν μετατρέψει την Τουρκία σε επιτιθέμενη χώρα, οδηγώντας σε πλήρη αποδυνάμωση την ελληνική δέσμευση για αποστρατιωτικοποίηση νησιών, δίνοντας πλήρως στην Ελλάδα το δικαίωμα για νόμιμη άμυνα του εδάφους της (και νησιωτικού) που προϋποθέτει και την προετοιμασία της νόμιμης άμυνας, όπως ερμηνεύεται πάγια το σχετικό άρθρο 51, θεμέλιο του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ!....









Η Τουρκία, το τελευταίο εξάμηνο, έχει αποδυθεί σε μία διπλωματική και προπαγανδιστική εκστρατεία, με την οποία προσπαθεί θρασύτατα να υπερασπιστεί τις επεκτατικές της βλέψεις και πράξεις σε βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου, με δήθεν νομικά και πολιτικά επιχειρήματα, που φαλκιδεύουν το Διεθνές Δίκαιο, διαστρέφουν την Ιστορία και την σημερινή πραγματικότητα και στοχεύουν να κατασυκοφαντήσουν την Ελλάδα, τις εθνικές μας θέσεις και ενέργειες.

Θα παραθέσουμε στη συνέχεια  απαντήσεις στην τουρκική προπαγάνδα για να ανασκευάσουμε την επιχειρούμενη διεθνή και εσωτερική της παραπληροφόρηση.

Θα ασχοληθούμε σήμερα με την απαίτησή της για επαναφορά των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου σε αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς. Απαντήσεις :

α) Η Ελλάδα ουδέποτε και καθ’ οιονδήποτε τρόπο αμφισβήτησε την ακεραιότητα και κυριαρχία της Τουρκίας στο Μικρασιατικά ή άλλα εδάφη της, σύμφωνα με τις Διεθνείς Συνθήκες (π.χ. Συνθήκη Λωζάννης 1923). Αντίθετα η Τουρκία και παλαιότερα, αλλά κυρίως από το 1974 και συνεχώς έκτοτε, με δηλώσεις αξιωματούχων της, μέχρι και στο ανώτατο επίπεδο, άμεσα ή έμμεσα, διεκδικεί τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, τις νησίδες και βράχους του Αρχιπελάγους και τις θαλάσσιες ζώνες που δικαιούνται.

β) Σε αντίθεση με την συμμαχική σχέση των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ, έχει δημιουργήσει στη Σμύρνη την 4η Στρατιά, με δύναμη 110.000 στρατιωτών και τεράστιο αποβατικό στόλο (ίσως τον μεγαλύτερο παγκοσμίως) και με συνεχή εξάσκηση σε αποβατικές επιχειρήσεις…! Επίσης παραβιάζει επί δεκαετίες καθημερινά τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο στο Αιγαίο, πραγματοποιεί παράνομες υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά και παραβαίνει τη διεθνή θεσμική αρμοδιότητα της Ελλάδος (δοθείσα από τον ICAO το 1952) να ελέγχει και να καθορίζει τις πολιτικές (και εύλογα) και τις στρατιωτικές πτήσεις στο FIR Αθηνών (που καλύπτει όλο το Αιγαίο). Επίσης καταχράται με δεσμεύσεις θαλασσίων και εναέριων περιοχών για μεγάλα χρονικά διαστήματα, τις στρατιωτικές ασκήσεις της, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα ασφαλείας στις διεθνείς συγκοινωνίες, σε μία περιοχή με αρχιπελαγική δομή που είναι διάσπαρτη από ελληνικά νησιά και ελληνικές ηπειρωτικές ακτές.

γ) Ουδέποτε εφάρμοσε, αλλά αντιθέτως ακύρωσε δολίως στην πράξη, το προβλεπόμενο στην Συνθήκη της Λωζάννης καθεστώς αυτοδιοίκησης της Ίμβρου και της Τενέδου, όπου, μετά τα τουρκικά καταπιεστικά μέτρα, σχεδόν δεν έχει απομείνει ελληνικός πληθυσμός…

δ) Με το πογκρόμ (1955), τις περιουσιακές κατασχέσεις και απελάσεις των Ομογενών Ρωμιών-Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης (1964-1965) και τις φορολογικές διώξεις (Βαρλίκ 1942) εναντίον τους, κατάφερε να εξαφανίσει σχεδόν τους αυτόχθονες Έλληνες της Πόλης, από 230.000 παλαιότερα στις 2.500 ψυχές σήμερα!

ε) Αρνείται να αποδεχθεί, παράνομα, το διεθνές Οικουμενικό καθεστώς του Οικουμενικού Πατριαρχείου και το αντιμετωπίζει με μύριους περιορισμούς, ως την Επισκοπή των εν Τουρκία (ελαχίστων πλέον) Ορθοδόξων, σε αντίθεση με την αποδοχή της Οικουμενικότητας από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, κ.λπ. και όλο τον Χριστιανικό κόσμο! Από το 1971 έχει κλείσει την Θεολογική Εκκλησιαστική Σχολή της Χάλκης, «στραγγαλίζοντας» έτσι την διαδοχή του Πατριάρχη (μόνο με Τούρκους υπηκόους) και την εκπαίδευση κληρικών από το σύνολο του Ορθόδοξου Κόσμου!

στ) Με την παράνομη εισβολή στην Κύπρο (1974) και παρά την διεθνή κατακραυγή και καταδίκη (ΟΗΕ, Συμβούλιο Ασφαλείας, Ευρωπαϊκή Ένωση, Συμβούλιο της Ευρώπης και Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ.λπ.), συνεχίζει επί 47 χρόνια την κατοχή του 37% του εδάφους της Κύπρου και επιχειρεί να διευρύνει την κατοχή και στα Βαρώσια (της Αμμοχώστου), ενώ διατηρεί 35.000 κατοχικών στρατευμάτων, με εκατοντάδες τεθωρακισμένα στο νησί! Εσχάτως, ασύστολα, διεκδικεί την διεθνή αναγνώριση των παρανόμων «τετελεσμένων» της, διεκδικώντας νομιμοποίηση της διεθνώς παράνομης και μη αναγνωρισμένης «Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου»!

ζ) Με όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι «νησιά που απειλούνται δεν αποστρατιωτικοποιούνται», όπως το έθεσε εύστοχα ο Υπουργός Αμύνης κ. Ν. Παναγιωτόπουλος! Ουσιαστικά δηλαδή, η μερική ή πλήρως αποστρατιωτικοποίηση ορισμένων νησιών του Ανατολικού Αιγαίου είχε τεθεί ως προληπτικό μέτρο για την μη υποτροπή σε ένοπλη αντιπαράθεση Ελλάδος-Τουρκίας, αμέσως μετά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο 1919-1922 και την Συνθήκη της Λωζάννης (1923) που επισφράγισε την ειρήνη. Οι υποχρεώσεις όμως ήταν προφανώς αμοιβαίες και απαιτούσαν καλή πίστη και καλή γειτονία. Παρά όμως την θεμελίωση (με φρούδες ελπίδες) από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1930, της ελπιζόμενης ελληνοτουρκικής φιλίας (Συμφωνία της Άγκυρας), με τον Κεμάλ, η Τουρκία «ήρξατο χειρών αδίκων» και υπονόμευσε κάθε συμφιλίωση και καλή γειτονία με τη χώρα μας, με διαδοχικές παράνομες ενέργειες που δεν έπαψαν και διευρύνονται μέχρι σήμερα! Άρα, ιδίως μετά την εισβολή και κατοχή της Κύπρου, την εξόντωση-εκδίωξη της Ελληνικής Ομογένειας και των μονομερών εκβιαστικών ενεργειών της Τουρκίας στο Αιγαίο (1973 και εφεξής), με κορύφωση το casus belli του 1995, τα Ίμια (1996) και το Τουρκολιβυκό μνημόνιο οριοθέτησης του 2019, η Ελλάδα θα ήταν επικίνδυνα αφελής αν δεν ελάμβανε αμυντικά μέτρα στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Άλλωστε, για την Λήμνο-Σαμοθράκη η Συνθήκη του Μοντρέ (1936), επέτρεψε την επαναστρατιωτικοποίησή τους (όπως πανηγυρικά δηλώθηκε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση τότε), ενώ, έτσι κι αλλιώς επιτρεπόταν η ύπαρξη τοπικών στρατιωτικών δυνάμεων προστασίας-άμυνας και στα υπόλοιπα νησιά. Η κατοχή της Βόρειας Κύπρου και η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας στο Αιγαίο και όχι μόνο (για να ξεχάσουμε προς στιγμήν την μειονοτική υποκίνηση των μουσουλμάνων στην Δυτική Θράκη), έχουν μετατρέψει την Τουρκία σε επιτιθέμενη χώρα, οδηγώντας σε πλήρη αποδυνάμωση την ελληνική δέσμευση για αποστρατιωτικοποίηση νησιών, δίνοντας πλήρως στην Ελλάδα το δικαίωμα για νόμιμη άμυνα του εδάφους της (και νησιωτικού) που προϋποθέτει και την προετοιμασία της νόμιμης άμυνας, όπως ερμηνεύεται  πάγια το σχετικό άρθρο 51, θεμέλιο του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ! Άλλωστε, όπως δηλώνεται ρητά στα σχετικά διεθνή συμβατικά κείμενα (1923-1947), τα Δωδεκάνησα (και τα άλλα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου) δίδονται στην Ελλάδα «κατά πλήρη κυριαρχία» και χωρίς καμία «δουλεία» λόγω της, παρωχημένης πλέον, δέσμευσης αποστρατιωτικοποίησης! Αντίθετα επιβλήθηκε στην Τουρκία, η οποία το απεδέχθη το 1923 στη Λωζάννη, η μόνιμη παραίτηση από κάθε εδαφικό δικαίωμα επί κάθε εδάφους (νησιών) πέραν των 3 ναυτικών μιλίων από τις ακτές της, με εξαίρεση την Ίμβρο-Τένεδο, των οποίων το αυτοδιοίκητο καθεστώς ουδέποτε σεβάστηκε (δυστυχώς χωρίς καμία αντίδραση της Ελλάδος)!

η) Επιπλέον, μετά το 2017, η Τουρκία διεκδικεί ρητά την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης (αυτό σημαίνει και τις εδαφικές και τις συνοριακές ρυθμίσεις της, κάτι που απαγορεύεται ρητά από τη Συνθήκη της Βιέννης του 1969), παρουσιάζοντας επεκτατικές «θεωρίες» όπως η «Γαλάζια Πατρίδα», ο «Εθνικός Όρκος των Τούρκων», και αρνούμενη ρητά να προσχωρήσει στη Σύμβαση του ΟΗΕ (1982) για το Δίκαιο της Θάλασσας, που έχει αναγνωριστεί και ως εθιμικό δίκαιο γενικής ισχύος από τον ΟΗΕ λόγω της συντριπτικής επικύρωσής και εφαρμογής της από περισσότερα από 160 Κράτη. Άλλωστε, η Σύμβαση του 1982 αποτελεί πλέον αναπόσπαστο τμήμα του Κοινοτικού-Ενωσιακού Δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που όλα τα υποψήφια προς ένταξη Κράτη (όπως η Τουρκία) οφείλουν να αποδεχθούν.

θ) Αντ’ αυτού, η Τουρκία εφεύρε την θεωρία των «Γκρίζων Ζωνών» κυριαρχίας (δηλαδή απροσδιόριστης), ώστε να μπορεί να διεκδικεί από το 1996 (Ίμια) και μετά, μέχρι και 152 ελληνικά νησιά και νησίδες του Αιγαίου! Επίσης διεκδικεί την μισή θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου από τον 25ο Μεσημβρινό προς τα Ανατολικά, εγκλωβίζοντας έτσι όλη την αλυσίδα των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου σε δική της ζώνη Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ και στερώντας από τα νησιά τα νόμιμα θαλάσσια δικαιώματά τους, πλην μόνο των 6 ναυτικών μιλίων Αιγιαλίτιδας που έχουν σήμερα. Άλλωστε, η γείτων, σε απόλυτη αντίθεση με το Δίκαιο της Θάλασσας, αρνείται σε όλα τα νησιά, ακόμη και στην Κρήτη, τη Ρόδο, κ.λπ. (και βέβαια την Κύπρο!) το νόμιμο συμβατικό και εθιμικό δικαίωμα επέκτασης της Αιγιαλίτιδας πέραν των 6 ναυτικών μιλίων, καθώς και την Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ που νόμιμα δικαιούνται τα νησιά, ισότιμα με τα ηπειρωτικά εδάφη/ακτές! Αυτό το προβλέπει σαφέστατα το άρθρο 121 της Σύμβασης Δικαίου της Θάλασσας (1982), αλλά το αρνείται πλήρως η Τουρκία, γιατί απλά δεν την βολεύει! Η ίδια, βέβαια, έχει θεσπίσει από το 1964 Αιγιαλίτιδα Ζώνη 12 ναυτικών μιλίων, τόσο στη Μαύρη Θάλασσα όσο και στις Νότιες Μεσογειακές ακτές της! Αυτό που αρνείται στην Ελλάδα για το Αιγαίο και τα νησιά μας! Η αντιφατικότητα και η αυθαιρεσία της είναι απίστευτες και θρασύτατες!

(*)   Διεθνολόγος, Μόνιμος Λέκτορας Νομικής Σχολής Α.Π.Θ.
Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου της Περιφ.Κεντρικής Μακεδονίας
πηγή: “Μακεδονία”





 

Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2021

Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΠΑΠΟΥΛΙΑ, ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΛΟΙΔΟΡΟΥΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟ ΤΡΟΠΟ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ...


"Εφ.Συν", 27/12/21

 

ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΕΧΩ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΠΑΠΟΥΛΙΑ....


Με την εκδημία του, σε ηλικία 92 ετών, ανήμερα των Χριστουγέννων, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας πέρασε στην Ιστορία, στο χώρο των ανθρώπων που ετίμησαν τις υποχρεώσεις τους προς την Πατρίδα με ζηλευτή αίσθηση καθήκοντος, αφήνοντας ανεξίτηλα ίχνη συνέπειας που αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη γιά τους περιλειπόμενους, "επώνυμους" και μη, ως υπεύθυνων πολιτών.

Τα προηγούμενα αισθάνομαι να με εκφράζουν περισσότερο, καθώς προσωπικώς είχα την εύνοια της τύχης να Τον γνωρίσω από κοντά, ως συνεργάτης Του επί του Τύπου στη θέση του Αναπληρωτή Υπουργού Εθνικής Άμυνας στη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη το χειμώνα του 1989. Έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, εργάσθηκα στο πλευρό Του,έχοντας τη δυνατότητα να πάρω πολύτιμα μαθήματα ενάρετης και αποτελεσμαστικής άσκησης δημόσιων υψηλών καθηκόντων. Αυτό το μικρό, πλην τόσο περιεκτικό διάστημα κοντά Του, θα με συνοδεύει δια βίου.

Αισθάνομαι, ακόμη, την ανάγκη να παραθέσω  τέσσερις από τις πολλές δηλώσεις προσωπικοτήτων του δημόσιου βίου γιά το θάνατο του Κάρολου Παπούλια αυτών των ημερών που κράτησα περισσότερο, αντιπροσωπευτικών-όπως πιστεύω- της αίσθησης του κενού που αφήνει ο εκλιπών Ευπατρίδης.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

ΚΥΡ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ, ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Η πατρίδα αποχαιρετά, σήμερα, έναν μεγάλο Έλληνα. Γιατί ο Κάρολος Παπούλιας την υπηρέτησε πιστά σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Από έφηβος ακόμη πολέμησε τον Γερμανό κατακτητή. Στα χρόνια της ωριμότητάς του αντιστάθηκε στη δικτατορία. Και, αργότερα, ως βουλευτής και υπουργός Εξωτερικών, υπήρξε απ’ τις εμβληματικότερες προσωπικότητες της δημοκρατικής ζωής της χώρας.

Αποκορύφωμα της πορείας του, η ομόθυμη και πανάξια εκλογή του στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Θέση που υπηρέτησε με σύνεση και με σοφία επί μία δύσκολη δεκαετία. Απαντώντας στις προκλήσεις των καιρών με πολιτική συνέπεια. Και κρατώντας ψηλά τη σημαία της αλήθειας κόντρα στα κύματα του λαϊκισμού. Ήταν ο Πρόεδρος της ενότητας, της πραότητας, αλλά και της αποφασιστικότητας.

Οι Έλληνες σκύβουν με σεβασμό το κεφάλι με τη σκέψη στον υπεύθυνο Πρόεδρο, τον οραματιστή υπουργό, τον ευγενή αντίπαλο και αφοσιωμένο πατριώτη. Στον προσιτό και ήπιο πολιτικό αλλά και στον ευαίσθητο και καλλιεργημένο άνθρωπο. Κρατούν τις δεκαετίες της ζωής του ως παράδειγμα πορείας ενός αληθινού δημόσιου άνδρα. Και εμπνέονται από το μήνυμα ενότητας και αξιοπρέπειας που θα εκπέμπει για πάντα.

Για την απώλεια του Κάρολου Παπούλια εκφράζω και εγώ τη βαθιά μου θλίψη. Στην οικογένειά του, στους αγαπημένους του Ηπειρώτες, στους αμέτρητους φίλους του.

ΚΩΣΤΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ, ΠΡΩΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Ο Κάρολος Παπούλιας υπήρξε φίλος κι ένας αφοσιωμένος αγωνιστής ήδη απ΄τα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης και του αντι-δικτατορικού αγώνα. Υπηρετήσαμε μαζί στο ΠΑΣΟΚ απ΄την ίδρυσή του και μετά. Ήταν πάντα ένας άνθρωπος με σταθερές απόψεις και μετριοπαθή εκφορά του λόγου. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

ΝΙΚΟΣ ΔΕΝΔΙΑΣ, ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

Ο Κάρολος Παπούλιας, o οποίος με τιμούσε με τη φιλία του, υπηρέτησε με ευπρέπεια και πνεύμα ομοψυχίας τον δημόσιο βίο από το ύπατο πολιτειακό αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως και τα εθνικά συμφέροντα από τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών. Θα θυμάμαι πάντα ότι όταν χρειάσθηκε, την περίοδο που διατέλεσα Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, πρόσφερε τις υπηρεσίες του με αποτελεσματικότητα και διακριτικότητα. Ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, ΠΡΩΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΑΙ ΥΠΙΟΥΡΓΟΣ

Ο Κάρολος Παπούλιας συναντήθηκε με την ευθύνη απέναντι στην Πατρίδα ήδη από παιδί μετέχοντας στην Εθνική Αντίσταση και συνέχισε ως νέος μετέχοντας στον αντιδικτατορικό αγώνα. Ολιγόλογος και ουσιώδης, εξέφρασε την πιο ευπρεπή εκδοχή της μάχιμης πολιτικής ως αδελφικός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου και για πολλά χρόνια υπουργός των Εξωτερικών με γνώση και άποψη.

Κλήθηκε να καταστεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας με πρωτοβουλία της άλλης μεγάλης πλευράς του τότε κομματικού συστήματος εκλεγόμενος δυο φορές με συντριπτική πλειοψηφία. Άσκησε τα καθήκοντά του με διακριτικό αλλά στιβαρό και αποτελεσματικό τρόπο την πιο δύσκολη περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Τα επεισόδια του Οκτωβρίου του 2011 στη Θεσσαλονίκη έδειξαν ότι η δυναμική του λαϊκισμού πλήττει το εθνικό συμφέρον και τη Δημοκρατία. Αυτά τα δυο υπερασπίστηκε ως αρχηγός του κράτους και ρυθμιστής του πολιτεύματος ο Κάρολος Παπούλιας.

Η Ελληνική Δημοκρατία του έχει μεγάλη ιστορική υποχρέωση. Εμείς που είχαμε την τιμή να υπηρετήσουμε μαζί του ως βουλευτές και υπουργοί αποχαιρετούμε επιπλέον τον καλό φίλο, τον λάτρη της Ηπείρου, τον διανοούμενο και κοσμοπολίτη, τον εύχαρη και ευθυτενή Κάρολο Παπούλια. Από καρδιάς συλλυπητήρια στην οικογένειά του.


Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2021

Είναι συνεπώς φανεροί οι λόγοι της ενόχλησης της Τουρκίας και του κ. Ερντογάν. Δεν φοβάται τις τεράστιες στρατιωτικές δυνατότητες (Ε/Π, Τεθωρακισμένα κλπ) του Αμερικανικού Στρατού που αναπτύσσονται στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν στρέφονται εναντίον του, δεν θα αναπτυχθούν μόνιμα εκεί και δεν απειλούν την Τουρκία. Δεν αποτελούν μέρος των Ελληνοτουρκικών διαφορών. Αισθάνεται όμως ότι με την απρόβλεπτη και αναθεωρητική πολιτική συμπεριφορά του μένει εκτός του σχεδιασμού της Δύσης και η Τουρκία σταδιακά «εκτός των τειχών». Το ρήγμα με το δυτικόστροφο κεμαλικό προσανατολισμό της σύγχρονης Τουρκίας διευρύνεται, χωρίς παράλληλα η αναζήτηση του επιθυμητού αποδεκτού από όλους κυρίαρχου τουρκικού περιφερειακού ρόλου να δικαιώνεται. Και η ευθύνη για όλα αυτά βαρύνει αποκλειστικά τον ίδιο και τις επιλογές του....





















αυτό. Την πρώτη θέση σε αυτές τις φαινομενικές και «κροκοδείλιες» ανησυχίες για την Ελλάδα που δήθεν παραχωρεί την κυριαρχία της και επιτρέπει την αύξηση της αμερικανικής παρουσίας στο έδαφος της, έχει η Αλεξανδρούπολη.

Η συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στην Αλεξανδρούπολη γνωρίζει στον τουρκικό Τύπο και τις τουρκικές πολιτικές διακοινώσεις πολλαπλές ερμηνείες κυρίως κάτω από το πρίσμα της Ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης μεταξύ των οποίων και το εξωφρενικό ότι οι ελληνικές και αμερικανικές δυνάμεις που συγκεντρώνονται εκεί έχουν ως πρωταρχικό στόχο και σκοπό να επιτεθούν στην Τουρκία. 

Ασφαλώς όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται ξεκάθαρα για προκλητικές φαιδρότητες που σκοπό έχουν να ενεργοποιήσουν αντιδυτικά, αντιαμερικανικά, ανθελληνικά και εθνικιστικά αντανακλαστικά και να δικαιολογήσουν τις πρόσφατες αναθεωρητικές και επιθετικές επιλογές της τουρκικής Κυβερνήσεως. Όλα αυτά βέβαια απευθύνονται στο εσωτερικό τουρκικό ακροατήριο. Πίσω από κλειστές πόρτες είναι σίγουρο ότι η κατάσταση αναλύεται από τους αρμόδιους αναλυτές τόσο ξεκάθαρα ώστε μεταξύ άλλων στα ανθελληνικά παραληρήματα του ο Τούρκος Πρόεδρος να φανερώνει-προσθέτει την αγωνία του: «Τον γείτονα που επέλεξαν για τον εαυτό τους» είπε για τις ΗΠΑ «είναι ο λάθος γείτονας και η στάση που έχει πάρει μαζί με την Ελλάδα στο Αιγαίο, δεν είναι η σωστή στάση.» Με άλλα λόγια: «Προτιμήστε την Τουρκία από την Ελλάδα!! Δεν είμαστε γνωστοί και σύμμαχοι από παλιά; Γιατί άλλαξαν τα πράγματα;»

Αυτό που σίγουρα αντιλαμβάνεται ο κ. Ερντογάν και οι αναλυτές του είναι ότι η στρατηγική αρχιτεκτονική ασφαλείας στην περιοχή της Νοτίου και Νοτιοανατολικής Ευρώπης αλλάζει αργά αλλά καθοριστικά. Και δεν είναι σίγουρα προς όφελος της Τουρκίας.

Η τεράστια σημασία των Στενών του Βοσπόρου και η προσπάθεια στα πλαίσια του «Ανατολικού Ζητήματος» για την ανάσχεση των Ρώσων από το να αποκτήσουν πρόσβαση στις «θερμές θάλασσες» στις αρχές του 20ου αιώνα, οδήγησε στο να «ανατεθεί» στους Τούρκους ο έλεγχος των Στενών και στους Έλληνες ο έλεγχος της εξόδου από τα Στενά. 

Με τρεις διαδοχικές αμυντικές γραμμές στο Αιγαίο (πρώτη η Λήμνος-Λέσβος, δεύτερη Εύβοια-Κυκλάδες-Ικαρία-Σάμος και τρίτη Κύθηρα-Κρήτη-Κάρπαθος-Ρόδος) η Ελλάδα μπορεί να αναχαιτίσει με τις δυνάμεις της οποιονδήποτε «ξεφύγει» από τον έλεγχο των Τούρκων στα Στενά. Στη συνέχεια στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου η Ελλάδα και η Τουρκία αποτέλεσαν την Νότια Πτέρυγα του ΝΑΤΟ (από Ισπανία μέχρι και Τουρκία) που «περιέσφιγγε» την Σοβιετική Ένωση και τα κράτη του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου οι πολιτικές επιλογές του κ. Ερντογάν άρχισαν να κλονίζουν την στρατηγική αυτή «αλυσίδα» αλλά και τη σημασία του ρόλου της Τουρκίας και άρχισαν να φέρνουν σύννεφα στις τουρκο-αμερικανικές σχέσεις. 

Το πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2016 και η έκτοτε έντονα αναθεωρητική πορεία της Τουρκίας τόσο στο εσωτερικό της όσο και στις διεθνείς της σχέσεις και η προσέγγιση προς τη Ρωσία, άρχισαν να προβληματίζουν ανοικτά την Ευρώπη, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Ήδη από την επομένη του πραξικοπήματος έγινε φανερό και κατ΄ αρχήν αποδεκτό στις στρατιωτικές ηγεσίες του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, και των ΗΠΑ ότι η Νότια Στρατηγική «αλυσίδα περίσφιξης» της Ρωσίας η οποία είχε από το 2014 λόγω της Κριμαίας καταστεί και πάλι στρατηγικός αντίπαλος, έπρεπε να τροποποιηθεί. Η ξεκάθαρη προσπάθεια της Τουρκίας να διεκδικήσει από τις Μεγάλες Δυνάμεις ρόλο περιφερειακής υπερδύναμης με την ηγεσία της να απομακρύνεται διαρκώς από τις αρχές της Δύσης και της Δημοκρατίας δημιουργούσε πραγματικές αμφιβολίες για την αξία και το ρόλο της στο τείχος της «Συλλογικής Άμυνας» του ΝΑΤΟ. 

Ήταν πλέον φανερό ότι αναπόφευκτα η Ελλάδα ήταν αυτή που θα γινόταν ο «ακρογωνιαίος λίθος» και το «τείχος προστασίας» της Ευρώπης θα στρεφόταν πλέον προς Βορρά για να συμπεριλάβει την Βουλγαρία, την Ρουμανία, την Κεντρική Ευρώπη και να καταλήξει στις Βαλτικές χώρες που έχουν και την μεγαλύτερη αίσθηση απειλής από τη Ρωσία. Η Ελλάδα στο σύνολο της γινόταν πλέον ο «στροφέας» αυτής της διάταξης με μια εσωτερική αμυντική γραμμή που αρχίζει από την Σούδα στην Κρήτη και φθάνει μέσω των νησιών του Αιγαίου στην Αλεξανδρούπολη, από την οποία και αρχίζει πλέον ο χερσαίος σχεδιασμός προς Βορρά. Στο Αιγαίο θα υπάρχουν διαθέσιμα για το σκοπό αυτό, εφόσον απαιτηθεί, και θα έχουν ρόλο, τα «ξύλινα τείχη» του Αμερικανικού αλλά και του Ελληνικού Στόλου. Ο ρόλος των νησιών σε αυτό το σχεδιασμό θα πρέπει να επανεξετασθεί στο μέλλον.

Η Αλεξανδρούπολη λοιπόν αποτελεί ένα κομβικό σημείο αυτής της στρατηγικής κυρίως για τη διευκόλυνση της ταχείας μετάγγισης στρατιωτικών δυνάμεων και αποτελεί ένα εξαιρετικής στρατηγικής αξίας SPOD (Sea Port of Debarkation – Θαλάσσιος Λιμένας Αποβίβασης). Όσοι ασχολούνται με τη Στρατηγική γνωρίζουν ασφαλώς ότι οι Λιμένες αυτοί, τα SPODs, συνιστούν στρατηγικά ή/και επιχειρησιακά Κέντρα Βάρους μιας στρατηγικής ανάπτυξης.

Είναι συνεπώς φανεροί οι λόγοι της ενόχλησης της Τουρκίας και του κ. Ερντογάν. Δεν φοβάται τις τεράστιες στρατιωτικές δυνατότητες (Ε/Π, Τεθωρακισμένα κλπ) του Αμερικανικού Στρατού που αναπτύσσονται στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν στρέφονται εναντίον του, δεν θα αναπτυχθούν μόνιμα εκεί και δεν απειλούν την Τουρκία. Δεν αποτελούν μέρος των Ελληνοτουρκικών διαφορών. Αισθάνεται όμως ότι με την απρόβλεπτη και αναθεωρητική πολιτική συμπεριφορά του μένει εκτός του σχεδιασμού της Δύσης και η Τουρκία σταδιακά «εκτός των τειχών». Το ρήγμα με το δυτικόστροφο κεμαλικό προσανατολισμό της σύγχρονης Τουρκίας διευρύνεται, χωρίς παράλληλα η αναζήτηση του επιθυμητού αποδεκτού από όλους κυρίαρχου τουρκικού περιφερειακού ρόλου να δικαιώνεται. Και η ευθύνη για όλα αυτά βαρύνει αποκλειστικά τον ίδιο και τις επιλογές του.




Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2021

"ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Όσα έζησε, είδε και άκουσε ένα μικρό κορίτσι": Παρουσίαση τίτλου στη Διεθνή 'Εκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης



Οι Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ» σάς προσκαλούν στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου της Αναστασίας Θρασ. Ασπρίδου, συζ. Χαραλάμπου Μητσίδου «ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ : Όσα έζησε, είδε και άκουσε ένα μικρό κορίτσι», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης από τις 25 ως τις 28 Νοεμβρίου 2021.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται αύριο Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2021, στην σκηνή Ανδρέας Κάλβος (περίπτερο 15) της ΔΕΒΘ, από 15:00-16:00.          

Ομιλητές οι:

-Θεοδόσης Κυριακίδης, διδάκτωρ Ιστορίας, επιστημονικός συνεργάτης Έδρας Ποντιακών Σπουδών ΑΠΘ,και

Μιχάλης Τριανταφυλλίδης, σύμβουλος ανάπτυξης 

Στην εκδήλωση έχουν κληθεί  να παραστούν και να απευθύνουν χαιρετισμούς, ο Πρόεδρος  της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας και Δήμαρχος Πυλαίας-Χορτιάτη. Ιγνάτιος Καϊτεζίδης, ο Δήμαρχος Καλαμαριάς Γιάννης Δαρδαμανέλης και ο Δήμαρχος Αμπελοκήπων-Μενεμένης Λάζαρος Κυρίζογλου 

Συντονίζει ο δημοσιογράφος, Παντελής Σαββίδης 

Εκδοτικός Οίκος «ΚΑΣΤΑΛΙΑ»
Σταδίου 33-Αθήνα-ΤΚ 105 59
Τηλ. Κέντρο: (210)3215280-3247945
Φαξ: (210)3215281-3315176
Ε-Mailinfo@kastaliaeditions.gr
Urlwww.kastaliaeditions.gr

Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2021

Εκδηλώσεις παρουσίασης των τίτλων των Εκδόσεων "ΚΑΣΤΑΛΙΑ" "ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ: ΔΙΕΘΝΕΙΣ, ΘΕΣΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ (1800-1831)" και "ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:Όσα έζησε, είδε και άκουσε ένα μικρό κορίτσι"

Επισκεφθείτε μας στο stand 80C στο περίπτερο 13 της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης:

-Πέμπτη, 25/11/2021 15:00-22:0

-Παρασκευή 26/11/21 έως Κυριακή 28/11/21 10:οο-22:00



Οι Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ» σάς προσκαλούν στην παρουσίαση του επετειακού τόμου «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ: ΔΙΕΘΝΕΙΣ, ΘΕΣΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ(1800-1831)», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης από τις 25 ως τις 28 Νοεμβρίου 2021.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται το Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2021, στην σκηνή Ντοστογιέφσκι (περίπτερο 14), από 14:00-15:00

Ομιλητές οι:

 -Στέργιος Π. Ζυγούρας, μουσικολόγος-καθηγητής, εκ των 24 συντελεστών του τόμου,

-Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, Μόνιμος Λέκτωρ Νομικής Σχολής ΑΠΘ,

-Στρατηγός ε.α. Μιχαήλ Κωσταράκος, Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και πρώην Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ (EU/MC) 

Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού Νίκος Α. Κούκης, Φιλόλογος-Ιστορικός

Η έκδοση αποτελεί τον καρπό της συνεργασίας του Ιδρύματος Διεθνών Νομικών Μελετών Καθηγητή Ηλία Κρίσπη και Δρος Αναστασίας Σαμαρά-Κρίσπη με τις Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ» και του οποίου η Πρόεδρος Αναστασία Σαμαρά-Κρίσπη θα απευθύνει χαιρετισμό.

Συντονίζει ο εκδότης Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης


 

Οι Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ» σάς προσκαλούν στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου της Αναστασίας Θρασ. Ασπρίδου, συζ. Χαραλάμπου Μητσίδου «ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ : Όσα έζησε, είδε και άκουσε ένα μικρό κορίτσι», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης από τις 25 ως τις 28 Νοεμβρίου 2021.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται την Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2021, στην σκηνή Ανδρέας Κάλβος (περίπτερο 15) της ΔΕΒΘ, από 15:00-16:00.          

Ομιλητές οι:

-Θεοδόσης Κυριακίδης, διδάκτωρ Ιστορίας, επιστημονικός συνεργάτης Έδρας Ποντιακών Σπουδών ΑΠΘ,και

- Μιχάλης Τριανταφυλλίδης, σύμβουλος ανάπτυξης 

Στην εκδήλωση έχουν κληθεί  να παραστούν και να απευθύνουν χαιρετισμούς, ο Πρόεδρος  της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας και Δήμαρχος Πυλαίας-Χορτιάτη. Ιγνάτιος Καϊτεζίδης, ο Δήμαρχος Καλαμαριάς Γιάννης Δαρδαμανέλης και ο Δήμαρχος Αμπελοκήπων-Μενεμένης Λάζαρος Κυρίζογλου 

Συντονίζει ο δημοσιογράφος, Παντελής Σαββίδης 

Εκδοτικός Οίκος «ΚΑΣΤΑΛΙΑ»
Σταδίου 33-Αθήνα-ΤΚ 105 59
Τηλ. Κέντρο: (210)3215280-3247945
Φαξ: (210)3215281-3315176
Ε-Mail: info@kastaliaeditions.gr
Url: www.kastaliaeditions.gr


 

Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2021

 


Οι Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ» σάς προσκαλούν στην παρουσίαση του επετειακού τόμου «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ: ΔΙΕΘΝΕΙΣ, ΘΕΣΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ(1800-1831)», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης από τις 25 ως τις 28 Νοεμβρίου 2021.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται το Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2021, στην σκηνή Ντοστογιέφσκι (περίπτερο 14), από 14:00-15:00

Ομιλητές οι:

 -Στέργιος Π. Ζυγούρας, μουσικολόγος-καθηγητής, εκ των 24 συντελεστών του τόμου,

-Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, Μόνιμος Λέκτωρ Νομικής Σχολής ΑΠΘ,

-Στρατηγός ε.α. Μιχαήλ Κωσταράκος, Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και πρώην Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ (EU/MC) 

Η έκδοση αποτελεί τον καρπό της συνεργασίας του Ιδρύματος Διεθνών Νομικών Μελετών Καθηγητή Ηλία Κρίσπη και Δρος Αναστασίας Σαμαρά-Κρίσπη με τις Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ» και του οποίου η Πρόεδρος Αναστασία Σαμαρά-Κρίσπη θα απευθύνει χαιρετισμό.

Συντονίζει ο εκδότης Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης