SerMichiotis

Κυριακή 1 Απριλίου 2018

"... Η απόσταση από την ευθύνη απέναντι στο σύνολο και απέναντι στο μέλλον είναι ίσως ένα από τα πλέον ζημιογόνα παράγωγα του στρεβλού συστήματος, αλλά όσο διαιωνίζεται η «απολιτίκ» απερισκεψία τόσο θα μένουμε με την απορία. Ποιοι μένουμε να παλέψουμε για το αύριο της χώρας;..."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 31/03/18

"ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ", του Νίκου Βατόπουλου

Σε μια συζήτηση, προχθές, σε φιλικό τραπέζι, ο γιατρός της παρέας, είπε: «Εννοείται ότι συμφωνώ ότι αυτή η κυβέρνηση είναι ανεκδιήγητη και επικίνδυνη, αλλά λυπάμαι που το λέω, δεν έχω πολλές ελπίδες ότι τα πράγματα θα ανατραπούν θεαματικά μόλις φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία». Ο γιατρός είναι γύρω στα 60, ο γιος του εργάζεται πλέον στις ΗΠΑ, όπου έχει κάνει οικογένεια και η κόρη του είναι από τα τυχερά παιδιά της νέας γενιάς, καθώς έχει δουλειά στην Αθήνα με μισθό πάνω από 1.000 ευρώ. Εντούτοις, ο πατέρας τους λέει ότι δεν αρκεί να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τον κοιτούσα, όπως και οι λοιποί συνδαιτυμόνες, με δυσπιστία, ίσως και με καλυμμένη οργή, καθώς εμείς οι υπόλοιποι ανήκαμε όλοι ανεξαιρέτως στην κατηγορία όσων πιστεύουν στην «απαλλαγή» πάση θυσία.

Ο φίλος μας ο γιατρός ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των παλαιών ψηφοφόρων της Δεξιάς. Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται μετριοπαθής, καθώς η λέξη «κεντρώος» προκαλεί πλέον αμηχανία. Ζει ακόμη καλά, και όπως και οι υπόλοιποι του τραπεζιού θλίβεται με την κατάντια της χώρας. Τι ήταν αυτό που τον διαφοροποιούσε και πώς ήταν δυνατόν, λέγαμε, ύστερα από όλα «όσα έχουν συμβεί» από τον Ιανουάριο του 2015, αυτός ένας αστός σε βάθος γενεών, να απεκδύεται της έννοιας του πολίτη και να μην έχει – ακόμη– αποφασίσει αν θα ψηφίσει τελικά στις επόμενες εκλογές. Εχω δει αρκετές παραλλαγές της περίπτωσης του φίλου μας του γιατρού, αλλά εν προκειμένω δεδομένου ότι ήξερα την εξέλιξη της ζωής του, την καριέρα του, τις αρχές του, δεν μπορούσα να δεχθώ ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί το «μεγάλο κάδρο». Στη συζήτηση που ακολούθησε άρχισα να σκέφτομαι ότι το «πρόβλημα του γιατρού», δεν είναι ούτε πολιτικό ούτε κοινωνικό, αλλά καθαρά ατομικό και πηγάζει από μια ψυχογενή αιτία. Θα έλεγα ότι επρόκειτο περί σκοτεινού και καλά κρυμμένου συμπλέγματος, αλλά γνωρίζοντας τον γιατρό θεωρούσα άδικο να τον χαρακτηρίσω συμπλεγματικό «για τους δικούς του λόγους».

Εμεινα, λοιπόν, με την απορία, αποδεχόμενος την επιβίωση των «απολιτίκ» αστών που λανθάνουν από έρευνες, δημοσκοπήσεις και προβλέψεις, καθώς γκρουπάρονται στην επικίνδυνα κρυπτική στήλη του «δεν γνωρίζω». Η απόσταση από την ευθύνη απέναντι στο σύνολο και απέναντι στο μέλλον είναι ίσως ένα από τα πλέον ζημιογόνα παράγωγα του στρεβλού συστήματος, αλλά όσο διαιωνίζεται η «απολιτίκ» απερισκεψία τόσο θα μένουμε με την απορία. Ποιοι μένουμε να παλέψουμε για το αύριο της χώρας;

"...Σαν γκόμενα την έχεις. Τη γυαλίζεις, τη χαϊδεύεις, της γλυκομιλάς. Γεμάτη την έχεις. Και να εκπυρσοκροτήσει, ποιον θα πάρουν τα σκάγια μες στη μοναξιά; Ενα όνειρο έχεις τελευταία. Να τρυπώσει στο σπίτι κάποιος, να τη σηκώσεις και να του την αδειάσεις εν ψυχρώ στα μούτρα. Κλέφτης θα είναι; Ο Χάρος; Το ίδιο κάνει. Θα καταλάβει στο πετσί του ότι δεν έχει απέναντι του ένα σακί με κόκαλα. Αλλά έναν άντρα με ψυχή...."

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 31/03-01/04/18

"ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ",

Του Χρήστου Χωμενίδη

Κοντεύεις τα ενενήντα και έχεις μια κόρη - την άλλη την έχασες σε αυτοκινητικό το 1991. Σού τηλεφωνεί δυό φορές την εβδομάδα, για να εξακριβώσει -υποψιάζεσαι - ότι επιμένεις να αναπνέεις. Σε καλεί σπίτι της σε γιορτές μονάχα, Χριστούγεννα και Πάσχα, άντε και Καθαρά Δευτέρα και Εικοστή Πέμπτη Μαρτίου. Σε καθίζει στην κεφαλή του τραπεζιού, φέρνει μπροστά σου ένα μισογεμάτο πιάτο - «μην τρως πολύ μπαμπά, δεν επιτρέπεται». Αρχίζουν έπειτα την πάρλα μεταξύ τους, για τα δικά τους. Κανείς δεν σε ρωτάει τη γνώμη σου, έτσι κι αλλιώς δεν ακούς ούτε τα μισά από όσα λένε - ανάθεμα τα βουλωμένα σου αφτιά - και δεν καταλαβαίνεις ούτε τα μισά των μισών. Γιατί τσακώνεται ξανά η κόρη σου με τον γαμπρό σου; Από πού βαστάει η σκούφια του κρεμανταλά που κουβάλησε η εγγόνα σου; Αρραβωνιαστικός της είναι; Και τι τα θέλει τόσα τατουάζ στα χέρια του; Απ' τα καράβια ήρθε;

Η γυναίκα σου τα έπιανε όλα στον αέρα κι όχι απλώς σ' τα εξηγούσε με το νι και με το σίγμα αλλά σε έπρηζε κιόλας πότε με τα προβλήματα της Βούλας στη δουλειά, πότε με τα ύποπτα μηνύματα στο κινητό του Νίκου - «ο γαμπρός σου έχει γκόμενα! Κάνε κάτι!» σού φώναζε, «χέστηκα» απαντούσες - πότε με την αποτυχία της Ελενίτσας στις Πανελλαδικές, «ας γίνει κομμώτρια» σήκωνες τους ώμους. Μα η γυναίκα σου πέθανε πρόπερσι...

Σε επιστρέφει απομεσήμερο η κόρη σου στην Καλλιθέα, σε όλη τη διαδρομή φουμάρει κι αλλάζει νευρικά σταθμούς στο ραδιόφωνο. «Παίρνεις, μπαμπά, τα φάρμακα σου;» σε ρωτάει, «ντύνεσαι ζεστά;». Η αγωνία της είναι μην καταπέσεις. Πού θα βρεθούν λεφτά για γηροκόμα; Γεωργιανή - ξεγεωργιανή θα θέλει ένα πεντακοσάρικο μες στο νερό...

Μένεις στον πρώτο όροφο, σε ευρύχωρο τριάρι με μπαλκονάκι στον φωταγωγό - όχι από τα μπροστινά που υποφέρουν απ' το καυσαέριο κι από τους θορύβους του δρόμου. Μετά τον θάνατο της γυναίκας σου μετακινήθηκες από την κρεβατοκάμαρα στο σαλόνι. Κοιμάσαι πια στον καναπέ, δεν μπαίνεις καν στο δωμάτιο όπου εκείνη ξεψύχησε. Εχεις βολευτεί φίνα. Στο τραπεζάκι ακουμπάς τα χάπια, τα γυαλιά σου και το τηλεκοντρόλ. Στη μια καρέκλα στηρίζεις το μπαστούνι σου, στην άλλη στρώνεις τα ρούχα σου. Δύο κοστούμια σού έχουν μείνει - χειμωνιάτικο και καλοκαιρινό -, τρία πουκάμισα και μια γραβάτα μαύρη, τα φοράς πάνω από τις πιζάμες και ξεπορτίζεις κάθε πρωί κούτσα κούτσα για το καφενείο. Στην επιστροφή κάνεις στάση στο μαγέρικο και παίρνεις φαγητό σε κεσέ. Λες μία καλησπέρα και στον προπατζή παραδίπλα. Παλιά συμπλήρωνες δελτία με μανία ώσπου βαρέθηκες, τώρα ούτε παρακολουθείς ποδόσφαιρο καλά καλά.

Μια φορά τον μήνα μαζεύονται όλα τα γερόντια έξω από την τράπεζα να εισπράξουν τις συντάξεις τους. Πηγαίνεις απ' τους πρώτους - αξημέρωτα σχεδόν - σε τρώει η ορθοστασία, έχει όμως χάζι, λέτε τα νέα σας, ποιος πέθανε, ποιος ξεμυαλίστηκε με τη γυναίκα που τον ξεσκατώνει και τής έκανε πρόταση γάμου με αντάλλαγμα να της γράψει κάτι χωράφια στο χωριό του, για κορόιδο την πέρασε;

«Δεν χρειάζεται να στέκεστε στην ουρά. Μπορεί η σύνταξη να κατατίθεται αυτόματα στον λογαριασμό σας» σού επαναλαμβάνει κάθε φορά ο ταμίας. Δεν καταλαβαίνει ότι θες να σου δίνει τα λεφτά στο χέρι; Πως εκείνα τα κολλαριστά χαρτονομίσματα, τα γυαλιστερά κέρματα, αποτελούν τη μόνη απτή απόδειξη ότι κάτι κατάφερες κι εσύ στη ζωή σου; Οι παλιοί σου μαθητές δεν σε γνωρίζουν στον δρόμο. Ή και να σε γνωρίζουν, δεν σε χαιρετούν. Το υπουργείο όμως σέβεται την προσφορά σου στην Εκπαίδευση. Κι αν τα χίλια τετρακόσια ευρώ κατήντησαν σκάρτα οκτακόσια, ας όψονται τα Μνημόνια. Οι λεχρίτες που μάς χρεοκόπησαν.

Διπλώνεις το ματσάκι, το χώνεις στη μαξιλαροθήκη. Κάθε πρωί και βράδυ το ελέγχεις, όπως παιδί μετρούσες τα φραγκοδίφραγκα που είχες μαζέψει από τα κάλαντα και λυπόσουν να τα ξοδέψεις. Τι μεσολάβησε;

H διδασκαλική ακαδημία που σε έστειλε με το στανιό ο μπάρμπας σου ο δεσπότης για να διοριστείς εγγυημένα και ας μην είχες καμία κλίση στα παιδαγωγικά. Ο Στρατός - εικοσιτέσσερις μήνες στην παραμεθόριο, να ξεπατώνεις τους φαντάρους και να κορδώνεσαι μες στη στολή του δόκιμου αξιωματικού. Ο γάμος σου με νοικοκυροκόριτσο - την αδελφή της ορεγόσουν εσύ, μα σού παράπεφτε ωραία, το παραδέχεσαι...

Οι μοναδικές μέρες που αληθινά γλέντησες στη ζωή σου ήταν όταν πήγαινες για κυνήγι με τους φίλους σου - μέχρι το Σούνιο φτάνατε για να χτυπήσετε πουλιά - περνούσατε στον γυρισμό κι από ένα «σπίτι» στις Τζιτζιφιές, για την πλάκα περισσότερο, για τα πρόστυχα αστεία σας... Οι φίλοι σου έχουν πεθάνει. Μονάχα η καραμπίνα σού έχει μείνει. Οσο ζούσε η γυναίκα σου, την έκρυβες στην ντουλάπα. Τώρα την έχεις φόρα παρτίδα, μόνο όταν έρχεται η κόρη σου τη γλιστράς κάτω απ' τον καναπέ.

Σαν γκόμενα την έχεις. Τη γυαλίζεις, τη χαϊδεύεις, της γλυκομιλάς. Γεμάτη την έχεις. Και να εκπυρσοκροτήσει, ποιον θα πάρουν τα σκάγια μες στη μοναξιά;

Ενα όνειρο έχεις τελευταία. Να τρυπώσει στο σπίτι κάποιος, να τη σηκώσεις και να του την αδειάσεις εν ψυχρώ στα μούτρα. Κλέφτης θα είναι; Ο Χάρος; Το ίδιο κάνει. Θα καταλάβει στο πετσί του ότι δεν έχει απέναντι του ένα σακί με κόκαλα. Αλλά έναν άντρα με ψυχή.

"...Η έννοια της ομηρείας είναι διαφορετική από την παρατεταμένη και αδικαιολόγητη κράτηση. Εχει άλλο περιεχόμενο και άλλες διαστάσεις. Εμείς, βεβαίως, καταγράφουμε ως απαράδεκτο το γεγονός ότι για περίπου ένα μήνα κρατούνται δυο στρατιωτικά μας στελέχη, αλλά η «ομηρεία», με συγκεκριμένο νομικό περιεχόμενο, σημαίνει άλλα πράγματα. Γι' αυτό και υποστηρίζω την άποψη ότι με σταθερή τη διεκδίκησή μας, με συγκεκριμένη τη δραστηριότητα της εξωτερικής μας πολιτικής, διεκδικούμε να επιστρέψουν το συντομότερο οι δύο στρατιωτικοί μας στην Ελλάδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχτούμε το νομικό περιεχόμενο της λέξης "ομηρεία"...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 31/03-01/04/18

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΤΣΙΓΟΥΡΗ

Η «ομηρεία» με συγκεκριμένο νομικό περιεχόμενο σημαίνει άλλα πράγματα απαντά ο Φώτης Κουβέλης όταν ερωτάται για τη λέξη που τον έφερε «απέναντι» από τον Πάνο Καμμένο στο ζήτημα των δύο ελλήνων στρατιωτικών που παραμένουν κρατούμενοι στην Αδριανούπολη. Οσο για τις αρμοδιότητες υπουργού και αναπληρωτή υπουργού στο ελληνικό Πεντάγωνο, αρκείται να αναφέρει με νόημα ότι «τα καθήκοντα του καθενός είναι προσδιορισμένα με εξαιρετική σαφήνεια από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό».

Παράλληλα, ο αναπληρωτής υπουργός Αμυνας δηλώνει στα «ΝΕΑ» ότι πρέπει να λυθεί η διαφορά της χώρας μας με την ΠΓΔΜ, ενώ σε όσους διαφωνούν υπενθυμίζει ότι και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι αντίθετος με τη λύση. Αφήνει, δε, ανοιχτό το ενδεχόμενο για ατύχημα στο Αιγαίο, σημειώνοντας όμως πως ούτε η Ελλάδα ούτε και η Τουρκία φαίνεται να επιδιώκουν τη σύγκρουση.

Μπορεί να χαθεί η ευκαιρία για λύση στο Μακεδονικό λόγω πολιτικού κόστους;

Εμείς θέλουμε να υπάρξει λύση του λεγόμενου Μακεδονικού, στη βάση συγκεκριμένων όρων και προϋποθέσεων. Η Ελλάδα πρέπει να κλείσει αυτή την υπόθεση με συγκεκριμένη συμφωνία, η οποία μπορεί να περιβληθεί με τα χαρακτηριστικά μιας διεθνούς συμφωνίας. Με αναγκαίες προϋποθέσεις βεβαίως την εγκατάλειψη του αλυτρωτισμού, την ονομασία με γεωγραφικό ή άλλο συναφή προσδιορισμό για κάθε χρήση και βεβαίως και με αλλαγή του Συντάγματος της FYROM ως υποχρέωση που θα απορρέει από τη συγκεκριμένη συμφωνία.
Η διαπραγμάτευση από την πλευρά μας θέλουμε να προχωρήσει, αλλά δεν είμαστε μόνοι μας. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι δυνατόν να ξεπεραστούν τα συγκεκριμένα ζητήματα που μπορεί να αποτελούν θέματα που έχουν ανάγκη περαιτέρω επεξεργασίας προκειμένου να υπάρξει συμφωνία.

Πόσο βοηθά όμως η στάση του Πάνου Καμμένου που όχι μόνο διαφωνεί, αλλά δηλώνει ότι θα μπλοκάρει μια τέτοια λύση;

Εάν και εφόσον έρθει στη Βουλή και εξασφαλίσει την αναγκαία κοινοβουλευτική στήριξη μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο, θα αποτελεί μία συμφωνία με τη γειτονική χώρα.

Μα ευνοεί τις προοπτικές λύσης η στάση των ΑΝΕΛ;

Η διαφωνία του κ. Καμμένου δεν αποτελεί το στοιχείο που δυσχεραίνει την προώθηση των διαπραγματεύσεων. Η διαπραγμάτευση βέβαια έχει τα προβλήματά της, και πρέπει να επιλυθούν ζητήματα για να υπάρξει συμφωνία. Δεν μπορώ να σας πω το πότε, γιατί είναι σε εξέλιξη η διαπραγμάτευση και δεν μπορώ να προσδιορίσω το χρονικό σημείο και την κατάληξη της όλης υπόθεσης.

Θα επιμείνω στο θέμα της στάσης του Πάνου Καμμένου γιατί προχώρησε ένα βήμα ακόμα. Εφυγε από το «διαφωνώ και δεν ψηφίζω» και πήγε στο θα προσπαθήσω να μπλοκάρω μια λύση με σύνθετη ονομασία.

Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία - εάν και εφόσον υπάρξει - είναι εκείνη που αποφασίζει την έγκριση της συμφωνίας, η οποία θα ισχύει ως συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και της FYROM.

Μα υπάρχει άλλος τρόπος ώστε να μην εγκρίνει η Βουλή μια διεθνή συμφωνία;

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Είναι συμφέρον για τη χώρα να κλείσει θετικά αυτή η υπόθεση. Είναι καταγεγραμμένο το ενδιαφέρον της Τουρκίας να αναπτύξει το δικό της τόξο στην ευρύτερη περιοχή, όπως καταγεγραμμένη είναι και η πολιτική θέση από κάποιες άλλες δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής για τη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας, που μπορεί να φτάνει μέχρι και το Τέτοβο. Μπορώ να υπενθυμίσω σε εκείνους που λένε «όχι λύση τώρα» ότι ο Ερντογάν δεν θέλει την επίλυση του Μακεδονικού και το παραγγέλλει. Προέτρεψε τους βόρειους γείτονές μας: «Μη λύνετε το ονοματολογικό». Αυτό ας το συνυπολογίσουν και όσοι δε θέλουν την επίλυση του Μακεδονικού.

Ο υπουργός Αμυνας δήλωσε ότι είναι δική του αρμοδιότητα το ζήτημα των δύο στρατιωτικών, προφανώς απαντώντας σε εσάς που αποδώσατε σε «υπερτροφικό λόγο» τις αναφορές του περί «ομηρείας»...

Δεν θα παρακολουθήσω τα όσα γράφονται και λέγονται για να αναδείξουν διάσταση μεταξύ του υπουργού και του αναπληρωτή υπουργού. Τα καθήκοντα του καθενός μας είναι προσδιορισμένα με εξαιρετική σαφήνεια από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Είναι καμπανάκι κινδύνου για το ελληνικό Πεντάγωνο η ρητορική των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο;

Δεν υπάρχουν για την Ελλάδα «γκρίζες ζώνες». Οι διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο με σαφή τρόπο οριοθετούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας όπως και εκείνα της Τουρκίας. Κατά συνέπεια καμία συζήτηση για δήθεν γκρίζες ζώνες και καμία συζήτηση για αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης. Η Συνθήκη της Λωζάννης ούτε αναθεωρείται ούτε επικαιροποιείται. Μην ξεχνάτε ότι τα σύνορα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι και σύνορα της Ευρώπης.

Αποφασιστικότητα ή κατευνασμός στις προκλητικές πρακτικές;

Η αποφασιστικότητα έχει σχέση με τη συγκεκριμένη σθεναρή στάση μας στην υπεράσπιση και προστασία των κυριαρχικών εθνικών μας δικαιωμάτων. Δεν επιλέγουμε να τροφοδοτήσουμε εμείς τις εντάσεις γιατί αυτές εξυπηρετούν τα σχέδια της Τουρκίας και όχι τα συμφέροντα της χώρας μας. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν μας οδηγεί στο να μην καταγράφουμε με σαφήνεια και κατηγορηματικότητα την αποφασιστικότητα, την ικανότητα και την επάρκειά μας ως χώρα να υπερασπιστούμε και να προστατέψουμε τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματά μας.

Φοβάστε ένα «θερμό» επεισόδιο στο Αιγαίο;

Εκείνο που μπορεί να προκύψει είναι ένα τυχαίο επεισόδιο το οποίο μπορεί να έχει και την «θερμότητά» του. Αλλά αυτό, κατά την εκτίμησή μου, δεν μπορεί να σημάνει γενίκευση της μιας ή της άλλης μορφής. Ενα τυχαίο επεισόδιο, για παράδειγμα, σε μία αναχαίτιση μπορεί να προκύψει, κι αυτό το τυχαίο να «θερμάνει» την κατάσταση.
Αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δεν μπορεί να αποτελεί στοιχείο - δεν νομίζω ότι το επιλέγει και η Τουρκία -, για μία γενίκευση, της μιας ή τη άλλης διάρκειας, αυτού του τυχαίου που μπορεί να μετατραπεί σε θερμό επεισόδιο.
Εκτίμηση κάνω βασισμένη στο ότι η Τουρκία έχει πολλά μέτωπα. Γνωρίζει, άλλωστε, τους συσχετισμούς που έχουν σχέση και με την Ευρώπη αλλά και με την πέραν του Ατλαντικού δύναμη.

Πώς απαντάτε στην κριτική που δέχεστε για λάθη στο θέμα των δύο στρατιωτικών;

Δεν είναι καλή υπηρεσία για τα εθνικά μας συμφέροντα αυτό που πολλές φορές με έναν εύκολο αντιπολιτευτικό λόγο επιλέγεται για να χτυπηθεί η κυβέρνηση. Πρέπει να καταλάβουν όσοι αντιπολιτεύονται, στη βάση των εθνικών ζητημάτων, ότι κάνουν τελικά κακό όχι στην κυβέρνηση, αλλά στα ίδια τα συμφέροντα της χώρας. Πολλοί ερωτούν αν υπάρχει plan b.
Ειλικρινά, αν αυτοί που κάνουν αντιπολίτευση στο όνομα των εθνικών συμφερόντων βλάπτοντας τα εθνικά συμφέροντα κι έχουν κάποιο δικό τους plan b, ας το καταθέσουν.

Θα επιστρέψουν πριν το Πάσχα οι δύο έλληνες στρατιωτικοί;

Δεν θα κάνω εκτίμηση, γιατί αυτό το περιστατικό διασυνοριακού χαρακτήρα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με μια απλή συνεννόηση που η χώρα μας επέλεξε από την πρώτη στιγμή. Η Τουρκία το ενέταξε στην κλιμακούμενη ένταση που θέλει να προκαλεί. Εμείς βεβαίως διεκδικούμε να αντιμετωπιστεί το διασυνοριακό επεισόδιο στις πραγματικές του διαστάσεις, το οποίο και με το εθιμικό διεθνές δίκαιο θα έπρεπε να έχει ήδη αντιμετωπιστεί. Και λέω «εθιμικό» με την έννοια ότι στο πρόσφατο όσο και στο μακρινό παρελθόν, τέτοια περιστατικά αντιμετωπίζονταν με απευθείας συνεννόηση. Η Τουρκία και αυτό το περιστατικό θέλησε να το εντάξει στην κλίμακα των εντάσεων που θέλει να στήνει.

Αρα δικαιώνεται ο Πάνος Καμμένος που μίλησε εξ αρχής για «ομηρεία»;

Η έννοια της ομηρείας είναι διαφορετική από την παρατεταμένη και αδικαιολόγητη κράτηση. Εχει άλλο περιεχόμενο και άλλες διαστάσεις. Εμείς, βεβαίως, καταγράφουμε ως απαράδεκτο το γεγονός ότι για περίπου ένα μήνα κρατούνται δυο στρατιωτικά μας στελέχη, αλλά η «ομηρεία», με συγκεκριμένο νομικό περιεχόμενο, σημαίνει άλλα πράγματα. Γι' αυτό και υποστηρίζω την άποψη ότι με σταθερή τη διεκδίκησή μας, με συγκεκριμένη τη δραστηριότητα της εξωτερικής μας πολιτικής, διεκδικούμε να επιστρέψουν το συντομότερο οι δύο στρατιωτικοί μας στην Ελλάδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχτούμε το νομικό περιεχόμενο της λέξης "ομηρεία".

ΠΟΙΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ; ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΞΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΣΣΟΒΟ ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΑ., Ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΕΔΕΙΞΑΝ ΤΟN ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΟ....

Από την "ΕΣΤΙΑ", κύριο θέμα

"ΕΣΤΙΑ", 31/03-01/04/18

"...Η απροθυμία (για να το θέσουμε κομψά) της κυβέρνησης να ενισχύσει την εύρυθμη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης και η κυριαρχία της αναξιοκρατίας, όσο «δεδομένα» θεωρούνται άλλο τόσο καταστροφικά εκδηλώνονται· όλο και σε μεγαλύτερο βάθος. Ο υπόλοιπος κόσμος προχωρεί ταχύτατα. Η Εσθονία καμαρώνει για τις επιδόσεις της στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Η Ελλάδα παραμένει η χώρα όπου ένα πιστοποιητικό μπορεί να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στις υπηρεσίες με τα λάθη να πολλαπλασιάζονται αντί να διορθώνονται. Παραμένει η χώρα στην οποία το λάθος επαναλαμβάνεται, αποτελώντας τη μόνη, αδιατάρακτη, κανονικότητα...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 31/03/18

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ,

της Μαρίας Κατσουνάκη

Μια συναλλαγή ρουτίνας με το ελληνικό Δημόσιο μπορεί να εξελιχθεί σε οδύσσεια παραλογισμού. Τίποτα πρωτότυπο στη διαπίστωση. Η διόγκωση των προβλημάτων στην αμεταρρύθμιστη δημόσια διοίκηση κρατάει, με αυξομειώσεις, δεκαετίες. Ομως, αθροίζοντας τα πρόσφατα δεδομένα, κατρακυλάμε χωρίς φρένα στο ’80, «στην εποχή Κουτσόγιωργα», όπως επισημαίνει ένας από τους καλύτερους, στη χώρα, γνώστες του θέματος.

Δεν είναι μόνο οι πρόσφατες αιχμές από τις Βρυξέλλες «για την έλλειψη ανεξαρτησίας του ελληνικού Δημοσίου» και οι προειδοποιήσεις «κατά της πρακτικής τοποθετήσεων ημετέρων σε δημόσια αξιώματα» («Κ» 22/3). Η επιλογή των γενικών γραμματέων στα υπουργεία μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: είτε σωστά είτε τηρώντας τους κανόνες στα χαρτιά και διορίζοντας τους «φίλους του υπουργού». Η δεύτερη εκδοχή θριαμβεύει.

Γιατί όμως η αποκομματικοποίηση του Δημοσίου όχι μόνο δεν προχωρεί αλλά τορπιλίζεται, διαλύοντας τις δομές του κράτους και υποθηκεύοντας τις δυνατότητες της επόμενης κυβέρνησης; Για τον ίδιο λόγο, μάλλον, που δεν προχωρούν οι μεταρρυθμίσεις και οι ψηφιακές στρατηγικές.

Η αδράνεια στην οποία έχει βυθιστεί ο δημόσιος τομέας δεν συμβαίνει από αδιαφορία ή έλλειψη σχεδιασμού. Τουναντίον. «Αν η φαιά ουσία που καταναλώνουν για το πώς θα παρακάμψουν τη νομιμότητα και θα εξαντλήσουν όλες τις πηγές προσλήψεων, διοχετευόταν στη διακυβέρνηση της χώρας, τα αποτελέσματα θα ήταν εντυπωσιακά», σχολιάζει κατ’ εξοχήν αρμόδιος.

Οι δυνατότητες για να περισταλούν οι δαπάνες του Δημοσίου είναι μεγάλες. Πιλοτικό πρόγραμμα που εφαρμόστηκε σε τρία υπουργεία τον περασμένο χρόνο, με προτροπή υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, εξοικονόμησε 300 εκατ. ευρώ, «χωρίς να ανοίξει ρουθούνι». Το αποτέλεσμα αυτό σχεδόν θάφτηκε...

Τι απομένει; Σπατάλη, διορισμοί, ορισμένοι που δουλεύουν και συντηρούν τον αυτοματισμό των υπηρεσιών, κανείς δεν ελέγχει κανέναν, μια διοίκηση που διογκώνεται σε προσωπικό και μισθολογικό κόστος, κανένας ουσιαστικός εκσυγχρονισμός.

Η απροθυμία (για να το θέσουμε κομψά) της κυβέρνησης να ενισχύσει την εύρυθμη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης και η κυριαρχία της αναξιοκρατίας, όσο «δεδομένα» θεωρούνται άλλο τόσο καταστροφικά εκδηλώνονται· όλο και σε μεγαλύτερο βάθος. Ο υπόλοιπος κόσμος προχωρεί ταχύτατα. Η Εσθονία καμαρώνει για τις επιδόσεις της στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Η Ελλάδα παραμένει η χώρα όπου ένα πιστοποιητικό μπορεί να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στις υπηρεσίες με τα λάθη να πολλαπλασιάζονται αντί να διορθώνονται. Παραμένει η χώρα στην οποία το λάθος επαναλαμβάνεται, αποτελώντας τη μόνη, αδιατάρακτη, κανονικότητα.

"...Καμία επιτήρηση δεν μπορεί να προστατέψει μια χώρα από τον εαυτό της, κανένας επιτηρητής δεν μπορεί να σώσει την Ελλάδα από τους Ελληνες. Αυτή είναι η ουσία του επικίνδυνου περάσματος. Εχει η κοινωνία συνειδητοποιήσει τις αιτίες της χρεοκοπίας ώστε να μην πέσει στα ίδια λάθη; Κάνει το πολιτικό σύστημα την αυτοκριτική του για την παράταση των Μνημονίων και της κρίσης; Το τολμούν οι συριζαίοι, σιωπηλά έστω, όταν μιλούν με τον εαυτό τους; Υπάρχουν τα σπέρματα μιας νέας αυτογνωσίας που θα συντείνει στην ανασυγκρότηση; Αν η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα ήταν ναι, τότε θα είχαμε «καθαρή έξοδο». Αλλά η απάντηση είναι ίσως, μπορεί, ή όποια άλλη λέξη μετεωρίζεται μεταξύ του ναι και του όχι...."

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 31/03-01/04/18

TOY ΓΙΑΝΝΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ*

Εστω ότι δεν θα υπάρξει ένα δραματικό επεισόδιο με την Τουρκία, πράγμα που θα άλλαζε τη ροή των σημερινών εξελίξεων. Και χωρίς αυτό, η επόμενη περίοδος θα είναι ένα επικίνδυνο πέρασμα. Τριών, τεσσάρων, πέντε χρόνων; Αγνωστο. Κατά τη διάρκειά του θα ελλοχεύει ο εγκλωβισμός σε μια κατάσταση εθνικής στασιμότητας. Θα υπάρχει όμως και η ελπίδα για την απαρχή μιας περιόδου εθνικής ανασυγκρότησης.

Η δημόσια συζήτηση για την περίοδο μετά το τέλος του προγράμματος διαστρεβλώνει το πρόβλημα ή το περιορίζει στην οικονομική διάσταση και τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Τα περί «καθαρής εξόδου» είναι απλώς μια κυβερνητική προπαγάνδα που θα εκπέσει, αν δεν έχει ήδη εκπέσει. Η συνέχιση μιας αυξημένης επιτήρησης είναι δεδομένη. Η συγκεκριμένη μορφή της είναι υπό αίρεση, κρίσιμο ασφαλώς ζήτημα, αλλά μέρος μόνο του προβλήματος. Καμία επιτήρηση δεν μπορεί να προστατέψει μια χώρα από τον εαυτό της, κανένας επιτηρητής δεν μπορεί να σώσει την Ελλάδα από τους Ελληνες. Αυτή είναι η ουσία του επικίνδυνου περάσματος. Εχει η κοινωνία συνειδητοποιήσει τις αιτίες της χρεοκοπίας ώστε να μην πέσει στα ίδια λάθη; Κάνει το πολιτικό σύστημα την αυτοκριτική του για την παράταση των Μνημονίων και της κρίσης; Το τολμούν οι συριζαίοι, σιωπηλά έστω, όταν μιλούν με τον εαυτό τους; Υπάρχουν τα σπέρματα μιας νέας αυτογνωσίας που θα συντείνει στην ανασυγκρότηση; Αν η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα ήταν ναι, τότε θα είχαμε «καθαρή έξοδο». Αλλά η απάντηση είναι ίσως, μπορεί, ή όποια άλλη λέξη μετεωρίζεται μεταξύ του ναι και του όχι.

Μετέωρη και αντιφατική είναι καταρχάς η αντίληψη της κοινωνίας για την περιπέτεια που πέρασε και εξακολουθεί να περνάει. Το δείχνουν εύγλωττα τα στοιχεία της νέας έρευνας της ΔιαΝΕΟσις. Το βασικό χαρακτηριστικό είναι η αποδόμηση του αντιμνημονιακού αφηγήματος που κυριάρχησε από το 2011. Οι κωλοτούμπες των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι αυταπάτες, αλλά κυρίως οι απάτες, ξέφτισαν την πειστικότητα και τη συνοχή της προηγούμενης αφήγησης. Δεν έχει όμως γεννηθεί το νέο αφήγημα της εθνικής ανασυγκρότησης. Εμφανίζονται ωστόσο τα πρώτα δείγματα. Με αιχμή αυτό που διακυβεύτηκε κατά την προηγούμενη περίοδο: τη συναίνεση στο ευρώ και στην Ευρώπη.

Ενισχύεται η συνείδηση ότι οι αιτίες της χρεοκοπίας δεν οφείλονται στους ξένους, αλλά συναρτώνται και με εθνικές παθογένειες. Ενστικτωδώς σχεδόν αυτές εντοπίζονται στις υπερβολές του κρατισμού, του αλόγιστου καταναλωτισμού και του συντεχνιασμού, και έτσι διαμορφώνονται ευνοϊκότερες αντιλήψεις για την επιχειρηματικότητα και την ιδιωτική οικονομία. Αυτό που ισχυροποιείται ωστόσο είναι η επιθυμία αποκατάστασης μιας κανονικότητας. Αποδυναμώνεται έτσι η ακραία και αντιθεσμική «αγανάκτηση» καθώς εξελίσσεται μια αργή κίνηση σύγκλισης προς έναν νέο πλειοψηφικό κοινωνικό αίσθημα. Στον πυρήνα του έχει ένα αίτημα ασφάλειας. Πολυδιάστατης ασφάλειας: οικονομικής, εργασιακής, κοινωνικής, εθνικής, πολιτισμικής, ψυχολογικής. Τι πιο φυσικό άλλωστε δεδομένου του μεγέθους της κρίσης. Αναμενόμενο είναι εξάλλου ότι θα ενισχύονται οι τάσεις συντηρητισμού και κομφορμισμού, οι βαθύτερες ανορθολογικές δοξασίες, ακόμα και το άμεσο ή έμμεσο αίτημα ενδυνάμωσης της εξουσίας. Αυτές οι τάσεις εκδηλώνονται σήμερα στις περισσότερες δυτικές χώρες. Πόσω μάλλον στην Ελλάδα όπου οι πνευματικές και κρατικές ελίτ έχουν χάσει μεγάλο μέρος του κύρους τους και της δυνατότητας να διαχέουν προς τα κάτω μια περισσότερο ορθολογική - ανεκτική κουλτούρα. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι αυτό το πλειοψηφικό αίσθημα εκφράζει μια φτωχοποιημένη κοινωνική πλειοψηφία χωρίς εσωτερικό δυναμισμό και αναπτυξιακή έφεση. Λαϊκά στρώματα που αγωνιούν για επιβίωση και απασχόληση. Μεσαία στρώματα που έχουν συμπιεστεί προς τα κάτω και έχουν χάσει τα εφόδια να λειτουργούν εκσυγχρονιστικά μιμούμενα τα ευρωπαϊκά πρότυπα και γούστα. Από τη μια, λοιπόν, αυτή η κοινωνική πλειοψηφία αντιλαμβάνεται πλέον ότι η αντιμνημονιακή προσδοκία ήταν αυταπάτη και αρχίζει να πιστεύει ότι η Ελλάδα πρέπει και μπορεί να γίνει πάλι κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Από την άλλη, όμως, δεν έχει εσωτερικό δυναμισμό και φιλόδοξες προσδοκίες ώστε να διαβεί ομαλά το επικίνδυνο πέρασμα προς την επόμενη φάση. Είναι σαν να δηλώνει τη διαθεσιμότητά της, αλλά να επιζητεί ταυτόχρονα ένα ευνοϊκό διεθνές πλαίσιο και μια κατάλληλη εθνική πολιτική κατάσταση.

Αυτό το διαθέσιμο και αντιφατικό πλειοψηφικό αίσθημα θα εξελιχθεί στο νέο κοινό πεδίο (middle ground) κομματικού ανταγωνισμού στο προσεχές διάστημα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα κινηθούν οι κομματικές στρατηγικές. Το διακύβευμα δεν είναι «πρόοδος ή συντήρηση» με το παραδοσιακό περιεχόμενο των όρων. Το πλειοψηφικό κοινωνικό αίσθημα έχει θέσει άμεσα ή έμμεσα το δίλημμα «ανάπτυξη ή στασιμότητα». Ανάπτυξη, απασχόληση, και ασφάλεια συνιστούν την επιθυμητή πρόοδο στα μάτια της κοινωνίας.

Πώς κινούνται τα κόμματα σε αυτό το σχηματιζόμενο νέο πλαίσιο; Η ΝΔ ευνοείται σαφώς από τη νέα κοινωνική διαθεσιμότητα και την επιθυμία της κανονικότητας. Υπό άλλες συνθήκες θα είχε ήδη την αυτοδυναμία στο τσεπάκι. Το πρόβλημά της δεν είναι οι ανεπάρκειες της ηγεσίας της, όπως συνήθως λέγεται, αλλά οι αδυναμίες που δείχνει συνολικά ως παράταξη. Στο στελεχικό δυναμικό, στην ικανότητα κεφαλαιοποίησης των αδυναμιών του αντιπάλου, στην επιβολή μιας δικής της πολιτικής ατζέντας, στην αδυναμία να αναδείξει το τεράστιο κόστος που είχε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στα λαϊκά στρώματα. Η Δημοκρατική Παράταξη (ΚΙΝΑΛ) έχει επίσης τις προϋποθέσεις να κερδίσει από το διαφαινόμενο νέο κοινωνικό κλίμα. Αρκεί να αξιοποιήσει συντονισμένα το πλούσιο πολιτικό προσωπικό που διαθέτει, το σημαντικό απόθεμα προγραμματικού λόγου και κυβερνητικής εμπειρίας, αλλά και να πείσει ότι θα μπορέσει να συμβάλει στην πολιτική σταθερότητα που είναι αναγκαία για τη νέα περίοδο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη έχει ουσιαστικότερο πρόβλημα, μεγαλύτερο από όσο δείχνουν οι δημοσκοπικοί αριθμοί. Η τρίχρονη εξουσία του αποτελεί μνημείο αναποτελεσματικότητας και οπισθοδρόμησης ως προς τη διακυβέρνηση, αλλά με ένα επίτευγμα. Ενσωμάτωσε την αντιμνημονιακή «αγανάκτηση» στη μνημονιακή αναγκαιότητα. Κατά τούτο ωφέλησε τη χώρα, αλλά άδειασε από περιεχόμενο την «αντισυστημικότητα» και τον εαυτόν του. Πράγματι, από τη στιγμή που εξέπνευσε η αντιμνημονιακή εναλλακτικότητα οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ πολύ λίγο διαφοροποιούνται από τους κοινωνικούς μέσους όρους στα ζητήματα που χαρακτήριζαν παλαιότερα την αριστερή φυσιογνωμία του (Μεταναστευτικό, Μακεδονικό, ευρώ).

Εξαιτίας αυτής σύγκλισης άλλωστε, έχει διαμορφωθεί ένα κοινό πλαίσιο στο οποίο συγκλίνει ο κομματικός ανταγωνισμός. Θα τραβήξει αυτό το νέο πλαίσιο τον ΣΥΡΙΖΑ όταν χάσει την εξουσία ή ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποδειχτεί διαρκές πρόβλημα στη φάση του δύσκολου περάσματος; Αυτό θα είναι ένα από τα πιο κρίσιμα προβλήματα. Την απάντηση θα δώσει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ που θα κληθεί να διαχειριστεί ως αντιπολίτευση τις αντιφάσεις του, το άδειασμα της προηγούμενης φυσιογνωμίας του. Αυτό θα είναι το πεδίο σύγκρουσης που θα ανοίξει στο εσωτερικό του μετά τις εκλογές. Ομως η επιλογή που θα κάνει τότε κρίνεται τώρα. Και εξαρτάται από το πώς θα χειριστεί τους τελευταίους μήνες της εξουσίας του.
Η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα πλησιάζουν το επικίνδυνο πέρασμα όπου οι φόβοι και οι ελπίδες συμβιώνουν αβέβαια.

*Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου

ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ ΑΥΤΟΔΙΑΨΕΥΔΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΤΙΘΕΝΕΝΟΣ ΑΤΥΠΩΣ ΔΙ' ΑΣΤΕΪΣΜΩΝ: ΕΚΤΙΘΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!...-ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΣΟΑΒΑΤΟΤΗΤΟΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΑΣ...- ΜΕ ΟΡΟΣΗΜΟ ΤΙΣ ΕΛΕΛΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ 5η ΜΑΪΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΟΠΟΤΕ...- ΠΩΣ ΝΑΡΚΟΘΕΤΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑ΅Σ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟ!...- ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ...- ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΜΗΝ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΘΕΙ Ο ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΕΤΑΙΡΟΣ, Ο ΣΤΡΑΤΑΡΧΗΣ ΔΕΚΑΝΙΚΙ ΤΟΥΣ!...- ΚΑΙ ΣΚΥΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΘΕΟ Ο ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: ΟΜΟΙΩΣ ΑΘΛΙΟΤΗΣ...-ΑΝΟΥΣΙΟ ΕΥΧΟΛΟΓΙΟ ΜΗΔΕΝΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ!....

Οκτώ κύρια άρθρα, από τα φύλλα του Σαββάτου

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 31/03-01/04/18

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 31/03./18

"ΕΣΤΙΑ", 31/03-01/04/18

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 31/03/18

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", 31/03/18

"Η ΑΥΓΗ", 31/03/18

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 31/03-01/04/18

"ΕΘΝΟΣ", 31/03/18

θα συζητούν οι δύο πλευρές ένα μεγάλο φάσμα θεμάτων κοινού ενδιαφέροντος, σε μια προσπάθεια εμβάθυνσης της συνεργασίας, αλλά και συντονισμού των δυνάμεων. Η ιδέα για τη δημιουργία Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας ανήκει στον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά. Το έθεσε, το παρουσίασε και το συζήτησε πολλές φορές με την κυπριακή πλευρά. Κοντολογίς, έχει συζητηθεί στο παρελθόν μεταξύ των δύο κυβερνήσεων και έγινε τούτο και κατά την πρόσφατη επίσκεψη στην Αθήνα του νέου υπουργού Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη.

ΕΙΝΑΙ πρόδηλος ο στόχος της πρότασης και η συγκρότηση του μηχανισμού. Πολλές χώρες έχουν δημιουργήσει αυτής της μορφής τις συνεργασίες και παρακολουθούμε την εξέλιξή τους μέσα από τα αποτελέσματα των συναντήσεων. Άλλωστε, οι μορφές συνεργασίας γίνονται μεταξύ κυβερνήσεων για συζήτηση διαφόρων ζητημάτων, όχι μόνο πολιτικών. Ελλάδα και Κύπρος έχουν επιπρόσθετους λόγους να προχωρήσουν στη δημιουργία Ανώτατου Συμβουλίου. Αποτελεί έναν μηχανισμό που θα έπρεπε να είχε συγκροτηθεί προ πολλών χρόνων λόγω και των σχέσεων Ελλάδος – Κύπρου. Αποτελεί ένα συμβούλιο που θα έπρεπε να είχε συγκροτηθεί και λειτουργήσει από το 1974, μετά την εισβολή λόγω και των δεδομένων που είχαν διαμορφωθεί με την κατοχή τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία. Δεν είναι, όμως, μόνο το εθνικό θέμα. Είναι το πρωτεύον, η ύψιστη προτεραιότητα το Κυπριακό. Υπάρχουν κι άλλα ζητήματα Η συγκρότηση του Συμβουλίου θα ανακοινωθεί από Τσίπρα και Αναστασιάδη και αναμένονται τα επόμενα βήματα στην πράξη πλέον.

ΑΠΟ τη μεταπολίτευση και εντεύθεν, μετά την εισβολή του 1974 της Τουρκίας στην Κύπρο και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, οι σχέσεις Αθηνών και Λευκωσίας είναι πάντα πολύ καλές. Ακόμη και στις περιπτώσεις που υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, δεν δημιουργούνται προβλήματα μεταξύ των κυβερνήσεων. Άλλωστε, στις δημοκρατίες οι διαφορετικές προσεγγίσεις είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Όπως συνηθισμένο φαινόμενο είναι και η συζήτηση και η σύνθεση μεταξύ των διαφορετικών απόψεων.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ Κυβέρνηση έχει αναλάβει πολλές πρωτοβουλίες για την Κύπρο, οι οποίες όλες είναι υποβοηθητικές. Για παράδειγμα, ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Νίκος Κοτζιάς έχει με δική του πρωτοβουλία αναδείξει το θέμα της ασφάλειας. Κατέθεσε ολοκληρωμένη πρόταση για το θέμα της Ασφάλειας και των Εγγυήσεων και ανέτρεψε την κατεύθυνση των συζητήσεων, που διαχρονικά δεν μπορούσαν να αναδείξουν το θέμα της κατάργησης του παρωχημένου συστήματος των εγγυήσεων. Για πρώτη φορά τέθηκε αυτό το σημαντικό ζήτημα ενώπιον της τουρκικής πλευράς, των Ηνωμένων Εθνών, της διεθνούς κοινότητας εν γένει. Και δεν τέθηκε απλά μια δίκαιη απαίτηση. Αυτή η διεκδίκηση συνοδεύεται και με ολοκληρωμένη πρόταση.

ΘΕΩΡΟΥΜΕ τη συγκρότηση του Ανωτάτου Συμβουλίου Ελλάδος και Κύπρου μια θετική κίνηση προς τα εμπρός για εμβάθυνση της συνεργασίας. Θα αποτελεί, παράλληλα, και ένα εργαλείο μέσα από το οποίο θα προωθούνται κοινές πολιτικές. Αναμένουμε ανακοινώσεις, αλλά και τη λειτουργία του. Αυτό που προέχει πάντα είναι τα αποτελέσματα που θα προκύψουν και θα προωθηθούν για εφαρμογή.

Φωτογραφία: Από τη συνάντηση του Κύπριου ΥΠΕΞ με τον πρωθυπουργό του Λιβάνου.

"Ο Φιλελεύθερος", 31/03/18

"αλήθεια", 31/03/18

|"αλήθεια", 31/03/18

"ΠΟΛΙΤΗΣ", 30/03/18

H EΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ (Αθηνών και Λευκωσίας), ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ, ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ, ΚΑΙ...

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ, του Κώστα Μητρόπουλου, από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
"Πολιτικώς ανορθόδοξα" και "Το λεξικό της κρίσης", από την "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
Με τη ματιά του Νίκου Πογιατζή, από το "Φιλελεύθερο" Λευκωσίας