Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΙΤΗΣ (Αθηνών και Λευκωσίας) ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Ηλίας Μακρής

ΚΥΡ

"ΤΑ ΝΕΑ"

"ISKRA", ΣΤΑΘΗΣ

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", Γιάννης Δερμεντζόγλου

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Ανδρέας Πετρουλάκης

"ΤΑ ΝΕΑ", Κώστας Σκλαβενίτης

"Εφ.Συν", Μιχάλης Κουντούρης

"Ο Φιλελεύθερος", Πίν

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", Δημήτρης Χαντζόπουλος

"ΤΑ ΝΕΑ", Δημήτρης Αγγελούδης

"Η ΑΥΓΗ", Τάσος Αναστασίου

"Εφ.Συν", Κώστας Γρηγοριάδης

"αλήθεια", Γ.ΜΙΤΙΔΗΣ

"ΧΑΡΑΥΓΗ"

"Η ΑΥΓΗ", Βαγγέλης Χερουβείμ

"ΠΟΛΙΤΗΣ", ASSIM

"Ο Φιλελεύθερος", Νίκος Πογιατζής

"....Εναν χρόνο μετά το αχρείαστο δημοψήφισμα η Μ. Βρετανία μοιάζει ανήμπορη να διαπραγματευτεί οποιαδήποτε μορφή της Εξόδου. Σκληρό Brexit, μαλακό Brexit σε διάφορες μορφές βρίσκονται συνεχώς σε εσωκομματική διαπραγμάτευση, με αποτέλεσμα ακόμη και ο πρύτανης της δημοσιογραφίας Martin Wolf να αναφωνήσει «η χώρα μοιάζει γελοία». Ο κ. Τσίπρας με τις συνεχείς και ατέρμονες διαπραγματεύσεις του από την ανεκδιήγητη εποχή Βαρουφάκη μέχρι τις επανειλημμένες κραυγές του Τσακαλώτου «...εάν δεν κλείσει η διαπραγμάτευση μέχρι τις... (κάθε φορά αλλάζει η ημερομηνία) χαθήκαμε!..» κατάφερε να μετατρέψει τον αρχικό θυμό των εταίρων σε κανονικό δούλεμα. Η έλλειψη στρατηγικής επεξεργασμένης οδήγησε σε συνεχείς συστροφές τον έναν και επί το βρετανικότερο U-turns την άλλη...."

Από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17

Ομοιότητες μεταξύ του Τσίπρα και της Μέι
Του Αντώνη Τριφύλλη*


«Οι αδερφές Τατά,
οι αδερφές Τατά,
που ήσαν δύο,
που ήσαν δύο μοναχά».
Μ. Χατζιδάκις - Α. Σολομός


Οι διαφορές των δύο πρωθυπουργών είναι φυσικά τεράστιες. Ολοι τις γνωρίζουμε ότι οι δύο χώρες είναι διαφορετικές όπως το αλάτι και το νερό. Πρωταγωνίστρια της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας η Μ. Βρετανία, ήδη από την πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση, καθηλωμένη στον οθωμανικό κρατικό συγκεντρωτισμό η Ελλάδα. Με ισχυρό δημόσιο και ιδιωτικό τομέα η μία. Παραδομένη σε έναν θνήσκοντα κρατισμό η άλλη. Με σοβαρό και στιβαρό «παρών» στις διεθνείς σχέσεις η μία, με εμμονές που δύσκολα ξεπερνούν τον μικρόκοσμο της βαλκανικής ρευστότητας η άλλη. Και πάμπολλες άλλες διαφορές.

Ωστόσο τα 'φερε η μοίρα έτσι, που οι δύο ηγέτες βρέθηκαν πολύ κοντά στη συμπεριφορά τους, στον δρόμο που επέλεξαν κατά τη θητεία τους. Ας δούμε όμως τον δεκάλογο της κοινής πορείας.

1. Ελλειψη επεξεργασμένης στρατηγικής. Ο κ. Τσίπρας, φορέας μιας νοοτροπίας μικρομεγαλισμού, που διαπερνάει την ελληνική Αριστερά, νόμιζε ότι αρκεί η θέλησή του και η θέληση του εκλογικού σώματος για να επιτύχει το όραμά του. Ακόμη και σήμερα αλλάζει στρατηγικούς στόχους κάθε τρεις και λίγο. Η κυρία Μέι ικανοποιείται στη χρήση συνθημάτων τόσο κενών περιεχομένου και επιχειρημάτων, ώστε οι «Times» της απέδωσαν τον όρο lobotomisationof democracy - λοβοτομή της δημοκρατίας. Αποτέλεσμα και οι δύο να βρεθούν παντελώς απροετοίμαστοι στο να πετύχουν τους στόχους τους.

Εναν χρόνο μετά το αχρείαστο δημοψήφισμα η Μ. Βρετανία μοιάζει ανήμπορη να διαπραγματευτεί οποιαδήποτε μορφή της Εξόδου. Σκληρό Brexit, μαλακό Brexit σε διάφορες μορφές βρίσκονται συνεχώς σε εσωκομματική διαπραγμάτευση, με αποτέλεσμα ακόμη και ο πρύτανης της δημοσιογραφίας Martin Wolf να αναφωνήσει «η χώρα μοιάζει γελοία». Ο κ. Τσίπρας με τις συνεχείς και ατέρμονες διαπραγματεύσεις του από την ανεκδιήγητη εποχή Βαρουφάκη μέχρι τις επανειλημμένες κραυγές του Τσακαλώτου «...εάν δεν κλείσει η διαπραγμάτευση μέχρι τις... (κάθε φορά αλλάζει η ημερομηνία) χαθήκαμε!..» κατάφερε να μετατρέψει τον αρχικό θυμό των εταίρων σε κανονικό δούλεμα. Η έλλειψη στρατηγικής επεξεργασμένης οδήγησε σε συνεχείς συστροφές τον έναν και επί το βρετανικότερο U-turns την άλλη.


2. Ο άκρατος λαϊκισμός. Για τον εδώ δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε. Τον ζούμε καθημερινά εδώ και δυόμισι χρόνια. Δεν έχει περάσει μέρα που να μην εκδηλώνεται από πράξεις, δράσεις και φράσεις στελεχών, υπουργών κ.λπ. Η κυρία Μέι υιοθέτησε τη ρητορική ενός ανεκδιήγητου Φάρατζ και έφερε στην επιφάνεια τον υβριστή ξένων πολιτικών πρώην δήμαρχο του Λονδίνου και τον όρκισε μάλιστα υπουργό Εξωτερικών να συνομιλεί με αυτούς που είχε προηγουμένως λούσει.


3. Συμμαχία με τον «Διάβολο». Μετά την απώλεια της αυτοδυναμίας στις πρόσφατες εκλογές η πρωθυπουργός βρήκε καταφύγιο σε ένα ομοφοβικό, εθνικιστικό, αντιευρωπαϊκό και επικίνδυνο για την ειρήνη στη Β. Ιρλανδία κόμμα, το DUP. Ενα κόμμα που το ονομάζουν «The troubles», δηλαδή κάτι σαν «μπαχαλάκηδες». Ο κ. Τσίπρας είχε ήδη προεκλογικά συνάψει συμμαχία με το δικό μας κόμμα-υβριστή των ξένων και των ντόπιων αντιπάλων του (στα τέσσερα, ναζήδες, γερμανοτσολιάδες...).

4. Αποξένωση. Η άλλοτε κραταιή και αξιοσέβαστη διεθνώς Μ. Βρετανία αποξενώθηκε με την αντιμεταναστευτική της ρητορεία από τους ευρωπαίους συμμάχους της. Ο κ. Τσίπρας και το επιτελείο του κατόρθωσαν να αναζητούν συμμάχους στην πορεία τους για ρήξη και μετά για συμφιλίωση ακόμη και σε αυτούς που έβριζαν. Από τον Ολαντρέου στην «...άντε πήγαινε μαντάμ - go back mam - Merkel».


5. Διχαστικός λόγος. Οι δύο πρωθυπουργοί στο όνομα της απαραίτητης εθνικής ενότητας για να επιτευχθούν οι μείζονες στόχοι τους (έξοδος από την Ευρώπη, έξοδος από τα μνημόνια αντιστοίχως) θεώρησαν καλό και παραγωγικό να μιλήσουν τη γλώσσα του διχασμού. Με αποτέλεσμα η μεν Μέι να χαρακτηρίζεται από τον τ. υπουργό Οικονομικών των Tories κ. Οσμπορν ως «dead woman walking», ο δε κ. Τσίπρας να καταρρέει δημοσκοπικά και καθυβριζόμενος από τους παλαιούς συντρόφους του.


6. Αδυναμία εφαρμογής των «προαπαιτουμένων». Και οι δύο έχουν μπροστά τους έναν τέτοιον όγκο δουλειάς νομοθετικής, που είναι αδύνατον στις διοικήσεις να επιτύχουν. Η βρετανική διοίκηση οφείλει να μεταφέρει στο εθνικό δίκαιο χιλιάδες ρυθμίσεων που έχουν τη σφραγίδα 40 χρόνων συμμετοχής στην Ενωση. Οι ίδιοι οι υπάλληλοι δηλώνουν ότι είναι αδύνατον να «προκάνουν» στα δύο χρόνια της προθεσμίας του άρθρου 50. Η ελληνική πάλι διοίκηση, που έχει φτάσει στα όρια της αφασίας από τον χρόνιο κομματικό εναγκαλισμό, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον όγκο δουλειάς που απαιτεί η εφαρμογή των 140 προαπαιτουμένων.

7. Επιλογή κακών συμβούλων. Και οι δύο παραπονούνται ότι δεν έχουν ανθρώπους. Οι ανθρωποθυσίες του περιβάλλοντός τους είναι συχνό φαινόμενο και μεταθέτουν τις ευθύνες σε στενούς συνεργάτες τους, που οι ίδιοι επέλεξαν.


8. Πολεμική αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση. Εχοντας να διαχειριστούν μια εθνικής εμβέλειας ιστορική στιγμή, επιλέγουν τη μετωπική αντιπαράθεση. Ολοι ζητούν στη Μέι να βρει κοινό βηματισμό με την αντιπολίτευση, που επίσης δεν αμφισβητεί το Brexit, κι αυτή επιτίθεται με μανία στον αντίπαλό της. Και πολλοί από την κοινωνία και την παράταξη του κ. Τσίπρα αντιλαμβάνονται την αδυναμία διαχείρισης της πολύπλοκης κρίσης εθνικών διαστάσεων που κληρονόμησε, ενώ ο ίδιος και το επιτελείο του στηρίζουν την ύπαρξή τους στην αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση, συχνά με υβριστικούς και σκοτεινούς όρους.


9. Συναίνεση; Μετά τις καταστροφικές εκλογές στην Αγγλία και την ψήφιση των 140 προαπαιτουμένων από την ιερή συμμαχία μας, κάτι αλλάζει. Η Μέι απλώνει χείρα συναίνεσης στους εσωκομματικούς και μη αντιπάλους της για «μαλακή» έξοδο. Που όμως ζητούν παραμονή στην τελωνειακή ένωση. Αυτό σημαίνει όμως ελεύθερη και αδασμολόγητη ανταλλαγή προϊόντων και υιοθέτηση κοινών δασμών προς τρίτες χώρες. Αλλά και ελεύθερη διακίνηση προσώπων. Αν αυτό συμβεί, τότε όλοι θα ερωτούν για ποιον λόγο γίνεται το Brexit. Ο δε κ. Τσίπρας επιβάλλει στους υπουργούς τους ξεκλείδωμα φακέλων για τις ιδιωτικοποιήσεις. Αν αυτό συμβεί, τότε και οι βουλευτές του θα αναρωτηθούν τι σόι αριστεροί είναι. Ομως ο χρόνος είναι αμείλικτος.


10. Σκλήρυνση κατά κύματα. Οι δύο θεατρικές παραστάσεις με τις συνεχείς αλλαγές του σεναρίου που γίνεται πλέον ακατανόητο, είναι συνέπεια της αποφασιστικότητας των υπολοίπων Ευρωπαίων να προχωρήσουν αταλάντευτοι. Και να μην υποχωρήσουν σε οτιδήποτε αποτελεί αμφισβήτηση των αξιών της ΕΕ.
...Κι έτσι «...μα η μοίρα κυβερνά και δεν έμεινε καμιά από τις αδερφές Τατά».


*Πρώην στέλεχος της ΕΕ.

"...Η ελληνική κοινωνία και η πολιτική ζωή έχουν ανάγκη από μια δύναμη εκσυγχρονισμού και μεταρρύθμισης που μάχεται τη συντηρητική στασιμότητα, τις χωρίς σχέση με την πραγματικότητα ιδεολογικές φαντασιώσεις μιας αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς και την εθνικολαϊκιστική νοοτροπία και πολιτική που στοχεύει αποκλειστικά στην παραμονή και εκμετάλλευση της εξουσίας. Η χώρα έχει την ανάγκη να πληροφορηθεί την αλήθεια, τους εφικτούς δρόμους ανάπτυξης, τις υπάρχουσες ή αναμενόμενες αντιδράσεις, τα εμπόδια, τις δυνατότητες επιλογών, να αισθανθεί ότι υπάρχει ρεύμα με γνώση και δύναμη για να ανατρέψει την χωρίς τέλος πορεία στα όρια της ύφεσης με άγνωστη κατάληξη. Πιστεύω ότι μπορούμε να το πετύχουμε αν πραγματικά το θελήσουμε. Να προσπαθήσουμε αποφασιστικά τώρα...."

Από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17

Χωρίς σχέδιο, προσπάθεια και ευθύνη,

η χώρα θα συνεχίσει να σέρνεται

Του Κώστα Σημίτη

Η συστηματική παραπληροφόρηση έχει δημιουργήσει στην πλειοψηφία της κοινωνίας την εντύπωση ότι παρά την ανησυχητική μέχρι τώρα πορεία, η επάνοδος σε μια περίοδο σταθερής ανάπτυξης δεν είναι μακριά. Τα μνημόνια τελειώνουν - λένε - και μαζί τους η επιτήρηση της χώρας, η ανάμειξη των δανειστών στα πράγματά μας, οι υψηλές φορολογίες και όσα μας βασανίζουν καθημερινά.

Πρόκειται για μια ελπίδα που είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα πραγματοποιηθεί. Τα γνωστά προβλήματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν έντονα. Η χώρα θα βρίσκεται σε στενωπό και τα προσεχή χρόνια. Η πρόσβασή μας στο ξέφωτο δεν είναι νομοτελειακή. Απαιτεί σχέδιο, προσπάθεια, κυρίως όμως απαιτεί ευθύνη - από την κυβέρνηση και από τα κόμματα.

Ας δούμε χωρίς ωραιοποιήσεις την εικόνα της πραγματικότητας:

Η δέσμευση για πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 συνεπάγεται ανυπέρβλητες δυσκολίες για τους πολίτες και ένα δυσμενές πλαίσιο για την προσπάθεια της ανάπτυξης. Αλλά και η υπόδειξη του Eurogroup για πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 2% από το 2022 ως το 2060 επίσης συνεπάγεται δυσκολίες στην εμπέδωση συνθηκών ανάπτυξης. Η χώρα μας θα συνεχίσει να σέρνεται.

Χωρίς εμπιστοσύνη η κρίση θα συνεχίζεται

Κατά τις διαπιστώσεις ξένων ερευνητών, ειδικευμένων σε μελέτη κρίσεων, η ρύθμιση του ελληνικού χρέους πρέπει να ολοκληρωθεί το δυνατόν ταχύτερα ώστε να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη επενδυτών και αποταμιευτών. Χωρίς επάνοδο της εμπιστοσύνης, η κρίση θα συνεχίζεται. Πώς όμως θα επανέλθει η εμπιστοσύνη όταν επικρατεί στη διεθνή κοινότητα η εντύπωση ότι η Ελλάδα είτε αμφισβητεί τα συμφωνηθέντα είτε καθυστερεί την εκτέλεσή τους; Το τι θα συμβεί με το χρέος στο μέλλον είναι επίσης ασαφές. Θα υπάρξει μια συμφωνία τον Ιούλιο του 2018, η οποία θα εξειδικεύει οριστικά τα μέτρα για τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους ή θα προβλεφθεί μια σταδιακή αντιμετώπιση του χρέους, ώστε να υπάρχει τόσο η δυνατότητα προσαρμογής στις εξελίξεις όσο και η δυνατότητα πίεσης για να πειθαρχεί η χώρα μας;

Οι έρευνες διαπιστώνουν επίσης ότι η προσφυγή της Ελλάδας στις αγορές για τον περαιτέρω δανεισμό της, μετά τη λήξη του Μνημονίου, που θεωρείται ως αυτονόητη εξέλιξη είναι δυνατόν να επιβαρύνει την Ελλάδα με τόσο υψηλά επιτόκια, ώστε η επάνοδος στην ομαλότητα να είναι αμφίβολη. Η Ελλάδα θα σέρνεται σε ένα πολύ χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης που δεν θα επιτρέπει την αποφασιστική αντιμετώπιση των προβλημάτων της. Χρειάζεται επομένως η διαμόρφωση ενός προγράμματος μείωσης του χρέους και ταυτόχρονα ένα σχέδιο συμπαράστασης από την ευρωζώνη σε περίπτωση ανόδου των επιτοκίων. Τότε μόνο το χρέος θα είναι βιώσιμο. Το πρόβλημα άρα δεν έχει λυθεί.

Ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί μάς διαβεβαίωναν ότι η τελευταία απόφαση του Eurogroup είναι «καθοριστικό βήμα για έξοδο από τα μνημόνια, απόκτηση της δημοσιονομικής κυριαρχίας και επίτευξη δίκαιης και διατηρήσιμης ανάπτυξης». Ομως από την απόφαση προκύπτει ότι οι Ευρωπαίοι επιφυλάσσονται να δεσμευθούν στα πιο σοβαρά θέματα. Παράδειγμα αποτελεί η μελλοντική ρύθμιση ελάφρυνσης του χρέους. Παραμένει τελείως αβέβαιη. 

Η χώρα για να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τα προβλήματα χρειάζεται μια ηγεσία που να είναι σε θέση να εξασφαλίσει εμπιστοσύνη και συνεννόηση, μια ηγεσία που θα έχει τη γνώση και την ικανότητα για τον χειρισμό της κατάστασης. Κατά την άποψη που κυριαρχεί στην κοινή γνώμη οι μέχρι τώρα ηγεσίες απέτυχαν. Το περίπου 80% των ερωτωμένων εκφράζεται για αυτές αρνητικά, όπως διαπιστώνουν οι δημοσκοπήσεις.

Το πρόβλημα της αντιμετώπισης του χρέους και της κρίσης συνδέεται με την αποξένωση ενός μεγάλου τμήματος των πολιτών από τα παραδοσιακά κόμματα, τις ηγεσίες τους και την τυποποιημένη πολιτική συμπεριφορά τους. Η συνεχής ακραία πολιτική αντιπαράθεση, οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις έχουν δημιουργήσει την πεποίθηση ότι οι υπάρχουσες ηγεσίες δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις ανάγκες. Κυριαρχεί απογοήτευση, άρνηση και θυμός. Συμπεριφορές διαμαρτυρίας, όπως το «δεν πληρώνω», ή και απόρριψης των κανόνων συμβίωσης, όπως είναι οι καταλήψεις κτιρίων, αποτελούν πια μόνιμα φαινόμενα.

Το περίπου 42% των ερωτωμένων στις δημοσκοπήσεις θεωρεί ότι οι ευρωπαίοι εταίροι μας κρατούν εκδικητική στάση προς την Ελλάδα. Γιατί οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας ακολούθησαν κατά κανόνα σταθερά την τακτική να επιρρίπτουν σε άλλους τις ευθύνες για τις εξελίξεις. Βεβαίως υπήρχαν και υπάρχουν ευθύνες στους εταίρους μας. Παράδειγμα είναι το πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 3,5% που υποχρεώθηκε η Ελλάδα τώρα να αποδεχθεί. Είναι μάλλον ένας ανέφικτος στόχος, όπως επισήμαναν τόσο η Τράπεζα της Ελλάδος όσο και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Οι υπάρχουσες δυσκολίες στις σχέσεις με την Ενωση θα είχαν αποφευχθεί σε μεγάλο βαθμό όμως, αν οι ηγεσίες της χώρας είχαν γνώση και πείρα των διαδικασιών, απέφευγαν να δίνουν περιττά μαθήματα στις άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και δεν προσπαθούσαν να ψηφοθηρούν στο εσωτερικό με δήθεν μάχες στο εξωτερικό και την αναβολή της εφαρμογής των όσων είχαν συμφωνηθεί.

Η κρίση επομένως είναι και θα είναι παρούσα. Και η πολιτική τώρα απαιτεί: καθαρή ματιά στην ανάγνωση της πραγματικότητας, ικανότητα ενόρασης της επόμενης μέρας και συγκροτημένη, συνεκτική παρέμβαση.

Η ελληνική πολιτική ζωή δεν μπόρεσε όμως να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις αυτές. Η κρίση διαχύθηκε και δηλητηρίασε το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα. Επικράτησαν η ακραία αντιπαλότητα, οι ατεκμηρίωτες υποσχέσεις που βεβαίως διαψεύσθηκαν, η παραποίηση στατιστικών στοιχείων για τη συγκάλυψη των λαθών και η έλλειψη συναισθήματος ευθύνης απέναντι στους πολίτες και στις διεθνείς υποχρεώσεις. Οι συνθήκες δημιουργικού διαλόγου έχουν εκλείψει, μολονότι οι περιστάσεις απαιτούν μια ευρύτερη κοινή προσπάθεια.

Συσπείρωση χωρίς διαχωριστικές γραμμές

Το πρόβλημα δυσκολίας στη συνεννόηση δεν άφησε ανεπηρέαστη και την Κεντροαριστερά. Υπάρχουν πολλοί πρωταγωνιστές που δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε μια κοινή οργανωμένη δράση. Δεν υπάρχει συναντίληψη για το τι πρέπει να γίνει, ούτε για τώρα αλλά ούτε και για αργότερα. Κυριαρχεί ο βραχυπρόθεσμος ανταγωνισμός αντί για τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Υπό τις συνθήκες αυτές δεν θα μπορέσουμε να συμβάλουμε στην ουσιαστική αντιμετώπιση της κρίσης και των συνεπειών της. Θα ασχολούμαστε με θέματα της στιγμής, θα καταναλωνόμαστε σε αντιπαραθέσεις για βραχυχρόνια αλλά σημαντικά για ψηφοθηρία προβλήματα και όχι για αναγκαίες τομές και υπέρβαση των συντεχνιακών, λαϊκιστικών και τοπικιστικών συμπεριφορών. Επικρατεί και η αφέλεια ότι κάθε ομάδα διαθέτει την αναγκαία γνώση και πείρα ώστε να λύσουν τα προβλήματα. Στην πραγματικότητα ούτε και όλοι μαζί, χωρίς άνοιγμα προς την κοινωνία, δεν θα μπορούμε να κινητοποιήσουμε τις αναγκαίες δυνάμεις για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα. Η συνένωση, η κοινή πορεία και προσπάθεια, η στράτευση νέων προσώπων, η συνεχής επαφή με την κοινωνία είναι βασικές προϋποθέσεις για να συμβάλουμε στην υπέρβαση της κρίσης. Πιστεύει κάποιος ότι μπορούμε να υπερβούμε την απορριπτική στάση μιας πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας, παρουσιάζοντας περισσότερους πολέμαρχους, αντιμαχόμενους για το μέλλον της χώρας και τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε;

Η παρατεινόμενη επί μήνες τώρα συζήτηση, πότε θα πραγματοποιηθεί η οργάνωση ενός ευρύτερου σχήματος, δείχνει στους πολίτες ότι οι υπεύθυνοι δεν έχουν αντιληφθεί την επιταγή των καιρών. Το κύριο θέμα είναι η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση χωρίς διαχωριστικές γραμμές, χωρίς συζητήσεις για το ποιος προσχώρησε σε ποιον, για το ποιος δικαιούται και ποιος δεν δικαιούται να επικαλείται το παρελθόν. Είναι για αυτό κατανοητό ότι σε μια πρόσφατη δημοσκόπηση το 64% των αυτοτοποθετούμενων στον χώρο της Κεντροαριστεράς θεωρεί σκόπιμο τη δημιουργία ενός κόμματος από νέους ηλικιακά και από νέα πρόσωπα στην πολιτική. Ισως η δημοσκόπηση αυτή εξυπηρετεί κάποια σκοπιμότητα. Νέα κόμματα δεν προέρχονται από το μηδέν. Χτίζονται σε προσπάθειες και απόψεις που υπάρχουν ήδη. Αλλά η δημοσκόπηση επιβεβαιώνει την επικρατούσα αίσθηση ότι επιβάλλεται αλλαγή, μια νέα προσπάθεια, απελευθερωμένη από δεσμεύσεις του παρελθόντος. Εδώ και τώρα πρέπει να λύσουμε το πρόβλημά μας. Να προσδιορίσουμε το μέλλον σε αντιπαράθεση με το σήμερα και το παρελθόν. Να ενώσουμε όλες τις δυνάμεις που θέλουν να υπάρξει προοπτική για τη χώρα στον σύγχρονο κόσμο.

Η ελληνική κοινωνία και η πολιτική ζωή έχουν ανάγκη από μια δύναμη εκσυγχρονισμού και μεταρρύθμισης που μάχεται τη συντηρητική στασιμότητα, τις χωρίς σχέση με την πραγματικότητα ιδεολογικές φαντασιώσεις μιας αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς και την εθνικολαϊκιστική νοοτροπία και πολιτική που στοχεύει αποκλειστικά στην παραμονή και εκμετάλλευση της εξουσίας. Η χώρα έχει την ανάγκη να πληροφορηθεί την αλήθεια, τους εφικτούς δρόμους ανάπτυξης, τις υπάρχουσες ή αναμενόμενες αντιδράσεις, τα εμπόδια, τις δυνατότητες επιλογών, να αισθανθεί ότι υπάρχει ρεύμα με γνώση και δύναμη για να ανατρέψει την χωρίς τέλος πορεία στα όρια της ύφεσης με άγνωστη κατάληξη. Πιστεύω ότι μπορούμε να το πετύχουμε αν πραγματικά το θελήσουμε. Να προσπαθήσουμε αποφασιστικά τώρα.

*Τα κύρια σημεία από την παρέμβαση του πρώην Πρωθυπουργού στο Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΠΟΥ ΑΠΡΟΣΧΗΜΑΤΙΣΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ-ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ...

Τέσσερα κύρια άρθρα, από φύλλα της σημερινής Δευτέρας

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/07/17

"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ", 03/07/17

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", 03/07/17

Το δίλημμα της Κεντροαριστεράς

Η επανεκκίνηση της παραδοσιακής Κεντροαριστεράς έγινε. Το συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (ΔΗΣΥ) ολοκληρώθηκε με επιτυχία, καθώς συγκέντρωσε σχεδόν όλο το στελεχικό δυναμικό του παλιού ΠΑΣΟΚ, αλλά και τις δυνάμεις που, στην πορεία, συνεργάστηκαν μαζί του.

Ο χώρος -αν και συρρικνωμένος λόγω της κρίσης- φαίνεται να επανασυσπειρώνεται.

Οι διοργανωτές τού συνεδρίου έχουν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι.

Αρκεί, όμως, μια επιτυχημένη αρχή για να εγγυηθεί ότι τα επόμενα βήματα θα είναι επιτυχημένα; Οι αρχαίοι έλεγαν πως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Στην πολιτική όμως τα πράγματα είναι, μάλλον, διαφορετικά. Η πολιτική δεν είναι πρόσθεση. Είναι άλγεβρα. Το 1+1 δεν κάνει πάντοτε δύο.

Κατά κανόνα το αποτέλεσμα είναι πολλαπλάσιο, με θετικό ή με αρνητικό πρόσημο.

Με την κατάσταση που έχει δημιουργήσει στο πολιτικό σύστημα η κρίση, η Δημοκρατική Συμπαράταξη είναι και θα παραμείνει -όπως δείχνουν τα πράγματα- μια υπολογίσιμη, χρήσιμη πολιτική δύναμη, ώστε να μπορεί να κυβερνηθεί η χώρα.

Είναι, μάλιστα, πολύ πιθανό να είναι ο πολιτικός χώρος που θα καθορίσει, στις επόμενες εκλογές, αν θα σχηματίσει κυβέρνηση η Ν.Δ. ή αν η κυβέρνηση θα προκύψει από άλλο σχήμα, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.

Την πραγματικότητα αυτή την αντιλαμβάνονται σήμερα και τα δύο μεγάλα κόμματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω του πρωθυπουργού διατύπωσε ξεκάθαρα την πρόθεσή του για «προοδευτική συνεργασία» με τη ΔΗΣΥ στη μεταμνημονιακή εποχή.

Αλλά και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχοντας επίγνωση των πραγματικών συσχετισμών, θέλησε να κερδίσει την εύνοια του κόμματος της κ. Φώφης Γεννηματά για να πετύχει τον στόχο του να γίνει πρωθυπουργός.

«Με απόλυτη ειλικρίνεια σάς λέω ότι αν και μεγάλωσα θεωρώντας τον χώρο σας αντίπαλο, είμαστε στην ίδια πλευρά του λόφου. Αυτά που μας χωρίζουν είναι λιγότερα από αυτά που μας ενώνουν», είπε ο αρχηγός της Ν.Δ. από το βήμα του συνεδρίου.

Με δυο λόγια, η ΔΗΣΥ έχει μπροστά της ένα κεφαλαιώδες δίλημμα: θα μείνει πιστή στην ιστορία της Κεντροαριστεράς, προτάσσοντας την επιλογή της προοδευτικής συνεργασίας, κάτι που κάνουν τα παραδοσιακά ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, ή θα επιλέξει τη μη φυσιολογική συνεργασία με τη Ν.Δ., που της επέβαλε η κρίση στην περίοδο 2012-2014;

"Εφ.Συν", 03/07/17

"η σημερινή", 03/07/17

"Ο Φιλελεύθερος", 03/07/17

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΩΦΕΙΛΕ ΝΑ ΠΑΡΑΣΤΕΙ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΜΑΥΡΗ ΓΡΑΒΑΤΑ!...

ΚΕΑ-ΕτΤ(99)

Από την "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"

"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του ΤΥΠΟΥ", 03/07/17

H EΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ (Αθηνών και Λευκωσίας) ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ...

"ΤΑ ΝΕΑ", Κώστας Μητρόπουλος

"Εφ.Συν", Πέτρος Ζερβός

"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", Έφη  Ξένου

ΚΥΡ

"Ο Φιλελεύθερος", Πίν

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", Γιάννης Δερμεντζόγλου

"ΤΑ ΝΕΑ", Κώστας Σκλαβενίτης

"Εφ.Συν", Κώστας Γρηγοριάδης

"ISKRA", Πάνος Ζαχαρής

"ΤΑ ΝΕΑ", Δημήτρης Αγγελούδης

"ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", ΑΤΑΝ

"ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", Θανάσης Παπασπυρόπουλος

"Ο Φιλελεύθερος", Νίκος Πογιατζής

ΠΩΣ ΕΦΘΑΣΑΝ ΣΚΟΥΡΛΕΤΗΣ ΚΑΙ ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΡΕΜΑΣΑΝ ΣΤΑ ΜΑΝΤΑΛΑΚΙΑ...

Από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ/Secret"

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ/Secret", 01/07/17

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ/Secret", 01/07/17

"...Τα capital controls εγκλωβίζουν μια ολόκληρη κοινωνία σε συνθήκες διευρυνόμενης φτώχειας ενώ καταδικάζουν τους επαγγελματίες σχεδόν όλων των κλάδων να πορεύονται με κλονισμένη αυτοεκτίμηση αφού η εργασία τους παύει να ζητείται και όταν ζητείται σπανίως αποζημιώνεται επαρκώς. Αυτό είναι το κόστος των capital controls, ένα κόστος που μπορεί να υπολογιστεί σε πολλές χιλιάδες χαμένα ευρώ και σε βαρύτατο ψυχολογικό τραυματισμό για κάθε εργαζόμενο (ας κάνει ο καθένας τους υπολογισμούς του για το πόσα έχασε το 2015-2017 σε σχέση με την πραγματικότητα αλλά και την προοπτική του 2013-2015). Για αυτό οι δηλώσεις, το ύφος και το ήθος Βαρουφάκη σχεδόν ταυτίζονται με την ωμότητα μιας χυδαίας πρόκλησης απέναντι σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία..."

Από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17

Τα capital controls και η στρατηγική της φτώχειας
Πόσο πληρώσαμε τελικά τα πειράματα του Γιάνη

Του Παύλου Παπαδόπουλου

Ιστορικά δεν υπάρχει Ελληνας που σε καιρό ειρήνης να προκάλεσε συνειδητά τόσο μεγάλο πλήγμα στην εθνική οικονομία (και φυσικά στα οικονομικά κάθε οικογένειας) από τον Γιάνη Βαρουφάκη, την ανεξιχνίαστη και αινιγματική αυτή φυσιογνωμία που με έναν «ουάου» συνδυασμό εκβιασμών και παντομίμας απαίτησε από τους ευρωπαίους εταίρους την άμεση κατεδάφιση διεθνών κανόνων μη διαγραφής χρεών που διέπουν όχι μόνο τη λειτουργία του ευρώ αλλά την ίδια την αρχιτεκτονική του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος.

Πολλοί επιστημονικοί κλάδοι - και όχι μόνο τα οικονομικά και τα νομικά - θα πρέπει να ασχοληθούν σε βάθος με τα κίνητρα, την αλληλουχία των αποφάσεων και την ψυχολογική κατάσταση του πρώην υπουργού Οικονομικών από τις αρχές του 2015 ως την επιβολή των capital controls στις 29 Ιουνίου 2015.

Το πρόσχημα και η αποχώρηση

Αξίζει όμως, εν τάχει, να θυμηθούμε τα εξής. Το απόγευμα της Παρασκευής 26 Ιουνίου, με μια προσχηματική αιτία (υποτίθεται ότι δεν τα έβρισκαν στα τελευταία 150 εκατομμύρια ευρώ...) η πρωθυπουργική αντιπροσωπεία με τον Αλέξη Τσίπρα εγκαταλείπει ξαφνικά τις διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους της Κομισιόν στις Βρυξέλλες. Στην Αθήνα ήταν ένα βροχερό, μουντό και ζεστό απόγευμα, όταν έφθασε η είδηση ότι ο Πρωθυπουργός επιστρέφει εσπευσμένα. Η εμπιστοσύνη που είχε απομείνει αμέσως κατέρρευσε. Κατά τις 9 το βράδυ δεν υπήρχε ΑΤΜ στην Αθήνα χωρίς μια ουρά από τρία - τέσσερα άτομα. Μέχρι τα μεσάνυχτα οι ουρές ξεπερνούσαν τα 30 άτομα σε όλα τα ATM του Κέντρου ενώ πολλοί επέστρεφαν τις πρώτες πρωινές ώρες για να κάνουν την ανάληψη της επόμενης ημέρας.

Ηταν η προτελευταία ημέρα που μπορούσε ένας καταθέτης στην Ελλάδα να κάνει ανάληψη ύψους 800 ευρώ. Ο 54χρονος τότε Γιάνης Βαρουφάκης ασφαλώς γνώριζε τι θα συνέβαινε. Αλλωστε είχε ενημερωθεί ότι από το πρώτο «ουάου» τον Φεβρουάριο μέχρι εκείνη την ημέρα του Ιουνίου είχαν εγκαταλείψει τη χώρα επιπλέον 45 δισεκατομμύρια ευρώ (η εικόνα ζηλωτή και η πολιτική reality show του υπουργού ήταν φόβητρο για όποιον διέθετε ακόμα και ένα δεκαχίλιαρο στις τράπεζες - βέβαια πολλοί ακόμα πιστεύουν ότι «τον εκδικήθηκαν οι Γερμανοί», ωστόσο σε κάθε περίπτωση, όλοι προστάτευσαν τα χρήματά τους).

Ο κ. Τσίπρας επέστρεψε για να προκηρύξει το περίφημο δημοψήφισμα ζητώντας παράλληλα στήριξη από τη Μόσχα για τη μετάβαση στη δραχμή, όπως αποκάλυψε ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν σε τηλεφώνημά του προς τον τότε γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, κάτι που δημοσιοποιήθηκε στο Παρίσι οκτώ μήνες μετά, στις αρχές του 2016, και δεν διαψεύστηκε. Οι Ελληνες απέσυραν από τους λογαριασμούς τους όλα όσα μπόρεσαν και τη Δευτέρα το πρωί επιβλήθηκαν με την υπογραφή Βαρουφάκη τα capital controls, την επιβολή των οποίων αρχικά διέψευσε και στη συνέχεια, όταν τα επέβαλε, είπε ότι θα αρθούν δύο ημέρες μετά το δημοψήφισμα.

Επιστρέφοντας στην Παρασκευή της κατάρρευσης των διαπραγματεύσεων αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Βαρουφάκης παρέμεινε στις Βρυξέλλες. Την ώρα που οι Ελληνες βρίσκονταν σε αναστάτωση, ο ίδιος, επιδεικτικά αδιάφορος, εμφανίστηκε να συντρώγει στις Βρυξέλλες σε ένα αρχοντικό 100 ετών που έχει μετατραπεί σε μπρασερί, στο Ettangs Mellaerts, στις παρυφές της πόλης, δίπλα σε μια μικρή λίμνη.

Οπως έγραψε «Το Βήμα» στις 2 Αυγούστου 2015: «Το παράλληλο τραπεζικό σύστημα που προετοίμαζε να ενεργοποιήσει ήταν η πραγματική αιτία της επιδεικτικής αδιαφορίας του για τη βέβαιη κατάρρευση του κανονικού τραπεζικού συστήματος». Ο κ. Βαρουφάκης δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για το αν θα πετύχει το παζάρι που ο κ. Τσίπρας νόμιζε ότι είχε αναπτύξει με τον κ. Πούτιν για τη χρηματοδότηση της ρήξης με την ευρωζώνη και την επιστροφή στη δραχμή. Εχει ισχυριστεί άλλωστε σε τηλεοπτική συνέντευξή του ότι είχε πει στον Πρωθυπουργό: «Αλέξη, οι Ρώσοι δεν θα σου δώσουν τίποτα».

Η παράκρουση για νέο ηλεκτρονικό νόμισμα

Ο κ. Βαρουφάκης επέμενε ότι η Ελλάδα δεν είχε καν ανάγκη τους Ρώσους. Επέμενε ότι μπορούσε να αναπτύξει ένα δικό της παράλληλο σύστημα πληρωμών, μια πειραματική προσέγγιση παράλληλου νομίσματος που θα ξεκινούσε με υποσχετικές (IOUs), με χακάρισμα του συστήματος Taxis και θα κατέληγε στην εισαγωγή ενός νέου ηλεκτρονικού νομίσματος, πρωτοποριακού στον κόσμο, όπως είναι το bitcoin.

Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα θα αποδείκνυε ότι στον γενναίο νέο κόσμο ένα κλασικό νόμισμα όπως είναι το ευρώ που ελέγχεται από μια κεντρική τράπεζα (την ΕΚΤ) είναι πλέον ένας αναχρονισμός. Η Ελλάδα θα αποκάλυπτε και θα αποδείκνυε ότι ο παλιός κόσμος των νομισμάτων που ελέγχονται από κεντρικές εξουσίες, ηγεμονίες και κυβερνήσεις είναι έτοιμος να καταρρεύσει και ότι αξίζει να καταρρεύσει, ότι η εξουσία των Ντράγκι και των Σόιμπλε, του δολαρίου και του ευρώ είναι πια μια απάτη. Κάποιοι θεωρητικοί πράγματι υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στο μέλλον, η συζήτηση που εξελίσσεται σε προχωρημένους διεθνείς κύκλους έχει ενδιαφέρον, ωστόσο όταν η διάθεση για πειραματισμό μεταφέρεται τόσο πρόωρα στο πεδίο της δημόσιας πολιτικής, και μάλιστα σε μια χώρα στην κατάσταση της Ελλάδας, τότε μάλλον το εγχείρημα συνορεύει με τη μεγαλομανία, την παράκρουση και την τρέλα.

Αυτή ήταν πάντως η πραγματική αιτία που ο κ. Βαρουφάκης δεν έχασε την αυτοκυριαρχία του και παρέμεινε ασυγκίνητος μόλις είδε τον κ. Τσίπρα ξέπνοο και πελιδνό (όπως ο ίδιος διηγείται) το βράδυ του νικηφόρου δημοψηφίσματος - όταν ο Πρωθυπουργός συνειδητοποίησε ότι δεν είχε τη ρωσική στήριξη για να πραγματοποιήσει στην πράξη το «Οχι» που τόσο υποστήριξε. Για τον κ. Βαρουφάκη η Ελλάδα δεν χρειαζόταν καμία υποστήριξη από κανέναν για να υλοποιήσει το «Οχι». Χρειαζόταν μόνο μια απόφαση, ένα τόλμημα. Ο κ. Τσίπρας όμως, παρότι σύμφωνα με ορισμένες πηγές αμφιταλαντεύτηκε αρκετές ώρες, κατέληξε ότι η διακινδύνευση ήταν απαγορευτική. «Αν επέμενα θα ανατίναζα τη χώρα» είπε αργότερα δημοσίως.

Αυτό ήταν όμως το πραγματικό σχέδιο του κ. Βαρουφάκη, που ελάχιστα έχει συζητηθεί. Δεν ήταν η δραχμή αλλά ένα ηλεκτρονικό νόμισμα ανεξάρτητο από οποιαδήποτε κεντρική τράπεζα - και μάλιστα ο τότε επικεφαλής της Υπηρεσίας Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Μάνος Σφακιανάκης είχε διατάξει μέσα στο καλοκαίρι του 2015 έρευνα για να διαπιστωθεί τι ακριβώς έγινε, ποιες ήταν οι επικοινωνίες και τα πραγματικά σχέδια του υπουργού Οικονομικών. Η έρευνα φυσικά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ο κ. Σφακιανάκης υπέστη παρασκηνιακούς εκβιασμούς, μέσα σε λίγους μήνες περιθωριοποιήθηκε στην υπηρεσία που ο ίδιος ίδρυσε και στο τέλος εκδιώχθηκε συνολικά από την Αστυνομία. Ωστόσο, ο απόρρητος σχεδιασμός για ένα ηλεκτρονικό νόμισμα στην Ελλάδα δεν αναμένεται να παραμείνει για πάντα μυστικός αφού εικάζεται πως ίσως αποτελέσει θέμα ενός επόμενου αγγλόφωνου βιβλίου τού εν πολλοίς ανίκανου να διαφυλάξει μυστικά κ. Βαρουφάκη, όταν φυσικά βεβαιωθεί ότι η οποιαδήποτε ευθύνη θα έχει παραγραφεί.

Πόσο έπληξε τους πολίτες ο έλεγχος

Μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης δεν έχει αντιληφθεί πόσο έχει πληγεί από την κυβερνητική πολιτική του 2015. Η εξήγηση όμως είναι απλή και μπορεί να την κατανοήσει ακόμα και ο πιο θερμόαιμος «αντιμνημονιακός»: Οι δημοκρατικές κοινωνίες χαρακτηρίζονται από θεμελιώδη δικαιώματα ιδιοκτησίας τα οποία διαμορφώνουν ένα πλέγμα ιδιωτικού και δημόσιου πλούτου που ρυθμίζεται από κόμβους ελέγχου χρήματος και άλλων περιουσιακών αξιών οι οποίοι συγκροτούν το «τραπεζικό σύστημα». Η κατάρρευση ενός τραπεζικού συστήματος πλήττει καίρια την μεγάλη ή μικρή περιουσία κάθε οικογένειας για δύο βασικούς λόγους: Αφενός ματαιώνει τις δημόσιες και τις ιδιωτικές επενδύσεις που συντηρούν, ανατροφοδοτούν και επεκτείνουν την αγορά εργασίας και την αγορά αγαθών και, αφετέρου, προκαλεί την κατολίσθηση των αξιών ακινήτων. Πολύ απλά, «χάρη» στα capital controls η μέση οικογένεια χάνει σταδιακά και το σπίτι της, την περιουσία της, τη δουλειά της!

Τα capital controls εγκλωβίζουν μια ολόκληρη κοινωνία σε συνθήκες διευρυνόμενης φτώχειας ενώ καταδικάζουν τους επαγγελματίες σχεδόν όλων των κλάδων να πορεύονται με κλονισμένη αυτοεκτίμηση αφού η εργασία τους παύει να ζητείται και όταν ζητείται σπανίως αποζημιώνεται επαρκώς. Αυτό είναι το κόστος των capital controls, ένα κόστος που μπορεί να υπολογιστεί σε πολλές χιλιάδες χαμένα ευρώ και σε βαρύτατο ψυχολογικό τραυματισμό για κάθε εργαζόμενο (ας κάνει ο καθένας τους υπολογισμούς του για το πόσα έχασε το 2015-2017 σε σχέση με την πραγματικότητα αλλά και την προοπτική του 2013-2015). Για αυτό οι δηλώσεις, το ύφος και το ήθος Βαρουφάκη σχεδόν ταυτίζονται με την ωμότητα μιας χυδαίας πρόκλησης απέναντι σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Ωστόσο, ο κ. Βαρουφάκης δεν ήταν ποτέ μόνος του. Είχε μαζί του ολόκληρη την κυβέρνηση και για αυτό απολαμβάνει μέχρι σήμερα μια προκλητική ασυλία. Για να παραπλανηθεί ο πολίτης και να μη συλλάβει το πραγματικό κόστος των capital controls που καθημερινά καταβάλλει (χωρίς να υπολογίζουμε ούτε την αύξηση του δημοσίου χρέους κατά 25 δισ. ευρώ για να υποστηριχθούν και να μην «κουρευτούν» οι καταθέσεις στις κατεστραμμένες από τον κ. Βαρουφάκη τράπεζες, ούτε τη φυγή κεφαλαίων που είχε προηγηθεί, ούτε τους βαρύτατους νέους έμμεσους και άμεσους φόρους που επιβλήθηκαν, ούτε τον κεφαλικό φόρο των ασφαλιστικών εισφορών που αφανίζουν τα επαγγέλματα, ούτε τα αίσχη των λογαριασμών της ΔΕΗ) η κυβέρνηση καλλιέργησε ένα ζωτικό ψεύδος: Οτι «τα capital controls αφορούν μόνο εκείνους που έχουν χρήματα».

Οπως και στα περισσότερα θέματα που θίγονται από κυβερνητικά χείλη, έτσι και εδώ η αλήθεια είναι η ακριβώς αντίθετη. Η αλήθεια είναι ότι τα capital controls αφορούν πρωτίστως εκείνους που δεν έχουν χρήματα γιατί εκείνοι που έχουν χρήματα μόλις παρατήρησαν τις πρώτες κινήσεις Βαρουφάκη τα φυγάδευσαν στο εξωτερικό. Τα capital controls, εξαιτίας της αποξηραντικής επίδρασης που έχουν επάνω στην οικονομία, αφορούν σχεδόν αποκλειστικά εκείνους που εξαρτώνται καθημερινά από τη λειτουργία της οικονομίας αφού δεν διαθέτουν αποθέματα και είναι αναγκασμένοι να ζουν με τα απολύτως ελάχιστα.

Ο «προστάτες» του λαού και οι «κακοί» ξένοι
Τα capital controls εφαρμόστηκαν από την πρώτη ημέρα ασύμμετρα - και σωστά - για να αποφευχθούν οι ελλείψεις βασικών εισαγόμενων αγαθών. Για παράδειγμα χάρη στις προσπάθειες της Τράπεζας της Ελλάδος και των μεγάλων τραπεζών σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) εξασφαλίζεται η εξαίρεση από τα capital controls νευραλγικών τομέων της οικονομίας που εξυπηρετούν τις μεγάλες εισαγωγές και έτσι δεν σημειώθηκε έλλειψη σε τρόφιμα, καύσιμα και φάρμακα, με αποτέλεσμα να αποφευχθεί η επικράτηση ενός κλίματος φόβου και αποσταθεροποίησης.

Οι επιπτώσεις στην εργασία

Στην υπόλοιπη οικονομία όμως τα capital controls κλειδώνουν τις αναλήψεις (δαπάνες) με αποτέλεσμα να ματαιώνουν και τις καταθέσεις (έσοδα). Ποιος θα επενδύσει και θα προσφέρει δουλειές σε μια οικονομία που οι καταναλωτές έχουν περιορισμένη πρόσβαση στα κεφάλαιά τους με αποτέλεσμα να περιορίζουν την κατανάλωσή τους; Σύντομα ένας τυπικός ατομικός λογαριασμός, χωρίς νέα έσοδα, αδειάζει εξαιτίας των ανελαστικών δαπανών, δηλαδή των μεταφορών - στο ενοίκιο, στην Εφορία, στα Ταμεία και στην κάρτα. Πολλοί πολίτες με αποθέματα μπορεί απλώς να ενοχλούνται που δεν αναπτύσσουν έντονη δραστηριότητα και περιμένουν τον Γκοντό μέσα σε μια μπεκετική Ελλάδα, πολλοί άλλοι μπορεί να ζουν από τα έτοιμα (που ακόμα υπάρχουν) και να περιμένουν «να δουν τι θα γίνει», αλλά εκείνοι που πρωτίστως πλήττονται από τα capital controls είναι αυτοί που δεν διαθέτουν «έτοιμα» και είναι υποχρεωμένοι να επιβιώνουν από τη δουλειά τους, μια δουλειά η οποία, εξαιτίας των capital controls, είτε δεν υπάρχει είτε φυτοζωεί.

Το κοινωνικό αποτέλεσμα είναι πολλοί νέοι να παραμένουν ανενεργοί στα σπίτια των γονέων τους και να ματαιώνουν σχέδια επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής. Ακόμα και αν έχουν δημιουργήσει τη δική τους οικογένεια, αναγκάζονται να ζήσουν με το επίδομα ανεργίας, με τις εκποιήσεις περιουσιακών στοιχείων έναντι πινακίου φακής και με την οικογενειακή αλληλεγγύη που προέρχεται από τις πετσοκομμένες συντάξεις γονέων και πεθερικών. Και επάνω εκεί, στην ταπεινωμένη και ζαλισμένη ελληνική οικογένεια που νομίζει ακόμα ότι την οδήγησε ως εδώ «ο κακός Σόιμπλε», έρχεται ο κ. Τσίπρας, παίρνει το ύφος του ονειροπόλου «Μικρού πρίγκιπα» του Σεντ Εξιπερί και 600 εκατομμύρια από την υπερφορολόγηση τα βαφτίζει «εορταστικό επίδομα» σε αυτούς που έχουν ανάγκη (το έκανε πέρυσι τα Χριστούγεννα και προφανώς θα το ξανακάνει).

Η κυβέρνηση που «πρώτη φορά» προκάλεσε τόση οικονομική και ηθική εξαθλίωση εις το όνομα μιας λατινοαμερικανικής ουτοπίας, αφού εξαπάτησε και ταπείνωσε έναν λαό πανέτοιμο να εξαπατηθεί, εκπαιδευμένος καθώς είναι επί δεκαετίες με ζωτικά ψεύδη, έρχεται στο τέλος και σκορπίζει ψίχουλα - γνωρίζοντας ότι για έναν στερημένο και ζαλισμένο λαό τα ψίχουλα αλλά και η ίδια η πράξη μιας ορισμένης προσφοράς - ισοδυναμεί με μάννα εξ ουρανού.

Και εδώ έρχεται η στρατηγική της φτώχειας. Οταν με την πολιτική σου επιβάλλεις συνθήκες φτώχειας αλλά έχεις κατορθώσει ώστε η πλειονότητα να πιστεύει ότι την κύρια ευθύνη για αυτό την έχουν οι ξένοι, τότε μπορείς να παριστάνεις τον προστάτη των φτωχών. Με αυτόν τον τρόπο εφαρμόζεις μια πολιτική (φτώχειας) που αυξάνει τους ψηφοφόρους σου (τους φτωχούς) οι οποίοι σε υποστηρίζουν γιατί πιστεύουν ότι μόνο εσύ ενδιαφέρεσαι για αυτούς, επειδή τους φροντίζεις με επιδόματα που προέρχονται από την εξοντωτική φορολόγηση των επαγγελματιών και των επιχειρηματιών οι οποίοι μέσα σε αυτό το κλίμα περιορίζουν τις δραστηριότητές τους παράγοντας αναγκαστικά ακόμα περισσότερη φτώχεια! Η «πολιτική της φτώχειας», βεβαίως, είναι μόνο μία από τις δύο συνιστώσες της ασκούμενης πολιτικής.

Η άλλη συνιστώσα είναι η «επιστροφή στην ανάπτυξη». Η κυβέρνηση πορεύεται στο μέλλον ισχυριζόμενη ότι από τη μια προστατεύει τους μη έχοντες (και πράγματι δεν είναι αμελητέες αρκετές πρωτοβουλίες, από τα κοινωνικά παντοπωλεία ως τα ειδικά επιδόματα) και από την άλλη επιβάλλει τα μέτρα του Μνημονίου χωρίς κοινωνικές αντιδράσεις. Με αυτόν τον τρόπο υποτίθεται ότι στρώνει τον δρόμο για την έξοδο στις αγορές και για νέες επενδύσεις.
Βεβαίως, με όλους αυτούς τους πειραματισμούς και τις παλινωδίες, η υποστήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι έχει καταρρεύσει, ωστόσο πολλοί επισημαίνουν ότι με το 35% του λαού να βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας, οι κλασικές δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να αποδώσουν την πραγματική πρόθεση ψήφου και πάντως είναι παρακινδυνευμένη κάθε πρόβλεψη ότι θα κάνει περίπατο ένα κόμμα όπως η Νέα Δημοκρατία που προβάλλει τις μεταρρυθμίσεις και τον εκσυγχρονισμό.

Το χαρτί της ρήξης

Πολύ περισσότερο όταν οι πιο προσεκτικοί παρατηρητές πάντα επισημαίνουν την έφεση του κ. Τσίπρα στις καινοτομίες και στον αιφνιδιασμό. Λέγεται για παράδειγμα ότι εάν υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση δεν πληγεί από απρόβλεπτες εξελίξεις, τότε ο κ. Τσίπρας μπορεί για μια ακόμα φορά να αιφνιδιάσει. Μπορεί να δίστασε το 2015 και να μη μετέτρεψε την Ελλάδα στην πρώτη χώρα στον κόσμο με το δικό της ανεξάρτητο από κάθε κεντρική τράπεζα ηλεκτρονικό νόμισμα, αλλά το φθινόπωρο του 2018 θα μπορούσε να προβεί σε μια ελεγχόμενη ρήξη με την αγαπημένη του «Μαντάμ Μέρκελ» και να νομοθετήσει την κατάργηση των μειώσεων στις συντάξεις που ήδη νομοθέτησε για το 2019. Και κάπως έτσι, να προκηρύξει πρόωρες εκλογές...

"....Υπάρχει τεράστιο κενό και ο διαχρονικά μεταρρυθμιστικός αυτός χώρος δεν μπορεί να εκπροσωπηθεί ούτε από τη σημερινή ΝΔ ούτε προφανώς από τον ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα το κενό αυτό δεν μπορεί να καλυφθεί από ένα ΠαΣοΚ με νέο όνομα γιατί το συγκεκριμένο κόμμα έχει απλώς κλείσει τον κύκλο του. Το Ποτάμι έκανε μια εξαιρετική προσπάθεια, την οποία όμως νομίζω ότι υπονόμευσε από την αρχή κάνοντας ένα καλοπροαίρετο λάθος με την υιοθέτηση του "πολιτική χωρίς πολιτικούς". Αφενός οι παρθενογενέσεις ανήκουν στη σφαίρα του υπερφυσικού και αφετέρου το να ρίχνουμε τα πάντα στους πολιτικούς απαλλάσσοντας τους πολίτες από τις ευθύνες τους είναι μεγάλο λάθος. Το να καλλιεργούμε την άποψη ότι βασική προϋπόθεση για τη Δημοκρατία είναι οι ευχάριστες, πεντακάθαρες, άφθαρτες επιλογές οδηγεί μαθηματικά σε τερατογενέσεις τύπου Τραμπ. Προφανώς λοιπόν και ο μεσαίος χώρος θα πρέπει να συνεχίσει τις προσπάθειες για τη δημιουργία ενός νέου κόμματος, ώριμου σε εμπειρία αλλά ταυτόχρονα νέου σε πρόσωπα, όραμα και πρακτική..."

Από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17

Μιχάλης Μπλέτσας: «Ο ΣΥΡΙΖΑ

 έκανε την “Αριστερά” βρώμικη λέξη»
Ο διάσημος καθηγητής και διευθυντής Πληροφορικής στο Media Lab του MIT

Η συνέντευξη στη Δήμητρα Κρουστάλλη

Η Ελλάδα πρέπει και μπορεί να επενδύσει στην έρευνα, στην τεχνολογία και στα προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας, προκειμένου να επιστρέψει στην ανάπτυξη, επισημαίνει στο «Βήμα» ο διάσημος καθηγητής Μιχάλης Μπλέτσας, διευθυντής Πληροφορικής στο Media Lab του ΜΙΤ. Για να συμβεί αυτό, παρατηρεί, χρειάζεται θεσμική ωρίμαση, να απομονωθούν οι φωνές που διχάζουν και αποπροσανατολίζουν, και το κυριότερο, να αναγεννηθεί το πολιτικό σύστημα. Ο κεντρώος μεταρρυθμιστικός χώρος, σημειώνει, δεν μπορεί να εκπροσωπηθεί από τα σημερινά κόμματα και θεωρεί αναγκαία τη δημιουργία ενός νέου κόμματος, «ώριμου σε εμπειρία αλλά ταυτόχρονα νέου σε πρόσωπα, όραμα και πρακτική».

Τελευταίως φαίνεται ότι διαμορφώνεται στην κοινωνία ένα αίτημα για βαθιές αλλαγές. Πιστεύετε ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να ξεφύγει σύντομα η χώρα από τη μέγγενη της κρίσης;

«Στην Ελλάδα ακόμη ισχύει το ότι οι αλλαγές είναι καλές εφόσον δεν αφορούν εμάς. Αυτό έχει να κάνει με τον παρασιτικό κρατισμό που κυριάρχησε στην οικονομία και με τα προνόμια που αυτός έδωσε στις συντεχνίες, πάντα σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Σε συνδυασμό με την έλλειψη ευνομίας, δίνει ουσιαστική δυνατότητα βέτο σε κάθε θιγόμενη συντεχνία που συνήθως οδηγεί στο μπλοκάρισμα των επιχειρούμενων μεταρρυθμίσεων. Η κρίση στην Ελλάδα επιδεινώθηκε επειδή και το πολιτικό μας σύστημα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, λειτούργησε εντελώς συντεχνιακά βάζοντας τα δικά του βραχυπρόθεσμα συμφέροντα πάνω από αυτά της χώρας. Οκτώ χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης και ακόμη συζητούμε αν τα μνημόνια έφεραν την κρίση και επιμένουμε να εξευτελιζόμαστε διεθνώς με υποθέσεις σαν τη δίωξη Γεωργίου. Τώρα λοιπόν που όλοι έχουν καταπιεί το πικρό χάπι των μνημονίων, νομίζω ότι έχει αρχίσει να ωριμάζει σε μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης η άποψη ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι μονόδρομος, δεδομένου ότι λίγοι πλέον πιστεύουν σε μαγικές λύσεις και ιπτάμενους γαϊδάρους. Ξεκάθαρη ιεράρχηση προτεραιοτήτων με τους θεσμούς και το κοινωνικό σύνολο πάνω από τα συντεχνιακά συμφέροντα, λοιπόν, για να βγούμε από την κρίση».

Μπορεί η Ελλάδα να στηριχθεί στην καινοτομία ή πρέπει να ενισχύσει κυρίως τον πρωτογενή τομέα της;

«Η Ελλάδα βρίσκεται στη θέση 29 του Δείκτη Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (ανάμεσα σε 190 χώρες). Η παραμονή μας στις πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου απαιτεί μια οικονομία βασισμένη σε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας, κάτι που μόνο με την καινοτομία μπορεί να επιτευχθεί. Ο πρωτογενής μας τομέας μετά από τόσες ευρωπαϊκές επιδοτήσεις εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από χαμηλή παραγωγικότητα, πρέπει και μπορεί να βελτιωθεί δραματικά, αλλά δεν θα είναι αυτός που θα κάνει τη διαφορά στην οικονομική ανάπτυξη».

Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι κύριες προϋποθέσεις για να αναστραφεί το brain drain και να επιστρέψουν οι νέοι επιστήμονες από το εξωτερικό;

«Ακριβώς οι ίδιες προϋποθέσεις που θα φέρουν την Ελλάδα σε μια αναπτυξιακή πορεία. Θεσμική ωρίμαση, ευνομία, αναβάθμιση της παιδείας, λογική και σταθερή φορολογία, εξυγίανση του ασφαλιστικού συστήματος, περιορισμός του κρατισμού, σεβασμός στο περιβάλλον. Ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που κάνει η σημερινή κυβέρνηση, με άλλα λόγια. Ενα πρακτικό παράδειγμα: η προσήλωση στην ισοπέδωση προς τα κάτω της ελληνικής υπαρκτής Αριστεράς, όπως αυτή εκφράζεται με τα εξωφρενικά πλαφόν στα επιμίσθια από ερευνητικά προγράμματα καθηγητών και ερευνητών στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά κέντρα της χώρας έχει διώξει στο εξωτερικό αρκετά από τα πιο αξιόλογα στελέχη τους».

Μπορεί να υπάρξει έρευνα και καινοτομία στην Ελλάδα, όταν ολόκληρη η Ευρώπη δυσκολεύεται να ακολουθήσει τους ρυθμούς της Αμερικής;

«Οταν ακόμη και με τις σημερινές, εξαιρετικά αντίξοες, συνθήκες υπάρχει σοβαρή έρευνα και καινοτομία στην Ελλάδα, προφανώς και μπορεί, όχι μόνο να υπάρξει αλλά και να παίξει πρωτεύοντα ρόλο στην οικονομία. Το έκανε το Ισραήλ, μπορούμε να το κάνουμε και εμείς σε εύλογο χρόνο. Η κανονικότητα στο εσωτερικό και η εξωστρέφεια αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις, δεδομένου ότι σήμερα η ελληνική βιομηχανία έχει μικρές δυνατότητες απορρόφησης του ερευνητικού προϊόντος. Ενας ακόμα λόγος που κάνει την παραμονή μας στον πυρήνα της Ευρώπης μονόδρομο. Ζώντας στις ΗΠΑ, έχω την εντύπωση ότι η υπεροχή τους έναντι της Ευρώπης είναι μάλλον υπερτιμημένη και βασίζεται περισσότερο στα σημερινά προβλήματα της Ευρώπης και λιγότερο σε μια πιο μακροσκοπική εξέταση της παράλληλης πορείας τους. Αν, για παράδειγμα, εξετάσουμε τα οικονομικά μεγέθη ΗΠΑ/Ευρώπης θα δούμε ότι η επιπλέον ανάπτυξη των ΗΠΑ οφείλεται στην πιο ανοικτή μεταναστευτική πολιτική της κυρίως και όχι στο οικονομικό μοντέλο. Η Ευρώπη ολιγωρεί προς το παρόν αλλά πιστεύω ότι τελικά θα καταλήξει σε περισσότερη ολοκλήρωση και επιτάχυνση».

Παρότι η έδρα σας είναι το ΜΙΤ, ασχολείστε ενεργά με την κατάσταση στην Ελλάδα. Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι πολιτικές προτεραιότητες ώστε να επιτευχθούν οι δομικές αλλαγές που όλοι συζητούν αλλά δεν πραγματοποιούν;

«Καταρχήν να απομονωθούν οι φωνές που διχάζουν και αποπροσανατολίζουν. Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει νεκροζώντανους σκελετούς στο ντουλάπι της από την ολέθρια δημοσιονομική διαχείριση της περιόδου 2004-2009 που θα πρέπει να ξεκαθαρίσει και να σταματήσει να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της. Να ιεραρχήσουμε τις ανάγκες μας και να αποδεχθούμε ότι το τέλειο είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του καλού στη σημερινή συγκυρία γιατί κάθε καθυστέρηση σήμερα μεγεθύνει εκθετικά το πρόβλημα αύριο. Το Ασφαλιστικό δεν λύνεται με μπαλώματα, επενδύσεις δεν θα γίνουν με φρακαρισμένα τα δικαστήρια και την όποια αστική διαφορά να χρειάζεται χρόνια για την επίλυσή της, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να έχουν παρόμοια δικαιώματα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, παιδεία χωρίς αξιολόγηση και έμφαση στην αριστεία δεν νοείται. Η καταπολέμηση της εμβληματικής ανομίας, που δυστυχώς η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται να υποθάλπει, θα πρέπει να είναι προτεραιότητα για την επόμενη».

«Χρειάζεται ένα κόμμα νέο σε πρόσωπα, όραμα και πρακτική»
Σας βλέπουμε να συνομιλείτε συχνότερα με κεντροαριστερούς συνομιλητές. Πώς σχολιάζετε την αδυναμία της Κεντροαριστεράς να ανασυγκροτηθεί;

«Υποθέτω ότι κάποιος που απεχθάνεται τον κρατισμό και βλέπει την τεχνολογία σαν βασικό εργαλείο για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, που πιστεύει ότι η παιδεία, η υγεία και η ασφάλεια αποτελούν δικαιώματα και όχι προνόμια, η σημερινή ανισότητα στην κατανομή του πλούτου είναι ελάττωμα και όχι προϋπόθεση για την καλή λειτουργία του συστήματος, η σχέση φορολογίας κεφαλαίου - εργασίας γίνεται όλο και πιο προβληματική συνομιλεί πιο άνετα με το ευρύτερο Κέντρο, τουλάχιστον όπως αυτό ορίζεται με τη λογική του περασμένου αιώνα. Και μόνο το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να κάνει την "Αριστερά" βρώμικη λέξη είναι αρκετό να τελειώσει τον όρο "Κεντροαριστερά". Προφανώς και δεν είναι αυτό το πρόβλημα του χώρου όμως. Κόλλημα στο παρελθόν, αδυναμία άρθρωσης ρεαλιστικής πρότασης και μεγάλες ποσότητες διαπροσωπικού δηλητηρίου μεταξύ στελεχών του τον κρατούν πίσω. Νομίζω ότι κλείνει πια ένας κύκλος και δημιουργούνται οι συνθήκες για ανανέωση. Υπάρχει τεράστιο κενό και ο διαχρονικά μεταρρυθμιστικός αυτός χώρος δεν μπορεί να εκπροσωπηθεί ούτε από τη σημερινή ΝΔ ούτε προφανώς από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Σίγουρα το κενό αυτό δεν μπορεί να καλυφθεί από ένα ΠαΣοΚ με νέο όνομα γιατί το συγκεκριμένο κόμμα έχει απλώς κλείσει τον κύκλο του. Το Ποτάμι έκανε μια εξαιρετική προσπάθεια, την οποία όμως νομίζω ότι υπονόμευσε από την αρχή κάνοντας ένα καλοπροαίρετο λάθος με την υιοθέτηση του "πολιτική χωρίς πολιτικούς". Αφενός οι παρθενογενέσεις ανήκουν στη σφαίρα του υπερφυσικού και αφετέρου το να ρίχνουμε τα πάντα στους πολιτικούς απαλλάσσοντας τους πολίτες από τις ευθύνες τους είναι μεγάλο λάθος. Το να καλλιεργούμε την άποψη ότι βασική προϋπόθεση για τη Δημοκρατία είναι οι ευχάριστες, πεντακάθαρες, άφθαρτες επιλογές οδηγεί μαθηματικά σε τερατογενέσεις τύπου Τραμπ. Προφανώς λοιπόν και ο μεσαίος χώρος θα πρέπει να συνεχίσει τις προσπάθειες για τη δημιουργία ενός νέου κόμματος, ώριμου σε εμπειρία αλλά ταυτόχρονα νέου σε πρόσωπα, όραμα και πρακτική».

2,7 εκατ ετησίως είναι πολλά τα χρήματα γιά πληρωμένη κομματική προπαγάνδα κι αυτή να μην φθάνει, όπως προστάζουν τα non-papers του Μαξίμου...

Από "ΤΟ ΠΑΡΟΝ της Κυριακής", 

τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ/Secret" 

και το κομματικό δελτίο της "ΑΥΓΗΣ"

"ΤΟ ΠΑΡΟΝ της Κυριακής", 02/07/17

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ/Secret", 01/07/17

NA ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ "ΑΥΓΗ"

(φύλλο 28/06/17)
Του Μανόλη Αναστασιάδη

Μία εφημερίδα που την κρατήσαμε με νύχια και με δόντια όλα τα πέτρινα χρόνια να δυσκολεύεται σήμερα να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις κυκλοφορίας της

Με πολύ ενδιαφέρον, και με χαρά θα μπορούσα να πω, διάβασα το σημείωμα της Οργάνωσης Μελών ΣΥΡΙΖΑ Λυκόβρυσης - Πεύκης με τίτλο «Στηρίζουμε την ‘Αυγή’», στο φύλλο του Σαββάτου 24 Ιουνίου. Επιτέλους, μία οργάνωση του κόμματός μας ασχολήθηκε με την εφημερίδα. Που δεν είναι βέβαια «όργανο του κόμματος», αλλά είναι η εφημερίδα, σχεδόν η μοναδική μέσα στον ορυμαγδό των οργάνων της αντίπαλης προπαγάνδας, που κρέμεται στα περίπτερα κάθε μέρα, που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο στο «λινκ πρωτοσέλιδα», όπου μπορεί να δει κάποιος τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ γνήσιες, καθαρές, έγκυρες, ανόθευτες και μη διαστρεβλωμένες.

Είναι κρίμα που αυτή η πράγματι ιστορική εφημερίδα της Αριστεράς, που κυκλοφορεί από το 1952 συνεχώς (γιατί ακόμα και στην επτάχρονη δικτατορία κυκλοφορούσε παράνομα) επί 65 χρόνια, και σε δύο μήνες συμπληρώνει 43 χρόνια από τη νόμιμη επανέκδοσή της (4.8.1974), έχει σήμερα τόσο χαμηλή κυκλοφορία ανάμεσα στον κόσμο της δικής μας Αριστεράς.

Μία εφημερίδα που την κρατήσαμε με νύχια και με δόντια όλα τα πέτρινα χρόνια να δυσκολεύεται σήμερα να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις κυκλοφορίας της.

Και όμως, είναι πολύ απλή η λύση του προβλήματος:

* Δεν νοείται να έχεις 30.000 μέλη και η «Αυγή» να μην ξεπερνάει τα 1.500 φύλλα την ημέρα!

* Δεν καταπίνεται με τίποτα να έχεις 140 (;) βουλευτές, δεν ξέρω πόσους ευρωβουλευτές και εκατοντάδες κομματικά στελέχη σε διάφορες θέσεις και να μην έχεις έναν ικανό αριθμό συνδρομητών που να στηρίζουν την εφημερίδα. Το «εργαλείο» εκείνο με το οποίο θα έπρεπε να ξεκινούν την καθημερινή τους πολιτική δουλειά και παρουσία!

Για την αντιμετώπιση λοιπόν -σχεδόν εξαφάνιση- του προβλήματος και για τη μείωση του δυσβάσταχτου κόστους έκδοσης της εφημερίδας, που επωμίζεται ο λεγόμενος «ισχυρός μέτοχος» της εκδοτικής ανώνυμης εταιρείας, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, μοναδική λύση είναι η άμεση και επείγουσα αύξηση της κυκλοφορίας που μπορεί να επιτευχθεί:

* Με την φροντίδα του Οργανωτικού Γραφείου ώστε καθημερινά σε κάθε μία από τις (πόσες;) Ο.Μ. σε όλη τη χώρα να αγοράζονται 2 φύλλα. Είτε από το ταμείο της Ο.Μ. είτε από δύο συντρόφους που θα αναλάβουν αυτό το καθήκον, είτε ακόμα και από ομάδες των δύο μελών εναλλάξ κάθε μήνα, αν τα οικονομικά δύο σταθερών αναγνωστών δεν το επιτρέπουν...

* Με ευθύνη του προεδρείου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας καλούνται οι βουλευτές του κόμματος να εγγραφούν συνδρομητές ή να δεσμευτούν ότι θα αγοράζουν κάθε μέρα την εφημερίδα. Το ίδιο και οι ευρωβουλευτές ως προς τη συνδρομή.

* Αρμόδια (;) όργανα του κόμματος αναλαμβάνουν να προωθήσουν αυτό το καθήκον στα εκατοντάδες στελέχη που έχουν κληθεί να υπηρετήσουν κυβερνητικές θέσεις.

* Τέλος, οι Ο.Μ. αναλαμβάνουν όχι να βγουν και να πουλήσουν την εφημερίδα (αλήθεια πόσο... αρχαία συνήθεια ακούγεται!), αλλά να αναλάβουν πρωτοβουλίες προώθησής της στον χώρο τους οργανώνοντας εκδηλώσεις, συζητήσεις κ.λπ. γύρω από το θέμα των ΜΜΕ που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά την «Αυγή».

Αν όλα αυτά -και άλλες σχετικές ιδέες- προχωρήσουν, τότε:

* Δεν θα έχουμε το ντροπιαστικό για την Αριστερά φαινόμενο οι εργαζόμενοι στην εφημερίδα, που «με το αίμα της καρδιάς τους» την κρατούν για χρόνια όρθια, να πληρώνονται -όταν πληρώνονται- με βασανιστικό τρόπο και με μεγάλη καθυστέρηση.

* Το κόμμα θα απαλλαγεί από ένα σοβαρό ετήσιο κονδύλι, με το οποίο σήμερα, στον βαθμό που μπορεί να το κάνει, καλύπτει την «Αυγή» και θα μπορεί να διαθέσει αυτό το ποσό για να καλύπτει επαρκώς τους εργαζόμενους στις δομές του και στα άλλα ΜΜΕ που το εκφράζουν (105.5 Στο Κόκκινο κ.λπ.).

* Η «Αυγή» θα φτάνει σε πολύ ευρύτερο κύκλο αναγνωστών και θα προσελκύει «δικαιωματικά» και ικανό αριθμό διαφημίσεων, που θα της επιτρέπουν ουσιαστικές βελτιώσεις εμφάνισης, περιεχομένου κ.λπ.

Αυτό το τελευταίο, δηλαδή η ουσιαστική βελτίωση της εφημερίδας, σχεδιάζεται ήδη και έχει αρχίσει να δρομολογείται από τη διοίκηση, τη διεύθυνση και τη σύνταξή της με πολύ ενδιαφέρουσες προοπτικές. Και αυτή θα είναι άλλωστε η συμβολή της ίδιας της εφημερίδας στη μάχη για την αποφασιστική άνοδο της κυκλοφορίας και την εξασφάλιση της επιβίωσής της στο καυτό γήπεδο των έντυπων ΜΜΕ της χώρας.

* Ο Μανόλης Αναστασιάδης είναι μέλος της Ο.Μ. Αμπελοκήπων, μέλος του Δ.Σ. της "Αυγής"

"ΣΤΟΧΟΣ ΣΗΜΙΤΗΣ" ΜΕ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΒΑΡΕΩΝ ΒΑΡΩΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΟΥ "ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ"...

Από τη "Realnews"

"Realnews", 02/07/17

"Realnews", 02/07/17

ΕΑΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΑΣΦΑΛΩΣ Ο ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΟΤΙ Η ΕΥΠ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΡΗΣΙΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ, ΑΣΦΑΛΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΜΑ...

Από την "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"

"Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 02/07/17