"...Ο Ξηρός λοιπόν εξαιτίας της έκρηξης της βόμβας στα χέρια του το καλοκαίρι του 2002 δεν ακούει, δεν βλέπει, δεν μπορεί να σταθεί όρθιος στα πόδια του να περπατήσει και επιπλέον αντιμετωπίζει και ένα πλήθος προβλημάτων υγείας, δεδομένου ότι η βόμβα παραλίγο να τον σκοτώσει. Σε αυτόν τον κρατούμενο και στην κατάσταση που είναι, δεν επιτρέπεται ούτε να πάρει άδεια από τη φυλακή ούτε να νοσηλευθεί σε ένα κανονικό νοσοκομείο προκειμένου να βελτιωθεί η κατάστασή του. Και ενώ είναι γνωστή η κατάστασή του, το «κίνημα» αυτό που συμπαρίσταται στον Κουφοντίνα και τα έχει κάνει λίμπα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, για τον Ξηρό σωπαίνει. Οχι κινητοποίηση δεν έχει γίνει, όχι συγκέντρωση, ούτε ψήφισμα διαμαρτυρίας δεν έχει εκδοθεί. Μετά έχω άδικο εγώ που λέω ότι όλο αυτό με τον Κουφοντίνα και τη στάση της κυβέρνησης απέναντί του δεν είναι τυχαίο, αλλά ύποπτο;..."

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 16/05/19

Δημοκρατία χειρίστου είδους

Προσωπικά δεν με ενοχλεί καθόλου η... ανενόχλητη δραστηριότητα του «γκρουπούσκουλου» που ονομάζεται Ρουβίκωνας. Από τη στιγμή που ζούμε σε μια δημοκρατία αυτού του είδους (του χειρότερου που μπορεί να υπάρχει ανά την υφήλιο), θεωρώ ότι δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό στη δράση αυτής της ωραίας ομάδας, που είναι γνωστή, είναι γνωστά και τα περισσότερα μέλη της, και έχει και επικεφαλής, ο οποίος συντηρεί μέχρι και σελίδα στο Facebook. Τουτέστιν, όλα είναι γνωστά περί την ομάδα αυτή, άρα προς τι όλος αυτός ο πανικός από τη χθεσινή, ας πούμε, επίθεση στην κατοικία του αμερικανού πρεσβευτή στην Αθήνα; Ο ίδιος, και πολύ σωστά επίσης από την πλευρά του, χαρακτήρισε «παιδιάστικη» τη διαμαρτυρία. Εγώ από την πλευρά μου θα πρόσθετα ότι μπορεί όλο αυτό να αποτελέσει και ατραξιόν σε τσίρκο ή σκετσάκι σε κάποια θερινή επιθεώρηση - δυστυχώς, μόνο το Δελφινάριο απέμεινε…

Από τη στιγμή που στον χώρο υπάρχει φρουρός, αλλά αυτός ο φρουρός δεν βγαίνει από το κουβούκλιο στο οποίο βρίσκεται, διότι προφανώς οι οδηγίες που έχει λάβει από τους προϊσταμένους του είναι να μην κάνει τίποτα (όπως και ο άλλος προ καιρού, αν ενθυμείσθε, στην κατοικία του γερμανού πρεσβευτή), για ποιο πράγμα μιλάμε ακριβώς;

Εγώ, αν έχω μια απορία, αυτή είναι η ακόλουθη: γιατί ξενυχτάνε τα παλικάρια του Ρουβίκωνα και «επιχειρούν» στις 4 τα ξημερώματα, και δεν το κάνουν στο φως της ημέρας. Αφού πάλι τίποτα δεν θα γίνει...

Ψηφαλάκια

Δεν ισχυρίζομαι ότι το παιχνίδι είναι στημένο από τα αποδυτήρια, όχι. Αναφέρω όμως τα περιστατικά, βάζω τα ερωτήματα και διευκολύνω τη σκέψη όλων να δουν καθαρά τι ακριβώς συμβαίνει.

Κάποτε η Αστυνομία πάσχιζε με κόπο να βρει ασφαλείς πληροφορίες για να ανακαλύψει τους δράστες ενός εγκλήματος. Τώρα οι πληροφορίες είναι διάχυτες, τα πρόσωπα γνωστά, οι μέθοδοι δράσης το ίδιο. Το οποίο σημαίνει, σε απλά ελληνικά, ότι αν ήθελε η κυβέρνηση πραγματικά να δώσει ένα τέλος σε αυτή την κωμωδία, θα το είχε κάνει. Αλλά δεν θέλει. Τι θέλει; Να συντηρείται αυτού του είδους ο επαναστατικός (να τον κάνει ο Θεός, δηλαδή, επαναστατικό…) ακτιβισμός για να διατηρούνται ζωντανές και οι σχέσεις που εξ αντικειμένου είχε αποκαταστήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με «πολιτικές» δυνάμεις που παίζουν κλεφτοπόλεμο με τη δημοκρατική νομιμότητα. Είναι ένας κόσμος αυτός. Αρκετός, δε. Και στις περίεργες για τον ΣΥΡΙΖΑ περιόδους που διανύουμε, που έχει ανάγκη και την τελευταία ψήφο του τελευταίου ψηφοφόρου, αυτή η δεξαμενή ψήφων είναι εξ ολοκλήρου δική του - καθότι απρόσβλητη από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις…

Εκβιασμός

Οποιος έχει αντίρρηση ως προς αυτή την προσέγγιση, τον (παρα)καλώ να μου δώσει μια απάντηση στο ερώτημα: πώς είναι δυνατόν να μην προστατεύονται τα γραφεία ενός πολιτικού κόμματος το οποίο κυβέρνησε τη χώρα για πολλά χρόνια, για το ΠΑΣΟΚ μιλάω, από τις συνεχείς επιθέσεις τις οποίες εξαπολύουν εναντίον του - όποιος περνάει από τη Χαριλάου Τρικούπη, χαλαρά μπορεί να πετάξει και μερικές μολότοφ, ανενόχλητος, για την πλάκα του;

Η στάση αυτή δεν μπορεί να είναι τυχαία, ούτε αποτέλεσμα κάποιας ανάλυσης του είδους καθόμαστε πέντε εγκέφαλοι, αναλύουμε τα δεδομένα και καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα. Η στάση αυτή είναι μελετημένη. Επιδιώκει να εκβιάσει το κόμμα και την ηγεσία του. Είναι μια έμμεση προειδοποίηση για όσα πρόκειται να συμβούν μετεκλογικά, αν το ΚΙΝΑΛ, το ΠΑΣΟΚ δεν υποκύψουν στον άλλο (πολιτικό) εκβιασμό που εκπορεύεται από τον ΣΥΡΙΖΑ ότι μόνο μαζί μας θα συνεργαστείτε - όχι με τη ΝουΔου του Μητσοτάκη, λες και μπορεί να έχει τύχη ένα τέτοιο σενάριο.

Αυτό καταλαβαίνω εγώ. Γιατί σαράντα μολότοφ κατά των γραφείων του ΠΑΣΟΚ μέσα σε ελάχιστα λεπτά και χωρίς να συλληφθεί ένας (αριθμός 1) εξ εκείνων που τις πέταξαν, στο προαναφερόμενο συμπέρασμα με οδηγεί. Τα υπόλοιπα είναι απλώς ωραία φύκια, χρωματιστά, που μοιάζουν με μεταξωτές κορδέλες.

Μόνο να προσέξουν αυτοί που έχουν κάνει τους σχετικούς σχεδιασμούς να μη γίνει καμιά στραβή και μετά δεν θα υπάρχει δρόμος για επιστροφή. Μία φορά έγινε η Μαρφίν. Δεύτερη δεν πρέπει να υπάρξει…

«Επανάσταση»

Η πλάκα είναι ότι όλο αυτό γίνεται για χάρη ενός κατά συρροήν δολοφόνου, ο οποίος υποδύεται τον επαναστάτη - του Κουφοντίνα. Ο τύπος «καθάρισε» κόσμο και κοσμάκη στην τρέλα του, ότι είναι εντεταλμένος μας να σκοτώνει για λογαριασμό μας «εχθρούς του λαού», είναι αμετανόητος για ό,τι έκανε, δηλώνει εχθρός του κράτους και της πολιτείας, αλλά από την άλλη διεκδικεί. Τι διεκδικεί; Αδεια να βγαίνει από τις φυλακές και να πηγαίνει σπίτι του. Mα αν είσαι εχθρός του κράτους, πώς γίνεται να ζητάς από τις Αρχές να τηρήσουν ως προς εσένα έναν θεσμό, όπως αυτός της άδειας, που αφορά όλους τους άλλους κρατουμένους;

Είσαι επαναστάτης; Να υποστείς το κόστος και τις επιπτώσεις των πράξεών σου. Μέσα; Μέσα. Τι να κάνουμε τώρα. Η επανάσταση θέλει θυσίες, δεν είναι εύκολο πράγμα. Αν ήταν εύκολη, θα την επιχειρούσε ο καθένας. Θα παίρναμε όλοι, ας πούμε, από ένα πιστόλι, θα βγαίναμε έξω στον δρόμο, θα βαφτίζαμε όποιον δεν μας γούσταρε «εχθρό του λαού» και θα τον ξαπλώναμε κανονικά στην άσφαλτο, δηλώνοντας ότι αυτός είναι «εχθρός» και εμείς «κάνουμε επανάσταση».

Τούτου δοθέντος, μη μας κάνεις τον επαναστάτη, αγαπητέ (λέμε τώρα…) Κουφοντίνα, διότι οι επαναστάτες πρώτα και κύρια δεν συμβιβάζονται με το κράτος και δεύτερον δεν εκμεταλλεύονται τίποτε από όσα εκείνο τους παρέχει. Είναι απέναντι. Τελεία και παύλα. Με όποιο κόστος…

Υποπτη σιωπή

Και όπως κατ' επανάληψιν έχω τονίσει αναφορικά με το σκανδαλώδες της χορήγησης έξι φορές έως τώρα άδειας σε αυτόν τον Κουφοντίνα, υπάρχει αντιστοίχως το άλλο σκάνδαλο, που είναι η μη χορήγηση άδειας στον Σάββα Ξηρό, ο οποίος έχει καταδικαστεί για την ίδια υπόθεση και για τους ίδιους πάνω - κάτω λόγους (ο Σάββας νομίζω ότι έχει «φάει» 3-4 μόνο!).

Ο Ξηρός λοιπόν εξαιτίας της έκρηξης της βόμβας στα χέρια του το καλοκαίρι του 2002 δεν ακούει, δεν βλέπει, δεν μπορεί να σταθεί όρθιος στα πόδια του να περπατήσει και επιπλέον αντιμετωπίζει και ένα πλήθος προβλημάτων υγείας, δεδομένου ότι η βόμβα παραλίγο να τον σκοτώσει.

Σε αυτόν τον κρατούμενο και στην κατάσταση που είναι, δεν επιτρέπεται ούτε να πάρει άδεια από τη φυλακή ούτε να νοσηλευθεί σε ένα κανονικό νοσοκομείο προκειμένου να βελτιωθεί η κατάστασή του. Και ενώ είναι γνωστή η κατάστασή του, το «κίνημα» αυτό που συμπαρίσταται στον Κουφοντίνα και τα έχει κάνει λίμπα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, για τον Ξηρό σωπαίνει. Οχι κινητοποίηση δεν έχει γίνει, όχι συγκέντρωση, ούτε ψήφισμα διαμαρτυρίας δεν έχει εκδοθεί.

Μετά έχω άδικο εγώ που λέω ότι όλο αυτό με τον Κουφοντίνα και τη στάση της κυβέρνησης απέναντί του δεν είναι τυχαίο, αλλά ύποπτο;