SerMichiotis: "...Αρκεί ένα νεύμα του απόλυτου ηγέτη για να ψηφίσουν μονοκούκι ΣΥΡΙΖΑ οι οδηγοί ταξί και μαζί με αυτούς όλοι οι επιβάτες που κατηχούνται κάθε πρωί από τις ραδιοφωνικές εκπομπές που παίζουν στα ταξί; Ή μήπως ο Τσίπρας, όπως και στην περίπτωση του Καμμένου, παραχώρησε στον Λυμπερόπουλο μια δύναμη που δεν είχε; Το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί χωρίς να υπολογιστεί το τίμημα που σε αυτήν την περίπτωση μετράται ως κόστος ταρίφας. Πέφτοντας για ακόμη μία φορά στην αγκαλιά της λαϊκής Δεξιάς, και μάλιστα της λαϊκής Δεξιάς του Θύμιου, ο Τσίπρας ακυρώνει το άνοιγμα στην Κεντροαριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ απονομιμοποιείται ως προοδευτικός πόλος για να νομιμοποιηθεί ως βασικός εκφραστής ενός πελατειακού και παραδομένου στις συντεχνίες κράτους. Κάτι που σημαίνει πως το κόστος τρέχει με την ταχύτητα που πέφτουν οι μονάδες στη διπλή ταρίφα. Και πως αυτό που μπορεί να μείνει είναι η αγκαλιά του Θύμιου Λυμπερόπουλου. Ενας αφόρητα πιεστικός, ζέχνων εναγκαλισμός...."

Πέμπτη 16 Μαΐου 2019

"...Αρκεί ένα νεύμα του απόλυτου ηγέτη για να ψηφίσουν μονοκούκι ΣΥΡΙΖΑ οι οδηγοί ταξί και μαζί με αυτούς όλοι οι επιβάτες που κατηχούνται κάθε πρωί από τις ραδιοφωνικές εκπομπές που παίζουν στα ταξί; Ή μήπως ο Τσίπρας, όπως και στην περίπτωση του Καμμένου, παραχώρησε στον Λυμπερόπουλο μια δύναμη που δεν είχε; Το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί χωρίς να υπολογιστεί το τίμημα που σε αυτήν την περίπτωση μετράται ως κόστος ταρίφας. Πέφτοντας για ακόμη μία φορά στην αγκαλιά της λαϊκής Δεξιάς, και μάλιστα της λαϊκής Δεξιάς του Θύμιου, ο Τσίπρας ακυρώνει το άνοιγμα στην Κεντροαριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ απονομιμοποιείται ως προοδευτικός πόλος για να νομιμοποιηθεί ως βασικός εκφραστής ενός πελατειακού και παραδομένου στις συντεχνίες κράτους. Κάτι που σημαίνει πως το κόστος τρέχει με την ταχύτητα που πέφτουν οι μονάδες στη διπλή ταρίφα. Και πως αυτό που μπορεί να μείνει είναι η αγκαλιά του Θύμιου Λυμπερόπουλου. Ενας αφόρητα πιεστικός, ζέχνων εναγκαλισμός...."

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ" και τον "ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 16/05/19

ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
Δεν είναι με την ελίτ, είναι με τους πολλούς. Είναι με τους πολλούς, όποιοι και αν είναι οι πολλοί, ό,τι και αν πιστεύουν, όποιος και αν τους εκπροσωπεί. Είναι με τον Θύμιο Λυμπερόπουλο. Με τον «φίλο Θύμιο» που διαφημίζεται στο Αιγάλεω ως το τελευταίο απόκτημα της λαϊκής Δεξιάς. Δεν είναι δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς την αγκαλιά του Αλέξη Τσίπρα στον φίλο Θύμιο - ο Τσίπρας αγκαλιάζει τον συνδικαλιστή των οδηγών ταξί για να προποριστεί τις ψήφους που κουβαλάει εκείνος ως «απόλυτος ηγέτης των αυτοκινητιστών ταξί της χώρας», όπως τον περιέγραφε το δελτίο Τύπου με το οποίο ανακοινώθηκε η νίκη του στις εκλογές του σωματείου πριν από δύο χρόνια. Πέρα όμως από το προφανές του σκοπού, μπορεί να δει κανείς τη διαδρομή που έκανε ο Τσίπρας αυτήν την τετραετία. Μπορεί να επισημάνει την ειρωνεία της τύχης και της Ιστορίας απέναντι σε έναν αριστερό πρωθυπουργό που ξεκίνησε τη θητεία του αγκαλιάζοντας τη λαϊκή Δεξιά του Πάνου Καμμένου και την ολοκληρώνει αγκαλιάζοντας τη λαϊκή Δεξιά του Θύμιου Λυμπερόπουλου.

Λάθος

Ο Τσίπρας δεν έκανε τη διαδρομή με ταξί. Δεν στριμώχτηκε στο πίσω κάθισμα. Στριμώχτηκε όμως στην αγκαλιά του Λυμπερόπουλου, όπως είχε στριμωχτεί στην αγκαλιά του Καμμένου. Για να επαναλάβει το ίδιο λάθος. Για να δώσει σε κάποιον που συστήνεται ως «απόλυτος ηγέτης» υπέρμετρη ισχύ, για να του δώσει περιωπή ρυθμιστή των εκλογών. Ποιος είναι ο Θύμιος; Κάποιος που ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις. Αν χρειαστεί, είπε στο One Channel, θα κατεβεί μέχρι και υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Θύμιος θα σώσει την παρτίδα, ο Θύμιος θα καθαρίσει για όλους τους συριζαίους. Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; Ο Θύμιος.

Είναι όμως έτσι; Αρκεί ένα νεύμα του απόλυτου ηγέτη για να ψηφίσουν μονοκούκι ΣΥΡΙΖΑ οι οδηγοί ταξί και μαζί με αυτούς όλοι οι επιβάτες που κατηχούνται κάθε πρωί από τις ραδιοφωνικές εκπομπές που παίζουν στα ταξί; Ή μήπως ο Τσίπρας, όπως και στην περίπτωση του Καμμένου, παραχώρησε στον Λυμπερόπουλο μια δύναμη που δεν είχε; Το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί χωρίς να υπολογιστεί το τίμημα που σε αυτήν την περίπτωση μετράται ως κόστος ταρίφας. Πέφτοντας για ακόμη μία φορά στην αγκαλιά της λαϊκής Δεξιάς, και μάλιστα της λαϊκής Δεξιάς του Θύμιου, ο Τσίπρας ακυρώνει το άνοιγμα στην Κεντροαριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ απονομιμοποιείται ως προοδευτικός πόλος για να νομιμοποιηθεί ως βασικός εκφραστής ενός πελατειακού και παραδομένου στις συντεχνίες κράτους. Κάτι που σημαίνει πως το κόστος τρέχει με την ταχύτητα που πέφτουν οι μονάδες στη διπλή ταρίφα. Και πως αυτό που μπορεί να μείνει είναι η αγκαλιά του Θύμιου Λυμπερόπουλου. Ενας αφόρητα πιεστικός, ζέχνων εναγκαλισμός.

ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ

Εχει τον Λυμπερόπουλο. Τι έγινε και αν χάσει τον Ραγκούση, τον υπουργό που προώθησε το 2011 την απελευθέρωση των ταξί και τώρα στριμώχνεται κι αυτός στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ; Θα έκανε λάθος εάν πίστευε κανείς ότι είναι αυτά τα δυο μέρη της αναλογίας, ότι το μεγεθυσμένο συνδικαλιστικό εκτόπισμα του ενός εξισώνεται με το ανύπαρκτο πολιτικό εκτόπισμα του άλλου. Η αναλογία δεν ενσαρκώνεται στα πρόσωπα, είναι χρωματική. Δεν είναι το κίτρινο των ταξί που πέφτει στο κόκκινο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι τα πολύ πιο σκούρα χρώματα του Θύμιου.