ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΥΕΘΑ, ΝΙΚΟΥ ΔΕΝΔΙΑ, ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΔΟΧΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΑ ΗΝΩΜΕΝΑ ΑΡΑΒΙΚΑ ΕΜΙΡΑΤΑ, ΤΟ ΚΑΤΑΡ ΚΑΙ ΓΗ ΣΑΟΥΔΙΚΓ ΑΡΑΒΙΑ....ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΚΕΡΔΗ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ, ΚΑΙ....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και

Δύναμη Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ), κεντρικό στοιχείο της οποίας είναι η πυροβολαρχία Patriot της Πολεμικής Αεροπορίας (Π.Α.), η οποία πριν από λίγες ημέρες κατέρριψε δύο βαλλιστικούς πυραύλους που εκτοξεύθηκαν από το Ιράν και είχαν στόχο τα διυλιστήρια του Γιανμπού στη σαουδαραβική ακτή της Ερυθράς Θάλασσας. Η πιστοποίηση του αξιόμαχου των ελληνικών Patriot που εδρεύουν στη Σαουδική Αραβία από το 2021, όπως και η συμφωνία αμυντικής συνεργασίας και αμοιβαίας συνδρομής με τα ΗΑΕ που ενεργοποιείται αποτελούν –πέρα και πάνω απ’ όλα– την πιο τρανταχτή επιβεβαίωση του κανόνα ότι στις διεθνείς σχέσεις οι πράξεις μετρούν τελικά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η Ελλάδα με μια σειρά από κινήσεις οι οποίες ήταν, πάντως, καλά σχεδιασμένες ώστε να μην υπονομεύουν την αμυντική δυνατότητα της εθνικής επικράτειας, πρόβαλε τόσο στην άμεση περιφέρειά της όσο και στον αραβικό κόσμο ένα προφανώς ενισχυμένο διπλωματικό προφίλ.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 02/04/26

....τη "One Voice"

ΟΙ ΥΠΟΔΟΧΕΣ ΑΠΟ "Political" ΚΑΙ "δημοκρατία"

Αν όλα αυτά τα αθροίσουμε, έχουμε μια ικανοποιητική εξήγηση για τη συμπάθεια που δείχνουν μεγάλα ΜΜΕ προς το ιρανικό καθεστώς το τελευταίο χρονικό διάστημα. Είναι εύλογο να εκφράζουν τις ανησυχίες οικονομικών παραγόντων για τις συνέπειες της συνέχισης των εχθροπραξιών, αλλά μου φαίνεται αδιανόητο έμπειροι αναλυτές να μην αντιλαμβάνονται τη διακύβευση αυτού του πολέμου. Φυσικά ο πασιφισμός είναι ένα ευπώλητο είδος. Ομως, καθώς per se στερείται του συγκεκριμένου κάθε φορά πολιτικού υποβάθρου, δύναται να οδηγήσει σε μια συλλογική αποχαύνωση. Αυτό ακριβώς που επιζητούν όλοι οι φανατισμένοι ηγέτες που μισούν τον δυτικό τρόπο ζωής...

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 31/03/26

ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Το παράδοξο σχεδόν πάντα έχει την εξήγησή του, αρκεί να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει. Και αυτή η νοητική μας προσπάθεια είναι αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους της παραδοξολογίας. Προς τι αυτός ο πρόλογος; Διότι, έχουμε και λέμε: Το Ιράν δεν διαθέτει αεροπορία, δεν διαθέτει ναυτικό, δεν διαθέτει αεράμυνα, σχεδόν όλη η ηγεσία του έχει εξοντωθεί, δεν διαθέτει ασφαλείς επικοινωνίες, τα αποθέματα των όπλων του εξαντλούνται, έχει εκμηδενιστεί η ισχύς των πληρεξουσίων του, η οικονομία του αντέχει τρεις εβδομάδες, όπως παραδέχεται ο πρόεδρος της χώρας Μασούντ Πεζεσκιάν, και όμως...

Ενα σημαντικό μέρος των ΜΜΕ, διεθνών και εγχωρίων, παρουσιάζει την κατάσταση εντελώς αντεστραμμένη. Σαν να επίκειται η πτώση του Τελ Αβίβ και η κατάρρευση των ΗΠΑ. Ενας πύραυλος, από τους χιλιάδες που εκτόξευσε το καθεστώς του Ιράν, διαπέρασε την αεράμυνα του Ισραήλ και αμέσως ακολούθησαν σχόλια για τις αντοχές και τις επιτυχίες των Φρουρών της Επανάστασης και τις αδυναμίες του ισραηλινού αμυντικού θόλου.

Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Θυμάμαι, στις αρχές του 1991, λίγες μέρες πριν από την έναρξη του πρώτου πολέμου στον Κόλπο, μια ομάδα κομάντος των Ιρακινών από το κατειλημμένο Κουβέιτ επέδραμε σε περιοχή της Σαουδικής Αραβίας. Σύμπας ο εγχώριος «προοδευτικός» Τύπος, αφού εξυμνούσε τις ικανότητες του ιρακινού στρατού, προδίκαζε και την αποτυχία μιας επέμβασης της δυτικής συμμαχίας στο έδαφος του Ιράκ. Το τι έγινε στη συνέχεια είναι γνωστό.

Να δεχθώ πως ένα τμήμα των διαμορφωτών της κοινής γνώμης διάκειται ευμενώς προς τον ασθενέστερο, έστω και αν αυτός είναι ένα αυταρχικό καθεστώς που εξοντώνει και καταπιέζει τους αντιφρονούντες. Επίσης να δεχθώ έναν παραδοσιακό αντιαμερικανισμό που υπάρχει σε ένα άλλο τμήμα των σχολιαστών, αν και αυτή η αιτία δεν ερμηνεύει το γεγονός γιατί σε αυτή τη θετική προβολή του Ιράν –άμεση ή συγκεκαλυμμένη– πρωτοστατούν και ΜΜΕ των ΗΠΑ. Να δεχθώ ακόμη την αντίθεση που υπάρχει στις πολιτικές και στις συμπεριφορές των Τραμπ - Νετανιάχου, κάτι που ισοφαρίζει, για να μην πω υποσκελίζει, την αποστροφή προς το καθεστώς της Τεχεράνης. Αυτή η τάση επωάστηκε μετά την 7η Οκτωβρίου 2023 και αναδεικνύεται πανηγυρικά αυτές τις ημέρες, με κύριο υποκείμενο την αποκαλούμενη ισλαμοαριστερά. Μια τάση υπαρκτή και δυναμική σε ΗΠΑ και Ευρώπη.

Αν όλα αυτά τα αθροίσουμε, έχουμε μια ικανοποιητική εξήγηση για τη συμπάθεια που δείχνουν μεγάλα ΜΜΕ προς το ιρανικό καθεστώς το τελευταίο χρονικό διάστημα. Είναι εύλογο να εκφράζουν τις ανησυχίες οικονομικών παραγόντων για τις συνέπειες της συνέχισης των εχθροπραξιών, αλλά μου φαίνεται αδιανόητο έμπειροι αναλυτές να μην αντιλαμβάνονται τη διακύβευση αυτού του πολέμου. Φυσικά ο πασιφισμός είναι ένα ευπώλητο είδος. Ομως, καθώς per se στερείται του συγκεκριμένου κάθε φορά πολιτικού υποβάθρου, δύναται να οδηγήσει σε μια συλλογική αποχαύνωση. Αυτό ακριβώς που επιζητούν όλοι οι φανατισμένοι ηγέτες που μισούν τον δυτικό τρόπο ζωής.

Αν το σκεφτείτε, ακόμη και το σφυροδρέπανο, το σύμβολο του «ιστορικού», παραπέμπει στον σταυρό, καθώς δρεπάνι και σφυρί τέμνονται σταυροειδώς. Ισως αυτό να μην είναι εντελώς τυχαίο, δεδομένου ότι ικανός αριθμός μπολσεβίκων είχαν θεολογική παιδεία και απλώς αντικατέστησαν την παλιά πίστη με την καινούργια. Ισως, σε τελευταία ανάλυση, ο κ. Κουτσούμπας και οι υπόλοιποι να αντλούν την επιμονή τους από την ιστορία του Χριστιανισμού. Διότι δεν επικράτησε ο Χριστιανισμός άμα τη εμφανίσει, χρειάστηκαν μερικοί αιώνες, πολλή βία και πάρα πολύ αίμα μέχρι να επιβληθεί η θρησκεία της αγάπης...

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Τυχαία άκουσα τον Δημήτρη Κουτσούμπα στο ραδιόφωνο να λέει ότι «το μέλλον του κόσμου είναι ο κομμουνισμός» και, μεταξύ μας, για μία μόνο στιγμή, τον λυπήθηκα. Τον λυπήθηκα όπως θα λυπόμουν κάποιον ο οποίος πιστεύει στους δράκους και τα φαντάσματα. Είναι όμως η εποχή, ξέρετε.

Είναι το Πάσχα που πλησιάζει και αυτό φαίνεται ότι προκαλεί στις μικρότερες θρησκείες ένα κλίμα ανταγωνισμού έναντι της επικρατούσας στη χώρα θρησκείας. Κατά πάσα πιθανότητα, για τον λόγο αυτόν έκρινε το ιερατείο του «ιστορικού» ότι έπρεπε να γιορτάσουν την έναρξη του τρίτου γύρου του Εμφυλίου. Στον οποίον Εμφύλιο, παρεμπιπτόντως, ηττήθηκαν. Ωστόσο, αυτοί γιορτάζουν και την ήττα σαν να ήταν νίκη, όπως οι Χριστιανοί γιορτάζουν τη σταύρωση.

Ας μείνουμε όμως λίγο στη σταύρωση, που ήταν πάντα το συναρπαστικότερο μέρος της ιστορίας του Ιησού. Τον καιρό εκείνο, η σταύρωση ήταν ο πιο ατιμωτικός τρόπος θανάτωσης. Το δε γεγονός ότι οι πρώτοι Χριστιανοί επέλεξαν ως ύψιστο σύμβολο της θρησκείας τους το σύμβολο της ταπείνωσης, το όργανο του μαρτυρίου, τον σταυρό δηλαδή, ήταν για τους Εθνικούς (τους μη Χριστιανούς) τελείως ακατανόητο και ανοίκειο. Εν πάση περιπτώσει, ο Χριστιανισμός επικράτησε στη Δύση και ο σταυρός έγινε ίσως το πιο κοινό σύμβολο, σε βαθμό ώστε να τον έχουμε πλέον αποσυνδέσει από τον Χριστιανισμό. Βλέπουμε, ας πούμε, τον σταυρό στις ταμπέλες των φαρμακείων, στο σήμα του ιατρικού συλλόγου, στις φωτεινές επιγραφές των νοσοκομείων και τον συνδέουμε στον νου μας με την υγεία, ξεχνώντας τη θρησκευτική προέλευσή του. Τον έχουμε, επίσης, αποσυνδέσει από τον θάνατο, δεδομένου ότι ακόμη και για τους βαρβάρους του καιρού μας η σταύρωση είναι ένας απάνθρωπος τρόπος εκτέλεσης – και μπελαλίδικος, εδώ που τα λέμε, ενώ το πυροβόλο όπλο…

Σκεφτείτε, όμως, πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν ο Χριστός είχε θανατωθεί με κάποιον άλλο τρόπο, από τους πολλούς που υπήρχαν τότε. Ο λιθοβολισμός, φέρ’ ειπείν, ήταν ο συνήθης τρόπος εκτέλεσης στις κοινότητες των Ιουδαίων. Υπήρχε επίσης ο απαγχονισμός, ο αποκεφαλισμός, ο ανασκολοπισμός ή τα θηρία. Θα μπορούσαν να τον έχουν πετάξει στην αρένα να τα βγάλει πέρα με δύο λεοπαρδάλεις και τρία λιοντάρια. Σκεφτείτε το πρόβλημα που θα αντιμετώπιζαν οι χριστιανικές κοινωνίες σε μια τέτοια περίπτωση. Ποιος θα ήταν το σύμβολο της θρησκείας, αν το μαρτύριο του Ιησού δεν ήταν ο σταυρός; Η λεοπάρδαλη ή το λιοντάρι; Ο σκόλοψ (το παλούκι), το κοτρόνι του λιθοβολισμού ή ο τορβάς του δήμιου; Μήπως η αγχόνη ή, καλύτερα, η θηλιά; Πρόβλημα…

Προσπαθήστε να φανταστείτε τις σχεδιαστικές δυσκολίες που θα προέκυπταν. Σκεφτείτε, π.χ., πόσα είδη σταυρών υπάρχουν και χρησιμοποιούνται ως εθνικά και όχι θρησκευτικά σύμβολα. Ο καθένας έχει τον σταυρό που του αρέσει. Υπάρχουν ο σταυρός της Μάλτας, ο σταυρός της Λωραίνης, ο πλάγιος σταυρός (σύμβολο της Σκωτίας), ο σαξονικός σταυρός (σύμβολο του γερμανικού στρατού μέχρι σήμερα), ο κέλτικος σταυρός, ο βασκικός σταυρός, ο ισοσκελής, ο ανισοσκελής και πόσοι άλλοι ακόμη. Βλέπετε, το σχήμα του σταυρού, λόγω της απλότητάς του, επιτρέπει ποικιλία σχεδιαστικών παραλλαγών, ενώ το κοτρόνι του λιθοβολισμού ή η αγχόνη δεν προσφέρουν την ίδια ευχέρεια παραλλαγών. Ολες αυτές οι χώρες, όπως η δική μας, που έχουν τον σταυρό στη σημαία τους τι θα έκαναν; Θα είχαμε μια γαλάζια σημαία με μια λευκή θηλιά στο κέντρο; Στα βαφτίσια των παιδιών, ο νονός θα δώριζε στο νεοφώτιστο βρέφος μια χρυσή αγχόνη για να την κρεμάνε από τον λαιμό; Επειτα, με τα παράσημα και τις στρατιωτικές διακρίσεις τι θα γινόταν; Σε όλα τα χριστιανικά έθνη, τα αριστεία ανδρείας έχουν σχήμα σταυρού.

Αν το σκεφτείτε, ακόμη και το σφυροδρέπανο, το σύμβολο του «ιστορικού», παραπέμπει στον σταυρό, καθώς δρεπάνι και σφυρί τέμνονται σταυροειδώς. Ισως αυτό να μην είναι εντελώς τυχαίο, δεδομένου ότι ικανός αριθμός μπολσεβίκων είχαν θεολογική παιδεία και απλώς αντικατέστησαν την παλιά πίστη με την καινούργια. Ισως, σε τελευταία ανάλυση, ο κ. Κουτσούμπας και οι υπόλοιποι να αντλούν την επιμονή τους από την ιστορία του Χριστιανισμού. Διότι δεν επικράτησε ο Χριστιανισμός άμα τη εμφανίσει, χρειάστηκαν μερικοί αιώνες, πολλή βία και πάρα πολύ αίμα μέχρι να επιβληθεί η θρησκεία της αγάπης.

Κάπως έτσι, τότε, όλα πήγαν ρολόι. Δυστυχώς, όπως φαίνεται, στην Ελλάδα, η τεχνογνωσία που αποκτάται δεν κληρονομείται και δεν μεταβιβάζεται. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα – και αύριο ξαναρχίζει η δίκη των Τεμπών που, στην πρεμιέρα, είχε χασμωδίες με αποτέλεσμα να τις εκμεταλλευτούν οι γνωστοί και δεδομένοι που θέλουν η δίκη να μη γίνει, να σέρνεται, να βαλτώσει για να μπορούν να ισχυρίζονται ότι η χώρα δεν μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη – για πολιτικές δηλαδή και προσωπικές ιδιοτέλειες. Αυτές οι ιδιοτέλειες δεν πρέπει να έχουν αφορμές. Το κράτος, οι δομές της δικαιοσύνης δηλαδή και η Αστυνομία, οφείλουν να διορθώσουν τα οργανωτικά προβλήματα που αναδείχτηκαν την πρώτη ημέρα. Και η έδρα ας αποφασίσει ότι είναι κυρίαρχη της δίκης – κι ας δείξει τι σημαίνει η κυριαρχία της. Επαναλαμβάνω, λοιπόν: προστατεύστε τη δίκη. Προστατεύστε το κράτος δικαίου, προστατεύστε τη δημοκρατία....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 31/03/26

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Το όνομα Χρήστος Χρήστου στους περισσότερους πιθανόν δεν λέει τίποτα. Ούτε και σε εμένα έλεγε, έως ότου διάβασα ένα σημείωμά του που ανάρτησε στον λογαριασμό του στο Facebook. Oπως φρόντισα να μάθω, ο κ. Χρήστου τοποθετήθηκε το 2002 από τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, που και τότε ήταν υπουργός, διευθυντής της Αστυνομίας του Πειραιά. Χειρίστηκε, δηλαδή, τις ενέργειες της Αστυνομίας αμέσως μόλις έσκασε η βόμβα στα χέρια του Σάββα Ξηρού. Επειδή ήταν σοβαρός αστυνομικός, του ανατέθηκε και η διοργάνωση της δίκης της 17 Νοέμβρη, που όπως ίσως θυμάστε έγινε σε ειδικά διασκευασμένη αίθουσα των Φυλακών Κορυδαλλού.

Ο κ. Χρήστου θυμάται, σήμερα, εκείνη την εμπειρία του. Επί έντεκα μήνες, γράφει, «δεν κοιμήθηκα σαν άνθρωπος (δύο προ και εννέα κατά την εκδίκαση), λόγω του αυξημένου άγχους και της υπέρμετρης κινητικότητας, για να προλάβω κάθε κακό». Τι έκανε ο σοβαρός κρατικός λειτουργός; Τα περιγράφει ο ίδιος:

1. Εσπευσε με άλλους αξιωματικούς – βοηθούς του στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού και είδαν την επίμαχη αίθουσα, που ήταν ακόμα αδιαμόρφωτη.

2. Επικοινώνησε με τους υπεύθυνους μηχανικούς της «Θέμις ΑΕ» (εταιρεία του υπουργείου Δικαιοσύνης τότε), που ήσαν αρμόδιοι για τη διαμόρφωση του χώρου της αίθουσας και τους ζήτησε να του χορηγήσουν επίσημο σχεδιάγραμμα της διαμόρφωσης της αίθουσας.

3. Ζήτησε από το υπουργείο Δικαιοσύνης υπεύθυνη πληροφόρηση για τον αριθμό των εμπλεκομένων στην υπόθεση διαδίκων, έστω και για κάποιες κατηγορίες εξ αυτών, κατ’ εκτίμηση (συνήγοροι υπεράσπισης και πολιτικής αγωγής, κατηγορούμενοι, συγγενείς αυτών και των θυμάτων, διαπιστευμένοι δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ – Ελληνες και ξένοι –, ξένοι παρατηρητές). Περίπου ένα μήνα μετά […] άρχισε η δουλειά:

4. «Ορίστηκε μια μικρή ομάδα με επικεφαλής βαθμοφόρο η οποία επιμελήθηκε, πέραν των κυρίων καθηκόντων των μελών της, την κατάρτιση καρτών διαπίστευσης με αποχρώσεις διαφορετικές για κάθε ομάδα εισερχομένων στην αίθουσα, π.χ. μπλε για τους δικηγόρους, πράσινες για τους συγγενείς των θυμάτων κ.ο.κ. Παράλληλα θα κατήρτιζε και κάρτες αντίστοιχης απόχρωσης, που θα επικολλούνταν στα καθίσματα, ώστε ο κάθε εισερχόμενος να κάθεται σε κάθισμα με ένδειξη ίδιου χρωματισμού με την κάρτα διαπίστευσης».

5. Στη συνέχεια, ο υπεύθυνος εργάστηκε για τη διασφάλιση της αστυνομικής δύναμης που θα διετίθετο. Εγιναν περί τις 15 συσκέψεις με τη συμμετοχή των εμπλεκομένων στις οποίες εξετάζονταν και υποθετικά σενάρια, μεταξύ των οποίων τι έπρεπε να κάνουν αν στη δίκη ερχόταν κάποιο πολιτικό πρόσωπο. Και 15 μέρες πριν αρχίσει η δίκη, έγινε λεπτομερής έλεγχος και πρόβα λειτουργίας με εικονική τοποθέτηση, με κάθε λεπτομέρεια, των αστυνομικών που θα διασφάλιζαν τη διεξαγωγή της δίκης.

Κάπως έτσι, τότε, όλα πήγαν ρολόι. Δυστυχώς, όπως φαίνεται, στην Ελλάδα, η τεχνογνωσία που αποκτάται δεν κληρονομείται και δεν μεταβιβάζεται.

Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα – και αύριο ξαναρχίζει η δίκη των Τεμπών που, στην πρεμιέρα, είχε χασμωδίες με αποτέλεσμα να τις εκμεταλλευτούν οι γνωστοί και δεδομένοι που θέλουν η δίκη να μη γίνει, να σέρνεται, να βαλτώσει για να μπορούν να ισχυρίζονται ότι η χώρα δεν μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη – για πολιτικές δηλαδή και προσωπικές ιδιοτέλειες.

Αυτές οι ιδιοτέλειες δεν πρέπει να έχουν αφορμές. Το κράτος, οι δομές της δικαιοσύνης δηλαδή και η Αστυνομία, οφείλουν να διορθώσουν τα οργανωτικά προβλήματα που αναδείχτηκαν την πρώτη ημέρα. Και η έδρα ας αποφασίσει ότι είναι κυρίαρχη της δίκης – κι ας δείξει τι σημαίνει η κυριαρχία της.

Επαναλαμβάνω, λοιπόν: προστατεύστε τη δίκη. Προστατεύστε το κράτος δικαίου, προστατεύστε τη δημοκρατία.

Ο πόλεμος τελείωσε

Το Λιτόχωρο Πιερίας είναι μια μικρή πόλη στις υπώρειες του Ολύμπου. Είναι ο τόπος όπου συνέβη το πρώτο επεισόδιο του αιματηρού Εμφυλίου, τον Μάρτιο του 1946, όταν ένοπλες κομμουνιστικές ομάδες επιτέθηκαν στη τοπική φρουρά της Χωροφυλακής. Σκότωσαν δεκατρείς χωροφύλακες και αιχμαλώτισαν άλλους τρεις. Στην ουσία ήταν η πρώτη πράξη του «τρίτου γύρου», που σηματοδότησε έναν πόλεμο κατά του κράτους αλλά και κατά της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Τον Μάρτιο του 1946, η Ελλάδα έβαινε προς εκλογές. Οι συνθήκες ήταν ανώμαλες, οι ηττημένοι των Δεκεμβριανών κομμουνιστές υφίσταντο διώξεις. Το ΚΚΕ είχε επιλέξει την αποχή από τις εκλογές, ενώ στα βουνά οργανωνόταν στρατιωτική δύναμη υπό την εποπτεία έμπειρων αξιωματικών του ΕΛΑΣ. Στο Λιτόχωρο ξέσπασε μια οργανωμένη κομμουνιστική ανταρσία κατά του κράτους, που διαίρεσε και μάτωσε την Ελλάδα, έληξε με τη νίκη του Στρατού και οδήγησε σε μια μακρά εμφυλιοπολεμική περίοδο διώξεων και διακρίσεων. Η περίοδος αυτή έκλεισε στη Μεταπολίτευση. Πιστεύαμε, οριστικά. Μια στρατηγική λήθης και λήξης των παθών είναι πάντα το αίτημα μιας κοινωνίας που θέλει να προχωρήσει.

Αντιδρώντας σε αυτή τη φράση, το ΚΚΕ ανασύρει από τη λήθη και γιορτάζει τον Εμφύλιο. Αδιανόητη χειρονομία – επειδή ο πόλεμος τελείωσε. Και τον πληρώσαμε πολύ ακριβά – όλοι μας.

Μια ανησυχία την έχω. Φοβούμαι δηλαδή μήπως τελικά ούτε ο Ταλ Ντίλιαν, ούτε ο Μπομπ Ντίλαν, ρίξουν την κυβέρνηση κι έχουμε θέμα. Και για τον Μπομπ, να παραδεχτώ ότι δεν έχει καμία φαγούρα να πέσει ο Κυρανάκης. Αλλά οι άλλοι; Αν δεν ρίξουν αυτοί την κυβέρνηση, αν δεν βάλει πλάτη η Καρυστιανού με τη γερόντισσα, αν δεν κινηθεί επιτέλους ο εισαγγελέας όπως εισηγείται ο Βενιζέλος, αν δεν γίνουν τα δέοντα να ξεκουνηθεί ο τόπος τώρα που πέθανε κι η Μαρινέλλα, τότε πώς θα απαλλαγούμε από το καθεστώς; Ασε που ούτε τον Τσίπρα στη Ρούμελη τον είδα στα ντουζένια του. Βεβαίως είχαμε και μια ευχάριστη εξέλιξη. Ο δήμαρχος (ως ΠΑΣΟΚ, όχι ως δήμαρχος) είναι κατηγορηματικός ότι δεν θα συνεργαστεί με τη ΝΔ, ακόμη κι αν του τραγουδήσουν τον «Υμνο του ΕΑΜ» τώρα που θυμήθηκε τον Βελουχιώτη στη Λαμία ο Τσίπρας. Καμία αντίρρηση και μπράβο του δημάρχου. Αλλά έχω μια απορία. Πρότεινε κανείς του δημάρχου να συνεργαστεί με τη ΝΔ κι εκείνος το αρνείται; Του έδωσαν δηλαδή κάποιο υπουργείο ή υφυπουργείο ή έστω τη Γενική Γραμματεία Αδέσποτων Ζώων και τα απέρριψε; Του ψιθύρισαν κάτι που εμείς δεν ξέρουμε; Ή έστω τον ζήτησαν με υποσχετική; Διότι για να αρνηθείς μια πρόταση πρέπει πρώτα να σ’ την κάνουν. Και δεν βλέπω τη ΝΔ να ψάχνει για παρέα. Το αντίθετο. Την ακούω να λέει πως μόνο εκείνη μπορεί να εγγυηθεί την πολιτική σταθερότητα, μόνο εκείνη μπορεί να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τα συμφέροντα της χώρας, μόνο εκείνη μπορεί να διασφαλίσει την τάξη και την ασφάλεια. Δεν ξέρω αν λέει αλήθεια. Ούτε πόσους πείθει. Αλλά πουθενά δεν άκουσα τον Μητσοτάκη να διακηρύσσει ότι όλα αυτά θα τα κάνει μόνο παρέα με τον δήμαρχο. Συνεπώς τι ακριβώς αρνείται ο δήμαρχος; Μυστήριο. Διότι αν είναι έτσι, τότε παρακαλώ να σημειωθεί πως και εγώ αρνούμαι τη Γενική Διεύθυνση του BBC, το Νομπέλ Ιατρικής, το Τσάμπιονς Λιγκ και τη Μάργκο Ρόμπι, τα οποία βεβαίως ουδέποτε μου έχουν προταθεί. Αλλά στη ζωή δεν υπάρχει ευκολότερο πράγμα από το να αρνηθείς μια πρόταση που κανείς δεν σκέφτηκε να σου κάνει. Και το διευκρινίζω για να το γνωρίζετε κι εσείς οι καλοί αναγνώστες και φίλοι μου. Ωστε μόλις ο εισαγγελέας που εισηγείται ο Βενιζέλος αρχίσει τις συλλήψεις να έχουμε κάπου να κρυφτούμε. Διαφορετικά θα τρέχουμε δεξιά κι αριστερά «like a Rolling Stone» που λέει κι ο μεγάλος Ντίλαν....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 31/03/26