ΕΠΙ ΤΩΝ ΤΥΠΩΝ ΤΩΝ ΗΛΩΝ, ΣΧΕΤΙΚΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΧΕΙΑ ΕΠΕΛΑΣΗ ΚΑΙ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΜΑΣ ΒΙΟ...

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 07/02/20

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ

Τι περίεργο, αλήθεια. Εκεί που επαινούσαμε και παροτρύναμε για συνύπαρξη σε δημόσιους χώρους, υψώνονται απαγορευτικά συναθροίσεων, ενώ οι ακυρώσεις εκδηλώσεων, διαλέξεων, φεστιβάλ, διοργανώσεων εν γένει πέφτουν βροχή. Και αυτή είναι μια στάση αυξημένης κοινωνικής ευθύνης. Ο κορωνοϊός διαμορφώνει μιαν άλλη καθημερινότητα, επιβάλλει ελεγχόμενες εξόδους και αποσύρσεις, μαζί με έναν νέο ανθρωπότυπο. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την ενημέρωση για την πορεία της επιδημίας δείχνουν ανθρώπους με στολές να ψεκάζουν ή «πάνοπλο» ιατρικό προσωπικό ή πρόσωπα με μάσκες. Ερημες πλατείες που πριν από λίγο καιρό συγκέντρωναν εκατομμύρια τουρίστες, στο Βατικανό και στη Βενετία, ή άδειες πόλεις συμπληρώνουν την ξαφνική μεταβολή της εικόνας του κόσμου.

"...Κάθε δοκιμασία που περνάει η ανθρωπότητα, και μάλιστα στην έκταση αυτής της απειλής που δεν αντιμετωπίζεται δραστικά αλλά μόνο να περιοριστεί, ίσως, μπορεί, αφήνει τα ίχνη της στον ψυχισμό, στον τρόπο σκέψης και στις διαθέσεις.Και βέβαια, δοκιμάζει τη συνοχή των κοινωνιών. Ποιοι πειθαρχούν στις οδηγίες που ανακοινώνονται από τις αρμόδιες αρχές και ποιοι αδιαφορούν, ποιοι αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο όχι μόνο να νοσήσουν οι ίδιοι, αλλά να μεταδώσουν τον ιό σε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, και ποιοι τραβούν τις διαχωριστικές γραμμές τους, ποιοι συμμορφώνονται με το αίσθημα κοινωνικής ευθύνης και ποιοι αποθεώνουν (διαρκώς) την «πάρτη τους». Στην πράξη δοκιμάζεται και η αλληλεγγύη. Πόσο «αλληλέγγυοι», για παράδειγμα, ήταν οι καρναβαλιστές της Πάτρας και άλλων ελληνικών πόλεων που αψήφησαν τη γενική απαγόρευση και όπα είπαν και το κέφι τους έκαναν;Ο κορωνοϊός είναι ένα ιδιόμορφα σκληρό κρας τεστ. Οχι μόνο για τον οργανισμό μας, αλλά και για την ευθύνη της συνύπαρξης, αλλιώς. Ο COVID-19 μεταλλάσσει τον ατομικισμό σε δημόσιο κίνδυνο..."

Κάθε μέρα αυξάνονται τα περιστατικά OVID-19 και οι θάνατοι, τα χέρια όλων «αλλάζουν δέρμα» από τα πλυσίματα και τα αντισηπτικά, νέες μορφές χαιρετισμού επινοούνται για να αποφευχθούν οι απαγορευμένες χειραψίες (οι πολιτικές ηγεσίες διεθνώς δίνουν το παράδειγμα), οι επιβεβλημένες αποστάσεις στις συναντήσεις, προσωπικές ή επαγγελματικές, διαμορφώνουν ένα τοπίο φόβου, καχυποψίας και επιφυλάξεων. Το χιούμορ βοηθάει στην αποσυμπίεση αυτής της απροσδόκητης δυστοπίας (οφείλουμε να ευχαριστήσουμε γι’ αυτό τους σκιτσογράφους μας) αλλά παράλληλα πρέπει να πάρουμε απόφαση ότι διαμορφώνεται μια άλλη πραγματικότητα. Κάθε δοκιμασία που περνάει η ανθρωπότητα, και μάλιστα στην έκταση αυτής της απειλής που δεν αντιμετωπίζεται δραστικά αλλά μόνο να περιοριστεί, ίσως, μπορεί, αφήνει τα ίχνη της στον ψυχισμό, στον τρόπο σκέψης και στις διαθέσεις.

Και βέβαια, δοκιμάζει τη συνοχή των κοινωνιών. Ποιοι πειθαρχούν στις οδηγίες που ανακοινώνονται από τις αρμόδιες αρχές και ποιοι αδιαφορούν, ποιοι αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο όχι μόνο να νοσήσουν οι ίδιοι, αλλά να μεταδώσουν τον ιό σε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, και ποιοι τραβούν τις διαχωριστικές γραμμές τους, ποιοι συμμορφώνονται με το αίσθημα κοινωνικής ευθύνης και ποιοι αποθεώνουν (διαρκώς) την «πάρτη τους». Στην πράξη δοκιμάζεται και η αλληλεγγύη. Πόσο «αλληλέγγυοι», για παράδειγμα, ήταν οι καρναβαλιστές της Πάτρας και άλλων ελληνικών πόλεων που αψήφησαν τη γενική απαγόρευση και όπα είπαν και το κέφι τους έκαναν;

Ο κορωνοϊός είναι ένα ιδιόμορφα σκληρό κρας τεστ. Οχι μόνο για τον οργανισμό μας, αλλά και για την ευθύνη της συνύπαρξης, αλλιώς. Ο COVID-19 μεταλλάσσει τον ατομικισμό σε δημόσιο κίνδυνο.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 07/02/20

ΤΗΣ ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΕΠΤΑΚΟΙΛΗ 

«Πολύ αποτελεσματικό το σκόρδο, σου λέω. Το διάβασα στο Google. Σκοτώνει αμέσως τον ιό», είπε εκείνη. «Αλήθεια; Και οι λάμπες υπεριώδους ακτινοβολίας ακριβώς το ίδιο κάνουν, έμαθα. Σκέφτομαι, μάλιστα, να παραγγείλω μία. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί η επιδημία. Ας είμαστε προετοιμασμένοι για παν ενδεχόμενο», πρόσθεσε εκείνος κουνώντας σκεπτικός το κεφάλι του. Ο άνδρας εξήντα και βάλε. Η γυναίκα πενηντάρα, καλοστεκούμενη. Η κουβέντα τους μαρτυρούσε οικειότητα· πρέπει να είναι φίλοι εδώ και χρόνια. Ο διάλογός τους έγινε χθες δίπλα μου, σε ένα βαγόνι του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου, στη διαδρομή Ομόνοια - Φάληρο. Αφού αντήλλαξαν όλα τα εξωφρενικά fake news που είχαν αλιεύσει από το Διαδίκτυο για τον νέο κορωνοϊό –επιβεβαιώνοντας τη ρήση του Βρετανού φιλοσόφου Μπέρτραντ Ράσελ «Τι κρίμα οι βλάκες να είναι τόσο σίγουροι και οι έξυπνοι τόσο διστακτικοί»–, αποχαιρετίστηκαν με μια εγκάρδια αγκαλιά και σταυρωτά φιλιά στα μάγουλα.

Με τα κρούσματα στη χώρα μας να αυξάνονται και το σενάριο για πιθανή επικίνδυνη μετάλλαξη του ιού να εντείνει ακόμη περισσότερο την ανησυχία μας, είναι να απορεί κανείς με τη μακαριότητα μερικών συνανθρώπων μας. Με την άγνοια και την ανευθυνότητά τους.

"...Από τη μια οι ατίθασοι καρναβαλιστές της Πάτρας, που βγήκαν κατά χιλιάδες στους δρόμους παρά τη σχετική απαγόρευση, και ο ιερέας από την Ηλεία (από το εκδρομικό γκρούπ των αγίων Τόπων που σχετίζεται με τόσα κρούσματα), ο οποίος αν και με συμπτώματα έσπευσε να εξεταστεί στο νοσοκομείο του Ρίου χωρίς μάσκα (ο συνοδηγός στο αυτοκίνητο επίσης δεν είχε λάβει καμιά προφύλαξη), παρά τις σαφείς και επίμονες συστάσεις των ειδικών εδώ και εβδομάδες.Και από την άλλη όσοι διακωμωδούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το διάταγμα της ιταλικής κυβέρνησης που καλεί τους Ιταλούς να αποφεύγουν τις αγκαλιές και τις χειραψίες, ώστε να αποτραπεί η περαιτέρω εξάπλωση της νόσου COVID-19. κι όμως, δεν είναι καθόλου αστείο. Η μεταδοτικότητα του ιού είναι υψηλότατη. Εκατομμύρια άνθρωποι ενδέχεται να νοσήσουν σε όλο τον κόσμο. Ποιο σύστημα υγείας θα μπορέσει να σηκώσει το βάρος μιας πανδημίας; Από όσους νοσήσουν κάποιοι ενδέχεται να κινδυνεύσουν περισσότερο: ηλικιωμένοι, άτομα με χρόνια νοσήματα. Ισως είναι οι γονείς μας, οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας, τα αδέλφια μας. Να μη φιληθούμε, λοιπόν, για μερικούς μήνες, κυρία Ξι Παπαμήτρου – για να θυμηθώ τη σκηνή από την υπέροχη ελληνική ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», της δεκαετίας του ’60...."

Από τη μια οι ατίθασοι καρναβαλιστές της Πάτρας, που βγήκαν κατά χιλιάδες στους δρόμους παρά τη σχετική απαγόρευση, και ο ιερέας από την Ηλεία (από το εκδρομικό γκρούπ των αγίων Τόπων που σχετίζεται με τόσα κρούσματα), ο οποίος αν και με συμπτώματα έσπευσε να εξεταστεί στο νοσοκομείο του Ρίου χωρίς μάσκα (ο συνοδηγός στο αυτοκίνητο επίσης δεν είχε λάβει καμιά προφύλαξη), παρά τις σαφείς και επίμονες συστάσεις των ειδικών εδώ και εβδομάδες.

Και από την άλλη όσοι διακωμωδούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το διάταγμα της ιταλικής κυβέρνησης που καλεί τους Ιταλούς να αποφεύγουν τις αγκαλιές και τις χειραψίες, ώστε να αποτραπεί η περαιτέρω εξάπλωση της νόσου COVID-19. κι όμως, δεν είναι καθόλου αστείο. Η μεταδοτικότητα του ιού είναι υψηλότατη. Εκατομμύρια άνθρωποι ενδέχεται να νοσήσουν σε όλο τον κόσμο. Ποιο σύστημα υγείας θα μπορέσει να σηκώσει το βάρος μιας πανδημίας; Από όσους νοσήσουν κάποιοι ενδέχεται να κινδυνεύσουν περισσότερο: ηλικιωμένοι, άτομα με χρόνια νοσήματα. Ισως είναι οι γονείς μας, οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας, τα αδέλφια μας. Να μη φιληθούμε, λοιπόν, για μερικούς μήνες, κυρία Ξι Παπαμήτρου – για να θυμηθώ τη σκηνή από την υπέροχη ελληνική ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», της δεκαετίας του ’60.

Η αναχαίτιση του κορωνοϊού απαιτεί από όλους μας έγκυρη πληροφόρηση, λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων και αλλαγή κάποιων συνηθειών. Η αδιαφορία και η ανευθυνότητα συνιστούν εχθρική πράξη κατά του κοινωνικού συνόλου. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πόσο ευάλωτο απέναντι στον ιό είναι ένα παιδί που βρίσκεται σε ανοσοκαταστολή ή κάνει χημειοθεραπεία. κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παίξει κορώνα - γράμματα με τη ζωή του.