"....Ηταν μια στιγμή κορυφαία όχι μόνο για την ιστορία του οργανισμού, όχι μόνο για την επιβράβευση όσων έχουν προσφέρει, όχι μόνο για τη διασύνδεση των γενεών, αλλά και για την εμπέδωση ενός δημόσιου ήθους. Ο ηθικός κανόνας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής μάς δίδαξε, προχθές, ευρυχωρία πνεύματος, καλοσύνη και ευγένεια, συνεργασία και αλληλεγγύη, άνοιγμα στο νέο και αγάπη για το παλιό, ήταν, με άλλα λόγια, αυτό που εν πολλοίς λείπει από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κοινωνίας. Οταν δίδεται, όμως, όταν παρουσιάζεται ως μια αυτονόητη και φυσική χειρονομία, τότε η αποδοχή είναι αυτόματη, περνάει στα αιμοφόρα αγγεία σαν οξυγόνο και δροσίζει το πνεύμα. Τα γενέθλια της Λυρικής Σκηνής ήταν ακόμη μία ευκαιρία να διακρίνουμε και να αναγνωρίσουμε το μεγάλο έργο που επιτελείται, έργο που δεν είναι μόνο διοικητικό και καλλιτεχνικό αλλά και κοινωνικό και ηθικό. Υπήρξε, προχθές, μια αγωγή δημοσίου ήθους...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 07/03/20

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η ευφορία που νιώθει κανείς όταν αφήνει πίσω μια επετειακή εκδήλωση, μια παράσταση και ένα πάρτι γενεθλίων, γιατί όλα αυτά ήταν τα 80χρονα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σκέφτεται πως αυτό που μένει είναι η ανάμνηση του αισθήματος. Παρά τον δισταγμό που είχαν πολλοί για κοινωνικές συναθροίσεις (λόγω κορωνοϊού), τα γενέθλια της Λυρικής στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος ήταν ένα δημόσιο γεγονός εθνικής εμβέλειας.

Ηταν το αίσθημα ότι είσαι μέτοχος ενός πολιτισμού, μιας κοινής πολιτισμικής ώσμωσης, ενός αισθητικού και καλλιτεχνικού βαπτιστηρίου, αυτό που επέδρασε τόσο συνεκτικά και συγκινησιακά στην προχθεσινή γιορτή της Λυρικής. Ηταν αναγκαίο να σηματοδοτηθεί αυτή η επέτειος, τα 80 χρόνια από την ίδρυση του οργανισμού (1940) με πρώτη παραγωγή τη «Νυχτερίδα» του Γιόχαν Στράους, στα παλιά «Ολύμπια», τότε όπως και τώρα, που επιλέχθηκε και πάλι η «Νυχτερίδα» στη σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη, με μαέστρο τον Γιώργο Ζιάβρα και με εκλεκτούς πρωταγωνιστές. Αυτό το χαρμόσυνο κλίμα δικαίως τιμάται με τον τρόπο που τιμάται, καθώς η Λυρική ολοένα και προοδεύει και υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Κουμεντάκη έχει κατορθώσει κάτι εξαιρετικό: να έχει προσκαλέσει τη σύγχρονη δημιουργία στους νευρώνες του ιστορικού οργανισμού, να συνομιλεί με το διεθνές περιβάλλον και να κρατάει ανοικτή τη σχέση της με το πιστό κοινό της, που μπορεί διαρκώς να διευρύνεται. Επιτεύγματα διόλου αυτονόητα, αλλά η προχθεσινή εμπειρία είχε και κάτι επιπλέον. Ενα μεγάλο, δημόσιο «ευχαριστώ» στις παλαιότερες γενιές των μονωδών, χορευτών και συντελεστών που κράτησαν ψηλά τη Λυρική τις περασμένες δεκαετίες.

Ηταν μια στιγμή κορυφαία όχι μόνο για την ιστορία του οργανισμού, όχι μόνο για την επιβράβευση όσων έχουν προσφέρει, όχι μόνο για τη διασύνδεση των γενεών, αλλά και για την εμπέδωση ενός δημόσιου ήθους. Ο ηθικός κανόνας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής μάς δίδαξε, προχθές, ευρυχωρία πνεύματος, καλοσύνη και ευγένεια, συνεργασία και αλληλεγγύη, άνοιγμα στο νέο και αγάπη για το παλιό, ήταν, με άλλα λόγια, αυτό που εν πολλοίς λείπει από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κοινωνίας. Οταν δίδεται, όμως, όταν παρουσιάζεται ως μια αυτονόητη και φυσική χειρονομία, τότε η αποδοχή είναι αυτόματη, περνάει στα αιμοφόρα αγγεία σαν οξυγόνο και δροσίζει το πνεύμα. Τα γενέθλια της Λυρικής Σκηνής ήταν ακόμη μία ευκαιρία να διακρίνουμε και να αναγνωρίσουμε το μεγάλο έργο που επιτελείται, έργο που δεν είναι μόνο διοικητικό και καλλιτεχνικό αλλά και κοινωνικό και ηθικό. Υπήρξε, προχθές, μια αγωγή δημοσίου ήθους.