"...Παρακολούθησα την επίθεση στη Βουλή (την Τρίτη) του Τσίπρα, σχετικά με το ότι δεν του απαντάει ο πρωθυπουργός αλλά οι αρμόδιοι υπουργοί στις καταγγελίες του. Ο τέως δεν έχει καταλάβει ούτε του έχουν πει ότι η πολιτισμένη ανθρωπότητα έχει, προ πολλού, απαντήσει στο ερώτημα: Τι μετράει πιο πολύ; Ο αγγελιαφόρος ή το μήνυμα που μεταφέρει; Δηλαδή (για να το κάνω λιανά για τον τέως): Τι νοιάζει τον κόσμο τι ήταν π.χ. ο Αϊνστάιν ή ο Πλάτωνας ή ο Ευριπίδης στη ζωή τους, υπουργοί ή πρωθυπουργοί... ή… ή… Εκείνο που ενδιαφέρει και θαυμάζει ανά τους αιώνες ο πολιτισμένος κόσμος είναι η θεωρία της σχετικότητας, η «Πολιτεία», η «Ηλέκτρα» αντίστοιχα... Δηλαδή το μήνυμα! Ετσι, κ. τέως, αντί να απαντήσετε στα επιχειρήματα των υπουργών (γιατί δεν είχατε επιχειρήματα να τους αντικρούσετε), επιτεθήκατε με τις κλασικές ελληναράδικες υπεκφυγές: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ»; «Kαι ποιος είσαι συ που τολμάς να μου ζητάς να σου απαντήσω;»...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 09/08/19

1. Φόρος ακινησίας Ι.Χ. και «καπέλο»

Κύριε διευθυντά,

Πριν από λίγα χρόνια η τότε κυβέρνηση Σαμαρά είχε σκεφτεί να επιβάλει φόρο ακινησίας οχημάτων για να αποθαρρύνει τους ιδιοκτήτες Ι.Χ. από τη μαζική κατάθεση πινακίδων. Η ρύθμιση αυτή είχε δημιουργήσει σάλο για την αδικία που προκαλούσε στις εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που αδυνατούσαν να καταβάλουν τα τέλη κυκλοφορίας. Και γι’ αυτό απεσύρθη. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ψήφισε διάταξη που μας διευκόλυνε να επανακτούμε τις πινακίδες για διάστημα ενός μηνός, τριών μηνών ή του απομένοντος υπολοίπου, με «καπέλο» όμως. Για ένα μήνα πληρώνεις δύο. Για τρεις, πληρώνεις τέσσερις. Και για τους υπόλοιπους οκτώ πληρώνεις δέκα.

Ο φόρος ακινησίας μπήκε αθόρυβα και ληστρικά από την πίσω πόρτα, όπως και άλλοι φόροι που θέσπισε η παρελθούσα κυβέρνηση.

Ο νέος υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Κ. Καραμανλής πρέπει να καταργήσει άμεσα αυτόν τον άδικο και ληστρικό φόρο, που ο μοναδικός λόγος υπάρξεώς του είναι η τιμωρία για όσους, για λόγους οικονομικής δυσκολίας, καταθέτουν τις πινακίδες τους.

Γιώργος Πετσίλας

2. Παιδεία, πολιτική και ορθολογισμός

Κύριε διευθυντά,

Πολύς λόγος γίνεται στους πολιτικούς κύκλους και στα μέσα ενημέρωσης, μετά τις εθνικές εκλογές, για τη μη ίδρυση Νομικής Σχολής στην Πάτρα που αποφάσισε η κυβέρνηση. Η απάντηση έχει ήδη δοθεί από το 2000 με τη μελέτη του νομπελίστα Ελληνοκύπριου οικονομολόγου Χριστόφορου Πισσαρίδη «Human Capital and Growth: A Synthesis Report».

Η πεποίθηση των υπεύθυνων χάραξης πολιτικής ότι το ανθρώπινο κεφάλαιο αποτελεί βασικό παράγοντα της οικονομικής ανάπτυξης έχει οδηγήσει σχεδόν σε όλον τον αναπτυσσόμενο κόσμο στην παροχή επιδοτούμενης / επιχορηγούμενης εκπαίδευσης, αν και οι μελέτες υποδηλώνουν την επίδραση του ανθρώπινου κεφαλαίου μόνο στην παραγωγή και την παραγωγικότητα.

Κατά την άποψη του ερευνητή, τo ανθρώπινο κεφάλαιο παράγεται και χρησιμοποιείται στις αγορές εργασίας. Επομένως, η δομή της αγοράς εργασίας είναι ζωτικής σημασίας για την παραγόμενη ποσότητα και ποιότητα του ανθρώπινου κεφαλαίου και για τις χρήσεις στις οποίες διατίθεται. Η διάρθρωση της αγοράς θα καθορίσει πόσο ανθρώπινο κεφάλαιο θα διατεθεί σε δραστηριότητες που ενισχύουν την ανάπτυξη και πόσο σε άλλες δραστηριότητες, π.χ. στο Δημόσιο, καθώς και ποιoς τύπος ανθρώπινου κεφαλαίου θα απαιτηθεί.

Οι κυριότερες πολιτικές συνέπειες που προκύπτουν από τη μελέτη του Πισσαρίδη εκφράζονται από τα συμπεράσματά του ότι «η επιχορηγούμενη εκπαίδευση χωρίς την ταυτόχρονη πρόβλεψη δημιουργίας θέσεων απασχόλησης, που ενισχύουν την ανάπτυξη, μπορεί να είναι καλό για το άτομο, αλλά κακό για την ανάπτυξη (και πιθανώς για τα δημόσια οικονομικά). Οι κυβερνήσεις πρέπει να διασφαλίσουν ότι οι μορφωμένοι άνδρες και γυναίκες έχουν κίνητρα να εργαστούν σε επαγγέλματα που συμβάλλουν στην κοινωνική ευημερία». Οι μορφωμένοι εργαζόμενοι μπορούν να επωφελούνται από την κοινωνική θέση που τους παρέχει ένας μεγάλος, μη ανταγωνιστικός τομέας του Δημοσίου (εξαιρουμένων των τομέων υγείας, εκπαίδευσης ή κοινωνικών υπηρεσιών) αξιοποιώντας τις δεξιότητές τους για την επίτευξη υψηλών αποδόσεων προς ίδιον όφελος, αλλά εις βάρος του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Οι κυβερνήσεις μπορούν να βοηθήσουν τις αναπτυξιακές προοπτικές των χωρών τους περιορίζοντας το μέγεθος του δημόσιου τομέα και καθιστώντας τον πιο διαφανή.

Αν κάποιοι δεν θέλουν να κατανοήσουν τον νομπελίστα Πισσαρίδη, δεν φταίει ο Πισσαρίδης, φταίνε αυτοί. Ολα τα άλλα περισσεύουν, καθότι είναι εκ του πονηρού. O έγκυρος ορθολογισμός είναι συχνά ανεπαρκής για να συγκεντρώσει την υποστήριξη για την αλλαγή, καθώς τα πολιτικά συμφέροντα υπερισχύουν του ορθολογισμού.

Αθηνά Πριμικίρη, Δασκάλα, Πτυχιούχος Δημόσιας Διοίκησης (Πάντειο Πανεπιστήμιο) με μεταπτυχιακές σπουδές στις «Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Πολιτικές στην Εκπαίδευση, Κατάρτιση και Ερευνα» (Πανεπιστήμιο Πειραιά).

3. Κινητήρια δύναμη του Δημοσίου οι ικανοί

Kύριε διευθυντά,

Συγχαρητήρια, μπράβο στον Χρήστο Γιανναρά και στην «Καθημερινή», που βοήθησαν τη σημερινή κυβέρνηση να άρει την απίστευτη ταλαιπωρία για τις άδειες οδήγησης των υπερηλίκων, τις οποίες η προηγούμενη κυβέρνηση θέσπισε με τόση αδεξιότητα βασιζόμενη αφελώς στην «ευθυκρισία» και στην «αποτελεσματικότητα» της αποδεδειγμένα λιγότερο ικανής (το γε νυν έχον) μερίδας του ελληνικού λαού.

Ομως με την ευκαιρία αυτή είναι σκόπιμο να πεισθεί ο πρωθυπουργός της χώρας για το ότι: «Δεν είναι μόνον στον ελαχιστότατο υποτομέα της επαναχορήγησης αδειών οδήγησης στους υπερήλικες, που συνέβησαν σημεία και τέρατα. Σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης συμβαίνουν παρόμοια και μάλιστα πολύ πιο επιζήμια, για το κοινωνικό σύνολο, ώστε ενίοτε οδηγούν μέχρι και στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, ακόμα και όταν πρόκειται για εθνικούς, εκ των ων ουκ άνευ, επιδιωκόμενους στόχους».

Η πλέον κλασική λυσιτελής οδός αντιμετώπισης είναι η ενθάρρυνση των ολίγων, πλην όμως αρκετών, υπεύθυνων και πρόθυμων δημοσίων λειτουργών, να ενημερώνουν (χωρίς τις εις βάρος τους γνωστές συνέπειες) τους συναδέλφους τους, εισηγητές σχεδίων νόμων, και παράλληλα τον πολιτικό τους προϊστάμενο, όταν αντιλαμβάνονται πως ένα νομοθέτημα κατά την εφαρμογή του χωλαίνει.

Πάνος Κ. Παναγόπουλος, Διδάκτωρ του Παν/μίου της Σορβόννης

4. Ναυπηγεία Ελευσίνας και αμυντική βιομηχανία

Κύριε διευθυντά,

Σε ενυπόγραφο άρθρο σας στην «Καθημερινή» της Κυριακής 4ης Αυγούστου 2019 (σελ. 18), αναφέρεστε στην ανάγκη για «ένα νέο ξεκίνημα στην αμυντική βιομηχανία για να βοηθήσει την Ελλάδα να μικρύνει την ψαλίδα με την Τουρκία σε βάθος 10ετίας». Στο δημοσίευμα αναφέρεστε σε «φαρσοκωμωδίες τύπου Ναυπηγείων Ελευσίνας κ.λπ.».

Θέλω να πιστεύω ότι η αναφορά σας στα Ναυπηγεία Ελευσίνας, τα οποία έχω την τιμή να διευθύνω επί 22 και πλέον χρόνια, είναι μέρος της φαρσοκωμωδίας με την οποία αντιμετωπίζει και ο Τύπος την υπάρχουσα και λειτουργούσα ναυπηγική βιομηχανία.

Θα ήθελα να πιστεύω ότι οι συντάκτες σας σάς παραπληροφόρησαν σχετικά με την Ελευσίνα.

Σας επισημαίνω το έργο των ναυπηγείων επί 22 χρόνια, στα οποία καταφέραμε να παραδώσουμε στο Πολεμικό Ναυτικό 17 πολεμικά και συνεχίζουμε τις εργασίες μας σε ακόμα δύο.

Νικόλαος Ταβουλάρης

5. Είναι το μήνυμα, όχι ο αγγελιαφόρος

Κύριε διευθυντά,

Παρακολούθησα την επίθεση στη Βουλή (την Τρίτη) του Τσίπρα, σχετικά με το ότι δεν του απαντάει ο πρωθυπουργός αλλά οι αρμόδιοι υπουργοί στις καταγγελίες του. Ο τέως δεν έχει καταλάβει ούτε του έχουν πει ότι η πολιτισμένη ανθρωπότητα έχει, προ πολλού, απαντήσει στο ερώτημα: Τι μετράει πιο πολύ; Ο αγγελιαφόρος ή το μήνυμα που μεταφέρει;

Δηλαδή (για να το κάνω λιανά για τον τέως): Τι νοιάζει τον κόσμο τι ήταν π.χ. ο Αϊνστάιν ή ο Πλάτωνας ή ο Ευριπίδης στη ζωή τους, υπουργοί ή πρωθυπουργοί... ή… ή… Εκείνο που ενδιαφέρει και θαυμάζει ανά τους αιώνες ο πολιτισμένος κόσμος είναι η θεωρία της σχετικότητας, η «Πολιτεία», η «Ηλέκτρα» αντίστοιχα... Δηλαδή το μήνυμα!

Ετσι, κ. τέως, αντί να απαντήσετε στα επιχειρήματα των υπουργών (γιατί δεν είχατε επιχειρήματα να τους αντικρούσετε), επιτεθήκατε με τις κλασικές ελληναράδικες υπεκφυγές: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ»; «Kαι ποιος είσαι συ που τολμάς να μου ζητάς να σου απαντήσω;».

Κωνσταντίνος Λύκας

...από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 09/08/19