"...Αν θυμίζει κάτι από την παλιά εικόνα του ο σημερινός Αλέξης Τσίπρας είναι στην απλοϊκότητα του πολιτικού λόγου του. Στη νωθρότητα των συλλογισμών του, στην κοινοτοπία που δεν τη διαπερνά κανένας ουσιαστικά προοδευτικός πολιτικός στόχος. Και στον εξουσιομανή εγωκεντρισμό του. Ο μόνος πραγματικός στόχος του είναι να βρίσκεται ο ίδιος στην ηγεσία του δεύτερου μεγάλου κόμματος - στην επετηρίδα, νομίζει, που θα τον ξαναφέρει στην κυβέρνηση. Να χρησιμοποιεί τα σύμβολα και τα χρώματα της Αριστεράς, επί τη ευκαιρία να μπολιάζει το σχήμα με τα σύμβολα και τις αναφορές ενός αλά καρτ ΠΑΣΟΚ του πράσινου ήλιου, αλλά στην ουσία να είναι ο μηχανισμός πίσω από τον οποίο θα κρύβεται Αυτός, ο ηγέτης. Εξουσιαστής που χαϊδεύει αντεξουσιαστές...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ",την "Εφ.Συν" 

και τον "ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 07/01/20

Αρχηγός είναι, ό,τι θέλει λέει

Διαβάζω τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον Αρη Ραβανό για «το ΒΗΜΑ της Κυριακής» και προσπαθώ να δω πού είναι εκείνος ο λαοπλάνος του 2011 και του 2015, που ισχυριζόταν ότι θα σκίσει τα Μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, θα καταργήσει τον νε(ο)ποτισμό και θα στείλει σπίτι της την κυρία Μέρκελ και τον κύριο Σόιμπλε. Πού είναι εκείνος ο νεαρός τολμητίας που τακίμιαζε πανεύκολα με τον Πάνο Καμμένο; Πού είναι εκείνος ο ξύπνιος που ψώνιζε αντισυστημισμό από τα καλάθια της Αγανάκτησης στην πλατεία Συντάγματος για να τιμωρήσει το «παλιό σύστημα», όλους τους εκπροσώπους του παλιού συστήματος, εκτός από όσους πήγαν μαζί του;

Βρίσκεται κρυμμένος πίσω από το κόμμα του. Αυτό έχει τις απαντήσεις για όλα. «Μάθατε από τα λάθη σας;», τον ρωτάει ο δημοσιογράφος. Ποιος ξέρει; Ο αρχηγός τα φορτώνει στην παράταξη: «Η πρώτη φορά Αριστερά (...) ήταν μια πρωτόγνωρη και ιστορική πολιτική εξέλιξη. Ο απολογισμός της, λοιπόν, δεν μπορεί να γίνει στο πόδι. Θα είναι μια διαδικασία συλλογικής κριτικής, αυτοκριτικής και μελέτης για τα λάθη και τα σωστά, τις δυνατότητες και τις αδυναμίες».

«Εχετε μετανιώσει για κάτι;», επιμένει ο δημοσιογράφος. «Και λάθη κάναμε, και αδυναμίες είχαμε», επιμένει ο αρχηγός. «Είχαμε». Ολοι μαζί. Αλλά ο αρχηγός δεν έχει μετανιώσει (αυτός, όχι η παράταξη· το άτομο, όχι η συλλογικότητα) γιατί αναλάβαμε «την ευθύνη να βγάλουμε τη χώρα από τη βαθιά χαράδρα της χρεοκοπίας». «Να βγάλουμε». Με τη μέθοδο της επιλεκτικής ανάμνησης, του ρετούς της ιστορίας (για το οποίο σας έλεγα τις προάλλες), ο αρχηγός παίρνει το ύφος ηγέτη μιας Αριστεράς της θυσίας. Της θυσίας των άλλων.

Τι θα κάνει για την προεδρία της Δημοκρατίας; «Οταν πριν από ένα χρόνο πήρα την απόφαση να αλλάξουμε το σχετικό άρθρο του Συντάγματος και να απεμπλέξουμε την προεδρική εκλογή από τη διάλυση της Βουλής, δεν μπορούσα να φανταστώ αυτόν τον διασυρμό, τόσο του αξιώματος, όσο και της διαδικασίας», απαντά, πριν προτείνει Παυλόπουλο. Σοβαρολογεί; Αυτός δεν έριξε την κυβέρνηση Σαμαρά, με αφορμή την προεδρική εκλογή, πριν γίνει πρωθυπουργός και προτείνει Παυλόπουλο; Μιλά για διασυρμό αξιωμάτων και διαδικασιών αυτός που εργαλειοποίησε την προεδρική εκλογή για να κατακτήσει μια ώρα αρχύτερα την εξουσία;

Αρχηγός είναι, ό,τι θέλει λέει. Ολα είναι η χοντροκομμένη αφήγηση, το ποίημα ενός κυνηγού της εξουσίας. Μια ιστοριούλα πίσω από την οποία στοιχίζονται πιστοί - ιδεολόγοι ή θεσιθήρες υπολογιστές, αδιάφορο. Ενα αφελές σχήμα, επενδυμένο με συνθήματα. Ο Μητσοτάκης είναι νεοφιλελεύθερος, η τάξη «αστυνομικό κράτος», στην παιδεία κατεδαφίζονται «ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις», προεδρία χωρίς Παυλόπουλο είναι «προεδρικά καλλιστεία».

Αν θυμίζει κάτι από την παλιά εικόνα του ο σημερινός Αλέξης Τσίπρας είναι στην απλοϊκότητα του πολιτικού λόγου του. Στη νωθρότητα των συλλογισμών του, στην κοινοτοπία που δεν τη διαπερνά κανένας ουσιαστικά προοδευτικός πολιτικός στόχος. Και στον εξουσιομανή εγωκεντρισμό του. Ο μόνος πραγματικός στόχος του είναι να βρίσκεται ο ίδιος στην ηγεσία του δεύτερου μεγάλου κόμματος - στην επετηρίδα, νομίζει, που θα τον ξαναφέρει στην κυβέρνηση. Να χρησιμοποιεί τα σύμβολα και τα χρώματα της Αριστεράς, επί τη ευκαιρία να μπολιάζει το σχήμα με τα σύμβολα και τις αναφορές ενός αλά καρτ ΠΑΣΟΚ του πράσινου ήλιου, αλλά στην ουσία να είναι ο μηχανισμός πίσω από τον οποίο θα κρύβεται Αυτός, ο ηγέτης. Εξουσιαστής που χαϊδεύει αντεξουσιαστές.

Αυτός θα κάνει τα λάθη, το κόμμα θα κάνει την αυτοκριτική.

***Ο Ηφαιστίων, του Ηφαιστίωνα, τον Ηφαιστίωνα, ω Ηφαιστίωνα. Ετσι κλίνεται  στη δημοτική ο φίλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου που έφερε τα χιόνια -
και απέδειξε ότι στα διάφορα σάιτ έχουν πολύ σοβαρά πράγματα να γράψουν,
αντί να ασχολούνται πώς κλίνεται ένας αρχαίος. Το πρόγραμμα ευθανασίας
της ελληνικής γλώσσας συνεχίζεται.

Επιστροφή στην εχθροπάθεια

Επιστρέφουμε στην εποχή που ο δημόσιος λόγος, ο οποίος δεν θα αρέσει στην ιδεολογία η οποία έχει αποφασίσει ότι εκφράζει την προοδευτικότητα, θα καταδικάζεται μετά βδελυγμίας και εκείνος ή εκείνη που τον άρθρωσαν θα παραπέμπονται στα κοινωνικά μέσα για λιντσάρισμα; Οι ενδείξεις πληθαίνουν.

Υπενθυμίζω μόνο ότι η πρακτική αυτή άνθισε ιδιαίτερα μετά τη χρεοκοπία και το πρώτο Μνημόνιο, όταν ήταν σχεδόν απαγορευμένο να μιλήσεις ή να γράψεις δημοσίως άλλη άποψη εκτός από την αντιμνημονιακή. Αν τολμούσες να υποστηρίξεις οτιδήποτε άλλο από τον δημοφιλή αντισυστημισμό, σε συνόδευε ο χαρακτηρισμός του μερκελιστή γερμανοτσολιά και του προσκυνημένου. Κι αν έκανες τη βλακεία αυτά να τα διατυπώσεις σε δημόσιο χώρο, χρειαζόσουν φίλους να σε φυγαδεύσουν, αν δεν εισέπραττες στο πρόσωπο αυγά ή λαχανικά - εκτός αν ήσουν καθηγητής σε «προοδευτική» σχολή, στο πλαίσιο των λειτουργιών της οποίας ανελάμβανε το «κίνημα» να σε χτίσει σε κάποια αίθουσα. Ο ίδιος χώρος, πάνω-κάτω, βρίσκεται ακόμα μια φορά στα κάγκελα. Ετοιμος για μια νέα δόση προοδευτικής εχθροπάθειας. Ζητούνται στόχοι - ή μάλλον, δεν ζητούνται: υπάρχουν.

ΥΓ. Το παραπάνω μικρό σημείωμα δεν διεκδικεί σιγή τάφου, παράλληλους μονολόγους. Κάθε άλλο. Μια φωνή πιο δυνατή δεν βλάπτει. Ο διάλογος και οι εντάσεις είναι απαραίτητα συστατικά της δημοκρατικής ζωής μας. Αλλά διάλογος, όχι λιντσάρισμα επειδή μίλησες.

"Εφ,Συν", 07/01/20

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ", 07/01/20