"....Στη σύνθεση της διυπουργικής αποτυπώνεται η απόσταση που χωρίζει όχι ένα νησί αλλά μια ολόκληρη χώρα από την κανονικότητα. Η απόσταση μοιάζει τόσο μεγάλη ώστε το αρχικό ερώτημα επανέρχεται. Υπήρξε ποτέ αυτή η κανονικότητα ή είναι ο μεταπολιτευτικός μας θρύλος; Θα επιστρέψουμε στην Ιθάκη της κανονικότητας έπειτα από αυτή τη δεκαετή περιπλάνηση στην κρίση ή η Ιθάκη σε αυτή την περίπτωση είναι μια φενάκη; Το ερώτημα δεν είναι απλώς ομηρικό. Στη χώρα της μη κανονικότητας το λιμάνι της αγωνίας δεν είναι ένα, αλλά πολλά. Είναι σε ένα ακριτικό νησί του Βορείου Αιγαίου, όπως θα μπορούσε να είναι σε ένα μικρό νησί του Ιονίου..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 20/08/19

ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
Για να επιστρέψει κάποιος κάπου, πρέπει αυτό το κάπου να υπάρχει. Να επιστρέψει, ας πούμε, στην περιλάλητη κανονικότητα. Υπήρξε όμως ποτέ αυτή η κανονικότητα; 'Η είναι, ακόμη περισσότερο και από αστικός μύθος, ένας μεταπολιτευτικός θρύλος που μέσα στα χρόνια της κρίσης απέκτησε την τρομακτική ισχύ της αδιαμφισβήτητης αλήθειας;

Αν θα έπρεπε να αλιεύσει κανείς το τελευταίο παράδειγμα από την επικαιρότητα, θα έριχνε τα δίχτυα του στο λιμάνι της Σαμοθράκης. Εκεί όπου εγκλωβίστηκαν χιλιάδες τουρίστες επειδή το ένα πλοίο χάλασε και το επόμενο, εάν πήγαινε ποτέ, θα κολλούσε στα αβαθή νερά του. Και κάπως έτσι η Καμαριώτισσα έγινε το λιμάνι της αγωνίας για μια νησιωτική χώρα που εάν ήταν και κανονική δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να έχει τέτοιες αγωνίες.

Δεν είναι όμως μόνο η Καμαριώτισσα που δίνει το μέτρο της μη κανονικότητας. Δεν είναι ούτε η υπόσχεση του πρώην πρωθυπουργού από τον περασμένο Ιανουάριο, και ενώ η Σαμοθράκη τον ανακήρυσσε επίτιμο δημότη της, ότι το νησί θα είχε τη στήριξη που του έπρεπε. Οκτώ μήνες μετά, η «εσχατιά της Ελλάδας», όπου σύμφωνα με τον ίδιο χτυπούσε «η καρδιά της πατρίδας», θα εξέθετε με τον πιο κωμικοτραγικό τρόπο τον επίτιμο δημότη της.

Θα εξέθετε όμως και τον αστικό μύθο (ή τον μεταπολιτευτικό θρύλο) της κανονικότητας. Αν υπήρξε ποτέ αυτή η κανονικότητα, πόσο είχαμε απομακρυνθεί από κοντά της ώστε να χρειαστεί να συνεδριάσουν πέντε υπουργοί, δύο υφυπουργοί και ένας περιφερειάρχης για το σαμοθρακιώτικο λιμάνι της αγωνίας; Στη χθεσινή σύσκεψη συμμετείχαν ο Επικρατείας Γεραπετρίτης, ο Εσωτερικών Θεοδωρικάκος, ο Υποδομών και Μεταφορών Καραμανλής, ο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Πλακιωτάκης, ο Τουρισμού Θεοχάρης, οι υφυπουργοί Σκέρτσος και Πέτσας, ο περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Μέτιος.

Από τα ονόματα που παρατίθενται στο σχετικό δελτίο Τύπου του κυβερνητικού εκπροσώπου, συμπεραίνει κανείς πως χρειάστηκε να επιστρατευτεί ένας μάλλον σεβαστός όγκος της εκτελεστικής εξουσίας για να αποφασίσει την «άμεση έναρξη, ύστερα από πολλά χρόνια, των εργασιών καθαρισμού και αποκατάστασης των λιμένων Καμαριώτισσας και Θερμών» καθώς και την «επιτάχυνση των έργων εκσυγχρονισμού και αναβάθμισης των λιμένων του νησιού».

Αν όλα αυτά συμποσούνται στα δύο μέτρα που λέγεται πως πρέπει να σκαφτεί ο βυθός του λιμανιού και να μπορούν να ελλιμενίζονται μεγαλύτερα πλοία, τότε η χθεσινή διυπουργική σύσκεψη εμπίπτει στην ίδια κατηγορία με το ανέκδοτο της λάμπας - για να τη βιδώσει ο ένας, θα πρέπει τέσσερις να γυρίζουν το τραπέζι. Τηρουμένων των αναλογιών, για να σκαφτούν δύο μέτρα στο λιμάνι ενός ακριτικού νησιού χρειάζονται καμιά δεκαριά κυβερνητικά στελέχη.

Και δεν είναι ανέκδοτο. Στη σύνθεση της διυπουργικής αποτυπώνεται η απόσταση που χωρίζει όχι ένα νησί αλλά μια ολόκληρη χώρα από την κανονικότητα. Η απόσταση μοιάζει τόσο μεγάλη ώστε το αρχικό ερώτημα επανέρχεται. Υπήρξε ποτέ αυτή η κανονικότητα ή είναι ο μεταπολιτευτικός μας θρύλος; Θα επιστρέψουμε στην Ιθάκη της κανονικότητας έπειτα από αυτή τη δεκαετή περιπλάνηση στην κρίση ή η Ιθάκη σε αυτή την περίπτωση είναι μια φενάκη; Το ερώτημα δεν είναι απλώς ομηρικό. Στη χώρα της μη κανονικότητας το λιμάνι της αγωνίας δεν είναι ένα, αλλά πολλά. Είναι σε ένα ακριτικό νησί του Βορείου Αιγαίου, όπως θα μπορούσε να είναι σε ένα μικρό νησί του Ιονίου.

"ΤΑ ΝΕΑ", 20/08/19