"...Δεν ανακαλύπτει κανείς την πυρίτιδα όταν ανοίγει αντίστοιχα ζητήματα. Δικαιούται, όμως, να επικαλεστεί την αδράνεια των προηγουμένων οι οποίοι κοίταζαν τους συρμούς των τρένων να περνούν. Αυτοί οι τελευταίοι πώς να αισθάνονται άραγε; Πρέπει να ασκήσουν αντιπολίτευση την ίδια περίοδο που ψάχνουν την αριστερή ψυχή τους στον δρόμο προς τη μαζικοποίηση του κόμματος. Πρέπει να ανοιχτούν στην κοινωνία, την ίδια στιγμή που προασπίζονται την ασυλία του ασύλου. Κάποτε ήταν η καλύτερη εποχή για «ραντεβού στα γουναράδικα». Τώρα ο Σεπτέμβριος μοιάζει ανυπόφορα μελαγχολικός. Λίγο πριν κλείσει η Βουλή και ενώ το έργο έκανε «κοιλιά», ο Τσίπρας χρησιμοποίησε απλώς ένα εφέ..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 06/08/19

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗ

Ηταν ζήτημα επιλογής ή ζήτημα χρόνου να εμφανιστεί ο Αλέξης Τσίπρας στο βήμα της Βουλής; Ηταν το επιτελικό κράτος η αφορμή για να επιτεθεί στην κυβέρνηση ή η διαβρωτική αίσθηση ραστώνης η αιτία; Σε κάθε περίπτωση, η χθεσινή ομιλία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης έμοιαζε επιβεβλημένη. Ο τελευταίος έπρεπε και να είναι και να φαίνεται «ένας Τσίπρας από τα παλιά». Επρεπε να χρησιμοποιήσει λέξεις όπως «Ορμπαν», «Μπολσονάρο» και «Χούντα», για να διανθίσει την επίθεσή του στο κράτος της Δεξιάς.

Με τον τρόπο αυτό δεν τελείωσε μόνο η περίοδος χάριτος στην κυβέρνηση. Κυρίως έκλεισε η πρώτη περίοδος χάριτος στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν μετά τις εκλογές κυριάρχησε η φυσιολογική «μελαγχολία», το μούδιασμα μετά τις προγραμματικές δηλώσεις δημιούργησε ποικίλες εντυπώσεις. Ακόμη και με το προανάκρουσμα της μάχης για το πανεπιστημιακό άσυλο ο ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε να επιμένει απλώς στην πάγια άρνησή του, χωρίς να εκδηλώνει επικοινωνιακή «επιθετικότητα». Αντιθέτως, ήταν το ΚΙΝΑΛ που προέβαλε μετρήσιμες ενστάσεις.

Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεδίπλωνε τη στρατηγική του μέσω νομοσχεδίων και ανοιγμάτων στον κεντρώο χώρο, ο ΣΥΡΙΖΑ φαινόταν επαναπαυμένος πίσω από το στερεότυπο της μετεκλογικής κατάθλιψης. Πού ήταν τόσο καιρό ο πόλεμος εναντίον του τρισκατάρατου νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος θα ξεκινούσε από τις 8 Ιουλίου; Πού χάθηκαν οι αμυντικές γραμμές στην «παλινόρθωση της Δεξιάς», την οποία αναπαρήγαν σαν λενινιστικό τσιτάτο τα πάσης φύσεως τρολ;

Υπάρχει μια αίσθηση ότι το 31,5% που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί σαν κυματοθραύστης για οποιαδήποτε εσωτερική γκρίνια, αλλά και ως «επιβραδυντής». Το κόμμα αναγκάστηκε να ψηφίσει το φορολογικό νομοσχέδιο που έφερε η Νέα Δημοκρατία, στο όνομα της ιερής πλέον μεσαίας τάξης, που θεωρήθηκε τιμωρός της ταξικής πολιτικής Τσακαλώτου. Κατά τ' άλλα, οι αριστεροί τομεάρχες παρακολουθούν τους υπουργούς της κυβέρνησης να παράγουν τον έναν συμβολισμό μετά τον άλλο στην πορεία προς την «κανονικότητα». Ο νόμος για το κάπνισμα, η επαναφορά των συχνών δρομολογίων στα μέσα μαζικών συγκοινωνιών, η ασφάλεια των μοτοσικλετιστών, η αποκατάσταση του πανεπιστημιακού ασύλου. Δεν ανακαλύπτει κανείς την πυρίτιδα όταν ανοίγει αντίστοιχα ζητήματα. Δικαιούται, όμως, να επικαλεστεί την αδράνεια των προηγουμένων οι οποίοι κοίταζαν τους συρμούς των τρένων να περνούν. Αυτοί οι τελευταίοι πώς να αισθάνονται άραγε; Πρέπει να ασκήσουν αντιπολίτευση την ίδια περίοδο που ψάχνουν την αριστερή ψυχή τους στον δρόμο προς τη μαζικοποίηση του κόμματος. Πρέπει να ανοιχτούν στην κοινωνία, την ίδια στιγμή που προασπίζονται την ασυλία του ασύλου. Κάποτε ήταν η καλύτερη εποχή για «ραντεβού στα γουναράδικα». Τώρα ο Σεπτέμβριος μοιάζει ανυπόφορα μελαγχολικός. Λίγο πριν κλείσει η Βουλή και ενώ το έργο έκανε «κοιλιά», ο Τσίπρας χρησιμοποίησε απλώς ένα εφέ.

Πώς το λέτε εσείς εκεί;

Το κομματικό μούδιασμα είχε φανεί με τον πλέον εύγλωττο τρόπο κατά την εμφάνιση του Παύλου Πολάκη στη Βουλή, εκεί όπου αναμενόταν να μιλήσει υπέρ του ο Αλέξης Τσίπρας. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αρκέστηκε στην κοινή αποχώρηση με τον «αψύ Σφακιανό» του, ο οποίος άναψε κι ένα τσιγάρο παραπάνω - έτσι, επειδή είναι «αντισυστημικός». Δεν πέρασε απαρατήρητο πάντως ότι τρεις ημέρες πριν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ανάμεσα σε άλλα ωραία κι αριστερά που δήλωσε στη συνέντευξη της «Εποχής» πέταξε τις γνωστές τροχιοδεικτικές. Στα αρνητικά της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριέλαβε «φαινόμενα όπου στάσεις και συμπεριφορές είχαν αντίκτυπο στους ψηφοφόρους». Κι έτσι μάθαμε πώς το λέτε εσείς εκεί γιατί εδώ ξεχνιόμαστε και το λέμε πολακισμό.