"...Ευτυχώς και ο ίδιος ο πρόεδρος Κυριάκος αλλά και πολλοί εξ όσων έμειναν στην Αθήνα διατηρούν χαμηλούς τόνους για τη συνάντηση και το (προσδοκώμενο) αποτέλεσμα των συνομιλιών, δεδομένης και της ασταθούς στάσης που τηρεί ο πρόεδρος Τραμπ τόσο στα ελληνοτουρκικά όσο και στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις και τις σχέσεις του με τον πρόεδρο Ερντογάν. Κορυφαίος διπλωμάτης μας, με τον οποίο συνομίλησα χθες το μεσημέρι, αμέσως μετά τον Αγιασμό (εκείνος είχε πάει στη Δεξαμενή, εγώ έμεινα σπίτι μου), μου είπε πολύ καθαρά ότι «οι δικές μας οι ελπίδες για στήριξη έναντι του Ερντογάν και της πολιτικής του βασίζονται στο αμερικανικό "βαθύ κράτος", το οποίο γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει στην περιοχή και τι θα συμβεί αν η Τουρκία επιχειρήσει να διεξαγάγει έρευνες και γεωτρήσεις εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας»... Και μου πρόσθεσε με έμφαση: «Ο πρόεδρος Τραμπ είναι ο κλασικός πρόεδρος Τραμπ που όλοι ξέρουμε και βλέπουμε. Το καλό για μας είναι ότι διανύουμε ήδη προεκλογική περίοδο στις ΗΠΑ και άρα θα μετρήσει σημαντικά το γεγονός ότι υπάρχει η ισχυρή ελληνοαμερικανική κοινότητα, η οποία ψηφίζει. Θέλω να ελπίζω ότι δεν θα το αγνοήσει αυτό ο κύριος πρόεδρος»..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 07/01/20

Ευχές
Χαιρετώ σας, έναν έναν ξεχωριστά και όλους μαζί, να μην είναι χρόνος δίσεκτος αυτός που ξεκίνησε εδώ και περίπου μία εβδομάδα, αλλά να είναι χρόνος παραγωγικός, θετικός, χωρίς εκπλήξεις, προβλήματα και αδιέξοδα. Γίνεται αυτό; θα ρωτήσει κάποιος εκ των πολυπληθών αναγνωστών μου. Οχι, δεν γίνεται. Ευχές διατυπώνουμε, άλλωστε γι' αυτό και τις λένε ευχές - είναι η προφορική έκφραση της επιθυμίας, της προσδοκίας και της ελπίδας για κάτι που θέλουμε να συμβεί στο μέλλον σε αυτόν που τις απευθύνουμε. Αλλιώς θα τις λέγαμε πραγματικότητα και θα τελείωνε το θέμα εκεί.

- Πώς είναι για σας το 2020, το οποίο ακούω ότι ως δίσεκτο έχει φέρει πλήθος δυστυχιών μαζί του;

- Α, εμάς το 2020 μας έχει συμπεριφερθεί εξαιρετικά: τι να πρωτοπιάσω. Το θέμα της απουσίας προβλημάτων; Το ότι είμαστε όλοι υγιείς και στα «κιλά μας» παρά την εορταστική λαίλαπα; Το ότι είναι γεμάτο επιτυχίες, υγεία, χαρές και χαμόγελα; Τι;

Αυτού δεν έχεις να του ευχηθείς τίποτε - είναι, όπως διατείνεται, αυτάρκης. Τα έχει όλα. Δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο. Εχει συναντήσει την ευτυχία με το που εισήλθαμε στο 2020, άρα ζει μια πραγματικότητα…

Δίσεκτο

Εμείς τώρα ως Ελληνες πολλά πολλά με τις δεισιδαιμονίες ότι τα δίσεκτα χρόνια συμβαίνουν πολλές δυστυχίες για τον άνθρωπο δεν είχαμε. Οχι γιατί γενικά δεν είχαμε σχέση με τις δεισιδαιμονίες (είχαμε και παραείχαμε από την αρχαιότητα), αλλά γιατί όλο αυτό το έργο μάς το κληροδότησαν οι Ρωμαίοι, οι οποίοι τα είχαν μπερδέψει άσχημα με τις εποχές του χρόνου και κάτι υποτυπώδη ημερολόγια που είχαν φτιάξει τους είχαν ρίξει κανονικά στα βράχια: είχαν φτάσει, για παράδειγμα, στο σημείο να γιορτάζουν τον θερισμό και τις θεότητές του μέσα στο καταχείμωνο. Και αν δεν βρισκόταν στον δρόμο τους ο Ιούλιος Καίσαρ να επιχειρήσει να βάλει μια τελεία σε όλο αυτό το μπάχαλο, ακόμη θα μετρούσαν. Ο Ιούλιος Καίσαρ, διαπιστώνοντας ότι με τους δικούς του δεν έβρισκε άκρη, κάλεσε έναν έλληνα μαθηματικό, τον Σωσιγένη, και του ζήτησε λύση στο πρόβλημα. Εκείνος εισηγήθηκε να εφαρμοστεί και στη Ρώμη το ευρέως διαδεδομένο, εκείνη την εποχή, ημερολόγιο του Πτολεμαίου Γ', ο Ιούλιος Καίσαρ είπε το «ναι» και η Ρώμη ξαναβρήκε τους ρυθμούς της: γιόρταζε τον θερισμό μέσα στο καλοκαίρι, τη σπορά τον Νοέμβριο, την έλευση της άνοιξης τον Μάρτιο κ.ο.κ.

Για να τιμήσει πάντως τον Καίσαρα που έδωσε λύση στο μέγα πρόβλημα, η Ρώμη έκοψε μία ημέρα από τον Φεβρουάριο και την πρόσθεσε στον Αύγουστο. Κάθε τέσσερα χρόνια, όμως, το ημερολόγιο κάνει από μόνο του μια διορθωτική κίνηση για τις απώλειες που έχει: προσθέτει μία ημέρα στον Φεβρουάριο, εκείνος αποκτάει 29 ημέρες και ο χρόνος 366 - είναι ο δίσεκτος που λέγαμε.

Οιωνοί
Και ύστερα από αυτή τη μικρή (εκ)παιδευτική αναφορά, απολύτως συνυφασμένη και με τον χαρακτήρα της στήλης, πάμε σε όλα εκείνα που δημιουργούν την αίσθηση ότι αυτό το... παλιό 2020 άρχισε με τους χειρότερους των οιωνών και μακάρι να ανατραπεί η γενική αίσθηση που υπάρχει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε πολύ σοβαρές εξελίξεις.

Η δολοφονία του ιρανού στρατηγού Κασίμ Σουλεϊμανί, η πρόθεση της Τουρκίας να στείλει στρατεύματα στη Λιβύη, η εντεινόμενη τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, οι επιθέσεις από φιλοϊρανικές δυνάμεις κατά αμερικανικών στόχων στη Βαγδάτη, οι απειλές του προέδρου Τραμπ ότι αντιστοίχως είναι έτοιμος να συντρίψει 52 στόχους στο Ιράν δημιουργούν την αίσθηση ότι το παγκόσμιο φρενοκομείο είναι σε γενικευμένη αναταραχή και απλώς όλοι περιμένουν ποιο είναι το χέρι που θα βρεθεί για να ανοίξει την πόρτα.

Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα τα καταφέρει ο κόσμος να επανέλθει σε μια περίοδο κανονικότητας. Πώς θα μπορέσει δηλαδή να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας και συνεννόησης, ειδικά μεταξύ εκείνων των μελών της διεθνούς κοινότητας που με το δίκιο του ισχυρού ανά χείρας επιχειρούν να επιβάλλουν τις απόψεις τους. Αλλά πρέπει να το προσπαθήσει. Οπωσδήποτε. Αλλιώς σε μερικά χρόνια θα καθόμαστε και θα συζητάμε ότι «όλα ξεκίνησαν εκείνο το δίσεκτο 2020»...

Ελπίδες

Για μας, η σημερινή ημέρα είναι μια κρίσιμη ημέρα, καθώς ο πρόεδρος Κυριάκος μεταβαίνει στον Λευκό Οίκο προς συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ, με τον οποίο θα έχει συνομιλίες δίωρης διάρκειας. Ευτυχώς και ο ίδιος ο πρόεδρος Κυριάκος αλλά και πολλοί εξ όσων έμειναν στην Αθήνα διατηρούν χαμηλούς τόνους για τη συνάντηση και το (προσδοκώμενο) αποτέλεσμα των συνομιλιών, δεδομένης και της ασταθούς στάσης που τηρεί ο πρόεδρος Τραμπ τόσο στα ελληνοτουρκικά όσο και στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις και τις σχέσεις του με τον πρόεδρο Ερντογάν.

Κορυφαίος διπλωμάτης μας, με τον οποίο συνομίλησα χθες το μεσημέρι, αμέσως μετά τον Αγιασμό (εκείνος είχε πάει στη Δεξαμενή, εγώ έμεινα σπίτι μου), μου είπε πολύ καθαρά ότι «οι δικές μας οι ελπίδες για στήριξη έναντι του Ερντογάν και της πολιτικής του βασίζονται στο αμερικανικό "βαθύ κράτος", το οποίο γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει στην περιοχή και τι θα συμβεί αν η Τουρκία επιχειρήσει να διεξαγάγει έρευνες και γεωτρήσεις εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας»...

Και μου πρόσθεσε με έμφαση: «Ο πρόεδρος Τραμπ είναι ο κλασικός πρόεδρος Τραμπ που όλοι ξέρουμε και βλέπουμε. Το καλό για μας είναι ότι διανύουμε ήδη προεκλογική περίοδο στις ΗΠΑ και άρα θα μετρήσει σημαντικά το γεγονός ότι υπάρχει η ισχυρή ελληνοαμερικανική κοινότητα, η οποία ψηφίζει. Θέλω να ελπίζω ότι δεν θα το αγνοήσει αυτό ο κύριος πρόεδρος».

Κακίες

Αλλά η Ελλάδα είναι πάντα η Ελλαδίτσα. Με τις κακιούλες της, με την άσκηση αντιπολίτευσης επιπέδου καφενείου και με χτυπήματα κάτω από τη μέση. Για παράδειγμα, χθες τα συριζομέσα ενημέρωσης, ηλεκτρονικά κυρίως, αποδύθηκαν σε μια μεγάλη προσπάθεια να πείσουν ότι η σημερινή συνάντηση Τραμπ - Μητσοτάκη είναι μια υποβαθμισμένη συνάντηση, και απόδειξη αυτού είναι ότι ο πρόεδρος Τραμπ δεν δίνει κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Μητσοτάκη. Επίσης δεν του παραθέτει επίσημο δείπνο, αλλά τον παραπέμπει να δειπνήσει με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Πέιν και τον αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Πομπέο. Ως κορυφαίο δείγμα δε της «υποβάθμισης» της επίσκεψης προβάλλουν το ότι το ελληνικό πρωθυπουργικό ζεύγος δεν θα κοιμόταν στον θρυλικό ξενώνα του Λευκού Οίκου, το Μπλερ Χάουζ, εξέλιξη η οποία τελικά αποφεύχθηκε έπειτα από διαμαρτυρίες της ελληνικής διπλωματίας.

Δεν ξέρω τι από όλα αυτά ισχύει. Και τι θα γίνει τελικά. Αλλά να πανηγυρίζουν τα συριζομέσα (προφανώς κατ' εντολήν της Κουμουνδούρου) για ένα τέτοιο θέμα και σε μια τόσο κρίσιμη φάση που διανύουμε ως χώρα, πραγματικά είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που λες... δεν υπάρχει σωτηρία!