 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 05/12/17 |
"Ενστάσεις",
του Ηλία Κανέλλη
Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας είναι η έλλειψη στελεχών που θα μπορούσαν να αναλάβουν αξιόπιστα και με κύρος τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ομηρος μιας πλειοψηφίας βουλευτών που κατάγονται στην πλειονότητά τους από τη βαθιά Δεξιά, πολλοί εκ των οποίων θεωρούν ότι εξουσία σημαίνει νομή του κράτους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από την πρώτη στιγμή που εξελέγη στην ηγεσία του κόμματός του, διακήρυσσε ότι θα προσπαθήσει να αλλάξει το πεδίο. Προσπάθησε και ακόμα προσπαθεί, αλλά ακόμα δεν έχει βρει την αξιόπιστη εξωστρεφή ομάδα η οποία θα δώσει το στίγμα του ευρωπαϊκού μεταρρυθμιστικού κόμματος της συντηρητικής παράταξης, που είναι και το ζητούμενο. Γι' αυτό, άλλωστε, αυτοί που εκπροσωπούν το κόμμα με αξιοπιστία στη Βουλή και στα ΜΜΕ είναι οι παλιές καραβάνες: Δένδιας, Χατζηδάκης, Ντόρα Μπακογιάννη, Τασούλας, συνεπικουρούμενοι από Γεωργιάδη και Βορίδη. Η ΝΔ είναι κόμμα στον προθάλαμο της εξουσίας που προτιμάται περισσότερο ως το θετικό αντίβαρο στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όχι για τις πολιτικές προτάσεις του (οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι πασχίζουν γι' αυτές σοβαρά στελέχη, που δεν είναι όμως η δουλειά τους να τρέχουν στα κανάλια και στις εσωκομματικές διεργασίες).
Εξαρχής, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν δεδομένο ότι θα ήταν ο βασικός αποδέκτης τόνων συκοφαντίας από τους αντιπάλους του. Η συνταγή της σπίλωσης είναι μόνιμη πρακτική και στην Αριστερά και στη λαϊκιστική Δεξιά, πόσω μάλλον στο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ υβρίδιο. Η κατηγορία του νεποτισμού, που του απευθύνουν, δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η μόνη. Αν παίρνει τοις μετρητοίς τις λασπώδεις επιθέσεις, στην περίπτωση της συζύγου του τι θα έπρεπε να κάνει; Να πάει να ζήσει σε μοναστήρι;
Προφανώς, θα συνεχίσει να κάνει πολιτική - και θα προσπαθεί, με κάθε μέσο, να απαντά στις επιθέσεις που υφίσταται. Ιδίως στον κεντρώο ευρωπαϊστικό - μεταρρυθμιστικό χώρο, το κρίσιμο μέγεθος που διαμόρφωσε και το νικηφόρο γι' αυτόν αποτέλεσμα των εκλογών στο κόμμα του απαιτεί πολιτικές προτάσεις και πρόσωπα που θα τις υλοποιήσουν.
Ενα κρίσιμο μέγεθος, δηλαδή, οπαδών δεν θέλγονται από την αγοραία διάσταση της πολιτικής, αλλά επιθυμούν να γνωρίζουν την ουσία. Η Ντόρα Μπακογιάννη ήταν, και είναι, ένα στέλεχος που εργάστηκε αόκνως και επί της ουσίας για μια σύγχρονη ΝΔ. Και το κόμμα, σήμερα, δεν έχει την πολυτέλεια να ακυρώνει στελέχη που δεν του περισσεύουν.
Και μάλιστα όχι για πολιτικούς, αλλά για ηθικολογικούς λόγους.
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/12/17
"Μάσκες", του Μιχάλη Τσιντσίνη
«Είναι σαν κάποιος που κρατάει πιρούνι σε έναν κόσμο σούπας». Το είχε πει ο Νόελ Γκάλαχερ για τον αδελφό του, Λίαμ, όταν έφυγε «ανακουφισμένος» από τους Oasis – το συγκρότημα που ξύπνησε τη βρετανική ροκ, αλλά υπέκυψε τελικώς στο αδελφικό μίσος των ηγετών του.
Γαλουχημένοι με τους περιορισμούς που επιβάλλει σε μια οικογένεια η μόνιμη έκθεσή της στον μεγεθυντικό φακό του δημοσίου βλέμματος, ο Κυριάκος και η Ντόρα δεν έχουν επιτρέψει ποτέ στις διαφωνίες τους να πάρουν ροκ χαρακτήρα. Η δεύτερη διαφορά με τους Γκάλαχερ είναι ότι σε έναν κόσμο σούπας, ακόμη κι αν την άφηνες με ένα πιρούνι, η Ντόρα θα ευδοκιμούσε.
Σε αυτό το επιβιωτικό σθένος της μπορεί εν μέρει να αποδοθεί η καθυστέρηση στην ωρίμαση μιας εξέλιξης που, για πολλούς στη Ν.Δ., ήταν προδιαγεγραμμένη ήδη από την ημέρα εκλογής του Κυριάκου. Δεν χρειαζόταν κανείς να ενδώσει σε εξ αποστάσεως ψυχολογισμούς, για να δει το πολιτικό πρόβλημα: Η συνύπαρξη δύο αδελφών στην πρώτη γραμμή του κόμματος παρήγε τους λάθος συμβολισμούς.
Ακόμη κι αν η Ντόρα δεν ήταν η Ντόρα –ακόμη κι αν στη θέση της βρισκόταν ένα χλωμό πολιτικό ζώο–, μόνη η παρουσία της μεγάλης αδελφής στη σκηνή θα συντηρούσε την εικόνα ενός αρχηγού «junior», περίπου υπό κηδεμονία, δίνοντας έτσι συνεχώς τροφή σε εχθρούς και εχθρικούς «φίλους».
Πρόκειται για συμβολισμούς αυτόματους, ανεξάρτητους από τις ικανότητες ή τις προθέσεις της Μπακογιάννη. Ακόμη και αυτοί που ομνύουν στην Ντόρα, αναγνωρίζουν ότι το πρωταρχικό εμπόδιο του Κυριάκου είναι ότι έχει κληρονομήσει ένα κόμμα συστημικό. Ενα κόμμα που γίνεται αντιληπτό ως μηχανισμός αναπαραγωγής πελατειακών έξεων και κληρονομημένων προνομίων.
Η ανανέωση αυτού του μηχανισμού δεν μπορεί να βρει εκλογική δικαίωση, αν είναι μόνο προγραμματική. Αν δεν ενσαρκωθεί από πρόσωπα. Θα μπορούσε ο Μητσοτάκης να οδηγήσει το κόμμα του σε αυτή την ανανέωση, αν ήταν διαρκώς εκτεθειμένος στην κατηγορία ότι κρατάει αξιώματα ρεζερβέ για τους συγγενείς του;
Οποτε κι αν ανακοινωνόταν, η απόφαση του Μητσοτάκη θα έστρεφε το ενδιαφέρον στα οικογενειακά της Ν.Δ. Το γεγονός ότι ανακοινώθηκε τώρα, σε χρόνο –πιθανότατα– μακριά από κάλπες, του επιτρέπει να τη χρησιμοποιήσει παραδειγματικά προς τους φορείς νεοδημοκρατικής συντήρησης. Του επιτρέπει με νέα ηθικοπολιτική νομιμοποίηση να προωθήσει αποστρατείες.
Η θυσία της Ντόρας θα έχει ξεπεράσει τα όρια του μικροδράματος της δυναστείας, θα έχει δικαιωθεί πολιτικά, μόνο αν αποδειχθεί ότι ήταν η πρώτη πράξη ριζικής κομματικής αναζωογόνησης. Και η θυσιασμένη;
«Μην κοιτάς πίσω με θυμό», τραγουδούσαν σε ένα σουξέ τους οι Oasis. Αλλά μάλλον δεν είναι του γούστου της.
Και μάλιστα όχι για πολιτικούς, αλλά για ηθικολογικούς λόγους.
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/12/17
"Μάσκες", του Μιχάλη Τσιντσίνη
«Είναι σαν κάποιος που κρατάει πιρούνι σε έναν κόσμο σούπας». Το είχε πει ο Νόελ Γκάλαχερ για τον αδελφό του, Λίαμ, όταν έφυγε «ανακουφισμένος» από τους Oasis – το συγκρότημα που ξύπνησε τη βρετανική ροκ, αλλά υπέκυψε τελικώς στο αδελφικό μίσος των ηγετών του.
Γαλουχημένοι με τους περιορισμούς που επιβάλλει σε μια οικογένεια η μόνιμη έκθεσή της στον μεγεθυντικό φακό του δημοσίου βλέμματος, ο Κυριάκος και η Ντόρα δεν έχουν επιτρέψει ποτέ στις διαφωνίες τους να πάρουν ροκ χαρακτήρα. Η δεύτερη διαφορά με τους Γκάλαχερ είναι ότι σε έναν κόσμο σούπας, ακόμη κι αν την άφηνες με ένα πιρούνι, η Ντόρα θα ευδοκιμούσε.
Σε αυτό το επιβιωτικό σθένος της μπορεί εν μέρει να αποδοθεί η καθυστέρηση στην ωρίμαση μιας εξέλιξης που, για πολλούς στη Ν.Δ., ήταν προδιαγεγραμμένη ήδη από την ημέρα εκλογής του Κυριάκου. Δεν χρειαζόταν κανείς να ενδώσει σε εξ αποστάσεως ψυχολογισμούς, για να δει το πολιτικό πρόβλημα: Η συνύπαρξη δύο αδελφών στην πρώτη γραμμή του κόμματος παρήγε τους λάθος συμβολισμούς.
Ακόμη κι αν η Ντόρα δεν ήταν η Ντόρα –ακόμη κι αν στη θέση της βρισκόταν ένα χλωμό πολιτικό ζώο–, μόνη η παρουσία της μεγάλης αδελφής στη σκηνή θα συντηρούσε την εικόνα ενός αρχηγού «junior», περίπου υπό κηδεμονία, δίνοντας έτσι συνεχώς τροφή σε εχθρούς και εχθρικούς «φίλους».
Πρόκειται για συμβολισμούς αυτόματους, ανεξάρτητους από τις ικανότητες ή τις προθέσεις της Μπακογιάννη. Ακόμη και αυτοί που ομνύουν στην Ντόρα, αναγνωρίζουν ότι το πρωταρχικό εμπόδιο του Κυριάκου είναι ότι έχει κληρονομήσει ένα κόμμα συστημικό. Ενα κόμμα που γίνεται αντιληπτό ως μηχανισμός αναπαραγωγής πελατειακών έξεων και κληρονομημένων προνομίων.
Η ανανέωση αυτού του μηχανισμού δεν μπορεί να βρει εκλογική δικαίωση, αν είναι μόνο προγραμματική. Αν δεν ενσαρκωθεί από πρόσωπα. Θα μπορούσε ο Μητσοτάκης να οδηγήσει το κόμμα του σε αυτή την ανανέωση, αν ήταν διαρκώς εκτεθειμένος στην κατηγορία ότι κρατάει αξιώματα ρεζερβέ για τους συγγενείς του;
Οποτε κι αν ανακοινωνόταν, η απόφαση του Μητσοτάκη θα έστρεφε το ενδιαφέρον στα οικογενειακά της Ν.Δ. Το γεγονός ότι ανακοινώθηκε τώρα, σε χρόνο –πιθανότατα– μακριά από κάλπες, του επιτρέπει να τη χρησιμοποιήσει παραδειγματικά προς τους φορείς νεοδημοκρατικής συντήρησης. Του επιτρέπει με νέα ηθικοπολιτική νομιμοποίηση να προωθήσει αποστρατείες.
Η θυσία της Ντόρας θα έχει ξεπεράσει τα όρια του μικροδράματος της δυναστείας, θα έχει δικαιωθεί πολιτικά, μόνο αν αποδειχθεί ότι ήταν η πρώτη πράξη ριζικής κομματικής αναζωογόνησης. Και η θυσιασμένη;
«Μην κοιτάς πίσω με θυμό», τραγουδούσαν σε ένα σουξέ τους οι Oasis. Αλλά μάλλον δεν είναι του γούστου της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου