Στην Αγκυρα αισθάνονται αυτοπεποίθηση για τον νέο περιφερειακό ρόλο που διεκδικούν και ο Τούρκος πρόεδρος είναι ο πλέον καθαρός και εμφατικός πομπός αυτού του μηνύματος. Το ζήτημα, ωστόσο, είναι τι πράττουμε εμείς…Η σύμπνοια στην Ελλάδα, στη δημοσιογραφία ή στο κομματικό σύστημα, είναι σπανιότατη. Λογικό. Δημοκρατία έχουμε. Και το αλάτι της είναι η κριτική και η διαφορά. Θα ήταν πάντως ωφέλιμο, τουλάχιστον για την αξιοπιστία των πολιτικών μας, αν στις περιόδους που αντιπολιτεύονται συγκρατούσαν στη μνήμη τους έστω το ένα εκατοστό απ’ όσα κηρύσσουν όταν κυβερνούν. Για παράδειγμα, ότι στα εθνικά θέματα απαιτείται, όχι βέβαια η εκβιασμένη και αυτολογοκριτική συμφωνία, αλλά έστω η δεύτερη σκέψη πριν από την εξαπόλυση μύδρων....

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 09/12/17

Το ΣΧΟΛΙΟ 

του Βασίλη Νέδου

Η επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα και όσα ακούστηκαν δημόσια από τα χείλη του Τούρκου προέδρου είναι καλά και κακά νέα ταυτόχρονα. Τα καλά νέα είναι ότι με τη ρητορική του ο πρόεδρος της Τουρκίας διαλύει και τις τελευταίες αμφιβολίες σε όσους έχουν την ψευδαίσθηση πως η Αγκυρα επιθυμεί κάποιες λύσεις στα επιμέρους θέματα που κυριαρχούν για δεκαετίες στις σχέσεις των δύο χωρών, που θα περιλαμβάνουν ουσιαστικούς συμβιβασμούς από την τουρκική πλευρά. Στο ίδιο πλαίσιο, η ρητορική του κ. Ερντογάν ίσως θύμισε σε ορισμένους ότι το Ελσίνκι αποτελεί νεκρό γράμμα. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα πέρα από την ευρωπαϊκή πολιτική θα πρέπει να αποκτήσει, ξανά, εθνική πολιτική για την Τουρκία. Καθαρή, ουσιαστική και, κυρίως, διακομματικά συμφωνημένη και αποδεκτή. Στα «καλά» νέα εντάσσεται αυτή καθαυτήν η επίσκεψη. Την περίοδο που διανύουμε, η διατήρηση ανοικτών διαύλων είναι προϋπόθεση για τη δημιουργία συνθηκών συζήτησης. Οι κλειστοί δίαυλοι επικοινωνίας δεν ευνοούν κανέναν σε αυτή την κρίσιμη στιγμή.

Τα κακά νέα είναι περισσότερα. Κατ’ αρχάς, ο κ. Ερντογάν φαίνεται να επιμένει σε μια νεοοθωμανική ατζέντα και έναν ιδιότυπο μεγαλοϊδεατισμό με ντετερμινιστικούς όρους. Στην τηλεοπτική συνέντευξή του μίλησε για κοινά χαρακτηριστικά που προκύπτουν από τη γεωγραφική εγγύτητα (υπαρκτά και αναμφισβήτητα περιέχοντα και πολιτισμικές αναφορές), περιγράφοντας λίγο-πολύ την Ελλάδα ως μια περιοχή που αναπόδραστα θα υποπέσει στην επιρροή που ασκεί η Τουρκία λόγω του όγκου της. Το δεύτερο κακό νέο είναι η ίδια η εκδίπλωση της τουρκικής ατζέντας μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός όσον αφορά τη Συνθήκη της Λωζάννης και το καθεστώς νησιών στο Αιγαίο είχε φανεί και στις δηλώσεις του Τούρκου πρωθυπουργού Μπιναλί Γιλντιρίμ στην Αθήνα τον περασμένο Ιούνιο, ωστόσο αυτήν τη φορά ο κ. Ερντογάν φρόντισε να μην υπάρχουν αμφιβολίες για τα λεγόμενά του. Ισως πράγματι ο κ. Ερντογάν να υπερθεματίζει στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ενόψει των εκλογών του 2019. Ισως, όμως, ο Τούρκος πρόεδρος απλώς να εκφράζει αυτό που όλοι αντιλαμβάνονται και λίγοι λένε ανοιχτά.

Στην Αγκυρα αισθάνονται αυτοπεποίθηση για τον νέο περιφερειακό ρόλο που διεκδικούν και ο Τούρκος πρόεδρος είναι ο πλέον καθαρός και εμφατικός πομπός αυτού του μηνύματος. Το ζήτημα, ωστόσο, είναι τι πράττουμε εμείς…

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 09/12/17

ΣΤΑΣΕΙΣ, 

του Παντελή Μπουκάλα

Δάφνες και διθυράμβους επιδαψίλευσε ο τουρκικός Τύπος στον αλαζονικά επιθετικό Ταγίπ
Ερντογάν για την επίσκεψή του στην Ελλάδα. Από δε το πολιτικό προσωπικό, μόνο ένας βουλευτής βρήκε κάποιες λέξεις διαφοροποίησης. Δεν είναι περίεργο. Στα εθνικά τους ζητήματα οι Τούρκοι εμφανίζονται ενωμένοι ή, τέλος πάντων, πρόθυμοι να αναβάλουν για πιο πρόσφορη στιγμή τις αντιδικίες τους. Σύμφωνα δε με κάποιον άρρητο νόμο της εξωτερικής τους πολιτικής, όσο περισσότερο άδικο έχουν –εν γνώσει τους– τόσο περισσότερο μονιασμένοι και προκλητικοί παρουσιάζονται.

Δεν είναι αυτός όμως ο μοναδικός λόγος που εξηγεί την ομοφωνία τους. Ποιος, αλήθεια, θα μπορούσε να αμφισβητήσει ευθαρσώς το ερντογανικό σενάριο «θριάμβου μέσα στην έδρα του εχθρού»; Ποιος θα ψέλλιζε κάτι αρνητικό για μία έστω από τις πτυχές της επίσκεψης; Κανάλια και εφημερίδες έχουν φιμωθεί επειδή δεν διέθεταν τη σωστή δόση εγκωμίων για τον πρόεδρο. Η ελευθερία του Διαδικτύου, η ίδια η λειτουργία του, εξαρτάται από την ημερήσια διάθεση του κ. Ερντογάν. Δημοσιογράφοι και πολιτικοί φυλακίστηκαν για πολύ πιο ελαφρά ατοπήματα, αφού έτσι αποφάσισε η περίφημη για την ανεξαρτησία της τουρκική Δικαιοσύνη. Εξ ου και το αμιγώς επιστημονικό ενδιαφέρον του κ. Ερντογάν για την ελληνική Δικαιοσύνη, που αρνείται να του παραδώσει τους αξιωματικούς που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα. Οπως κατήγγειλε μάλιστα τον Μάιο του 2017 ο γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων, οι Τούρκοι δημοσιογράφοι φυλακίζονται σε λευκά κελιά. Πολλοί ενδέχεται να οδηγήθηκαν εκεί επειδή τους μήνυσε ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος, που και τις μηνύσεις συνηθίζει και τις αγωγές. Μία δημοσιογράφο της εφημερίδας «Ταράφ» την είχε μηνύσει ογδόντα φορές. Το καθεστώς έκλεισε την εφημερίδα. Κι έτσι οι μηνύσεις δεν έφτασαν τις εκατό. Να γιατί η Τουρκία είναι τρίτη παγκοσμίως ως προς τη φίμωση της Τύπου, μετά την Κίνα και το Ιράν.

Η σύμπνοια στην Ελλάδα, στη δημοσιογραφία ή στο κομματικό σύστημα, είναι σπανιότατη. Λογικό. Δημοκρατία έχουμε. Και το αλάτι της είναι η κριτική και η διαφορά. Θα ήταν πάντως ωφέλιμο, τουλάχιστον για την αξιοπιστία των πολιτικών μας, αν στις περιόδους που αντιπολιτεύονται συγκρατούσαν στη μνήμη τους έστω το ένα εκατοστό απ’ όσα κηρύσσουν όταν κυβερνούν. Για παράδειγμα, ότι στα εθνικά θέματα απαιτείται, όχι βέβαια η εκβιασμένη και αυτολογοκριτική συμφωνία, αλλά έστω η δεύτερη σκέψη πριν από την εξαπόλυση μύδρων.