"...Παρακολουθώ, όπως και πολλοί άλλοι - όλοι, νομίζω -, τις τρέλες του προέδρου Τραμπ, ο οποίος δείχνει να μην έχει κανένα ειρμό, αντιθέτως έχει το ακαταλόγιστο σε αυτά που κάνει. Και διερωτώμαι, προς τι οι πανηγυρισμοί μετά την επίσκεψη του Μάικ Πομπέο, του υπουργού του των Εξωτερικών, στην Αθήνα και τα όσα δημοσίως είπε για τα ελληνοτουρκικά; Φίλος μου διπλωμάτης, ο οποίος μάλιστα υπηρετεί στην κεντρική υπηρεσία, μου έλεγε προχθές ότι «μετά τις δηλώσεις Πομπέο είμαστε περισσότερο ήσυχοι». Αλήθεια, είναι τόσο ρηχή η ελληνική εξωτερική πολιτική να μασάει εύκολα σε τέτοια θέματα; Οταν ο Τραμπ έχει τη σταθερότητα του υδραργύρου; (Υδράργυρος είπα; Τον φίλο μου Γιώργο Λιάνη θυμήθηκα. «Υδράργυρος» είναι ένα από τα παρατσούκλια του). Συνεχίζω: ο πρόεδρος Τραμπ είναι εκείνος που καθορίζει την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Ουδείς άλλος. Και την καθορίζει όπως του κατεβαίνει στο μυαλό. Με τις ώρες. Ή με τις ημέρες. Συγγνώμη κιόλας…"

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 19-20/10/19

Αχώνευτη ήττα

Η περιοδεία που ξεκινάει την προσεχή εβδομάδα στην Κρήτη, τη φιλική του Κρήτη, ο πρόεδρος Αλέξης ο άχαστος είναι μια καλή απόδειξη για να αντιληφθεί κανείς ότι

- πρώτον, δεν βαριέται, δεν τον έχει καταλάβει εκείνη η καταστροφική βαρεμάρα που είναι Δευτέρα πρωί, ας πούμε, και δεν θέλεις όχι να πας για δουλειά, αλλά ούτε να σηκωθείς από το κρεβάτι,

- δεύτερον, οι γέροι του κόμματος που τον τραβούν από το μανίκι να αφήσει τα πράγματα ως έχουν δεν ασκούν πλέον καμία επιρροή πάνω του

- και τρίτον και σημαντικότερο, ο άνθρωπος έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αν δεν φτιάξει από την αρχή ένα σύγχρονο κόμμα, το οποίο να μπορεί να τον συνδράμει στο σχέδιό του να παραμείνει στο προσκήνιο για τα επόμενα 25 χρόνια, είναι χαμένος από χέρι.

Ως εκ τούτου, και μέχρι τον Ιανουάριο, το πολύ αρχές Φεβρουαρίου, θα περιδιαβαίνει στις επαρχίες της χώρας, θα μιλάει σε μικρές συγκεντρώσεις πολιτών (όσων μαζεύονται τέλος πάντων), θα εξηγεί το όραμά του για το νέο κόμμα και θα τους καλεί να εγγραφούν και αυτοί. Το θέμα είναι πόσους θα πείσει, διότι με οράματα, απουσία αυτοκριτικής, δεν γίνεται τίποτε. Και ο Αλέξης δεν το έχει με την αυτοκριτική - αυτό τουλάχιστον φάνηκε κατά την πρώτη του επαφή με τον κόσμο, στην Αχαΐα. Ολα καλά κι όλα ωραία - και καλώς καμωμένα, κι αν χάσαμε είναι γιατί έτσι έτυχε. Η κακιά η ώρα. Μας ματιάσανε.

Του είναι αδύνατον να χωνέψει ότι έχασε και ότι υπάρχει η βρωμο-7η Ιουλίου και η βαριά ήττα που συνεπάγεται…

Θα κατέστρεφαν την Κύπρο

Η αποκάλυψη του Γιάννη Στουρνάρα, ότι η κυβέρνηση Τσίπρα είχε ζητήσει από τη ρωσική κυβέρνηση να... τυπώσει δραχμές για να υπάρχει έτοιμο νόμισμα μετά τη χρεοκοπία στην οποία οδηγούμασταν (με 200, στον τοίχο) το 2015, είναι μόνο μία πτυχή του δράματος που παίχτηκε τότε και στο οποίο πρωταγωνίστησαν ο Αλέξης και η (τσογλανο)παρέα που τον περιστοίχιζε. Υπάρχει ένα πλήθος άλλων που παραμένουν ακόμη στο σκοτάδι, παρά το γεγονός ότι δειλά δειλά έχουν αρχίσει και ανοίγουν τα στόματα για το τι συνέβη εκείνη την αποφράδα περίοδο που γύρισε τον τόπο πολλά χρόνια πίσω.

Για παράδειγμα, ποιος ξεχνάει τις «παραινέσεις» προς τον πρόεδρο Χριστόφια να απορρίψει το σχέδιο διάσωσης της Κύπρου που είχε καταστρώσει η Ευρωπαϊκή Ενωση, με αποτέλεσμα να τα πάρει άσχημα η Κομισιόν, να τον απειλήσει ευθέως με έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση και την ευρωζώνη; Δηλαδή οι άχρηστοι, οι παντελώς άχρηστοι, θα κατέστρεφαν για το νταηλίκι, και τη μαγκιά, μία από τις μεγαλύτερες, αν όχι τη μεγαλύτερη, επιτυχίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής εδώ και πενήντα χρόνια, που ήταν η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ευτυχώς όμως ο Χριστόφιας, που είχε περισσότερο μυαλό από όλους αυτούς, έκανε τελικά πίσω και πήρε το σχέδιο διάσωσης. Αλλιώς θα κλαίγαμε όλοι μαζί…

«Ομερτά» για το 2015

Επ' αυτών προφανώς δεν πρόκειται να μας μιλήσει με ονόματα και διευθύνσεις ο πρόεδρος Αλέξης ο άχαστος. Που έχει, σου λέει, σοβαρότατο πρόβλημα με το γεγονός ότι κάθε τόσο πετάγεται και ένας από τους δικούς του και πότε μας ενημερώνει ότι δεν ήταν έτοιμοι να κυβερνήσουν το 2015 (λες και δεν το ξέραμε) και πότε δεν είχαν σχέδιο στη διαπραγμάτευση με την τρόικα (λες και αυτό επίσης δεν το είχαμε καταλάβει).

Εξού και με πρωτοβουλία του γραμματέα (ακόμη…) Σκουρλέτη συστήθηκε σε πολλούς και διαφόρους εκ των στελεχών να αποφύγουν τη σχετική συζήτηση. Εάν δε προκληθούν στα media όπου καλούνται, να αλλάξουν συζήτηση και να μιλήσουν
για το ποιος διαχρονικά οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία.

Εμένα όλο αυτό κάτι σε «ομερτά» μού κάνει, αλλά δικό τους πρόβλημα. Ποσώς μας αφορά…

Αγάπη και σεβασμός

Σας αρέσει η όπερα; Εμένα πολύ! Τις προάλλες πήγα στο υπέροχο από κάθε άποψη Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος και έμεινα άφωνος (ενεός, που λένε) με την πρωταγωνίστρια της παράστασης «Υπνοβάτις» του Τζιάκομο Μπελίνι, Χριστίνα Πουλίτση. Η κοπέλα που είναι υψίφωνος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής έχει μια φωνή που θυμίζει Μαρία Κάλλας και αν δεν μεσολαβήσει κάτι που να ανακόψει την καριέρα της, σύντομα θα ακολουθήσει τα βήματα της μεγαλύτερης σοπράνο που γέννησε ποτέ η χώρα. Κα-τα-πλη-κτι-κή! Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό το ταλέντο που πηγάζει τόσο αυθόρμητα και τόσο πηγαία.

Επίσης δεν έχω λόγια για τη θεαματική παράσταση. Κoστούμια, σκηνικά, μουσική, όλα τέλεια. Και αυτό το θέατρο. Υποδομές, άνετες θέσεις, ακουστική - ως και οθόνη για να διαβάζεις την υπόθεση του έργου και τη μετάφραση των λυρικών τραγουδιών διαθέτει. Κλείνεις τα μάτια και νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε μια δυτικοευρωπαϊκή χώρα και παρακολουθείς παράσταση.

Το Σταύρος Νιάρχος είναι μια θαυμάσια απόδειξη του τι μπορούν να κάνουν οι ευπατρίδες που αγαπούν τον τόπο τους. Αρκεί να τον αγαπούν και να τον σέβονται...

«Γράμμα της φυλακής»
Εχω αναφερθεί κατ' επανάληψιν στην περίπτωση του Γιάννου Παπαντωνίου, ο οποίος εξακολουθεί να κρατείται προφυλακισμένος στον Κορυδαλλό επί έναν χρόνο τώρα, χωρίς ουσιαστικά να του έχει απαγγελθεί κατηγορία, αλλά η έωλη θεωρία ότι είναι ύποπτος τέλεσης νέων αδικημάτων, όπως και ύποπτος φυγής.

Προ ημερών, μου απέστειλε ένα γράμμα, «γράμμα της φυλακής», όπου μου ανέφερε ακριβώς αυτό: ότι κρατείται χωρίς να υφίσταται κατηγορία εις βάρος του.

Και συμφώνησα μαζί του: ύποπτος τέλεσης νέου αδικήματος; Από πού και ως πού; Είναι υπουργός σήμερα; Κατέχει ίσως κάποιο δημόσιο αξίωμα ώστε να υφίσταται έστω και ως πιθανότητα το ενδεχόμενο να δωροδοκηθεί εκ νέου - αν υποθέσουμε ότι τα λεφτά στους λογαριασμούς του είναι προϊόν δωροδοκίας; Και ύποπτος φυγής, πού να πάει, όταν υπάρχει και λειτουργεί πλέον το λεγόμενο σύστημα αποφυλάκισης με το «βραχιολάκι»;

Κατά τη γνώμη μου, και θα το πω ευθαρσώς, ο Γιάννος είναι ένα παράπλευρο θύμα της σκευωρίας της Novartis: δεν έβρισκαν στοιχεία για να προφυλακίσουν κάποιον από τους δέκα πολιτικούς που ενέπλεξαν στη σκευωρία και βρήκαν πρόχειρο τον Γιάννο, επειδή είχε λεφτά στους λογαριασμούς του. Γιατί αν θυμάστε, πέρυσι τέτοιο καιρό, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ γινόταν σκοτωμός που «δεν βάζουμε έναν φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές» (όρα Πολάκης - ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ)...

Σταθερότης μηδέν
Παρακολουθώ, όπως και πολλοί άλλοι - όλοι, νομίζω -, τις τρέλες του προέδρου Τραμπ, ο οποίος δείχνει να μην έχει κανένα ειρμό, αντιθέτως έχει το ακαταλόγιστο σε αυτά που κάνει. Και διερωτώμαι, προς τι οι πανηγυρισμοί μετά την επίσκεψη του Μάικ Πομπέο, του υπουργού του των Εξωτερικών, στην Αθήνα και τα όσα δημοσίως είπε για τα ελληνοτουρκικά; Φίλος μου διπλωμάτης, ο οποίος μάλιστα υπηρετεί στην κεντρική υπηρεσία, μου έλεγε προχθές ότι «μετά τις δηλώσεις Πομπέο είμαστε περισσότερο ήσυχοι». Αλήθεια, είναι τόσο ρηχή η ελληνική εξωτερική πολιτική να μασάει εύκολα σε τέτοια θέματα; Οταν ο Τραμπ έχει τη σταθερότητα του υδραργύρου; (Υδράργυρος είπα; Τον φίλο μου Γιώργο Λιάνη θυμήθηκα. «Υδράργυρος» είναι ένα από τα παρατσούκλια του).

Συνεχίζω: ο πρόεδρος Τραμπ είναι εκείνος που καθορίζει την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Ουδείς άλλος. Και την καθορίζει όπως του κατεβαίνει στο μυαλό. Με τις ώρες. Ή με τις ημέρες. Συγγνώμη κιόλας…