"...Οι ισχυρές χώρες της Ε.Ε. είναι απο­φασισμένες να «κτίσουν» τις προϋ­ποθέσεις για σοβαρές «αναπτυξια­κές» μπίζνες, πρώτιστα σε τομείς υποδομών. Αυτό σημαίνει ότι η Ελ­λάδα θα υποστεί μεγάλη στρατηγι­κή ζημιά, αν βρεθεί έξω από το νέο αυτό περιβάλλον των ευρω-βαλκα-νικών συνεργασιών, που συνδέε­ται βεβαίως και με την ενσωμάτωση και της ΠΓΔΜ στο NATO και το ευρω-ατλαντικό «μπρα-ντε-φερ» με τη Ρωσία. Για τους λόγους αυτούς, η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται τώρα μπροστά σε ένα πολύ δύσκολο διπλωματικό σταυρόλεξο, που περιλαμβάνει και «αγωνίες» του πρωθυπουργού στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο...."

Από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 10/03/18

Απέναντι στα Σκόπια
χωρίς στρατηγική
Η ελληνική διπλωματία συναντά εμπόδια στο «Μακεδoνικό», γιατί αλλάζουν δεδομένα και διασταυρώνονται συμφέροντα Ευρωπαίων και Αμερικανών

Του Κ.Ι. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
angelopoulos1945@gmail. Com

Ο κ. Τσίπρας βρίσκε­ται σε αμηχανία, ο κ. Ζάεφ «ξεθαρρεύει» και ζητάει διμερή συμφωνία, τα πράγ­ματα περιπλέκονται. Και τώρα η Αθήνα πληρώνει όλα τα λάθη ετών. Οταν, το 1991, οι Ευρω­παίοι, με πρώτη τη Γερμανία, απο­φάσισαν να «ασχοληθούν» με τα Βαλκάνια, στην Αθήνα η τότε κυ­βέρνηση και η μείζων αντιπολίτευ­ση έμειναν με το μυαλό καρφωμέ­νο στο παρελθόν, χωρίς συνείδηση ότι και ο βαλκανικός χάρτης ανα­πόφευκτα θα επηρεαζόταν από το τέλος της μεταπολεμικής Ευρώπης. Η Ελλάδα έχασε επαφή με τη «με­γάλη εικόνα» και έσπευσε να «μακεδονοποιήσει» με απόλυτο τρόπο την πολιτική της στα Βαλκάνια.

Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής ήταν να υποστεί μια διπλωματική ήττα απέναντι στα Σκόπια, που δι­εθνώς προώθησαν με επιτυχία το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονί­ας», παρά το «μπάλωμα» του 1995 (Ενδιάμεση Συμφωνία για FYR0M). Η Αθήνα βρέθηκε να μετεωρίζεται έξω από το στρατηγικό πλαίσιο που διαμορφωνόταν από τους ισχυρούς της Δύσης στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Και οι «προτεραιότητες» των Δυτι­κών ξεπερνούσαν κατά πολύ το ελ­ληνικό πρόβλημα για το «όνομα». Επισημαίνεται αυτό σήμερα από δι­πλωμάτες και πολιτικούς αναλυτές, για έναν συγκεκριμένο λόγο. Η Αθή­να προσπαθεί τώρα να πετύχει μια «διόρθωση» της πολιτικής της στο «Μακεδόνικο», πάλι χωρίς συνε­κτική στρατηγική για τα Βαλκάνια. Και στο μεταξύ έχουν διαμορφωθεί νέες καταστάσεις και νέες διακρα­τικές σχέσεις, συμφέροντα και επιρ­ροές δυτικών δυνάμεων στα Δυτικά Βαλκάνια. Επιπλέον, έχει προστεθεί από πλάγιους δρόμους το δεδομένο των βαλκανικών διεισδύσεων των εθνικιστών του ισλαμιστή Ερντογάν και στον χώρο της ΠΓΔΜ.

ΣΤΑΥΡΟΛΕΞΟ

Σήμερα, οι κ. Τσίπρας και Κοτζιάς προσπαθούν, με διάθεση συμβιβα­στική, να «κλείσουν» την υπόθε­ση της ονομασίας και να πιέσουν τα Σκόπια να επιδείξουν ρεαλισμό, λαμβάνοντας υπ' όψη το «δόλωμα» της ένταξης στο NATO και της ευ­ρωπαϊκής προοπτικής τους. Ομως, για ακόμα μία φορά, η Αθήνα κινεί­ται σε αυτό το ζήτημα με τον κίν­δυνο να βρεθεί πάλι η Ελλάδα έξω από τη μεγάλη εικόνα που τείνει να διαμορφωθεί στα Δυτικά Βαλκάνια.

Διότι ο χαμογελαστός κ. Ζάεφ κά­νει σήμερα «κόντρα» στην ελληνι­κή πλευρά και αρνείται καθέτως τις συνταγματικές μεταβολές, έχοντας υπέρ αυτού ένα σημαντικό δεδομέ­νο: Οι Ευρωπαίοι της Ε.Ε. μπορεί να μην προτίθενται να εντάξουν τα επόμενα χρόνια την ΠΓΔΜ ή άλλη χώρα βαλκανική στην Ενωση, αλλά εργάζονται πυρετωδώς για να προ­ωθήσουν στρατηγικές συνεργασίες με τις χώρες των Δυτικών Βαλκανί­ων. Ο στόχος τους είναι η εξασφά­λιση στενών οικονομικών σχέσεων, ώστε να ανοίξουν δρόμοι για με­γάλες και κερδοφόρες ευρωπαϊκές επενδύσεις.

Οι ισχυρές χώρες της Ε.Ε. είναι απο­φασισμένες να «κτίσουν» τις προϋ­ποθέσεις για σοβαρές «αναπτυξια­κές» μπίζνες, πρώτιστα σε τομείς υποδομών. Αυτό σημαίνει ότι η Ελ­λάδα θα υποστεί μεγάλη στρατηγι­κή ζημιά, αν βρεθεί έξω από το νέο αυτό περιβάλλον των ευρω-βαλκα-νικών συνεργασιών, που συνδέε­ται βεβαίως και με την ενσωμάτωση και της ΠΓΔΜ στο NATO και το ευρω-ατλαντικό «μπρα-ντε-φερ» με τη Ρωσία.

Για τους λόγους αυτούς, η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται τώρα μπροστά σε ένα πολύ δύσκολο διπλωματικό σταυρόλεξο, που περιλαμβάνει και «αγωνίες» του πρωθυπουργού στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο. Στα πα­ρασκήνια σήμερα κάποιοι «ψίθυ­ροι» θέλουν τον κ. Τσίπρα να ανα­ζητεί λύσεις τέτοιες που, χωρίς να χρεωθεί «ναυάγιο», θα του επιτρέ­ψουν να πει τελικώς «όχι» σε σύν­θετη ονομασία (αφού ο κ. Ζάεφ αρ­νείται συνταγματικές αλλαγές στα «αλυτρωτικά»), αλλά και χωρίς αυτή η επιλογή να συνοδευτεί με καθα­ρό «όχι» στην ένταξη της ΠΓΔΜ στο NATO. Επανέρχεται, λοιπόν, η ιδέα μιας «ειδικής σχέσης» των Σκοπί­ων (FYROM) με τη Συμμαχία, που θα παραπέμψει στο μέλλον την ορι­στική λύση στο πρόβλημα του «ονό­ματος».

Οι κύκλοι που μεταφέρουν αυτό το ενδεχόμενο υποστηρίζουν ότι ο κ. Τσίπρας θα κατάφερνε με το περί­πλοκο «κόλπο» του να μη βρεθεί τον Μάιο στη Διάσκεψη της Σόφιας έξω από το «κλίμα» των διαβαλκανικών συνεργασιών με την Ε.Ε., να μην ακυρώσει την εξέλιξη των σχέσε­ων της ΠΓΔΜ με το NATO. Και, πα­ραλλήλως, να υποστηρίξει ενώπιον της ελληνικής κοινής γνώμης ότι είπε ένα μεγάλο «όχι» σε όνομα που θα περιελάμβανε τη λέξη «Μακεδο­νία», υπακούοντας στη vox populi, τη φωνή του λαού, παρότι αρχικά ο ίδιος συζητούσε για σύνθετη ονο­μασία. Κυβερνητικοί κύκλοι επιση­μαίνουν ότι, έτσι κι αλλιώς, η πίεση που ασκεί τώρα η Τουρκία στην Ελ­λάδα «δυσκολεύει» τον κ. Τσίπρα και στο «Μακεδόνικο», αφού το NATO δεν φαίνεται να είναι σε θέση να αποτρέπει επιθετικές συμπεριφο­ρές μελών της Συμμαχίας.