"...Το πρότυπο επιβάλλει όχι μόνο να περιφρονείς τους κανόνες, αλλά και να δείχνεις ότι έχεις τη δύναμη να τους καταπατάς. Πρέπει να βγάλεις το μπουφάν. Το πιστόλι πρέπει να φαίνεται. Ακολουθώντας ενστικτωδώς το πρότυπο, ο Σαββίδης δεν έδειξε ποτέ καμία φροντίδα να κρύψει τις εξουσιαστικές του αξιώσεις. Είπε ανοιχτά ποιον ευνοεί και ποιος τον ευνοεί. Είπε ανοιχτά ότι τού λείπει ένα τηλεοπτικό κανάλι ως βραχίονας επιρροής. Ορισε τον ζωτικό του χώρο. Εχρισε φίλους και, κυρίως, εχθρούς. Η ωμότητα αυτής της ζωικής εξουσίας –που δεν περιορίζεται στο να κυριαρχεί παρασκηνιακά, αλλά διαδηλώνει την κυριαρχία της, ως φόβητρο για τους εχθρούς και δέλεαρ για την κερκίδα– αποβαίνει κατά τι ευεργετική...."

Πέντε+ένα κείμενα, γιά τη θλιβερή Κυριακή στην Τούμπα

"H KAΘΗΜΕΡΙΝΗ", 13/03/18

"ΤΑ ΝΕΑ", 13/03/18

  όταν ένας πολίτης εκφράζει την αγανάκτησή του, οφείλεις να τον σεβαστείς. Η αγανάκτηση είναι ιερό δημοκρατικό δικαίωμα. Αφελείς ακόμη όσοι τρόμαξαν όταν είδαν την παλάμη του φυλάρχου να πάει να αγκαλιάσει τη λαβή του όπλου του. Είναι κατά το μάλλον ή ήττον βέβαιον ότι η κίνηση αυτή θα είχε αποφευχθεί αν όντως, αντί για πιστόλι, είχε στην τσέπη του τους «Αδελφούς Καραμάζωφ». Ζυγίζουν, θα μου πείτε, πολύ περισσότερο από μια κορδέλα ταμειακής μηχανής. Αφελείς, τέλος, όσοι πιστεύουν ότι όλα τα προαναφερθέντα σκανδαλίζουν, ή έστω ξενίζουν, περισσότερους από ορισμένους αφελείς.

Οι υπόλοιποι θεωρούν ότι είναι απολύτως φυσιολογικό ο Ιβάν Σαββίδης και οι σωματοφύλακές του να μπαίνουν στο γήπεδο με τον οπλισμό τους, τη στιγμή που απαγορεύεται ακόμη και στους αστυνομικούς. Μπορεί να μην είναι νόμιμο, είναι όμως ηθικό. Διότι ο Ιβάν Σαββίδης είναι θεσμός, και μάλιστα λαοπρόβλητος, έως και επιτυχημένα συλλαλητήρια μπορεί να οργανώσει. Δεν είναι ο μόνος θεσμός της δημοκρατίας μας. Η δημοκρατία μας έχει πολλούς θεσμούς και γι’ αυτό δεν έχει να φοβάται τίποτε. Ο Σαββίδης προχθές έκανε επίδειξη δύναμης και τίποτε άλλο, προς τέρψιν των Ελλήνων του. Και μη νομίζετε ότι στο μυαλό πολλών το επεισόδιο δεν κατεγράφη ως θετικό. «Δεν ήταν σωστό, βρε παιδί μου. Αλλά να σου πω κάτι. Καλά τους έκανε». Πολλών αλλά πόσων; Ιδού η απορία. Εννοείται πως οι ίδιοι θεωρούν τρελό τον Τραμπ επειδή συνεχίζει να υποστηρίζει την οπλοκατοχή. Ευτυχώς εμείς εδώ δεν έχουμε τέτοια.

Αυτά τα κοινωνικά πρότυπα δεν έχουμε στο μυαλό μας; Στον Κοσκωτά συμπεριφερθήκαμε όπως η μαρίδα του χωριού που βλέπει τη «Σεβρολέτα» του ομογενή. Στον Σαββίδη, το ίδιο. Ακόμη και σήμερα, μετά δέκα χρόνια δοκιμασίας αντοχής, το πρότυπό μας είναι «το πρώτο τραπέζι πίστα». Μας αδικεί η αυθαιρεσία της συμπεριφοράς, θαυμάζουμε όμως όσους έχουν τη δυνατότητα αυθαιρεσίας, τη ζηλεύουμε, και θέλουμε να τους μοιάσουμε. Κι όταν δεν μπορούμε να τους μοιάσουμε τους κολακεύουμε.

Η κολακεία τούς κολακεύει ακόμη περισσότερο, οπότε αναγκάζονται να ανανεώσουν το ρεπερτόριό τους. Κι εδώ που τα λέμε δεν υπάρχει πιο επιτυχημένο νούμερο παρ’ ημίν από τον ολιγάρχη, σύμμαχο της πολιτικής εξουσίας που είναι έτοιμος να βγάλει πιστόλι για ένα γκολ.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 13/03/18

Έ

"Φιλελεύθερος", 13/03/18

"ΤΑ ΝΕΑ", 13/03/18

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 

ΤΡΟΦΟΔΟΤΕΙ...

Πριν πέντε χρόνια, τον Μάιο του 2013, είχαν εντοπιστεί βουλευτές της Χρυσής Αυγής να κυκλοφορούν ένοπλοι στη Βουλή - δεν παρανομούσαν όμως γιατί και άδεια οπλοφορίας είχαν και (όπως με την ευκαιρία αυτή έγινε γνωστό) ο Κανονισμός της Βουλής δεν απαγορεύει την οπλοφορία των βουλευτών μέσα στο Κοινοβούλιο. Εγινε γνωστό ότι 60 βουλευτές από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα οπλοφορούσαν νομίμως (με άδειες) και εκφράστηκαν υπόνοιες ότι υπήρχαν και άλλοι, μη αδειούχοι. Εινε συζήτηση να αλλάξει ο Κανονισμός και να απαγορευθεί τουλάχιστον η οπλοφορία μέσα στο κτίριο της Βουλής αλλά τελικά δεν έγινε τίποτα.

Αν επιτρέπεται η είσοδος οπλισμένων βουλευτών στη Βουλή, γιατί να απαγορεύεται η είσοδος οπλισμένων παραγόντων στα γήπεδα; Αν όποτε θέλει οποιοδήποτε κόμμα ή οι συνδικαλιστές κάθε κόμματος μπορούν να καταλαμβάνουν την Πλατεία Συντάγματος, να αποκλείουν το κέντρο της Αθήνας ή τις εθνικές οδούς, γιατί να μην μπορούν και οι οπαδοί ομάδων να εισβάλλουν στα γήπεδα; Αν νιώθουν απειλούμενοι οι πολιτικοί και 60 βουλευτές στους 300 θέλουν να οπλοφορούν, παρά τη γενναιόδωρη αστυνομική προστασία που τους παρέχουμε, γιατί να νιώθουν περισσότερο ασφαλείς οι παράγοντες; Αν ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος ανταμείφθηκε με την Προεδρία της Δημοκρατίας επειδή άφησε την Αθήνα να καίγεται επί τρεις ημέρες, γιατί να τιμωρείται ο ποδοσφαιρικός παράγων που στέλνει τους μπράβους του να δείρουν τους αντιπάλους; Αν οι πολιτικοί αρχηγοί αλληλομηνύονται, αλληλοκατηγορούνται απατεώνες και αλληλοαπειλούνται με ειδικά δικαστήρια και φυλακίσεις, γιατί τα ήθη στο ποδόσφαιρο να είναι ηπιότερα;

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: την αγριότητα των ηθών τα κόμματα και οι πολιτικοί την καλλιεργούν. Οταν Σαμαράς - Τσίπρας, αποκαλούν ο ένας τον άλλον «συμμορίτη», προφανώς οι πρόεδροι των «αιώνιων αντιπάλων» μπορούν να λένε τα ίδια και χειρότερα μεταξύ τους. Οταν βουλευτές και υπουργοί τίθενται υπεράνω των νόμων με προνομιούχες ασυλίες και γρήγορες παραγραφές, όταν το δικαστικό σώμα έχει γίνει πεδίο κομματικών αναμετρήσεων, όταν πρώην εισαγγελέας και «αρχικυπατζής» γίνεται υπουργός Δικαιοσύνης και άλλο δεν κάνει από το να «στήνει υποθέσεις», ποιος μπορεί να κατηγορεί για «παράγκες», στημένα παιχνίδια, άθλια διαιτησία το ποδόσφαιρο;

Η πολιτική παραβατικότητα, η σφοδρότητα των πολιτικών συγκρούσεων τροφοδοτούν και τις άλλες συγκρούσεις - γιατί τα κόμματα τις αντιμετωπίζουν σαν προεκτάσεις των δικών τους συγκρούσεων, τις βλέπουν εργαλεία, σαν στοιχεία πολιτικού κόστους/οφέλους, όπως είπε και ο Πρωθυπουργός. Αν δεν βάλουν τάξη στο σπίτι τους οι πολιτικοί, αν συνεχίσουν να δημιουργούν συνθήκες που τους υποχρεώνουν να οπλοφορούν εντός και εκτός Βουλής, δεν θα μπει τάξη πουθενά, δεν θα γίνουμε ποτέ κανονική χώρα.