Δύο προβολές, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
Το χάσμα μπορεί να μειωθεί ώς ένα βαθμό και μέχρι κάποιο σημείο. Η Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να αποκτήσει ένοπλες δυνάμεις του μεγέθους της Τουρκίας, ούτε και κάτι τέτοιο είναι θεμιτό. Μπορεί, όμως, μέσα από την έστω σταδιακή και αργοπορημένη χάραξη εθνικής πολιτικής τεχνολογίας να συνδυάσει την πολυπόθητη ανάγκη για αλλαγή και εκσυγχρονισμό του παρωχημένου αναπτυξιακού μοντέλου που επικρατεί στη χώρα, με την παράλληλη παραγωγή οπλικών συστημάτων με αυξημένες δυνατότητες αποτροπής.
Δεδομένου του διεθνούς περιβάλλοντος, το οποίο θυμίζει περισσότερο το τέλος του 19ου αιώνα, με τη διαφορά ότι οι ευρωπαϊκές δυνάμεις και η Δύση είναι ξεκάθαρα σε στρατηγική αποδρομή από το «κέντρο του κόσμου», ένα κράτος που θέλει να παραμείνει ουσιαστικά (και όχι μόνον κατ’ όνομα) ανεξάρτητο, πρέπει να αποκτήσει ευρύ δίκτυο συμμαχιών και να μην επαναπαύεται στα «soft politics» που παράγουν κατά τόνους οι διάφορες γραφειοκρατίες, περιλαμβανομένης εκείνης των Βρυξελλών. Μια κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική και αμυντική πολιτική θα ήταν πραγματικά ευχής έργον, ωστόσο προς το παρόν δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο στον ορίζοντα.
Ολες αυτές είναι διεργασίες που θα παραγάγουν αποτελέσματα σε κάποιο βάθος χρόνου. Βραχυπρόθεσμα, εκείνο που έχει σημασία είναι η σοβαρότητα που εκπέμπει το πολιτικό σύστημα για τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Αυτό αφορά, προφανώς, τις εκάστοτε κυβερνήσεις, αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Στην εξωτερική πολιτική, υπάρχει ο άγραφος κανόνας των πραγμάτων που λέγονται αλλά δεν γίνονται κι εκείνων που γίνονται αλλά δεν λέγονται, όπως ευφυώς είχε διατυπώσει και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ως εκ τούτου, οι πολλές αντιπαραθέσεις δεν ωφελούν καμία κατεστημένη πολιτική δύναμη, πολύ περισσότερο, δεν ωφελούν τη χώρα.
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 10/03/18
Τζίμας– είναι στρατηγική επιλογή του ερντογανικού καθεστώτος. Και σίγουρα, δύο Ελληνες αξιωματικοί όμηροι έχουν πολύ μεγαλύτερο συμβολικό αντίκρισμα στο φαντασιακό των Τούρκων εθνικιστών από έναν Γερμανό δημοσιογράφο, που κρατήθηκε επίσης όμηρος, ή από έναν Αμερικανό πάστορα.
Και τέλος, επειδή έχει γίνει ήδη φανερό ότι το φαντασιακό αυτό έχει τραυματιστεί σοβαρά από την καταφυγή στην Ελλάδα, τον πατροπαράδοτο εχθρό, όχι μόνο των οκτώ Τούρκων αξιωματικών αλλά (πρωτίστως αυτό) και των χιλιάδων απλών και ανώνυμων Τούρκων πολιτών που προσφυγεύουν στη χώρα μας, αναζητώντας την ελευθερία και τους τρεις-τέσσερις κανόνες δημοκρατικού βίου που έχασαν στην πατρίδα τους.
Είναι ανεπίτρεπτη, ως εκ τούτου, η σχετικοποίηση της σοβαρότητας του ζητήματος, η υποβάθμισή του· αν αυτός ο «πραγματισμός» προτείνεται σαν αντίδοτο στην ελαφρότητα του κ. Καμμένου σε όλη τη μέχρι τώρα θητεία του, η σκέψη πήρε λάθος δρόμο. Την ίδια στιγμή, είναι άκρως επικίνδυνη η πλειοδοσία «πατριωτισμού» στην οποία επιδίδονται ορισμένα μέσα ενημέρωσης κι από κοντά, ψηφοθηρικά αγχωμένοι, κάποιοι κομματικοί παράγοντες, της κεντρικής σκηνής ή της περιφερειακής. Τα πλέον «πατριωτικά» ΜΜΕ, που έσπευσαν να βαφτούν στο κίτρινο του πολέμου, υιοθετούν τις πιο αντιφατικές προφητείες από το ένα πρωτοσέλιδό τους στο επόμενο: «“Θα μας πάρουν το Αιγαίο”, προφήτεψε ο γέρων Τάδε», «“θα πάρουμε την Πόλη και την Αγιασοφιά”, προανήγγειλε ο πατήρ Δείνα», «“και την Κόκκινη Μηλιά”, διαβεβαιώνει η γερόντισσα Χι», «“αλλά θα μας αρπάξουν τον Κόκκινο Μύλο” μαντεύει η ιέρεια Ψι».
Με την ίδια ακριβώς ευκολία, οι κομματικώς υπερπατριώτες υιοθετούν τρία αντιφατικά σενάρια μέσα στο ίδιο πεντάλεπτο της τηλεοπτικής ή ραδιοφωνικής τους παρουσίας: «Τους απήγαγαν Τούρκοι κομάντος που μπήκαν σε ελληνικό έδαφος», «όχι, τους την είχε στημένη η στρατοχωροφυλακή του Ερντογάν»... Ακόμα και τα σενάρια που σκοπίμως διοχετεύονται από τουρκικά Μέσα σεσημασμένα για την υπακοή τους στο καθεστώς, βρίσκουν εδώ θερμότερους αναμεταδότες απ’ ό,τι στη χώρα παραγωγής τους.
Και τέλος, επειδή έχει γίνει ήδη φανερό ότι το φαντασιακό αυτό έχει τραυματιστεί σοβαρά από την καταφυγή στην Ελλάδα, τον πατροπαράδοτο εχθρό, όχι μόνο των οκτώ Τούρκων αξιωματικών αλλά (πρωτίστως αυτό) και των χιλιάδων απλών και ανώνυμων Τούρκων πολιτών που προσφυγεύουν στη χώρα μας, αναζητώντας την ελευθερία και τους τρεις-τέσσερις κανόνες δημοκρατικού βίου που έχασαν στην πατρίδα τους.
Είναι ανεπίτρεπτη, ως εκ τούτου, η σχετικοποίηση της σοβαρότητας του ζητήματος, η υποβάθμισή του· αν αυτός ο «πραγματισμός» προτείνεται σαν αντίδοτο στην ελαφρότητα του κ. Καμμένου σε όλη τη μέχρι τώρα θητεία του, η σκέψη πήρε λάθος δρόμο. Την ίδια στιγμή, είναι άκρως επικίνδυνη η πλειοδοσία «πατριωτισμού» στην οποία επιδίδονται ορισμένα μέσα ενημέρωσης κι από κοντά, ψηφοθηρικά αγχωμένοι, κάποιοι κομματικοί παράγοντες, της κεντρικής σκηνής ή της περιφερειακής. Τα πλέον «πατριωτικά» ΜΜΕ, που έσπευσαν να βαφτούν στο κίτρινο του πολέμου, υιοθετούν τις πιο αντιφατικές προφητείες από το ένα πρωτοσέλιδό τους στο επόμενο: «“Θα μας πάρουν το Αιγαίο”, προφήτεψε ο γέρων Τάδε», «“θα πάρουμε την Πόλη και την Αγιασοφιά”, προανήγγειλε ο πατήρ Δείνα», «“και την Κόκκινη Μηλιά”, διαβεβαιώνει η γερόντισσα Χι», «“αλλά θα μας αρπάξουν τον Κόκκινο Μύλο” μαντεύει η ιέρεια Ψι».
Με την ίδια ακριβώς ευκολία, οι κομματικώς υπερπατριώτες υιοθετούν τρία αντιφατικά σενάρια μέσα στο ίδιο πεντάλεπτο της τηλεοπτικής ή ραδιοφωνικής τους παρουσίας: «Τους απήγαγαν Τούρκοι κομάντος που μπήκαν σε ελληνικό έδαφος», «όχι, τους την είχε στημένη η στρατοχωροφυλακή του Ερντογάν»... Ακόμα και τα σενάρια που σκοπίμως διοχετεύονται από τουρκικά Μέσα σεσημασμένα για την υπακοή τους στο καθεστώς, βρίσκουν εδώ θερμότερους αναμεταδότες απ’ ό,τι στη χώρα παραγωγής τους.
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 10/03/18
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου