"...Τον Ιανουάριο του 1995 ο τότε γενι­κός γραμματέας του NATO. Ισπανός Χαβιέ Σολάνα (πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας και, κατά τα άλλα, ιδιαιτέρως αρεστός στις τότε ελληνικές κυβερνήσεις), εκδίδει διαταγή με τίτλο «Τουρκικές θέσεις που έγιναν αποδεκτές από το NATO» -Εμπιστευτικό. Στο έγγραφο αυτό, που απο­καλύπτουν τα «Π» και βρίσκεται ακόμα σε ισχύ (γιατί καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν το ανέτρεψε), αναφέρεται ο κατάλογος των ελληνικών νήσων του Αιγαίου «που οφεί­λουν να μη στρατιωτικοποιοόνται σύμφω­να με τους διεθνείς νόμους», πράγμα που ισοδυναμεί, δηλαδή, με απώλεια εθνικής κυριαρχίας, κάτι που επιδιώκει τώρα η Αγκυρα. Ητοι τα νησιά Λήμνος, Σαμοθρά­κη, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Ικαρία, Στροπάλια (Αστυπάλαια), Ρόδος, Χάλκη, Σκαρπάντο (Κάρπαθος), Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως και Καστελλόριζο.,,,"

Από το ειδικό ένθετο "Strategies & politics", 

από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 13/03/18

ΤΗΣ ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ

Ο πρόσφατος εμβολισμός του ελληνικού πλοίου στο Ιμια από τουρκική ακταιωρό, η εκδίωξη του ελλη­νικού ελικοπτέρου Σινούκ από την Υψίστη τηv Καθα­ρά Δευτέρα, διότι, κατά τnv Αγκυρα, είχε παραβιάσει «τουρκική κυριαρχία», καθώς και οι μόνιμες, καθημερινές πλέον -μετά τnv επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα- κινή­σεις αμφισβήτησης, με στρατιωτικό μέσα μέρους της ελληνικής κυριαρχίας στο Αν. Αιγαίο δεν αποτελούν μεμονωμένα περι­στατικά έκφρασης μιας «αποδυναμωμένης Τουρκίας, που καταρρέει στρατιωτικά στο Αφρίν», όπως θέλουν να πείσουν την ελ­ληνική κοινή γνώμη αρκετοί άφρονες της κυβέρνησης και ορισμένοι συμπαθούντες υποστηρικτές της.

Η Τουρκία έχει προετοιμάσει, σχεδιάσει και εν μέρει κατοχυρώσει διεθνώς τα σχέ­δια κατάληψης μέρους της ελληνικής κυρι­αρχίας στο Αν. Αιγαίο,τα οποία τώρα πλέ­ον έχει αρχίσει να υλοποιεί σταδιακά, με στρατιωτικά μέσα. Αντιθέτως, το σύνολο του πολιτικού κόσμου στην Αθήνα  «ψά­χνεται» γενικώς, αφού οι κυβερνήσεις των περασμένων δεκαετιών έχουν ήδη λησμο­νήσει όσα δεν έχουν κάνει για να διασφα­λίσουν την ελληνική κυριαρχία και συμφέ­ροντα στην περιοχή του Αιγαίου, με την παρούσα κυβέρνηση να βολιδοσκοπεί εταί­ρους και συμμάχους για ισχυρή στήριξη, την οποία όμως δεν λαμβάνει.

Τον Ιανουάριο του 1995 ο τότε γενι­κός γραμματέας του NATO. Ισπανός Χαβιέ Σολάνα (πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας και, κατά τα άλλα, ιδιαιτέρως αρεστός στις τότε ελληνικές κυβερνήσεις), εκδίδει διαταγή με τίτλο «Τουρκικές θέσεις που έγιναν αποδεκτές από το NATO» -Εμπιστευτικό. Στο έγγραφο αυτό, που απο­καλύπτουν τα «Π» και βρίσκεται ακόμα σε ισχύ (γιατί καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν το ανέτρεψε), αναφέρεται ο κατάλογος των ελληνικών νήσων του Αιγαίου «που οφεί­λουν να μη στρατιωτικοποιοόνται σύμφω­να με τους διεθνείς νόμους», πράγμα που ισοδυναμεί, δηλαδή, με απώλεια εθνικής κυριαρχίας, κάτι που επιδιώκει τώρα η Αγκυρα. Ητοι τα νησιά Λήμνος, Σαμοθρά­κη, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Ικαρία, Στροπάλια (Αστυπάλαια), Ρόδος, Χάλκη, Σκαρπάντο (Κάρπαθος), Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως και Καστελλόριζο.

Παρ' ότι ο «φίλος» κ. Σολάνα με τη φιλο­τουρκική αυτή διαταγή του παραβίασε δο­μικά το Καταστατικό του NATO, που απα­γορεύει κάθε εμπλοκή της Συμμαχίας σε Συνθήκες -πόσω μάλλον ερμηνεία τους-, η Αθήνα δεν αντέδρασε ποτέ σε επίπεδο κο­ρυφής, με αποτέλεσμα να ισχυροποιηθεί η θέση της Τουρκίας (η οποία κατέθεσε το έγ­γραφο αυτό σε όλους τους διεθνείς οργανι­σμούς για εφαρμογή) και να ανοίξει ο δρό­μος και για άλλες παρόμοιες και σε ισχύ Διαταγές του NATO (πχ. Αύγουστος 2006).

Είναι απολύτως ενδεικτικό της ελληνι­κής «διστακτικότητας» (;) το γεγονός ότι από το 1995 μέχρι σήμερα έχουν γίνει 55 συνεδριάσεις DPC (Σύνοδος Υπουργών Αμυνας) και 58 συνεδριάσεις NAC (Σύνο­δοι Κορυφής του NATO), στις οποίες ου­δέποτε η Αθήνα ύψωσε φωνή ή έδειξε διάθεση π.χ. να μπλοκάρει την έγκριση του ΝΑΤΟϊκού Αμυντικού Δόγματος, αν δεν αποσυρόταν η Διαταγή Σολάνα (σ.σ.: όπως έκανε ο Τούρκος πρόεδρος. Αμπντ. Γκιουλ, το 2010, προκειμένου να μη συμπεριλη­φθεί το Ιράν στις τρομοκρατικές χώρες).

Θα ήταν ίσως περιττό να τολμήσει κα­νείς να σκεφθεί ότι η, περιορισμένων γνώ­σεων και ανακλαστικών, παρούσα

κυβέρ­νηση θα μπορούσε να απαιτήσει και να κερδίσει αλλαγές εμφανώς φιλοτουρκικών και παράνομων θέσεων του NATO, προκει­μένου η Αθήνα να επιτρέψει την είσοδο της ΠΓΔΜ στη Συμμαχία.

Εναν μόλις χρόνο μετά τη Διαταγή Σο­λάνα η Αγκυρα προχώρησε το 1996 με το αζημίωτο στο επεισόδιο στα Ιμια και την κατοχύρωση στην πράξη της «γκρίζας» ζώ­νης, την οποία τώρα, το 2018. διακηρύσσει ως «τουρκική επικράτεια», εμβολίζοντας γι’ αυτό τον λόγο ως «εχθρικό« το πλοίο του

ελ­ληνικού Λιμενικού, χωρίς καμιά ουσιαστι­κή διεθνή αντίδραση.

ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Η Αθήνα είχε επιλέξει τις προηγούμενες δεκαετίες να επικεντρώνει παγίως τις αντι­δράσεις της -χωρίς εμφανή επιτυχία- μόνο στο θέμα της κατοχύρωσης του στρατιω­τικού αεροδρομίου τπς Λήμνου στον ΝΑΤΟΐκό Αμυντικό Σχεδιασμό και υποτίμη­σε βαρύτατα τον στόχο ιης Τουρκίας και του NATO για την αποστρατιωτικοποίηση όλων των νησιών του Αν. Αιγαίου. Και τού­το διότι η Λήμνος, με το στρατιωτικό

ρα­ντάρ και το αεροδρόμιο, λόγω εγγύτητας με την Τουρκία αποτελεί την αιχμή του δόρα­τος για την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας (σ.σ.: Η εικόνα αυτή θα αλλάξει βε­βαίως όταν η Τουρκία, από το καλοκαίρι ίου 2018. θα αρχίσει να παραλαμβάνει τα αεροσκάφη F-55. «αόρατα» από τα ελληνι­κά συμβατικά ραντάρ και αεροσκάφη).

Ετσι, στις 5 Νοεμβρίου 1998, όταν η Τουρκία έθεσε για πολλοστή φορά βέτο στη ΝΑΤΟϊκή χρηματοδότηση για έργα στρατι­ωτικής υποδομής της Ελλάδας, ο Ελληνας πρέσβης απάντησε με έγγραφο διαμαρτυ­ρίας στον γενικό γραμματέα Χαβιέ Σολάνα χωρίς πουθενά να κατονομάσει την Τουρ­κία και, πολύ περισσότερο, να αντικρούσει την «αποστρατιωτικοποίηοη» όλων των ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου από το 1995 (Η Ελλάδα έθετε βέτο σε όλα τα έργα υποδομής, όχι μόνον της Τουρκίας, αλλά και όλων των χωρών του NATO, με απο­τέλεσμα να δημιουργηθεί αρνητική εικόνα για τη χώρα μας στο σύνολο των μελών).

Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 9 Νοεμ­βρίου 1998, ο τότε πρέσβης της Τουρκίας στο NATO, Ον. Οϊμέν, απαντά μέσω του κ. Σολάνα στον Ελληνα πρέσβη και καταθέ­τει έγγραφο με τις θέσεις της τουρκικής κυ­βέρνησης, το οποίο περιλαμβάνει τα 20 ελ­ληνικά νησιά που η Τουρκία θεωρεί μέχρι και σήμερα αποστρατιωτικοποιημένα και όχι ελληνικά και, ως εκ τούτου, αμφισβη­τεί την ελληνική κυριαρχία.

Το έγγραφο του Τούρκου πρέσβη ουδέ­ποτε απαντήθηκε μέχρι τώρα.

Η Τουρκία επιχειρεί να το κάνει πράξει τώρα.