Τρεις προβολές από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" γιά
Μιά κακή παράσταση
Του Απόστολου Λακασά
Η Λυδία Κονιόρδου σε μιά συζήτηση με την "Κ" λίγο μετά την υπουργοποίησή της (φύλλο 12/11/16) θυμήθηκε το 1977, όταν στα πρώτα θεατρικά τησ βήματα έπαιζε στο Εθνικό Θέατρο και χάζευε από τιςς κουίντες μεγαθήρια όπως ο Μινωτής, η Αρώνη, ο Ηλιόπουλος. Έκτοτε πολλά...Ρόλοι (Κλυταιμνήστρα, Μήδεια, Ηλέκτρα, Αντιγόνη, Λυσιστράτη, Φαίδρα) και σκηνοθεσίες εμβληματικών έργων ("Πέρσες", "Ιππόλυτος", "Ίων"), διδασκαλία με έμφαση στο αρχαίο δράμα. Καταξιωμένη πλέον, κατέκτησε το δικαίωμα να θέτει τις προκλήσεις που θέλει να αντιμετωπίσει.
Η γρήγορη αναδίπλωση της Λ. Κονιόρδου μετά την «τρικλοποδιά» στην επένδυση του Ελληνικού, σε μια στιγμή που η κυβέρνηση «επιδιώκει την ολοκλήρωση της αξιολόγησης και ομνύει στην προώθηση μεταρρυθμίσεων και ιδιωτικοποιήσεων», όπως έγραψε ο Βασίλης Ζήρας στην «Κ», αποτελεί πολιτικό χαστούκι στην κορυφαία ηθοποιό. Επίσης, έπεσε πολύ κάζο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ενας υπουργός χωρίς ισχυρά κομματικά και πολιτικά ερείσματα είναι εύκολος στόχος. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους υπουργούς. Επρεπε να το γνωρίζει η κ. Κονιόρδου πριν αναλάβει τον νέο της ρόλο.
Οπως έλεγε η ίδια τον περασμένο Νοέμβριο, εγγράφοντας εκείνες τις ημέρες μία ακόμη σπουδαία ερμηνεία δίπλα στον Πέτρο Φιλιππίδη, τα θεατρικά της σχέδια περιλαμβάνουν παράσταση με τον Μπομπ Ουίλσον σε κείμενα Μαρτίνου Λούθηρου, ενώ η ερευνητική δουλειά πάνω στην αρχαία ελληνική δραματουργία δεν σταματά. Την ίδια στιγμή, ψάχνοντας το βιογραφικό της, διαπιστώνεις μικρή ενασχόληση με τον Σαίξπηρ (ένας «Αμλετ» ίσως;). Το θέατρο είναι μέσο θεραπείας και πολιτικής αποθεραπείας. Το κοινό συγχωρεί λάθη, φτάνει ο θεατρώνης να κατεβάζει γρήγορα μια κακοπαιγμένη παράσταση.
την πολλοστή στοχοποίηση της επένδυσης στο Ελληνικό
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/05/17
Η λυδία λίθος και το ΥΠΠΟ
Από την Γιούλη Επτακοίλη
Ας είμαστε επιεικείς. Ενας υπουργός δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει όλα τα θέματα του υπουργείου του σε βάθος. Γι’ αυτό υπάρχουν οι επιστημονικοί συνεργάτες και οι σύμβουλοι. Για να καλύπτουν τα κενά γνώσης των υπουργών. Ομως από το προχθεσινό φάλτσο της υπουργού Πολιτισμού κυρίας Λυδίας Κονιόρδου, που ακούστηκε μέχρι το Μέγαρο Μαξίμου και σύμφωνα με πληροφορίες έτρεχαν μέσα στη νύχτα να το μαζέψουν, συμπεραίνει κανείς ότι το θέμα δεν είναι αν έχει καλούς συνεργάτες αλλά αν έχει τον έλεγχο του υπουργείου της.
Να εξηγήσουμε για ποιο πράγμα μιλάμε. Προχθές η υπουργός ανακάλυψε ότι το κέλυφος του κτιρίου του Δυτικού Αεροσταθμού, ο παλαιός Πύργος Ελέγχου και ο πυρήνας του συγκροτήματος του πρώην Αμερικανικού Κολλεγίου Θηλέων μπορεί και να είναι διατηρητέα και ζήτησε την αναπομπή της Απόφασης του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων. Λίγες ώρες αργότερα εστάλη ανακοίνωση του ΥΠΠΟ, που μας ενημέρωνε ότι η υπουργός Πολιτισμού ανακάλεσε την αναπομπή προς το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων της επανεξέτασης τριών κτιρίων του Ελληνικού ως προς τον χαρακτηρισμό τους ή μη ως μνημείων. «Η ανάκληση έγινε ύστερα από ενδελεχή έλεγχο του σχετικού φακέλου κατά τον οποίο διαπιστώθηκε πως δεν υπάρχουν νέα στοιχεία τα οποία δεν συνεκτιμήθηκαν στην αρχική εξέταση ώστε να αιτιολογείται η αναπομπή του θέματος», έγραφε η ανακοίνωση-αναδίπλωση και μας έκανε να αναρωτηθούμε γιατί ο «ενδελεχής έλεγχος» έγινε κατόπιν εορτής. Η κ. Κονιόρδου όφειλε, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, να κάνει αυτόν τον έλεγχο προτού υπογράψει την αναπομπή. Δεν το έκανε. Επίσης η υπηρεσία του ΥΠΠΟ (Διεύθυνση Προστασίας και Αναστήλωσης Νεωτέρων και Σύγχρονων Μνημείων) που, όπως προκύπτει από το έγγραφο το οποίο δημοσίευσε χθες η «Κ», ζήτησε την αναπομπή, γιατί δεν την ενημέρωσε ότι δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο για μια τέτοια κίνηση; Υπάρχει άγνοια; Υπάρχει εντολή για εκ νέου μπλοκάρισμα στην επένδυση του Ελληνικού; Υπάρχουν παραμάγαζα και άνθρωποι με δικές τους «ατζέντες» μέσα στο ΥΠΠΟ, που παρασύρουν την υπουργό; Αλλα ας αφήσουμε το Ελληνικό, για να θυμηθούμε δύο άλλα φλέγοντα θέματα του υπουργείου Πολιτισμού. Την ολοκλήρωση της επέκτασης της Εθνικής Πινακοθήκης και το ηλεκτρονικό εισιτήριο. Ως προς το πρώτο, και μετά το δημιοσίευμα της «Κ» (23/02/2017) και την αποκάλυψη για τις νέες καθυστερήσεις που φυσικά θα κοστίσουν και σε χρήμα, ακόμη, δεν έχει υπάρξει σαφής απάντηση.
Οσον αφορά το ηλεκτρονικό εισιτήριο και ενώ σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ» από πηγές του ΤΑΠ, ό,τι έπρεπε να γίνει έχει γίνει, γιατί δεν έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται; Γιατί αργεί; Την ίδια ακριβώς απορία διατυπώνει και ο πρώην υπουργός Πολιτισμού και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Νίκος Ξυδάκης, σε επίκαιρη ερώτηση που κατέθεσε πριν από λίγες μέρες, ο οποίος μάλιστα συμπληρώνει ότι «σε περίοδο αύξησης των τουριστών και, όλως παραδόξως, μείωσης των πληρωμένων εισιτηρίων στους αρχαιολογικούς χώρους (ΕΛΣΤΑΤ, α΄ 9μηνο 2016), το σύστημα e-ticketing δεν έχει ακόμη αρχίσει να εφαρμόζεται». Η κ. Κονιόρδου μέχρι σήμερα κυρίως δημιουργεί ερωτήματα. Κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσει να απαντάει.
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/05/17
Λυδία Κονιόρδου: Μαυσωλεία
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/05/17
Η λυδία λίθος και το ΥΠΠΟ
Από την Γιούλη Επτακοίλη
Ας είμαστε επιεικείς. Ενας υπουργός δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει όλα τα θέματα του υπουργείου του σε βάθος. Γι’ αυτό υπάρχουν οι επιστημονικοί συνεργάτες και οι σύμβουλοι. Για να καλύπτουν τα κενά γνώσης των υπουργών. Ομως από το προχθεσινό φάλτσο της υπουργού Πολιτισμού κυρίας Λυδίας Κονιόρδου, που ακούστηκε μέχρι το Μέγαρο Μαξίμου και σύμφωνα με πληροφορίες έτρεχαν μέσα στη νύχτα να το μαζέψουν, συμπεραίνει κανείς ότι το θέμα δεν είναι αν έχει καλούς συνεργάτες αλλά αν έχει τον έλεγχο του υπουργείου της.
Να εξηγήσουμε για ποιο πράγμα μιλάμε. Προχθές η υπουργός ανακάλυψε ότι το κέλυφος του κτιρίου του Δυτικού Αεροσταθμού, ο παλαιός Πύργος Ελέγχου και ο πυρήνας του συγκροτήματος του πρώην Αμερικανικού Κολλεγίου Θηλέων μπορεί και να είναι διατηρητέα και ζήτησε την αναπομπή της Απόφασης του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων. Λίγες ώρες αργότερα εστάλη ανακοίνωση του ΥΠΠΟ, που μας ενημέρωνε ότι η υπουργός Πολιτισμού ανακάλεσε την αναπομπή προς το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων της επανεξέτασης τριών κτιρίων του Ελληνικού ως προς τον χαρακτηρισμό τους ή μη ως μνημείων. «Η ανάκληση έγινε ύστερα από ενδελεχή έλεγχο του σχετικού φακέλου κατά τον οποίο διαπιστώθηκε πως δεν υπάρχουν νέα στοιχεία τα οποία δεν συνεκτιμήθηκαν στην αρχική εξέταση ώστε να αιτιολογείται η αναπομπή του θέματος», έγραφε η ανακοίνωση-αναδίπλωση και μας έκανε να αναρωτηθούμε γιατί ο «ενδελεχής έλεγχος» έγινε κατόπιν εορτής. Η κ. Κονιόρδου όφειλε, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, να κάνει αυτόν τον έλεγχο προτού υπογράψει την αναπομπή. Δεν το έκανε. Επίσης η υπηρεσία του ΥΠΠΟ (Διεύθυνση Προστασίας και Αναστήλωσης Νεωτέρων και Σύγχρονων Μνημείων) που, όπως προκύπτει από το έγγραφο το οποίο δημοσίευσε χθες η «Κ», ζήτησε την αναπομπή, γιατί δεν την ενημέρωσε ότι δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο για μια τέτοια κίνηση; Υπάρχει άγνοια; Υπάρχει εντολή για εκ νέου μπλοκάρισμα στην επένδυση του Ελληνικού; Υπάρχουν παραμάγαζα και άνθρωποι με δικές τους «ατζέντες» μέσα στο ΥΠΠΟ, που παρασύρουν την υπουργό; Αλλα ας αφήσουμε το Ελληνικό, για να θυμηθούμε δύο άλλα φλέγοντα θέματα του υπουργείου Πολιτισμού. Την ολοκλήρωση της επέκτασης της Εθνικής Πινακοθήκης και το ηλεκτρονικό εισιτήριο. Ως προς το πρώτο, και μετά το δημιοσίευμα της «Κ» (23/02/2017) και την αποκάλυψη για τις νέες καθυστερήσεις που φυσικά θα κοστίσουν και σε χρήμα, ακόμη, δεν έχει υπάρξει σαφής απάντηση.
Οσον αφορά το ηλεκτρονικό εισιτήριο και ενώ σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ» από πηγές του ΤΑΠ, ό,τι έπρεπε να γίνει έχει γίνει, γιατί δεν έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται; Γιατί αργεί; Την ίδια ακριβώς απορία διατυπώνει και ο πρώην υπουργός Πολιτισμού και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Νίκος Ξυδάκης, σε επίκαιρη ερώτηση που κατέθεσε πριν από λίγες μέρες, ο οποίος μάλιστα συμπληρώνει ότι «σε περίοδο αύξησης των τουριστών και, όλως παραδόξως, μείωσης των πληρωμένων εισιτηρίων στους αρχαιολογικούς χώρους (ΕΛΣΤΑΤ, α΄ 9μηνο 2016), το σύστημα e-ticketing δεν έχει ακόμη αρχίσει να εφαρμόζεται». Η κ. Κονιόρδου μέχρι σήμερα κυρίως δημιουργεί ερωτήματα. Κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσει να απαντάει.
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/05/17
Λυδία Κονιόρδου: Μαυσωλεία
Του Μιχάλη Τσιντσίνη
Η Λυδία Κονιόρδου δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ. Είχε, βεβαίως, συμβάλει στο συριζαϊκό εγχείρημα, εντασσόμενη σε τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας τον Σεπτέμβριο του 2015. Και μπορεί κιόλας να ήταν της αύρας ΣΥΡΙΖΑ – να είχε ενταχθεί στο ψυχοψαχτικό ρεύμα που ήταν, γενικώς και ενεργειακώς, κατά της μνημονιακής δυστυχίας και υπέρ της αμνημονιακής ευτυχίας. Δεν ήταν όμως ΣΥΡΙΖΑ με την οργανική έννοια.
Δεν είχε κλείσει τη ζωή της στο κομματικό θερμοκήπιο. Αντιθέτως. Αποτελεί σπανιότατη εξαίρεση στον κανόνα του συριζαϊκού οικοσυστήματος, διότι είχε μακρά και επιτυχημένη σταδιοδρομία στην τέχνη της, προτού δεχθεί το τηλεφώνημα του πρωθυπουργού στον τελευταίο ανασχηματισμό.
Η Κονιόρδου δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπαψε ποτέ να είναι ΣΥΡΙΖΑ. Η περιλάλητη κωλοτούμπα δεν ήταν μεταστροφή – μια συνειδητή, αργή ωρίμανση. Ηταν ένας εξουσιαστικός ελιγμός, που άφησε το κομματικό σώμα σχεδόν ανέπαφο – σχεδόν, γιατί του επέφερε τον ακρωτηριασμό του μέλους των ακραιφνών δραχμιστών.
Τα υπόλοιπα συριζαϊκά κύτταρα έμειναν ζωντανά και ενεργοποιούνται κάθε φορά που το επιτρέπουν οι συνθήκες – όπως συνέβη με την «Επιτροπή Αγώνα» που προκάλεσε την αναπομπή της απόφασης για τα «διατηρητέα» του Ελληνικού. Η ανάκληση της αναπομπής από την υπουργό Πολιτισμού είναι ένα καλό παράδειγμα της κυκλικής ρουτίνας που ακολουθεί η συριζαϊκή διακυβέρνηση: Το κόμμα ανακαλεί διαρκώς την αντιπολιτευτική του εκδοχή, για να ανακαλέσει την ανάκληση, μόλις προσκρούσει σε κάποιο μνημονιακό καταναγκασμό.
Ο ενστικτώδης χαρακτήρας αυτής της παλινδρόμησης ανάμεσα στα υπολείμματα του «ανακαλώ» δεν φαίνεται, τελευταία, πουθενά παραστατικότερα απ’ ό,τι στον τομέα του πολιτισμού. Η υπουργός μέσα σε μία μόλις εβδομάδα έχει δεχτεί δύο αντιπολιτευτικής στόχευσης ερωτήσεις όχι από την αντιπολίτευση, αλλά από τους συριζαίους προκατόχους της στο υπουργείο, τον Νίκο Ξυδάκη και τον Αριστείδη Μπαλτά – για το ηλεκτρονικό εισιτήριο και το ταμείο «αλληλοβοήθειας» των υπαλλήλων του ΥΠΠΟ αντίστοιχα.
Συριζαϊκή κανονικότητα δεν υπάρχει. Κανονικότητα είναι η αντίφαση. Ο πρωθυπουργός, ο οποίος υποτίθεται ότι κατέστειλε την αντι-επενδυτική πρωτοβουλία της υπουργού του, είναι ο ίδιος που την επόμενη στιγμή διαφήμιζε ως επίτευγμά του ότι «δεν περικόπηκε ο αριθμός των συμβασιούχων που επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό». Το «κύμα επενδύσεων» που υποσχέθηκε μπορεί στο μυαλό του να συνδυαστεί με κύμα διορισμών.
Το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί κυβερνώντας ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη μια νεκρή ερώτηση. Μια ερώτηση που έχει ιστορικά απαντηθεί και απαντάται κάθε φορά που διεγείρεται μια πηγή αυτοϋπονόμευσης από το κομματικό υπογάστριο. Πρόκειται για καταστατικό δυϊσμό. Ο συνθηκολογημένος ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά ως μαυσωλείο του αντιμνημονιακού εαυτού του. H μηχανή ταΐζει το φάντασμα που τη στοιχειώνει.
Η Λυδία Κονιόρδου δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ. Είχε, βεβαίως, συμβάλει στο συριζαϊκό εγχείρημα, εντασσόμενη σε τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας τον Σεπτέμβριο του 2015. Και μπορεί κιόλας να ήταν της αύρας ΣΥΡΙΖΑ – να είχε ενταχθεί στο ψυχοψαχτικό ρεύμα που ήταν, γενικώς και ενεργειακώς, κατά της μνημονιακής δυστυχίας και υπέρ της αμνημονιακής ευτυχίας. Δεν ήταν όμως ΣΥΡΙΖΑ με την οργανική έννοια.
Δεν είχε κλείσει τη ζωή της στο κομματικό θερμοκήπιο. Αντιθέτως. Αποτελεί σπανιότατη εξαίρεση στον κανόνα του συριζαϊκού οικοσυστήματος, διότι είχε μακρά και επιτυχημένη σταδιοδρομία στην τέχνη της, προτού δεχθεί το τηλεφώνημα του πρωθυπουργού στον τελευταίο ανασχηματισμό.
Η Κονιόρδου δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπαψε ποτέ να είναι ΣΥΡΙΖΑ. Η περιλάλητη κωλοτούμπα δεν ήταν μεταστροφή – μια συνειδητή, αργή ωρίμανση. Ηταν ένας εξουσιαστικός ελιγμός, που άφησε το κομματικό σώμα σχεδόν ανέπαφο – σχεδόν, γιατί του επέφερε τον ακρωτηριασμό του μέλους των ακραιφνών δραχμιστών.
Τα υπόλοιπα συριζαϊκά κύτταρα έμειναν ζωντανά και ενεργοποιούνται κάθε φορά που το επιτρέπουν οι συνθήκες – όπως συνέβη με την «Επιτροπή Αγώνα» που προκάλεσε την αναπομπή της απόφασης για τα «διατηρητέα» του Ελληνικού. Η ανάκληση της αναπομπής από την υπουργό Πολιτισμού είναι ένα καλό παράδειγμα της κυκλικής ρουτίνας που ακολουθεί η συριζαϊκή διακυβέρνηση: Το κόμμα ανακαλεί διαρκώς την αντιπολιτευτική του εκδοχή, για να ανακαλέσει την ανάκληση, μόλις προσκρούσει σε κάποιο μνημονιακό καταναγκασμό.
Ο ενστικτώδης χαρακτήρας αυτής της παλινδρόμησης ανάμεσα στα υπολείμματα του «ανακαλώ» δεν φαίνεται, τελευταία, πουθενά παραστατικότερα απ’ ό,τι στον τομέα του πολιτισμού. Η υπουργός μέσα σε μία μόλις εβδομάδα έχει δεχτεί δύο αντιπολιτευτικής στόχευσης ερωτήσεις όχι από την αντιπολίτευση, αλλά από τους συριζαίους προκατόχους της στο υπουργείο, τον Νίκο Ξυδάκη και τον Αριστείδη Μπαλτά – για το ηλεκτρονικό εισιτήριο και το ταμείο «αλληλοβοήθειας» των υπαλλήλων του ΥΠΠΟ αντίστοιχα.
Συριζαϊκή κανονικότητα δεν υπάρχει. Κανονικότητα είναι η αντίφαση. Ο πρωθυπουργός, ο οποίος υποτίθεται ότι κατέστειλε την αντι-επενδυτική πρωτοβουλία της υπουργού του, είναι ο ίδιος που την επόμενη στιγμή διαφήμιζε ως επίτευγμά του ότι «δεν περικόπηκε ο αριθμός των συμβασιούχων που επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό». Το «κύμα επενδύσεων» που υποσχέθηκε μπορεί στο μυαλό του να συνδυαστεί με κύμα διορισμών.
Το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί κυβερνώντας ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη μια νεκρή ερώτηση. Μια ερώτηση που έχει ιστορικά απαντηθεί και απαντάται κάθε φορά που διεγείρεται μια πηγή αυτοϋπονόμευσης από το κομματικό υπογάστριο. Πρόκειται για καταστατικό δυϊσμό. Ο συνθηκολογημένος ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά ως μαυσωλείο του αντιμνημονιακού εαυτού του. H μηχανή ταΐζει το φάντασμα που τη στοιχειώνει.
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/05/17 |
Του Απόστολου Λακασά
Η Λυδία Κονιόρδου σε μιά συζήτηση με την "Κ" λίγο μετά την υπουργοποίησή της (φύλλο 12/11/16) θυμήθηκε το 1977, όταν στα πρώτα θεατρικά τησ βήματα έπαιζε στο Εθνικό Θέατρο και χάζευε από τιςς κουίντες μεγαθήρια όπως ο Μινωτής, η Αρώνη, ο Ηλιόπουλος. Έκτοτε πολλά...Ρόλοι (Κλυταιμνήστρα, Μήδεια, Ηλέκτρα, Αντιγόνη, Λυσιστράτη, Φαίδρα) και σκηνοθεσίες εμβληματικών έργων ("Πέρσες", "Ιππόλυτος", "Ίων"), διδασκαλία με έμφαση στο αρχαίο δράμα. Καταξιωμένη πλέον, κατέκτησε το δικαίωμα να θέτει τις προκλήσεις που θέλει να αντιμετωπίσει.
Η γρήγορη αναδίπλωση της Λ. Κονιόρδου μετά την «τρικλοποδιά» στην επένδυση του Ελληνικού, σε μια στιγμή που η κυβέρνηση «επιδιώκει την ολοκλήρωση της αξιολόγησης και ομνύει στην προώθηση μεταρρυθμίσεων και ιδιωτικοποιήσεων», όπως έγραψε ο Βασίλης Ζήρας στην «Κ», αποτελεί πολιτικό χαστούκι στην κορυφαία ηθοποιό. Επίσης, έπεσε πολύ κάζο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ενας υπουργός χωρίς ισχυρά κομματικά και πολιτικά ερείσματα είναι εύκολος στόχος. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους υπουργούς. Επρεπε να το γνωρίζει η κ. Κονιόρδου πριν αναλάβει τον νέο της ρόλο.
Οπως έλεγε η ίδια τον περασμένο Νοέμβριο, εγγράφοντας εκείνες τις ημέρες μία ακόμη σπουδαία ερμηνεία δίπλα στον Πέτρο Φιλιππίδη, τα θεατρικά της σχέδια περιλαμβάνουν παράσταση με τον Μπομπ Ουίλσον σε κείμενα Μαρτίνου Λούθηρου, ενώ η ερευνητική δουλειά πάνω στην αρχαία ελληνική δραματουργία δεν σταματά. Την ίδια στιγμή, ψάχνοντας το βιογραφικό της, διαπιστώνεις μικρή ενασχόληση με τον Σαίξπηρ (ένας «Αμλετ» ίσως;). Το θέατρο είναι μέσο θεραπείας και πολιτικής αποθεραπείας. Το κοινό συγχωρεί λάθη, φτάνει ο θεατρώνης να κατεβάζει γρήγορα μια κακοπαιγμένη παράσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου