Εννέα κύρια άρθρα, από Κυριακάτικα φύλλα
(Αθηνών και Λευκωσίας)
λαϊκό κίνηµα του 1909, υπό την καθοδήγηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, της εθνικής ανασυγκρότησης, αλλά και αργότερα, πάλι υπό την ηγεσία του, διαχειρίστηκε την καταστροφή του 1922 και έθεσε τις βάσεις του αστικού εκσυγχρονισµού της χώρας στα χρόνια του Μεσοπολέµου.
Στη βάση του αντιµοναρχικού αγώνα και της επικράτησης του δηµοτικισµού, από την οποία ξεπήδησε το µοναδικό για βαλκανική χώρα κύµα εκπαιδευτικής µεταρρύθµισης, οικοδοµήθηκε η µεγάλη δηµοκρατική παράταξη που σήκωσε στην κυριολεξία την Ελλάδα και την κατέστησε πρωταγωνίστρια στην ευρύτερη περιοχή και στον κόσµο.
Από τις τάξεις της, από τις προσωπικότητες που συνδέθηκαν µαζί της, ανεδείχθη το µεταρρυθµιστικό και νεωτερικό πνεύµα που χαρακτηρίζει ακόµη και σήµερα µεγάλα τµήµατα της ελληνικής κοινωνίας.
Ιδιαιτέρως η χρυσή τετραετία Βενιζέλου 1928-1932 έχει καταγραφεί στα ιστορικά χρονικά ως µια από τις συγκλονιστικότερες προσπάθειες ανασύστασης ενός κλονισµένου και ηττηµένου κράτους.
Ωστόσο, η δηµοκρατική παράταξη που συγκροτήθηκε σε χαλεπούς καιρούς δεν είχε µόνο αρετές. «Διακρίθηκε» και για πλήθος αµαρτηµάτων, τα οποία ανεδείχθησαν όταν έχασε τη φωτισµένη ηγεσία της.
Μετά το ατυχές κίνηµα του 1935 και τον θάνατο του Βενιζέλου επικράτησαν ο κατακερµατισµός και η πολυδιάσπαση.
Μικροί και ανήµποροι ηγετίσκοι περιέφεραν τη φιλοδοξία τους ανά την επικράτεια, χωρίς να µπορούν ούτε να ενώσουν ούτε να χτίσουν.
Τα χρόνια της Κατοχής και αργότερα του εµφυλίου πολέµου διέσπειραν τις δυνάµεις και ακύρωσαν το πνεύµα της.
Χρειάστηκαν σχεδόν τρεις δεκαετίες για να ανασυγκροτηθεί και να επικρατήσει εκ νέου. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ηγήθηκε του ανένδοτου αγώνα και µπόρεσε να συσπειρώσει και πάλι τον λαό.
Μόνο που οι δυνάµεις της εκτροπής παραµόνευαν και η πορεία επανασύστασης της ευρύτερης δηµοκρατικής συµµαχίας ανεκόπη βιαίως, πρώτα µε την Αποστασία και αργότερα από το στρατιωτικό πραξικόπηµα της 21ης Απριλίου.
Ωστόσο και σε αυτό το µικρό διάστηµα η µνηµόνευση και µόνο της εκπαιδευτικής µεταρρύθµισης του Παπανούτσου ήρκεσε για να αλλάξει τη ζωή εκατοµµυρίων Ελλήνων και να δηµιουργήσει µοναδικές συνθήκες κοινωνικής κινητικότητας.
Με την πτώση της δικτατορίας των συνταγµαταρχών χρειάστηκε η χαρισµατική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου για να ενοποιήσει και να διευρύνει την επιρροή της δηµοκρατικής παράταξης, καλύπτοντας χωρίς ενδοιασµούς και επιφυλάξεις τον χώρο από την εαµική Αριστερά µέχρι το αγωνιστικό φιλελεύθερο Κέντρο.
Στην παρούσα φάση ο χώρος της ευρύτερης δηµοκρατικής παράταξης δεν έχει να επιδείξει τίποτε από τα µεγαλειώδη των ιστορικών περιόδων, παρά µόνο τις φιλοδοξίες πολλών µικρών και ανήµπορων ηγεσιών.
Και το χειρότερο είναι ότι σε αυτό το κλίµα της πολυδιάσπασης και του κατακερµατισµού των δυνάµεων τεµαχίζεται και λεηλατείται είτε από την Αριστερά είτε από τη Δεξιά.
Αν δεν υπάρξουν έγκαιρα κινήσεις ενοποίησης και ανασύστασης της δηµοκρατικής παράταξης, τα πολλά κοµµάτια και κοµµατίδιά της θα εξελιχθούν γρήγορα σε παρακολούθηµα των κ.κ. Τσίπρα και Μητσοτάκη.
Για να µείνει έτσι το πολιτικό σύστηµα και η χώρα χωρίς σπονδυλική στήλη, χωρίς την παράταξη που ενοποιεί, συντονίζει και συντονίζεται ιστορικά µε τις πιο δηµιουργικές δυνάµεις του τόπου.
Η ευθύνη προφανώς είναι µεγάλη και ασυγχώρητη για όλους όσοι διατείνονται ότι την εκπροσωπούν ή διεκδικούν την εκπροσώπησή της.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 07/05/17
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 07/05/17 |
 |
| "ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 07/05/17 |
Η χώρα έγινε συντρίμμια, πεδίο βολής και γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Ο πόλεμος μπήκε στον έβδομο χρόνο, οι αντίπαλοι έχουν πλέον εξουθενωθεί. Η Δύση και συμμαχικά αραβικά καθεστώτα, που φημίζονται περισσότερο για τον πλούτο τους παρά για δημοκρατικά διαπιστευτήρια, από κοντά και η Τουρκία, υποστήριξαν την εξέγερση εναντίον του Μπασάρ Αλ Άσαντ, τον οποίο, όμως, έσωσαν από τη συντριβή η Ρωσία και το Ιράν. Στο αμόνι της Συρίας σφυρηλατήθηκε το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος, που τώρα καταρρέει, αλλά παραμένει απειλητικό. Θα είχε ήδη καταρρεύσει αν το ήθελαν όλοι οι ισχυροί παίκτες της περιοχής.
Τώρα ήρθε η ώρα για τη μοιρασιά. Ζώνες ασφαλείας, ή ζώνες αποκλιμάκωσης, όπως τις αποκαλούν εκείνοι που ετοιμάζονται να στείλουν ειρηνευτές και παρατηρητές ή απλά να αλλάξουν τον μπερέ των στρατιωτών τους σε γαλάζιο.
Στη μία περιοχή οι Ρώσοι, μαζί με Κούρδους και κυβερνητικούς, στην άλλη οι Αμερικανοί μαζί με Κούρδους, στη δείνα οι Άραβες, στην παραδίπλα οι Τούρκοι, που κατέχουν έτσι κι αλλιώς ένα κομμάτι της βόρειας Συρίας. Οι Βρυξέλλες θέλουν να στερέψει τουλάχιστον η πηγή της προσφυγιάς από τη Συρία, που έβαλε σε τόσο μεγάλη δοκιμασία τα ευρωπαϊκά ιδεώδη του ανθρωπισμού, της ανεκτικότητας, της δημοκρατίας.
Τώρα πλέον όλοι δείχνουν ότι βιάζονται, όλοι θέλουν να έχουν λόγο στην επόμενη ημέρα, φυσικά και στην ανοικοδόμηση, όταν και όπως αρχίσει. Αλλά τα όπλα δεν έχουν σιγήσει ακόμα, η παρτίδα δεν έχει τελειώσει. Ο δρόμος έχει κι άλλες επικίνδυνες στροφές, ειδικά στον Νότο, δίπλα στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα από το 1967 Υψίπεδα του Γκολάν. Το Παλαιστινιακό παραμένει ανοιχτή πληγή.
Μετά τις εμπόλεμες ζώνες, η Συρία θα αποκτήσει ζώνες ασφαλείας για ανθρωπιστικούς λόγους. Μοιραία θα έχουν εθνοτικές και θρησκευτικές διαχωριστικές γραμμές, μα, πάνω απ’ όλα, θα είναι ζώνες ξένης επιρροής και εκμετάλλευσης. Αυτό, τουλάχιστον, ας μην το ξεχνάμε.
"Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 07/05/17
 |
| "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 07/05/17 |
 |
| "η σημερινή", 07/05/17 |
 |
| "Ο Φιλελεύθερος", 06/05/17 |
 |
| "ΠΟΛΙΤΗΣ", 06/05/17 |
 |
| "αλήθεια", 07/05/17 |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου