ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 1.545 (184)
 |
| "Η ΑΥΓΗ", 02/05/17 |
Μία αναφορά στο έγκλημα του Κατίν
Του Χρήστου Κεφαλή*
Στις 5.4.2017 δημοσιεύθηκε στην «Αυγή» ένα άρθρο του Τάσου Τσακουρίδη(1) σχετικά με τη σφαγή στο Κατίν. Το άρθρο απαντούσε σε προηγούμενο κείμενο του Βλάση Αγτζίδη (2) δημοσιευμένο στις 19.3. 2017, που υποστήριζε πως πρόκειται για ένα σταλινικό έγκλημα, άποψη την οποία συμμερίζεται ο γράφων. Ο Τ. Τσακουρίδης. αντίθετα, υιοθετεί τη σταλινική εκδοχή, σύμφωνα με την οποία το Κατίν ήταν μια προβοκάτσια των ναζί. η οποία συνεχίστηκε κατόπιν από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές.
Φυσικά θα ήταν ευπρόσδεκτο αν ο Τ. Τσακουρίδης έφερνε κάποια σοβαρά επιχειρήματα και στοιχεία σε υποστήριξη της θέσης του. Το άρθρο του. ωστόσο, βρίθει από ανακρίβειες, λάθη και αναφορές σε άσχετα ζητήματα, όπως τα στρατιωτικά γυμνάσια των Ουκρανών στην Πολωνία το 2013 και η ισχύς της Ρωσίας το 1945 ή της τωρινής Ρωσίας του Πούτιν. στην οποία δικαιωματικά ανήκει η Κριμαία. Σε αντάλλαγμα δεν λέει σχεδόν τίποτα για το ζήτημα που έχει αναλάβει να φωτίσει. Στο παρόν κείμενο θα αναφερθούμε συνοπτικά στα στοιχεία που τεκμηριώνουν την ενοχή της σταλινικής πλευράςστο ζήτημα του Κατίν.
1. Τι έγινε στο Κατίν
Στο Κατίν ανακαλύφθηκαν στις αρχές του 1943 από τους ναζί μαζικοί τάφοι Πολωνών στρατιωτικών οι οποίοι είχαν αιχμαλωτιστεί από τον ρωσικό στρατό κατά την εισβολή του στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939. Σύμφωνα με τα σοβιετικά ντοκουμέντα που δόθηκαν στη δημοσιότητα το 1990, οι κρατούμενοι Πολωνοί εκτελέστηκαν από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες, με τον αριθμό τους να ανέρχεται σε 21.857.
Οι περισσότεροι, ανώτατοι και ανώτεροι στρατιωτικοί, διανοούμενοι, γιατροί, μηχανικοί, χωροφύλακες κ.ά., κρατούνταν στα στρατόπεδα του Κοζέλσκ (4.121. εκτελέστηκαν στο Κατίν), του Σταρομπέλσκ (3.820, εκτελέστηκαν στο Χάρκοβο) και του Οστάσκοφ (6.311, εκτελέστηκαν στο Καλίνιν). ενώ 7.305 επιπλέον κρατούμενοι σε λευκορωσικές και ουκρανικές φυλακές εκτελέστηκαν σε διάφορα μέρη. Οι εκτελέσεις έλαβαν χώρα τον Απρίλιο - Μάιο του 1940.
Τα επίσημα σοβιετικά ντοκουμέντα, στα οποία αναφέρθηκε στο άρθρο του ο Β. Αγτζίδης. περιλαμβάνουν την πρόταση του Μπέρια, υπογραμμένη από τους Στάλιν. Βοροσίλοφ, Μολότοφ και Μικογιάν στις 5.3.1940. όπου αναφέρεται ο ακριβής αριθμός των εκτελεσμένων.
2. Στοιχεία που τεκμηριώνουν τη σταλινική ενοχή
Τα σοβιετικά ντοκουμέντα έχουν όλα τα χαρακτηριστικά της γνησιότητας και δεν έχουν προβληθεί σοβαρά επιχειρήματα εναντίον τους από όσους τα αμφισβητούν. Ακόμη και αν τα παρακάμψει κανείς, όμως. υπάρχουν πλήθος έμμεσες αποδείξεις που τεκμηριώνουν τη σταλινική ενοχή. Θα αναφέρουμε ορισμένες από αυτές.
Ι. Η μεταφορά των κρατουμένων από τα τρία στρατόπεδα είναι επίσης αποδειγμένη με επίσημα σοβιετικά έγγραφα. Μετά τη μεταφορά τους, τα ίχνη τους χάνονται καιδεν είναι γνωστό ούτε έχει παρουσιαστεί ποτέ κάποιο έγγραφο από τη σταλινική πλευρά για τοπού κρατούνταν, τι έκαναν κ.ο.κ.
Σύμφωνα με τη σταλινική εκδοχή, υποστηριζόμενη στην έκθεση της Επιτροπής Μπούρντενκο. την οποία διόρισαν μετά την ανακατάληψη του Κατίν το 1944 οι σοβιετικές αρχές, οι Πολωνοί απασχολήθηκαν έως το 1941 σε «σωφρονιστικές» εργασίες κατασκευής δρόμων και αφέθηκαν στα στρατόπεδα μετά τη ναζιστική εισβολή στην ΕΣΣΔ. οπότε εκτελέστηκαν από τους ναζί τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο του 1941.
Αν αυτό ίσχυε, τέτοια έγγραφα, αναφορές των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών για το ενδιάμεσο χρονικό διάστημα από τον Απρίλιο του 1940 έως τον Ιούνιο του 1941 θα έπρεπε να υπάρχουν. Το Κατίν συζητήθηκε στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης το 1946. Γιατί η σταλινική πλευρά δεν κατέθεσε κανένα τέτοιο στοιχείο, που θα αποδείκνυε αδιαμφισβήτητα την αθωότητα της
ΙΙ. Σχεδόν όλα τα πτώματα κατά τις εκταφές βρέθηκαν με χειμωνιάτικα ρούχα, παλτά, βαριές χλαίνες κ.λπ. Αυτό ταιριάζει με την τέλεση του εγκλήματος τον Απρίλιο - Μάιο του 1940, δηλαδή με τον χρονικό προσδιορισμό του αν επρόκειτο για σταλινικό έγκλημα. Αν αντίθετα ήταν έγκλημα των ναζί. που τελέστηκε τον Αύγουστο -Σεπτέμβριο του 1941,όπως υποστηρίζει η σταλινική πλευρά, οι εκτελεσμένοι θα έπρεπε να φέρουν ελαφρύ ρουχισμό.
III. Μαρτυρίες Αμερικανών στρατιωτικών, όπως οι Στιούαρτ και Βαν Βλιέτ. τους οποίους οι ναζί οδήγησαν στους μαζικούς τάφους, αναφέρουν ότι οι μπότες και οι στολές των εκτελεσμένων ήταν ταιριαστές με τα σώματα τους και είχαν ελάχιστη φθορά. Το τελευταίο επιβεβαιώνει και η Εκθεση Μπούρντενκο, στην οποία αναφέρεται ότι: «Μαρτυρίες ότι ο ρουχισμός των θυμάτων, τα μεταλλικά μέρη, τα παπούτσια και τα ίδια τα σώματα ήταν καλοδιατηρημένα προσφέρθηκαν από όλους τους μάρτυρες που είχαν συμμετάσχει σε επισκέψεις* στους τάφους στο Κατίν και μετά τους εξέτασε η Ειδική Επιτροπή».
Αυτό συνηγορεί υπέρ της σταλινικής ενοχής, γιατί δείχνει ότι οι Πολωνοί αξιωματικοί εκτελέστηκαν λίγο καιρό μετά τη σύλληψη τους και τα ρούχα τους δεν πρόλαβαν να φθαρούν. Αν, αντίθετα, είχαν εκτελεστεί από τους ναζί τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο του 1941, αφού μάλιστα είχαν απασχοληθεί πάνω από ένα χρόνο σε εργασίες κατασκευής δρόμων κ.ο.κ., όπως λέει η σταλινική εκδοχή, οι στολές τους θα έπρεπε να παρουσιάζουν πολύ μεγάλη φθορά.
IV. Ακόμη και οι ναζί στην έρευνα τους κάλεσαν ιατροδικαστές από τις άλλες, κατεχόμενες από αυτούς χώρες, ενώ η σταλινική πλευρά δεν επέτρεψε να παραστεί κανείς στις εκταφές της Επιτροπής Μπούρντενκο, ούτε καν ένας εκπρόσωπος της πολωνικής κυβέρνησης.
V. Η έκθεση της Επιτροπής Μπούρντενκο βρίθει από αντιφάσεις και θεωρείται γενικά ανυπόληπτη. Στις καταθέσεις των μαρτύρων βεβαιώνεται ότι οι εκτελέσεις έλαβαν χώρα τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1941, ενώ στα πορίσματα της Ιατροδικαστικής Επιτροπής Ειδικών η χρονική περίοδος των εκτελέσεων προσδιορίζεται στον Σεπτέμβριο - Δεκέμβριο του 1941.
Ακόμη, ενώ θα περίμενε κανείς, εάν επρόκειτο για έγκλημα των ναζί. οι εκτελέσεις να είχαν γίνει από τα Ες-Ες. τις διαβόητες Einsatzgruppen, τα Ες-Ες δεν αναφέρονται πουθενά στην έκθεση, με το έγκλημα να αποδίδεται σε μια μονάδα κατασκευών, το 537 Τάγμα Κατασκευών, που υποτίθεται πως στρατοπέδευε στο Κατίν τον Αύγουστο του 1941. «Οι εκτελέσεις», δηλώνεται στην πρώτη πρόταση τηςΈκθεσης Μπούρντενκο. «διαπράχ0ηκαν το φθινόπωρο του 1941 από το Γερμανικό 'Επιτελείο του Τάγματος Κατασκευών 537'». Ως υπαίτιος του εγκλήματος αναφέρεται ο διοικητής του τάγματος
αντισυνταγματάρχης Αρνες.
VI. Το Κατίν συζητήθηκε στη Νυρεμβέργη, όπου οι ναζί παρουσίασαν τον διοικητή της μονάδας συνταγματάρχη Αρενς (και όχι αντισυνταγματάρχη Αρνες), ο οποίος κατέθεσε ότι έως τον Νοέμβριο του 1941 βρισκόταν αποσπασμένος σε άλλη περιοχή. Επιπρόσθετα η μονάδα του. η οποία βρισκόταν στο Κατίν τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1941. δεν ήταν το 537 Τάγμα Κατασκευών, αλλά το 537 Σύνταγμα Διαβιβάσεων.
Οι εισαγγελείς της ΕΣΣΔ δεν μπόρεσαν να αναιρέσουν την κατάθεση του και. στη διάρκεια των ακροάσεων, έκαναν αόριστα νύξη για κάποια Einsatzgruppe που βρισκόταν στο ίδιο διάστημα στηνπεριοχή. αλλά πάλι χωρίς να παρουσιάσουν στοιχεία. Ουσιαστικά η σταλινική εκδοχή
1. Τι έγινε στο Κατίν
Στο Κατίν ανακαλύφθηκαν στις αρχές του 1943 από τους ναζί μαζικοί τάφοι Πολωνών στρατιωτικών οι οποίοι είχαν αιχμαλωτιστεί από τον ρωσικό στρατό κατά την εισβολή του στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939. Σύμφωνα με τα σοβιετικά ντοκουμέντα που δόθηκαν στη δημοσιότητα το 1990, οι κρατούμενοι Πολωνοί εκτελέστηκαν από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες, με τον αριθμό τους να ανέρχεται σε 21.857.
Οι περισσότεροι, ανώτατοι και ανώτεροι στρατιωτικοί, διανοούμενοι, γιατροί, μηχανικοί, χωροφύλακες κ.ά., κρατούνταν στα στρατόπεδα του Κοζέλσκ (4.121. εκτελέστηκαν στο Κατίν), του Σταρομπέλσκ (3.820, εκτελέστηκαν στο Χάρκοβο) και του Οστάσκοφ (6.311, εκτελέστηκαν στο Καλίνιν). ενώ 7.305 επιπλέον κρατούμενοι σε λευκορωσικές και ουκρανικές φυλακές εκτελέστηκαν σε διάφορα μέρη. Οι εκτελέσεις έλαβαν χώρα τον Απρίλιο - Μάιο του 1940.
Τα επίσημα σοβιετικά ντοκουμέντα, στα οποία αναφέρθηκε στο άρθρο του ο Β. Αγτζίδης. περιλαμβάνουν την πρόταση του Μπέρια, υπογραμμένη από τους Στάλιν. Βοροσίλοφ, Μολότοφ και Μικογιάν στις 5.3.1940. όπου αναφέρεται ο ακριβής αριθμός των εκτελεσμένων.
2. Στοιχεία που τεκμηριώνουν τη σταλινική ενοχή
Τα σοβιετικά ντοκουμέντα έχουν όλα τα χαρακτηριστικά της γνησιότητας και δεν έχουν προβληθεί σοβαρά επιχειρήματα εναντίον τους από όσους τα αμφισβητούν. Ακόμη και αν τα παρακάμψει κανείς, όμως. υπάρχουν πλήθος έμμεσες αποδείξεις που τεκμηριώνουν τη σταλινική ενοχή. Θα αναφέρουμε ορισμένες από αυτές.
Ι. Η μεταφορά των κρατουμένων από τα τρία στρατόπεδα είναι επίσης αποδειγμένη με επίσημα σοβιετικά έγγραφα. Μετά τη μεταφορά τους, τα ίχνη τους χάνονται καιδεν είναι γνωστό ούτε έχει παρουσιαστεί ποτέ κάποιο έγγραφο από τη σταλινική πλευρά για τοπού κρατούνταν, τι έκαναν κ.ο.κ.
Σύμφωνα με τη σταλινική εκδοχή, υποστηριζόμενη στην έκθεση της Επιτροπής Μπούρντενκο. την οποία διόρισαν μετά την ανακατάληψη του Κατίν το 1944 οι σοβιετικές αρχές, οι Πολωνοί απασχολήθηκαν έως το 1941 σε «σωφρονιστικές» εργασίες κατασκευής δρόμων και αφέθηκαν στα στρατόπεδα μετά τη ναζιστική εισβολή στην ΕΣΣΔ. οπότε εκτελέστηκαν από τους ναζί τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο του 1941.
Αν αυτό ίσχυε, τέτοια έγγραφα, αναφορές των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών για το ενδιάμεσο χρονικό διάστημα από τον Απρίλιο του 1940 έως τον Ιούνιο του 1941 θα έπρεπε να υπάρχουν. Το Κατίν συζητήθηκε στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης το 1946. Γιατί η σταλινική πλευρά δεν κατέθεσε κανένα τέτοιο στοιχείο, που θα αποδείκνυε αδιαμφισβήτητα την αθωότητα της
ΙΙ. Σχεδόν όλα τα πτώματα κατά τις εκταφές βρέθηκαν με χειμωνιάτικα ρούχα, παλτά, βαριές χλαίνες κ.λπ. Αυτό ταιριάζει με την τέλεση του εγκλήματος τον Απρίλιο - Μάιο του 1940, δηλαδή με τον χρονικό προσδιορισμό του αν επρόκειτο για σταλινικό έγκλημα. Αν αντίθετα ήταν έγκλημα των ναζί. που τελέστηκε τον Αύγουστο -Σεπτέμβριο του 1941,όπως υποστηρίζει η σταλινική πλευρά, οι εκτελεσμένοι θα έπρεπε να φέρουν ελαφρύ ρουχισμό.
III. Μαρτυρίες Αμερικανών στρατιωτικών, όπως οι Στιούαρτ και Βαν Βλιέτ. τους οποίους οι ναζί οδήγησαν στους μαζικούς τάφους, αναφέρουν ότι οι μπότες και οι στολές των εκτελεσμένων ήταν ταιριαστές με τα σώματα τους και είχαν ελάχιστη φθορά. Το τελευταίο επιβεβαιώνει και η Εκθεση Μπούρντενκο, στην οποία αναφέρεται ότι: «Μαρτυρίες ότι ο ρουχισμός των θυμάτων, τα μεταλλικά μέρη, τα παπούτσια και τα ίδια τα σώματα ήταν καλοδιατηρημένα προσφέρθηκαν από όλους τους μάρτυρες που είχαν συμμετάσχει σε επισκέψεις* στους τάφους στο Κατίν και μετά τους εξέτασε η Ειδική Επιτροπή».
Αυτό συνηγορεί υπέρ της σταλινικής ενοχής, γιατί δείχνει ότι οι Πολωνοί αξιωματικοί εκτελέστηκαν λίγο καιρό μετά τη σύλληψη τους και τα ρούχα τους δεν πρόλαβαν να φθαρούν. Αν, αντίθετα, είχαν εκτελεστεί από τους ναζί τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο του 1941, αφού μάλιστα είχαν απασχοληθεί πάνω από ένα χρόνο σε εργασίες κατασκευής δρόμων κ.ο.κ., όπως λέει η σταλινική εκδοχή, οι στολές τους θα έπρεπε να παρουσιάζουν πολύ μεγάλη φθορά.
IV. Ακόμη και οι ναζί στην έρευνα τους κάλεσαν ιατροδικαστές από τις άλλες, κατεχόμενες από αυτούς χώρες, ενώ η σταλινική πλευρά δεν επέτρεψε να παραστεί κανείς στις εκταφές της Επιτροπής Μπούρντενκο, ούτε καν ένας εκπρόσωπος της πολωνικής κυβέρνησης.
V. Η έκθεση της Επιτροπής Μπούρντενκο βρίθει από αντιφάσεις και θεωρείται γενικά ανυπόληπτη. Στις καταθέσεις των μαρτύρων βεβαιώνεται ότι οι εκτελέσεις έλαβαν χώρα τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1941, ενώ στα πορίσματα της Ιατροδικαστικής Επιτροπής Ειδικών η χρονική περίοδος των εκτελέσεων προσδιορίζεται στον Σεπτέμβριο - Δεκέμβριο του 1941.
Ακόμη, ενώ θα περίμενε κανείς, εάν επρόκειτο για έγκλημα των ναζί. οι εκτελέσεις να είχαν γίνει από τα Ες-Ες. τις διαβόητες Einsatzgruppen, τα Ες-Ες δεν αναφέρονται πουθενά στην έκθεση, με το έγκλημα να αποδίδεται σε μια μονάδα κατασκευών, το 537 Τάγμα Κατασκευών, που υποτίθεται πως στρατοπέδευε στο Κατίν τον Αύγουστο του 1941. «Οι εκτελέσεις», δηλώνεται στην πρώτη πρόταση τηςΈκθεσης Μπούρντενκο. «διαπράχ0ηκαν το φθινόπωρο του 1941 από το Γερμανικό 'Επιτελείο του Τάγματος Κατασκευών 537'». Ως υπαίτιος του εγκλήματος αναφέρεται ο διοικητής του τάγματος
αντισυνταγματάρχης Αρνες.
VI. Το Κατίν συζητήθηκε στη Νυρεμβέργη, όπου οι ναζί παρουσίασαν τον διοικητή της μονάδας συνταγματάρχη Αρενς (και όχι αντισυνταγματάρχη Αρνες), ο οποίος κατέθεσε ότι έως τον Νοέμβριο του 1941 βρισκόταν αποσπασμένος σε άλλη περιοχή. Επιπρόσθετα η μονάδα του. η οποία βρισκόταν στο Κατίν τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1941. δεν ήταν το 537 Τάγμα Κατασκευών, αλλά το 537 Σύνταγμα Διαβιβάσεων.
Οι εισαγγελείς της ΕΣΣΔ δεν μπόρεσαν να αναιρέσουν την κατάθεση του και. στη διάρκεια των ακροάσεων, έκαναν αόριστα νύξη για κάποια Einsatzgruppe που βρισκόταν στο ίδιο διάστημα στηνπεριοχή. αλλά πάλι χωρίς να παρουσιάσουν στοιχεία. Ουσιαστικά η σταλινική εκδοχή
κατέρρευσε και γι’ αυτό το δικαστήριο έβαλε στην άκρη την υπόθεση.
VII. Είναι αλήθεια ότι στους μαζικούς τάφους βρέθηκαν γερμανικά σχοινιά και αρκετοί από τους κρατούμενους είχαν εκτελεστεί με γερμανικές σφαίρες. Τα γερμανικά όπλα που χρησιμοποιήθηκαν όμως εισάγονταν ευρέως στηνΕΣΣΔ από τη δεκαετίατου 1920 και την περίοδο του Συμφώνου Φιλίας με τη ναζιστική Γερμανία, προτιμούνταν δε από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες λόγω της ανώτερης ευστάθειας τους από τα αντίστοιχα σοβιετικά.
Συμπερασματικά
Το Κατίν δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αποτελεί μέρος των εκκαθαρίσεων «εχθρικών εθνικών ομάδων» στην ΕΣΣΔ στηδιάρκεια της σταλινικής μαζικής τρομοκρατίας, που ξεκίνησε με τις δίκες της Μόσχας το 1936. Τα θύματα αυτών των εθνικών διωγμών ανέρχονταν σε 247.000, περιλαμβάνοντας στα 1937-38 περίπου 111.000 Πολωνούς, αλλά και Γερμανούς, Έλληνες, Λετονούς,Εσθονούς κ.ά.
Οι ναζί ευθύνονται ασφαλώς για αμέτρητα μαζικά εγκλήματα, η ιστορική μνήμη για τα οποία πρέπει να διατηρείται άσβεστη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μαζικό έγκλημα ήταν δικό τους. Ο σταλινισμός προέβηκε σε αναρίθμητες ωμότητες και αίσχη που δυσφήμησαν την υπόθεση του σοσιαλισμού, ένα από τα οποία ήταν η σφαγή του Κατίν.
Τα σταλινικά εγκλήματα όμως δεν ήταν αποτέλεσμα της Οκτωβριανής Επανάστασης, αλλά της σταλινικής δεσποτικής εξουσίας, που διέστρεψε τα επαναστατικά ιδανικά υπηρετώντας τα ιδιοτελή συμφέροντα της γραφειοκρατίας. Ωςτέτοιο, το έγκλημα του Κατίν μας θυμίζει τους τεράστιους κινδύνους που ανακύπτουν όταν δυνάστες σφετερίζονται τα ιδανικά του σοσιαλισμού και τα
VII. Είναι αλήθεια ότι στους μαζικούς τάφους βρέθηκαν γερμανικά σχοινιά και αρκετοί από τους κρατούμενους είχαν εκτελεστεί με γερμανικές σφαίρες. Τα γερμανικά όπλα που χρησιμοποιήθηκαν όμως εισάγονταν ευρέως στηνΕΣΣΔ από τη δεκαετίατου 1920 και την περίοδο του Συμφώνου Φιλίας με τη ναζιστική Γερμανία, προτιμούνταν δε από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες λόγω της ανώτερης ευστάθειας τους από τα αντίστοιχα σοβιετικά.
Συμπερασματικά
Το Κατίν δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αποτελεί μέρος των εκκαθαρίσεων «εχθρικών εθνικών ομάδων» στην ΕΣΣΔ στηδιάρκεια της σταλινικής μαζικής τρομοκρατίας, που ξεκίνησε με τις δίκες της Μόσχας το 1936. Τα θύματα αυτών των εθνικών διωγμών ανέρχονταν σε 247.000, περιλαμβάνοντας στα 1937-38 περίπου 111.000 Πολωνούς, αλλά και Γερμανούς, Έλληνες, Λετονούς,Εσθονούς κ.ά.
Οι ναζί ευθύνονται ασφαλώς για αμέτρητα μαζικά εγκλήματα, η ιστορική μνήμη για τα οποία πρέπει να διατηρείται άσβεστη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μαζικό έγκλημα ήταν δικό τους. Ο σταλινισμός προέβηκε σε αναρίθμητες ωμότητες και αίσχη που δυσφήμησαν την υπόθεση του σοσιαλισμού, ένα από τα οποία ήταν η σφαγή του Κατίν.
Τα σταλινικά εγκλήματα όμως δεν ήταν αποτέλεσμα της Οκτωβριανής Επανάστασης, αλλά της σταλινικής δεσποτικής εξουσίας, που διέστρεψε τα επαναστατικά ιδανικά υπηρετώντας τα ιδιοτελή συμφέροντα της γραφειοκρατίας. Ωςτέτοιο, το έγκλημα του Κατίν μας θυμίζει τους τεράστιους κινδύνους που ανακύπτουν όταν δυνάστες σφετερίζονται τα ιδανικά του σοσιαλισμού και τα
μετατρέπουν σε φύλλο συκής για αλλότριους σκοπούς.
1.http://www.avgi.gr/article/ 10842/8043249/to-epeisodio-sto-dasos-tou-kalin
2. http://www.avgi.gr/article/ 10811/7991221/mia-tragike-selida-tes-europaikes-istorias
*Ό Χρήστος Κεφαλής είναι συγγραφέας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τόπος το βιβλίο του «Λένιν. Η Διάνοια της Επανάστασης»
1.http://www.avgi.gr/article/ 10842/8043249/to-epeisodio-sto-dasos-tou-kalin
2. http://www.avgi.gr/article/ 10811/7991221/mia-tragike-selida-tes-europaikes-istorias
*Ό Χρήστος Κεφαλής είναι συγγραφέας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τόπος το βιβλίο του «Λένιν. Η Διάνοια της Επανάστασης»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου