"... Μια ματιά γύρω μας, στους δρόμους των πόλεων, όπου και η συντριπτική πλειονότητα των νεκρών και τραυματιών, πείθει ότι ο λόγος για το αίμα στην άσφαλτο δεν είναι η... Πόρσε. Μια βόλτα από το Φάληρο τις βραδινές ώρες αρκεί για να δει κανείς πολλά «λαϊκότερα» και «ταπεινότερα» αυτοκίνητα που έχουν «φτιαχτεί» για να κάνουν κόντρες. Ο λόγος είναι το πείσμα μιας κοινωνίας που αρνείται να υιοθετήσει βασικούς κανόνες αυτοπροστασίας. Μιας κοινωνίας που ασχολείται με την οδική ασφάλεια μεταξύ Παντελίδη και Πόρσε και στο μεσοδιάστημα οδηγεί στέλνοντας sms από το κινητό. Αυτό που συνέβη στην εθνική οδό, που συμβαίνει κάθε ημέρα στην άσφαλτο, δεν είναι το αποτέλεσμα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης της Ελλάδας. Είναι το αίτιό της..."

Aπό την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/03/17

Ορνεα πάνω από το 83ο χιλιόμετρο

Του Γιώργου Τερζή

Φταίνε οι Πόρσε, γενικώς; Η πλουτοκρατία; Τα κακομαθημένα πλουσιόπαιδα που θέλουν να επιδείξουν τα γρήγορα αυτοκίνητα ως προέκταση του εαυτού τους; Μήπως το τραγικό δυστύχημα είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα τα τελευταία έτη;

Ολα αυτά γράφτηκαν, και πολύ σοβαρά μάλιστα, και συζητήθηκαν στα ελληνικά κοινωνικά δίκτυα και σε ένα μέρος των ΜΜΕ με αφορμή τις εικόνες– σοκ από τη θανατηφόρα διαδρομή της Πόρσε στο 83ο χιλιόμετρο της Αθηνών - Λαμίας, την Κυριακή. Η διαρροή του βίντεο από τις εικόνες ασφαλείας προκάλεσε εύλογα αναστάτωση. Η αποκάλυψη της ταυτότητας του υπαιτίου πυροδότησε χορό ορνέων πάνω από το 83ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού.

Μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να αποκαλύψουν ονόματα, οικογενειακές σχέσεις, διαδρομές «ταΐζοντας» και «εκπαιδεύοντας» την κοινή γνώμη στην ηδονοβλεψία. Στην πρώτη γραμμή και τα «πιστόλια» των κοινωνικών δικτύων. Με πλήρη επιπολαιότητα και, κυρίως, αδιαφορία για τις οικογένειες, τους ανθρώπους που έμειναν πίσω, ένα θανατηφόρο τροχαίο κατέστη ζυγαριά της προοδευτικότητας, αιτία κοινωνικής επανάστασης ή, απλώς, αφορμή για κάθε μορφής ανώνυμη διαδικτυακή ασχήμια. Πριν από την τραγωδία της Κυριακής, η κοινή γνώμη είχε επίσης συγκλονιστεί από ένα άλλο τροχαίο, όταν γνωστός λαϊκός τραγουδιστής άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο.

Εκτοτε, περίπου 1.800 άνθρωποι, ανώνυμοι για τους πολλούς, αλλά εξαιρετικά «επώνυμοι» για τις οικογένειές τους, χάθηκαν στους δρόμους. Tο πρώτο εξάμηνο του 2016, σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Τροχαίας, 378 άτομα έχασαν τη ζωή τους, 441 τραυματίστηκαν σοβαρά και 6.191 ελαφρά, σε όλη τη χώρα. Δηλαδή, περισσότεροι από δύο νεκροί και σοβαρά τραυματίες κάθε ημέρα αλλά και 35 ακόμη συνάνθρωποί μας με, ευτυχώς, ελαφρότερα τραύματα.

Ο έμπειρος οδηγός αγώνων Ιαβέρης, ο οποίος ασχολείται ενεργά με την προώθηση της οδικής ασφάλειας, υπολόγισε τον αριθμό των νεκρών στους δρόμους σε 1.800 ανά έτος, άλλους τόσους με μόνιμες βλάβες υγείας, μερικές δεκάδες χιλιάδες που γλίτωσαν από του... χάρου τα δόντια.

Το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας είχαμε 12 νεκρούς σε τροχαία.

Ολα αυτά ουδέποτε είδαν το φως της δημοσιότητας ή αποτέλεσαν αντικείμενο συζήτησης στα social. Δεν προσφέρουν, άλλωστε, λόγους αντιπαράθεσης. Η πολιτεία ουδέποτε έθεσε ως σοβαρό στόχο την κυκλοφοριακή αγωγή των πολιτών της, ειδικά των μικρότερων ηλικιών. Ο έλεγχος απουσιάζει. Μια ματιά γύρω μας, στους δρόμους των πόλεων, όπου και η συντριπτική πλειονότητα των νεκρών και τραυματιών, πείθει ότι ο λόγος για το αίμα στην άσφαλτο δεν είναι η... Πόρσε. Μια βόλτα από το Φάληρο τις βραδινές ώρες αρκεί για να δει κανείς πολλά «λαϊκότερα» και «ταπεινότερα» αυτοκίνητα που έχουν «φτιαχτεί» για να κάνουν κόντρες.

Ο λόγος είναι το πείσμα μιας κοινωνίας που αρνείται να υιοθετήσει βασικούς κανόνες αυτοπροστασίας. Μιας κοινωνίας που ασχολείται με την οδική ασφάλεια μεταξύ Παντελίδη και Πόρσε και στο μεσοδιάστημα οδηγεί στέλνοντας sms από το κινητό.

Αυτό που συνέβη στην εθνική οδό, που συμβαίνει κάθε ημέρα στην άσφαλτο, δεν είναι το αποτέλεσμα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης της Ελλάδας. Είναι το αίτιό της.




Αν με κάθε θανατηφόρο τροχαίο, ή έστω όποτε ξεκληρίζεται μια οικογένεια, μετάνιωνε ένας, μόνον ένας, από τους εξεταστές για τα χρόνια που λαδωνόταν και έπαυε να στέλνει στους δρόμους υποψήφιους θύτες αλλά και υποψήφια θύματα συγχρόνως, τότε ίσως θα μπορούσαμε να μιλάμε για συγκλονισμό. Αν για κάθε δυστύχημα που αποδεικνύεται ότι δεν προκλήθηκε από αιφνίδια βλάβη του αυτοκινήτου, από την κάκιστη σήμανση ή το κατεστραμμένο από αμέλεια και πρόστυχα συμφέροντα οδόστρωμα, αλλά από τη διαβόητη «οδηγική συμπεριφορά», δήλωνε ότι εγκαταλείπει την πολιτική, σαν καθολικά αποτυχημένος και επειδή δεν αντέχει άλλο τις τύψεις, ένας έστω απ’ όσους έχουν γευτεί την εξουσία στο υπουργείο Συγκοινωνιών, Μεταφορών ή όπως αλλιώς αναβαπτίζεται, σαν υπουργός, υφυπουργός, γενικός γραμματέας, τμηματάρχης κτλ., τότε ίσως θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι το πάθος άρχισε να γίνεται μάθος. Εστω έπειτα από 31.380 νεκρούς και πολύ πολύ περισσότερους τραυματίες την τελευταία εικοσαετία.

Αν με κάθε φονικό –ή δολοφονικό– τροχαίο, έστω είκοσι ή και δέκα οδηγοί έπαιρναν την απόφαση να μην ξανακρατήσουν τιμόνι πιωμένοι· να μην απασχολούν το χέρι, το αυτί, το μυαλό τους με το κινητό (και όχι για να απαντούν σε τάχα κατεπείγουσες κλήσεις, αλλά για να ποστάρουν στο φέισμπουκ, να εμπλέκονται σε διαδικτυακούς καβγάδες για το τελευταίο ντέρμπι, για τα μνημόνια ή για τα τροχαία, ή να παίζουν φιδάκι κι ό,τι άλλο μάς προσφέρουν οι έξυπνες συσκευές που τους επιτρέπουμε να μας αποβλακώνουν), τότε ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι το κλισέ για τη «συγκλονισμένη Ελλάδα» έχει κάποια σχέση με την αλήθεια· έστω μακρινή. Πολύ περισσότερο, αν εκατό ή διακόσιοι από τους αναρίθμητους που έχουμε συντομεύσει τις εξεταστικές διαδικασίες δίνοντας ένα κατοστάρικο, ή τέλος πάντων την ταρίφα του λαδώματος, αποφασίζαμε να καταθέσουμε τα διπλώματά μας στη Βουλή ή στο αρμόδιο υπουργείο, απαιτώντας να ξαναεκπαιδευτούμε και να ξαναεξεταστούμε. Αρμόδιο; Τόσο αρμόδιο που μειώνει τα πρόστιμα, ώς το κατώφλι του συμβολικού, και αυξάνει τα όρια ταχύτητας σε δρόμους που δεν τα συγχωρούν και με οδηγούς οι οποίοι στην πλειονότητά τους οδηγούν αλαζονικά και επιθετικότατα. Και επιπλέον, επιστρέφει τις πινακίδες με εορταστικές προφάσεις, επιβραβεύοντας την αντικοινωνικότητα.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/03/17