ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΟ ΑΚΟΜΗ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΝΕΠΗ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ...

ΚΕΑ-ΕτΤ(1)

Από την "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου" 

(πρώτο φύλλο)

"Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 19/03/17

Εμφύλιος την ώρα που ο «Ιμπραήμ» πυρπολεί

Από τον Κ.Ι. Αγγελόπουλο

Οι πολιτικοί διαχειριστές των μνημονίων, ασχέτως των προθέσεων τους, έκα­ναν -και κάνουν έως και σήμερα-ό,τι είναι δυνατόν ώστε να μην μπο­ρεί η Ελλάδα να ξεκολλήσει από τους βάλτους μιας ύφεσης που φαί­νεται να μην έχει τέλος! Παρά τα κύ­ματα μέτρων, τις ρητορείες που κατά καιρούς ανέπτυξαν οι κυβερνώντες όλων των πολιτικών χρωμάτων στη διάρκεια της οκταετούς κρίσεως, για να «εξηγήσουν» την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα, παρά τις προσπάθειες τους να διαβεβαιώ­σουν την κοινωνία πως προσεχώς το δράμα θα έπαιρνε τέλος, τα πράγ­ματα χειροτερεύουν διαρκώς. Και χειροτερεύουν, μάλιστα, με σταθε­ρά καθοδική πορεία της οικονομίας, που τσακίζει τις αρθρώσεις μιας κοι­νωνίας κουρασμένης και χωρίς αυ­τοπεποίθηση.

Ομως, η ελληνική κοινωνία, πέ­ρα από την ασφυκτική οικονομι­κή πίεση που υφίσταται, βασανίζε­ται άσχημα και από κάτι άλλο: Από την έντονη αίσθηση ότι οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας έχουν απολέσει κάθε συνείδηση εθνικής αποστολής, παρασυρμένες από ένα μανιακό πά­θος για άγριο «πετροπόλεμο» πάνω στη δημόσια σκηνή, σε κοινή θέα! Δεν υπονομεύεται, έτσι, κατά τον χειρότερο τρόπο μόνο η εμπιστοσύ­νη των πολιτών στο πολιτικό προσω­πικό της χώρας, αλλά τραυματίζεται βαριά και το κύρος του δημοκρατι­κού πολιτεύματος. Διότι εμφανίζεται ανήμπορη εντελώς η Ελλάδα της τρί­της Δημοκρατίας να εμποδίσει τον καλπασμό ενός κακού που σαρώνει τη χώρα μας από το 2010.

Τα πυρά που ανταλλάσσουν σε καθημερινή βάση η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, τα παθιασμένα σχό­λια, οι απειλές για «τιμωρίες» ποι­νικών αδικημάτων, οι βαρείς χαρα­κτηρισμοί, οι πολιτικές ύβρεις έχουν διαμορφώσει ήδη το τοπίο ενός πο­λιτικού εμφύλιου πολέμου. Και αυτό συμβαίνει την ώρα που η οικονομι­κή και η κοινωνική κρίση κορυφώ­νονται και η Ελλάδα απειλείται με καταστροφές ιστορικών μεγεθών.

Προ ημερών, σε ραδιοφωνική εκ­πομπή, στα «Παραπολιτικά 90,1», ο καθηγητής Ναπολέων Μαραβέγιας, θυμωμένος με την κατάστα­ση που επικρατεί σήμερα στην πο­λιτική σκηνή, εύστοχα ανέφερε ότι ο σημερινός «πετροπόλεμος» μετα­ξύ των Ελλήνων πολιτικών θυμίζει τον άγριο εμφύλιο μεταξύ των μεγάλων πρωταγωνιστών της Ελληνι­κής Επανάστασης - τον πόλεμο που εξελισσόταν το 1825, ενώ ο Ιμπραήμ Πασάς, επικεφαλής στρατιάς 35.000 ανδρών, πυρπολούσε την Πελοπόν­νησο, κυρίευε την Τρίπολη, την Πύ­λο, την Κορώνη, κατελάμβανε με τον Κιουταχή το Μεσολόγγι και ετοιμα­ζόταν για απόβαση στην Ύδρα και στις Σπέτσες.

Σε εκείνον τον φονικό εμφύλιο πόλεμο πήραν μέρος ΟΛΟΙ οι αρ­χηγοί του Αγώνα. Και αυτούς τους έσωσε μεν, την ύστατη ώρα, όταν η Επανάσταση έσβηνε, η παρέμβαση των Τριών Δυνάμεων στο Ναβαρί­νο, τον Οκτώβριο του 1827. Σήμερα ποιο «Ναβαρίνο» θα σώσει την Ελ­λάδα και τους Ελληνες πολιτικούς, οι οποίοι πολεμούν με πάθος μεταξύ τους, την ώρα που οι ξένοι δανειστές πυρπολούν τη χώρα με τα μνημόνια;

Είναι πλέον απορίας άξιον το ότι η πολιτική τάξη της χώρας δεν κατα­νοεί πως πρέπει -έστω και την ύστατη ώρα- να παίξει, επιτέλους, τον ρόλο της και να βάλει τις βάσεις για εθνι­κή συνεννόηση. Σήμερα, έτσι όπως διαμορφώνονται τα πράγματα από τους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής, συμπλέκονται και χάνονται το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο κάθε κριτικής, κάθε επιχειρή­ματος. Η βοή αυτού του πολιτικού εμφυλίου τα σκεπάζει όλα. Είναι, δε, τόσο άσχημο το κλίμα, ώστε μι­κροί «εμφύλιοι» ξεσπούν και μέσα στους κόλπους των κομμάτων, την ίδια ώρα που αυτά πολεμούν μετα­ξύ τους.

Ολα αυτά μάλλον προδίδουν σήμερα την απελπισία στην οποία περιήλθαν οι ελλη­νικές πολιτικές δυνάμεις, ανήμπο­ρες να αναχαιτίζουν τον σύγχρονο «Ιμπραήμ», που κατακαίει τη χώρα. Κλειστός ακόμα ο εθνικός ορίζο­ντας. Η «ειρηνική επανάσταση» αργεί...


Ο ασυγκράτητος θυμός του επικίνδυνου Ερντογάν

Από την Κύρα Αδάμ
Οσο πλησιάζει η ημέρα του τουρκικού δημοψηφίσμα­τος (16 Απριλίου, ανήμε­ρα του ορθόδοξου Πάσχα) τόσο πε­ρισσότερο αυξάνει ο «θυμός» του Τούρκου προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο μεγάλος θυμός του κ. Ερντογάν εκδηλώνεται αδιακρίτως εναντίον οποιουδήποτε (πολιτικού, κυβέρνησης, χώρας, διεθνούς οργα­νισμού κ.λπ.) δεν συντάσσεται απο­λύτως και άνευ όρων με τις δικές του εσωτερικές πολιτικές προτεραι­ότητες, που θέλει να αποτυπωθούν στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσμα­τος για τη συνταγματική αναθεώ­ρηση στην Τουρκία.

Η σφοδρότητα των αντιδράσε­ων του Τούρκου προέδρου οδηγεί αναπόφευκτα σε μία και μόνη πα­ρατήρηση: Ο κ. Ερντογάν δείχνει να μην είναι καθόλου σίγουρος και κάτ' επέκτασιν ευχαριστημένος,από τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ποσοστά που φαίνεται να συγκεντρώνει εν όψει του δημοψηφίσματος. Πράγματι, οι μισοί Τούρκοι πολίτες δεί­χνουν να υποστηρίζουν φανατικά και φανερά τον αρχηγό τους.

Τι γίνεται, όμως, με τους άλ­λους μισούς; Επειδή είναι αδύνα­τον να αναζητήσει κανείς «κανονι­κές» δημοσκοπήσεις (διότι η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης), παραμένει άγνωστο πώς κατανέμονται τα ποσοστά των αντιφρονούντων, αλλά και των Κούρδων ψηφοφόρων στην Τουρ­κία. Με δυο λόγια, αν υπάρχει και αν θα διατηρηθεί ένας προσμετρήσιμος πυρήνας αντίστασης στον απόλυτο άρχοντα της Τουρκίας, ο οποίος έτσι κι αλλιώς θα είναι ο μο­ναδικός νικητής του δημοψηφίσμα­τος, με ανακοινώσιμα ποσοστά που θα πλησιάζουν και ίσως θα ξεπερ­νούν τα ποσοστά δημοφιλίας ακό­μα και ηγετών όπως π.χ. της Βορεί­ου Κορέας.

Η Αγκυρα του κ. Ερντογάν εί­ναι προφανές ότι θέλει αυτόν τον τελευταίο μήνα της προεκλογικής περιόδου να διασφαλίσει κάθε μια εθνικιστική ψήφο εντός και εκτός της χώρας στο πρόσωπο του, ώστε οι πυρήνες αντίστασης να εξουδε­τερωθούν στα αλήθεια και το πραγ­ματικό ποσοστό του στο δημοψή­φισμα να πλησιάσει τον απόλυτο αριθμό του 100%!

Γι' αυτό ακριβώς δεν διστάζει να χρησιμοποιεί τις διπλωματικές σχέσεις της χώρας με τη μορφή συ­νεχών προκλήσεων εναντίον των «διεθνών αντιπάλων του», όπως π.χ. τώρα είναι οι ευρωπαϊκές χώ­ρες, τις οποίες συστηματικώς στο­λίζει με ανεπίτρεπτους χαρακτη­ρισμούς (π.χ. «ναζί», «φασίστες», «τρομοκράτες» κ.λπ. κ.λπ.), απει­λώντας με πλήρη κατάρρευση και των ευρωτουρκικών σχέσεων, λες και η Ευρώπη... θα ενταχθεί στην Τουρκία.

Αναλόγως του πραγματικού αποτελέσματος για το δημοψήφι­σμα (και αυτό θα το γνωρίζει μόνον ο ίδιος ο κ. Ερντογάν), οι τουρκικές απειλές προς πάσα κατεύθυνση εί­τε θα κοπάσουν είτε θα περάσουν στη φάση μερικής υλοποίησης τους. προκειμένου ο βαθμός συσπείρω­σης γύρω από τον απόλυτο μονάρ­χη να μη μειωθεί.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, όμως, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Οι μόνιμες τουρκικές τριβές στις διμερείς σχέσεις ξεπερ­νούν κατά πολύ την αγωνία του κ. Ερντογάν για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του.

Η Αγκυρα, εκμεταλλευόμενη τη δεινή εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά και τη χαλαρή διε­θνή υποστήριξη της χώρας, εφαρ­μόζει στην πράξη την πολιτική της στο Αιγαίο και στην Κύπρο που σχεδίασε επιμελώς και σε λεπτομέ­ρεια από τη δεκαετία του 1990, χω­ρίς καμία ουσιαστική και αποτε­λεσματική αντίδραση της Αθήνας μέχρι τώρα.

Και, μάλιστα, έχει περά­σει και σε ανώτερο επίπε­δο, καταγγέλλοντας πλέον συστηματικώς σε διεθνείς οργανι­σμούς (ΟΗΕ και ΝΑΤΟ) τις «μό­νιμες παρανομίες» (!) της Ελλάδας στο Αιγαίο. Και αποκόπτονται επιχειρησιακώς εθνικά εδάφη από την υπόλοιπη χώρα, όπως γίνεται τώ­ρα με τις ασκήσεις με πυρά ανάμε­σα στη Ρόδο και το Καστελόριζο..