"...Η οιονεί-μαθηματική εξίσωση των όρων της προόδου και της εξέλιξης της κοινωνίας μόνο συντηρητική μπορεί να χαρακτηρισθεί. Η απο-αποπραγματοποίηση (deréalisation) της πραγματικότητας καλλιεργεί κομματικές «μανιέρες», αλλά δεν εμπνέει συλλογικές και συλλογικά υπερασπίσιμες κοινωνικές αξίες. Αυτό είναι και το κρίσιμο πρόβλημα των διάφορων ελληνικών... -ισμών. Εχουν αφεθεί στα χέρια ακατάλληλου και ακαλλιέργητου Ιερατείου που νομίζει ότι - με κραυγές και κατάρες - πείθει τον λαό, ενώ απλώς χαϊδεύει τα πάθη του όχλου, που αν δεν ικανοποιηθούν, οι πρώτοι τους οποίους θα «κατασπαράξουν» θα είναι οι κήρυκες του μίσους, της διχόνοιας και της έχθρας. Οσο (και όσοι) νωρίτερα το συνειδητοποιήσουν, τόσο (τόσοι) θα επιβιώσουν πολιτικά και θα συμβάλουν θετικά στην ανανέωση / βελτίωση λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/12/19

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ
Μορφωμένος είναι ο άνθρωπος που έχει μάθει να κυριαρχεί στον εαυτό του, που είναι απαλλαγμένος από τις αντιλήψεις της αγέλης, που μπορεί να ασκεί αυτοκριτική και να έχει δική του γνώμη, όσο κι αν διαφέρει από των άλλων, ένας άνθρωπος που στηρίζεται στις προσωπικές του πεποιθήσεις και στα προσωπικά του ιδεώδη, αντί ν' αφήνει να τον εξουσιάζουν
E.D. Martin, «The meaning of liberal education»

Το ατσάλινο κλουβί των δογματισμών, φανατισμών, φονταμενταλισμών και διάφορων άλλων... -ισμών έχει κατασκευασθεί από ιδρυτικούς μύθους κι άχρονες επιφοιτήσεις που εξαγγέλλουν «μεγάλα παγκόσμια ιδανικά». Είναι όμως έτσι;

Η «(από κάτω) πολιτική των μαζών», η οποία προβάλλει έναν ανθρωπισμό γεμάτο βεβαιότητες, αποφεύγει πάντοτε να εξετάσει το ενδεχόμενο οι πρώτες αιτίες να έχουν απορροφηθεί από τις ύστερες και οι μονιστικές προσεγγίσεις να έχουν ακυρωθεί από τις τεχνολογικές εξελίξεις. Από την άλλη, ορισμένοι αυθεντικοί (;) και πιστοί στα δόγματα ιδεο-παλαιοημερολογίτες θυμίζουν Κένταυρο. Ο μισός εαυτός στρατευμένος στην αντικαθεστωτική αντί-σταση κι ο άλλος βολεμένος στην κατεστημένη επιτυχία, συνήθως φιλελεύθερου style. Μισούν και ταυτόχρονα προσκυνούν (αν δεν λατρεύουν) το Σύστημα. Γι' άλλους εξακολουθεί να ισχύει το ρηθέν από τον Αβελάρδο «non est peccatum nisi contra consientiam» (δεν είναι μια πράξη αμάρτημα, εκτός αν είναι αντίθετη με τη συνείδηση), με άλλα λόγια η υποκειμενική ένοχη (;) συνείδηση, όταν αντικειμενικοποιείται λόγω εξωτερικών γεγονότων ή ειδικών ρόλων, (αυτο)αθωώνεται και αθωώνει κάθε παράνομη ενέργεια. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε μπορεί κάποιος από τους παραπάνω να είναι ταυτόχρονα ή κατά περίπτωση «επαναστάτης και μη-επαναστάτης» με ήσυχη πάντοτε τη συνείδησή του.

Η επίκληση, από μερικούς, της (καλής; Κακής;) φύσης του Ανθρώπου, της (εσαεί ταξικής και τοξικής) φύσης της εξουσίας, της αυθυπαρξίας των (εναντιούμενων) συλλογικών συμπεριφορών αντί-στασης και της (ιερής;) αναγκαιότητας ένταξης στις υπό / αντί ομάδες αντί-δρασης, ως κοινωνικο-πολιτικής κληρονομιάς ενός «άλλου» (;) πολιτισμού, καλλιεργεί μια μετα-μετα-νεωτερική αντίληψη της Ιστορίας. Κάποιοι γνωρίζουν και κάποιοι όχι τα σχέδια του Μέλλοντος. Το ερώτημα παραμένει ανοικτό: αν έχει ουσιώδες και κρυμμένο νόημα ή σκοπό η Ιστορία και δεν αποτελεί απλώς την περιγραφή μιας στιγμής του Χάους, γιατί αυτό το μυστικό το έχει εμπιστευθεί μόνο σε κάποιους «μυημένους»; Είναι οι εκλεκτοί και με βάση ποιο κριτήριο: της αρνητικής τους προ-διάθεσης σε ό,τι δεν τους αρέσει και σε όποιον δεν τους μοιάζει; Της σοφότερης αποκωδικοποίησης των νόμων της φύσης και της εξέλιξης της ανθρώπινης μοίρας; Μήπως είναι κάποιο είδος ενορατικών προφητών που προβλέπουν, σαν το «Minority Report», τα μελλούμενα πριν να συμβούν;

Οπως και να το δει κανείς, πρέπει να υπάρχει, αν όχι μια ομοιότητα, τουλάχιστον μια εννοιο-λογική επαφή ανάμεσα στην πραγματικότητα και στα ονόματά της, ώστε ν' αποφευχθεί μια «κοινωνική μηχανική» εξαπάτησης. Οφείλουν άπαντες να κάνουν κατανοητό τον εαυτό τους, δηλώνοντας ξεκάθαρα ποιο νόημα δίνουν σε έννοιες (και πρακτικές), όπως Δημοκρατία, Πατρίδα, Ελευθερίες, Ασφάλεια, Κοινωνική Πλειοψηφία κ.λπ., ώστε να καταστεί αξιόπιστο το όποιο δοκιμαστικό πείραμα αλλαγής του ρου της Ιστορίας.

Προσομοιώσεις, κολάζ / μοντάζ, εξιδανικευμένοι μετασχηματισμοί, μυστικές πηγές πληροφοριών, ιδιαίτεροι ερμηνευτικοί κώδικες δεν αρκούν. Ο λαός χρειάζεται αποδείξεις και αλήθειες και όχι άλλες πανάκειες και αυταπάτες.

Πώς όμως οι εν λόγω μπορούν να προσαρμοσθούν σ' έναν κόσμο πιθανοτήτων / δυνατοτήτων όταν έχουν γαλουχηθεί με αιώνιες βεβαιότητες και ακλόνητα δόγματα; Πώς να διαχειριστούν τις δυνατότητες του 21ου αιώνα όταν έχουν μάθει να στηρίζονται σε τσιτάτα του 19ου αιώνα; Πώς ν' αξιολογήσουν τις γνώμες των πολλών άλλων όταν έχουν επιλέξει ως πεδίο αντι-παρα-θέσεων τις απλοϊκές διχοτομήσεις του τύπου «ή εμείς ή αυτοί»;

Μόνον τις δικές τους θεωρητικές κανονικότητες / νομοτέλειες (;) φαίνεται να μπορούν να ερμηνεύουν, με βάση «σιδηρούς κανόνες», καθώς στις αντικανονικότητες, δηλαδή σε μη-προβλέψιμες κατα-στάσεις, τα χάνουν (κι ας ισχυρίζονται τ' αντίθετα).


Η οιονεί-μαθηματική εξίσωση των όρων της προόδου και της εξέλιξης της κοινωνίας μόνο συντηρητική μπορεί να χαρακτηρισθεί. Η απο-αποπραγματοποίηση (deréalisation) της πραγματικότητας καλλιεργεί κομματικές «μανιέρες», αλλά δεν εμπνέει συλλογικές και συλλογικά υπερασπίσιμες κοινωνικές αξίες. Αυτό είναι και το κρίσιμο πρόβλημα των διάφορων ελληνικών... -ισμών. Εχουν αφεθεί στα χέρια ακατάλληλου και ακαλλιέργητου Ιερατείου που νομίζει ότι - με κραυγές και κατάρες - πείθει τον λαό, ενώ απλώς χαϊδεύει τα πάθη του όχλου, που αν δεν ικανοποιηθούν, οι πρώτοι τους οποίους θα «κατασπαράξουν» θα είναι οι κήρυκες του μίσους, της διχόνοιας και της έχθρας. Οσο (και όσοι) νωρίτερα το συνειδητοποιήσουν, τόσο (τόσοι) θα επιβιώσουν πολιτικά και θα συμβάλουν θετικά στην ανανέωση / βελτίωση λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος.

ΥΓ: «...Ο τρόπος που γράφεται η Ιστορία δεν συμβάλλει στην πνευματική ενηλικίωση των Ελλήνων όχι μόνο με τον μονόπλευρο φωτισμό των γεγονότων, αλλά και με την επιλεκτική καταγραφή των διαδραματισθέντων»

Θ. Διαμαντόπουλος, «Ο δικαστής»