Από "ΤΑ ΝΕΑ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 09/12/19 |
Η πρόσφατη ανάρτηση στο Twitter του προέδρου Τραμπ (ημίγυμνου, με γάντια του μποξ) ήταν ένας ακόμα διαλεχτός κρίκος στην αλυσίδα (χρυσή, βεβαίως) των αναρτήσεων, φωτογραφιών, δηλώσεων, υπαινιγμών ανάρμοστων έως γελοίων προερχόμενων από οποιοδήποτε δημόσιο πρόσωπο, πόσω μάλλον από τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Και, πολύ σοβαρότερο, χαριεντισμοί και εγκώμια για τον Ερντογάν την επαύριο της καταπάτησης του διεθνούς δικαίου.
Eχουν προηγηθεί δεκάδες δηλώσεις, συμπεριφορές, χαρακτηρισμοί. Μεταξύ αυτών πριν από λίγο καιρό υβριστικές δηλώσεις για την κυρία Νάνσι Πελόζι, πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ, περίεργες και ερευνώμενες «ανταλλαγές» με τον πρόεδρο της Ουκρανίας και άλλα πολλά ων ουκ έστιν αριθμός. Σε κάποια φάση η «Washington Post» είχε μετρήσει ήδη 13.345 ανακριβείς δηλώσεις του.
Δυστυχώς ο πρόεδρος Τραμπ υποστηρίζεται(;) από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Ενα ιστορικό κόμμα, το πιο συντηρητικό βέβαια από τα δύο βασικά κόμματα των ΗΠΑ. Είναι απορίας άξιον πώς τον ανέχονται και, απ' ό,τι φαίνεται, πώς θα τον υποστηρίξουν τόσο εναντιούμενοι στη διαδικασία καθαίρεσής του όσο (ακόμα χειρότερα) και ως εκ νέου υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ. Προφανώς υπάρχει η εξήγηση ότι αν δεν τον υποστηρίξουν θα κινδυνεύσουν περισσότερο να χάσουν την προεδρία στις επόμενες εκλογές αλλά και την - προσωπική κάθε βουλευτή και γερουσιαστή - θέση στη Βουλή ή στη Γερουσία. Δηλαδή οι θέσεις πάνω από την πολιτική, πάνω από την αξιοπρέπεια και πάνω από τη διεθνή εικόνα της Αμερικής.
Αυτή τη διεθνή εικόνα, δηλαδή τη γελοιοποίησή της, την εισπράττουμε εμείς οι άλλοι. Και, μιλώντας προσωπικά και για ορισμένους φίλους από τότε, έχοντας σχέση λόγω - παλαιότερα - σπουδών στην Αμερική, πάψαμε να γελάμε και απλώς θλιβόμαστε. Ως ένας που έζησε σπουδάζοντας παλιά εκεί κάποια χρόνια, ναι, διαδήλωσα ενάντια σε αυτό που αποκαλούσαμε «ιμπεριαλιστική» πολιτική των ΗΠΑ, ενάντια σε αυτό που αντιλαμβανόμασταν ως υποστήριξη των ΗΠΑ στην ελληνική χούντα, ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις, υπέρ της ισότητας των φύλων κ.ά. Εναντιωνόμουν, εναντιωνόμασταν, μαζί με όλη την προοδευτική Αμερική, στις πολιτικές των ΗΠΑ. Οχι όμως σε γελοιότητες. Εναντιωνόμασταν αλλά βλέπαμε τους φορείς άλλων απόψεων ως πολιτικούς αντιπάλους, όχι ως παραγωγούς ανεκδότων ή διασπορείς ψευδών ειδήσεων.
Χαρήκαμε αργότερα όταν είδαμε οι αγώνες παλαιότερων εποχών να έχουν αποτέλεσμα, με βασικό πιο πρόσφατο την εκλογή (δις) μαύρου προέδρου. Ανησυχούσαμε βέβαια πάντα για τυχόν παλινόρθωση συντηρητικών πολιτικών, τόσο εσωτερικών όσο και εξωτερικών. Τώρα όμως έχουμε γελοιοποίηση της πολιτικής. Και, επιπλέον, να 'ναι στα χέρια ενός απρόβλεπτου, άξεστου (παράδειγμα και το εξαιρετικά περιορισμένο λεξιλόγιό του) και ανεύθυνου προέδρου η κατάσταση του σύγχρονου κόσμου…
Πρόκειται για την επικίνδυνη γελοιοποίηση της ίδιας της Αμερικής. Δυστυχώς!
Είναι πλέον κρίσιμο για την Ευρώπη, την Ευρώπη μας, να αναλάβει τις ευθύνες της.
*Πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Stanford
Eχουν προηγηθεί δεκάδες δηλώσεις, συμπεριφορές, χαρακτηρισμοί. Μεταξύ αυτών πριν από λίγο καιρό υβριστικές δηλώσεις για την κυρία Νάνσι Πελόζι, πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ, περίεργες και ερευνώμενες «ανταλλαγές» με τον πρόεδρο της Ουκρανίας και άλλα πολλά ων ουκ έστιν αριθμός. Σε κάποια φάση η «Washington Post» είχε μετρήσει ήδη 13.345 ανακριβείς δηλώσεις του.
Δυστυχώς ο πρόεδρος Τραμπ υποστηρίζεται(;) από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Ενα ιστορικό κόμμα, το πιο συντηρητικό βέβαια από τα δύο βασικά κόμματα των ΗΠΑ. Είναι απορίας άξιον πώς τον ανέχονται και, απ' ό,τι φαίνεται, πώς θα τον υποστηρίξουν τόσο εναντιούμενοι στη διαδικασία καθαίρεσής του όσο (ακόμα χειρότερα) και ως εκ νέου υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ. Προφανώς υπάρχει η εξήγηση ότι αν δεν τον υποστηρίξουν θα κινδυνεύσουν περισσότερο να χάσουν την προεδρία στις επόμενες εκλογές αλλά και την - προσωπική κάθε βουλευτή και γερουσιαστή - θέση στη Βουλή ή στη Γερουσία. Δηλαδή οι θέσεις πάνω από την πολιτική, πάνω από την αξιοπρέπεια και πάνω από τη διεθνή εικόνα της Αμερικής.
Αυτή τη διεθνή εικόνα, δηλαδή τη γελοιοποίησή της, την εισπράττουμε εμείς οι άλλοι. Και, μιλώντας προσωπικά και για ορισμένους φίλους από τότε, έχοντας σχέση λόγω - παλαιότερα - σπουδών στην Αμερική, πάψαμε να γελάμε και απλώς θλιβόμαστε. Ως ένας που έζησε σπουδάζοντας παλιά εκεί κάποια χρόνια, ναι, διαδήλωσα ενάντια σε αυτό που αποκαλούσαμε «ιμπεριαλιστική» πολιτική των ΗΠΑ, ενάντια σε αυτό που αντιλαμβανόμασταν ως υποστήριξη των ΗΠΑ στην ελληνική χούντα, ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις, υπέρ της ισότητας των φύλων κ.ά. Εναντιωνόμουν, εναντιωνόμασταν, μαζί με όλη την προοδευτική Αμερική, στις πολιτικές των ΗΠΑ. Οχι όμως σε γελοιότητες. Εναντιωνόμασταν αλλά βλέπαμε τους φορείς άλλων απόψεων ως πολιτικούς αντιπάλους, όχι ως παραγωγούς ανεκδότων ή διασπορείς ψευδών ειδήσεων.
Χαρήκαμε αργότερα όταν είδαμε οι αγώνες παλαιότερων εποχών να έχουν αποτέλεσμα, με βασικό πιο πρόσφατο την εκλογή (δις) μαύρου προέδρου. Ανησυχούσαμε βέβαια πάντα για τυχόν παλινόρθωση συντηρητικών πολιτικών, τόσο εσωτερικών όσο και εξωτερικών. Τώρα όμως έχουμε γελοιοποίηση της πολιτικής. Και, επιπλέον, να 'ναι στα χέρια ενός απρόβλεπτου, άξεστου (παράδειγμα και το εξαιρετικά περιορισμένο λεξιλόγιό του) και ανεύθυνου προέδρου η κατάσταση του σύγχρονου κόσμου…
Πρόκειται για την επικίνδυνη γελοιοποίηση της ίδιας της Αμερικής. Δυστυχώς!
Είναι πλέον κρίσιμο για την Ευρώπη, την Ευρώπη μας, να αναλάβει τις ευθύνες της.
*Πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Stanford
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου