"....Εκεί βρίσκεται ο πυρήνας ενός λάθους. Στη λογιστική αδυναμία να διατεθούν οι πόροι που να αγκαλιάζουν τους πάντες, στην πολιτική αδυναμία να θεσμοποιηθούν ολοκληρωμένες πολιτικές που να υποβοηθούν τους πάντες, στη διοικητική αδυναμία να διαμορφωθεί ένα συντακτικό όλον. Είναι λάθος, είναι και αδυναμία. Είναι αντικειμενικό λόγω δημοσιονομικής στενότητας, είναι όμως και εσωτερικό πρόβλημα ή χαρακτηριστικό της κυβέρνησης αλλά και του κόμματος. Μη μιλήσουμε για άλλα κόμματα. Η επινόηση πρωτότυπων πολιτικών χρειάζεται έναν αντιδογματισμό ή μια απελευθέρωση από θεσμικές «δουλείες»....."

Από το κομματικό δελτίο της "ΑΥΓΗΣ", και...

"Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 15-16/06/19

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ

Είναι σκληρή η αναμέτρηση λόγω ιδεολογικών διαφορών ή μήπως λόγω της επιθετικότητας του αντιπάλου σε συνδυασμό με την δική μας αβεβαιότητα; Έχω γράψει σε παλαιότερα κείμενα, ότι σε κάθε μεταβατική φάση που περνά η χώρα υπό τις κυβερνήσεις με κορμό την Αριστερά, καταρρέουν όλα τα συστήματα, εκδηλώνονται όλες οι διαμαρτυρίες, «αποκαλύπτονται» όλες οι ελλείψεις.

Στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2015, στις παρυφές αξιολογήσεων, στις παραμονές έγκρισης κάποιας δόσης, στα πρόθυρα κάποιου κρίσιμου Eurogroup, ως διά μαγείας εκρήγνυντο όλα τα προβλήματα. Η ικανότητα ενός βαθέος συστήματος να διεγείρει κάθε απαίτηση, να προβάλλει κάθε ελάττωμα, να ενεργοποιεί κάθε απωθημένο, φαίνεται εκπληκτική. Οι υποψίες ότι η Νέα Δημοκρατία κρύβεται πίσω από κάθε παροξυσμό είναι πολλές, συχνά και βάσιμες. Όμως πράγματι έχει τη μαγική ικανότητα να κινεί νήματα; Τότε γιατί απέτυχε σε όλα τα γιουρούσια, τέσσερα χρόνια τώρα; Γιατί απέτυχαν οι «παραιτηθείτε», οι αντ-αγανακτισμένοι, οι «αυθόρμητοι» λιντσαριστές; Γιατί απέτυχε η συγκρότηση λαϊκής εξέγερσης, ακόμα και με τις πιο εύκολες προφάσεις όπως ήταν οι Πρέσπες;

Στην πραγματικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απέναντί του μια αυστηρή, τιμωρητική επιείκεια από τον κόσμο. Τσαντισμένος, φορολογικά πιεσμένος μικρέμπορος, όχι όμως αμετάκλητα χαμένος. Είναι σίγουρο ότι τη μάχη της πλατείας και των καφενείων την έχει χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αυτοί που δίνουν το τέμπο, αυτοί που εκφράζονται, είναι οι αυτοτοποθετημένοι στη μεσαία τάξη.

Είναι πιεσμένοι φορολογικά νοικοκύρηδες, κουρασμένοι και απογοητευμένοι οφειλέτες, είναι μικροεπιχειρηματίες, είναι αυτοί με τα τιμολόγια αιχμάλωτοι μιας αδυσώπητης φορολογικής διαύγειας. Υπάρχει ένας ανταγωνισμός αγανακτισμένης νοικοκυροσύνης, που δημιουργεί την αίσθηση ότι όλος ο κόσμος είναι δεξιός. Ότι μετράνε οι κοινωνικοί αυτοματισμοί, η πολυφορολογία αλλά και η κούραση από τη μακροχρόνια διαβίωση στο όριο. Γιατί αν είναι σπαρακτικό φαινόμενο η ακραία φτώχεια, είναι επίσης συντριπτικό και το βίωμα εκπτώχευσης του μεσαίου, του μικροαστού.

Το λάθος είναι να τοποθετείς ανταγωνιστικά τα δύο φαινόμενα, τις δύο εκδοχές οδύνης. Το λάθος είναι να αντιδιαστείλεις τον αφανισμένο με τον εκπτωχευμένο. Γιατί δεν μπορούν να συγκροτηθούν πολιτικές τέτοιας κλίμακας που να άρουν υπαρκτά πολιτικά, ταξικά και πολιτισμικά χάσματα.

Εκεί βρίσκεται ο πυρήνας ενός λάθους. Στη λογιστική αδυναμία να διατεθούν οι πόροι που να αγκαλιάζουν τους πάντες, στην πολιτική αδυναμία να θεσμοποιηθούν ολοκληρωμένες πολιτικές που να υποβοηθούν τους πάντες, στη διοικητική αδυναμία να διαμορφωθεί ένα συντακτικό όλον. Είναι λάθος, είναι και αδυναμία. Είναι αντικειμενικό λόγω δημοσιονομικής στενότητας, είναι όμως και εσωτερικό πρόβλημα ή χαρακτηριστικό της κυβέρνησης αλλά και του κόμματος. Μη μιλήσουμε για άλλα κόμματα.

Η επινόηση πρωτότυπων πολιτικών χρειάζεται έναν αντιδογματισμό ή μια απελευθέρωση από θεσμικές «δουλείες». Γιατί όμως χρειαζόμαστε πρωτότυπες πολιτικές και όχι εφαρμοσμένες σε άλλες χώρες; Γιατί σε μια υβριδική χώρα, από άποψη θεσμικών εκπροσωπήσεων, διοικητικών χαρακτηριστικών και κυρίως από άποψη παραγωγικής ταυτότητας, δεν μπορούν να εφαρμοστούν εισαγόμενες λύσεις και τυφλοσούρτες (όπως έκανε, σε μεγάλο βαθμό, η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά). Δεν κολλάνε. «Ρίχνουν τις ασφάλειες», αποτυγχάνουν λόγω ασυμβατότητας.

Το δυστύχημα είναι ότι ο κεντρικός λόγος της αντιπολίτευσης είναι γεμάτος από στερεότυπα και χασμωδίες. Ένας από τους βασικούς λόγους της ρητορικής και ενίοτε συμπεριφορικής ακαμψίας, είναι η προσπάθεια, εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας, κάλυψης, απόκρυψης, της θεμελιώδους σχεδιαστικής αδυναμίας της. Ένα μεγάλο κόμμα, με ιστορικά φορτία, που φέρεται ως ειδικευμένο στην πρακτική εφαρμογή, πάσχει στην ίδια τη σύνθεση, πάσχει στον ορθό λόγο. Ορθοσκόπηση λοιπόν;

 ...από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 14-16/06/19

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ

Σε ποιο ερώτημα θα απαντήσουν οι εκλογές; Στο ερώτημα «Τσίπρας ή Μητσοτάκης» όπως επιτάσσει ένα επικοινωνιακό life style; Στο ερώτημα ποια παράταξη (δηλαδή ποια σύνοδος συμφερόντων) ή ποια μορφή κράτους θα επικρατήσει; Ή στο, πλέον αναπάντητο, ποιο μοντέλο παραγωγής θα προταθεί; Δηλαδή ποια από τις μορφές παραγωγής αντιστοιχεί στις ανάγκες της χώρας και του λαού; Ή αλλιώς, ποια από τις προτάσεις πολιτικής διεύθυνσης αντιστοιχεί στις παραγωγικές ανάγκες, στις παραγωγικές επιδιώξεις; 

Μπερδεμένο. Ακριβώς γιατί η παραγωγή στη χώρα είναι καχεκτική, δεν έχει καταφέρει να επιβάλει τους λογικούς όρους του πολιτικού ερωτήματος που θα την συγκεφαλαιώνει και επομένως δεν έχει καταφέρει να ορίσει τα στρατηγικά χαρακτηριστικά της πολιτικής σκηνής και των συγκρούσεων. Για παράδειγμα, σήμερα, δεν είναι δυνατόν η κατοίκηση, άρα η οικοδομική έξαρση, να αποτελέσει τον κεντρικό αναπτυξιακό βραχίονα. Η αστικοποίηση και ο οικιστικός εκσυγχρονισμός ολοκληρώθηκαν, έπειτα από πολλές δεκαετίες ανόδου, έστω και με τους αβαθείς καταληκτικούς όρους της δεκαετίας του 2000. Επίσης η πρωτόλεια βιομηχανική ανάπτυξη έχει εδώ και χρόνια ενταφιαστεί απ' την ίδια της την ανεπάρκεια. Οι κυβερνήσεις δεν έχουν καταφέρει να βρουν το πρωτόκολλο με το οποίο η χώρα μας θα εσωτερικεύσει και αφομοιώσει το εφοπλιστικό αγαθό. Να σημειώσουμε ότι ολόκληρη η νησιωτική Ελλάδα έζησε τις δύσκολες μεταπολεμικές δεκαετίες με τα εμβάσματα των εργαζομένων στη ναυτιλία. Ο «εκτατικός και ποσοτικός» τουρισμός επίσης έχει φτάσει στα όριά του. Από ένα σημείο και πέρα, τα εκατομμύρια επισκεπτών δεν εισφέρουν στην οικονομία. Αυτό που μένει ως μια ενδιαφέρουσα εκκρεμότητα είναι η ίδια η «παραγωγική υστέρηση». Δημιουργεί φτώχεια και παραγωγική θνησιγένεια, «επιτρέπει» όμως ένα μεγάλο, αδιευθέτητο παραγωγικό δυναμικό, που έχει σχέση με τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, τον χωροταξικό εξορθολογισμό, την αισθητική, ιστορική, περιβαλλοντική και γεωλογική ποιότητα. Τα στοιχεία που δημιουργούν μια σπάνια χώρα και έναν δυσεύρετο μοντερνιστικό «αναχρονισμό» που καθιστά αυτή τη χώρα θελκτική και για επενδύσεις και για εγκατάσταση. 

Η χώρα μας δεν πέρασε από τις παραγωγικές επαναστάσεις του 19ου και του 20ού αιώνα, και η ανάπτυξή της βασίστηκε είτε σε μια «ενθαδικότητα» (μικρή τοπικά περιορισμένη αγροτική παραγωγή) είτε σε μια μεταναστευτική εξωστρέφεια (τα κύματα των συμπατριωτών που έζησαν και εργάστηκαν στο εξωτερικό). Οταν όμως καταστράφηκαν μεγάλες αστικές και περιβαλλοντικές ζώνες, λόγω της εκβιομηχάνισης, στις χώρες της βιομηχανικής επανάστασης, η Ελλάδα κατά κάποιον τρόπο «γλίτωσε» με την υπανάπτυξή της. Για παράδειγμα, τα ορεινά χωριά της «Αναπαράστασης» του Αγγελόπουλου, από αρχιτεκτονικά υπολείμματα, σιγά σιγά γίνονται προγραμματικοί στόχοι για τις πολιτικές της ΕΕ, μπορούν να μεταστραφούν σε εργαλεία μια ιδιάζουσας περιβαλλοντικής, αισθητικής και λογικής ανάπτυξης.

Πολλοί θεωρούν την αισθητική ως μια πολυτελή σπανιότητα που μάλιστα περιστέλλει την «κανονική» ανάπτυξη. Ιδίως στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τέτοιου είδους μπούρδες περισσεύουν. Η μόνη ελπίδα είναι να τους δείξει κανείς τα σκανδιναβικά ψαροχώρια, τα ιταλικά αγροτικά ορεινά χωριά. Η χώρα μας πρέπει να υποστασιοποιήσει ιδεολογικά το δυσεύρετο πολιτιστικό, περιβαλλοντικό και μικρής κλίμακας υπόδειγμα. Είναι η ιδιότυπη επαναστατική της δυνατότητα.