"...Δεν παράγει μόνο η Αριστερά συνεπείς αγωνιστές - η εξτρεμιστική Ακροδεξιά ή ο ισλαμοφασισμός έχει πολλά παραδείγματα αγωνιστικής συνέπειας. Σε όλες τις προαναφερθείσες περιπτώσεις, οι ιδέες τέτοιων αγωνιστών ήταν, ανεξάρτητα από την ένταση με την οποία εκδηλώνονταν, εχθρικές προς τη δημοκρατία και την ελευθερία. Είναι συνεπώς αδιανόητος ο θαυμασμός του αντιδημοκρατικού πλαισίου των τρομοκρατικών οργανώσεων και της έκνομης δράσης τους, είναι αδιανόητος ο εγκωμιασμός τους. Αδυνατώ να κατανοήσω την αλληλεγγύη οπαδών της δημοκρατικής Αριστεράς προς μηχανισμούς προώθησης αντιδημοκρατικών σχεδίων στο όνομα της αριστερής εξουσίας, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό..."

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 12/06/19

Ο Χρήστος Τσιγαρίδας, που πέθανε σε ηλικία 80 χρόνων και κηδεύεται αύριο, ήταν μέλος του Επαναστατικού Λαϊκού Αγώνα, του ΕΛΑ. Μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που έδρασε κατά τη μεταπολίτευση. Μάθαμε πολλά γι' αυτόν το 2003, όταν συνελήφθη μαζί με κάποιους ακόμα συντρόφους του (Αγγελέτος Κανάς, Κώστας Αγαπίου), καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 25 χρόνια κάθειρξη, ώσπου να απαλλαγεί το 2009.

Ο Τσιγαρίδας είχε αναλάβει την «πολιτική ευθύνη» των πράξεων μιας «επαναστατικής κομμουνιστικής οργάνωσης» που είχε στόχο «την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας» και την επιδίωκε με βομβιστικές ενέργειες. Σε είκοσι χρόνια, ο ΕΛΑ είχε βάλει 260 βόμβες - σε αμερικανικούς και ισραηλινούς στόχους, αλλά και σε τμήματα, σε υπουργεία, σε αυτοκίνητα. Το 1985, η οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη για τον φόνο του βασανιστή της χούντας, Πέτρου Μπάμπαλη - που είχε δολοφονηθεί το 1979. Και σε τουλάχιστον δυο περιπτώσεις, μέλη του ΕΛΑ είχαν συγκρουστεί με την αστυνομία - το 1977 σκοτώθηκε ο Χρίστος Κασσίμης και το 1985 ο Χρήστος Τσουτσουβής (ο οποίος, πάντως, είχε πάψει να είναι ενεργό μέλος της οργάνωσης).

Ολα αυτά γιατί; Επειδή ο ΕΛΑ, όπως και η 17 Νοέμβρη, διαφωνούσε με την πλειοψηφούσα άποψη στη χώρα, όχι πάντα όμως και με τις απόψεις των νόμιμων οργανώσεων της Αριστεράς εντός και εκτός Βουλής. Επειτα από κάθε ενέργεια, τις απόψεις αυτές τις διατύπωναν σε προκηρύξεις - τυπώνονταν αυτούσιες στην «Αντιπληροφόρηση», το επίσημο έντυπο της οργάνωσης, αλλά πρωτίστως δημοσιεύονταν κατά τη συνήθεια της εποχής στην «Ελευθεροτυπία». Ο ΕΛΑ λειτουργούσε στη δημοκρατία με συνωμοτικούς κανόνες και είχε έκνομη δραστηριότητα, απώτερος στόχος της οποίας ήταν ένα μονοκομματικό κομμουνιστικό καθεστώς.

Δεν αμφιβάλλω ότι πολλοί μαχητές του ΕΛΑ ήταν έντιμοι αγωνιστές και συνεπείς στις ιδέες τους. Οφείλω να παρατηρήσω, πάντως, ότι δεν παράγει μόνο η Αριστερά συνεπείς αγωνιστές - η εξτρεμιστική Ακροδεξιά ή ο ισλαμοφασισμός έχει πολλά παραδείγματα αγωνιστικής συνέπειας. Σε όλες τις προαναφερθείσες περιπτώσεις, οι ιδέες τέτοιων αγωνιστών ήταν, ανεξάρτητα από την ένταση με την οποία εκδηλώνονταν, εχθρικές προς τη δημοκρατία και την ελευθερία. Είναι συνεπώς αδιανόητος ο θαυμασμός του αντιδημοκρατικού πλαισίου των τρομοκρατικών οργανώσεων και της έκνομης δράσης τους, είναι αδιανόητος ο εγκωμιασμός τους. Αδυνατώ να κατανοήσω την αλληλεγγύη οπαδών της δημοκρατικής Αριστεράς προς μηχανισμούς προώθησης αντιδημοκρατικών σχεδίων στο όνομα της αριστερής εξουσίας, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Η δημοκρατία αδυνατεί να νομιμοποιήσει τέτοια σχέδια - γιατί την αντιστρατεύονται.