"....Η στοιχειώδης πράξη της αυτονόητης, αξιοπρεπούς εθελούσιας παραίτησης είναι τόσο δύσκολη; Ναι. Και μάλλον πιο δύσκολη για εκείνους που πουλάνε περισσότερη επανάσταση και που αποδεικνύονται στην πράξη πιο επιρρεπείς στη γραφειολαγνεία. (Απ' όσα έχουμε ζήσει). Το να τιμήσεις με μια παραίτηση τις δικές σου αρχές αλλά και εκείνους που σε διόρισαν, να μη συνεργαστείς με τους «αντιπάλους» που επέρχονται, είναι στοιχειώδες. Οχι από εχθροπάθεια ή μικροπρέπεια, αλλά για προφανείς λόγους αξιοπρέπειας. Και διότι και οι καινούργιοι που μόλις εκλέχτηκαν από τον λαό έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν τη δική τους πολιτική με τους δικούς τους ανθρώπους - άσχετα αν πετύχουν ή όχι. Αλλης τάξεως το θέμα...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 09-10/11/19

Προαστιακός,
του Γιώργου Σκαμπαρδώνη
Οταν σε διορίζει μια κυβέρνηση (με βάση τους ισχύοντες νόμους) σε μια θέση δημόσιου οργανισμού (ΟΑΣΘ, Κρατικό Θέατρο, ΕΡΤ κ.λπ.) ως πρόεδρο ή διευθυντή, αυτό είναι απόφαση υπουργού ή υπουργών για να υπηρετήσεις, υπό την ευρεία έννοια, την πολιτική της. Δεν σε διορίζει μόνιμο, διά βίου, δεν θα πάρεις τη θέση υπό μάλης ως τα βαθιά γεράματα ή ακόμα και στον άλλο κόσμο, ερήμην των πολιτικών εξελίξεων. Είσαι πολιτικά διορισμένος, δεν είσαι εκλεγμένος, και μόλις αλλάξει η κυβέρνηση, για λόγους στοιχειώδους αξιοπρέπειας, πρέπει αμέσως να παραιτηθείς. Την άλλη μέρα κιόλας και να πεις κι «ευχαριστώ».

Δεν είναι για χόρταση, δεν πήρες τη θέση ελέω Θεού, με μεταφυσικές διαδικασίες, δεν τη δικαιούσαι, ούτε τη δικαιούσουν πριν, δεν είσαι προορισμένος από το πεπρωμένο, ούτε λόγω ωροσκόπου - όχι. Δεν είναι οικογενειακή περιουσία η θέση, δεν την κληρονόμησες, ούτε την κέρδισες στο Τζόκερ. Κάποιο κόμμα σε διόρισε για συγκεκριμένους πολιτικούς λόγους, κάποιος συγκεκριμένος υπουργός, και ίσως όχι με τη στενή έννοια της κομματικής πίστης, αλλά τουλάχιστον επειδή είσαι φορέας μιας συγγενούς πολιτικής αντίληψης. Δεν σου ανήκει, πια, από δω και πέρα η καρέκλα διαπαντός, δεν είναι ιδιοκτησία σου και πρέπει να την αφήσεις. Οδυνηρό, βέβαια, για κάποιους, που γλυκαίνονται απ' τα φύλλα και θέλουνε να φάνε και τα συκόφυλλα. Δεν ξεκουνιούνται με τίποτε, όταν έρθει η ώρα του αποχωρισμού. Αρπάζουν την καρέκλα και οδύρονται, και δεν θέλουν να την εγκαταλείψουν, αλυσοδένονται πάνω της και αρνούνται να φύγουν - θέλουν να πεθάνουν μαζί της, να είναι μαζί της αγκαλιά, για πάντα. Πιστεύουν πως ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Αγάπη κραταιά έως θανάτου και κραταιά ως θάνατος αγάπη.

Είναι ικανοί να δεχτούν να υπηρετήσουν και υπό τη νέα κυβέρνηση της οποίας την ιδεολογία απεχθάνονται (υποτίθεται), είναι ικανοί να υπακούσουν σε οτιδήποτε, να απαρνηθούν οποιονδήποτε - αρκεί να μη χάσουν την πολυθρόνα, τη θαλπωρή του γραφείου της διευθυντικής θέσης, τους υποτακτικούς, τους περιεστώτες και τους οικότροφους που δημιούργησαν, την αυλή που τόσο τους επαινούσε, και τη θελκτική γραμματέα. Δεν θέλουν να φύγουν. Το δικαιούνται λόγω κάποιου υπερέχοντος ιερού δικαίου - ποια κυβέρνηση κι εκλογές μάς λες τώρα; Η πολυθρόνα, πλέον, είναι δική μου και κανείς δεν μπορεί να με ξεκαρφώσει απ' αυτήν. Να με αποκολλήσει βιαίως.

Η δε συνήθης δικαιολογία σε αυτή τη μορφή της μικροεξουσιοφρένειας είναι ότι εγώ τα κατάφερα, ο οργανισμός πήγε καλά, έκανα και οικονομίες, επέκταση στο μαγαζί, έχω αποδοχή, όλα βελτιώθηκαν, άρα με ποια λογική θα με αλλάξουν; Και δώσ' του τα τηλεφωνήματα, οι παρεμβάσεις, οι ανίερες συμμαχίες, οι συναλλαγές, μήπως και ελεήσουν οι καινούργιοι να τον αφήσουν εκεί αιωνίως, πέραν της πραγματικότητας, των εκλογών, της αλλαγής της κυβέρνησης. Μα, σου λέει, εγώ πρόσφερα έργο, έκανα περικοπές, αυτό κι εκείνο, πρέπει να με αφήσετε εσαεί, είμαι ο εκλεκτός, ο ανεπανάληπτος. Νιώθει τον αποχωρισμό από την καρέκλα ως κάτι σπαρακτικό, ακατανόητο, άδικο, άσχετα αν με τους ίδιους νόμους και την ίδια πρακτική έφυγε ή παραιτήθηκε και ο προηγούμενος για να 'ρθει αυτός και μετά ο επόμενος.


Σχεδόν κάθε φορά ξαναβλέπουμε το ίδιο έργο - καλά λένε πως η ένδεια αποσαφηνίζει τις πεποιθήσεις και η εξουσία τα ελαττώματα. Τον έτερο, ηλικιωμένο άνθρωπο τον διόρισε ο γιος του, ως υπουργός, και αυτός το αποδέχτηκε με μια θεαματική επίδειξη έλλειψης αρχών. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μετά αυτός ο τόσο ιδεολόγος αρνούνταν και να παραιτηθεί, να φύγει, και καθυστερούσε, και πετούσε την μπάλα στα μνήματα, και επικαλούνταν τις επιτυχίες του και ήταν ικανός να συνεργαστεί και με τη νέα, επάρατο κυβέρνηση, που πήρε αδίκως την εξουσία από την ηρωική δρακογενιά. Φαινόταν έτοιμος να παραμείνει και με τη Δεξιά, εκεί, εδραίος και απαρασάλευτος, να συνεργαστεί με τον δεξιό υπουργό, αυτός ο μέχρι χτες ιδεολογικά αδιάλλακτος. Αρκεί να μην του ξεβιδώσουνε την καρέκλα από τα οπίσθια, αρκεί να τον αφήσουν εκεί να θαυμάζει αμέριμνος τα αξιοθέατα της μικροεξουσίας. (Αυτό λέγεται: «Να προσφέρω στη χώρα»).

Δεν είναι ασυνήθης η περίπτωση και δεν θυμάμαι ποιος έλεγε για μια ορισμένη ταξιανθία ανθρώπων: «Αυτοί ποτέ δεν παραιτούνται και σπανίως πεθαίνουν». Και μάλλον δεν είχε άδικο. Και ίσως είναι εκείνη η ποικιλία περιπτώσεων που έχει τόσο τρομερή επιθυμία για κάποια εξουσία, ώστε, μόλις την αποκτήσει, δεν μπορεί, πια, να την αποχωριστεί. Δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτήν - όλα καταρρέουν αν αποκολληθεί η πολυθρόνα. Η αυτοεικόνα διαλύεται, ο κόσμος χάνεται και η κατάθλιψη επέρχεται για μεγάλο διάστημα. Ηταν, άραγε, ένα όνειρο;


Η στοιχειώδης πράξη της αυτονόητης, αξιοπρεπούς εθελούσιας παραίτησης είναι τόσο δύσκολη; Ναι. Και μάλλον πιο δύσκολη για εκείνους που πουλάνε περισσότερη επανάσταση και που αποδεικνύονται στην πράξη πιο επιρρεπείς στη γραφειολαγνεία. (Απ' όσα έχουμε ζήσει). Το να τιμήσεις με μια παραίτηση τις δικές σου αρχές αλλά και εκείνους που σε διόρισαν, να μη συνεργαστείς με τους «αντιπάλους» που επέρχονται, είναι στοιχειώδες. Οχι από εχθροπάθεια ή μικροπρέπεια, αλλά για προφανείς λόγους αξιοπρέπειας. Και διότι και οι καινούργιοι που μόλις εκλέχτηκαν από τον λαό έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν τη δική τους πολιτική με τους δικούς τους ανθρώπους - άσχετα αν πετύχουν ή όχι. Αλλης τάξεως το θέμα.

Δεν μπορεί, παρότι διορισμένος, κι όχι εκλεγμένος, να επιμένεις και να στέκεσαι εκεί πεισματικά, μπάστακας, να μην παραιτείσαι λέγοντας ότι δεν φεύγεις επειδή τα κατάφερες. Και πώς ξέρεις ότι ο επόμενος δεν θα τα καταφέρει καλύτερα; Βέβαια ο καθείς από μας πιστεύει ότι είναι μοναδικός και αναντικατάστατος - πώς το έλεγε ο Εγγλέζος: «Ξέρω ότι όλοι θα πεθάνουμε, αλλά ελπίζω ο Θεός να κάνει για μένα μια εξαίρεση».