"...Ενδίδω στον πειρασμό και υπενθυμίζω ότι το δεξί χέρι του κυβερνήτη Ιω. Καποδίστρια, ο Νικόλαος Σπηλιάδης, που αποστόμωσε γαλλιστί τον Θείρσιο με την «Αναίρεσιν...», όταν με την κήρυξη της Επαναστάσεως κατέβηκε από την Οδησσό στην Ελλάδα, έβγαλε τα φράγκικα και φόρεσε τη φουστανέλα ώς το τέλος της ζωής του. Λοιπόν αγάντα κ. Λίζα Πενθερουδάκη, προχωρήστε με την Εταιρεία «Φέρμελη» και δεν χρειάζεται να βάλετε κερί στα αυτιά σας. Να θυμάστε, όταν χαχανίζουν οι ντιστεγκέδες, ότι ο σολωμικός καλός Σουλιώτης, που κλαίει στο πολιορκημένο Μεσολόγγι γιατί του έγινε βαρύ στο χέρι το τουφέκι, φουστανέλα και φέρμελη φορούσε...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και.....

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/11/19

 ,.

1. Ας χαχανίζουν οι ντιστεγκέδες...

Κύριε διευθυντά,

Το κείμενο του κ. Νίκου Βατόπουλου «“Φέρμελη”, μια νέα ματιά στην ιστορία των Ευζώνων» («Κ», 18.10.2019) είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτο, ακριβώς διότι δεν παίζει εν ου παικτοίς. Η στολή και η ποδεσιά των Ευζώνων υπενθυμίζουν σε υπερλεπταίσθητους ότι οι δυσώνυμοι και αποτρόπαιοι Αρματολοί και Κλέφτες –ανάμεσά τους και οι Σουλιώτες, κατ’ επάγγελμα ληστές– ντύνονταν και ποδένονταν με αληπασάδικες φουστανέλες, φέρμελες, φέσια και όχι κομψοπρεπώς όπως οι Βαυαροί στρατιωτικοί της Αντιβασιλείας.

Ενδίδω στον πειρασμό και υπενθυμίζω ότι το δεξί χέρι του κυβερνήτη Ιω. Καποδίστρια, ο Νικόλαος Σπηλιάδης, που αποστόμωσε γαλλιστί τον Θείρσιο με την «Αναίρεσιν...», όταν με την κήρυξη της Επαναστάσεως κατέβηκε από την Οδησσό στην Ελλάδα, έβγαλε τα φράγκικα και φόρεσε τη φουστανέλα ώς το τέλος της ζωής του.

Λοιπόν αγάντα κ. Λίζα Πενθερουδάκη, προχωρήστε με την Εταιρεία «Φέρμελη» και δεν χρειάζεται να βάλετε κερί στα αυτιά σας. Να θυμάστε, όταν χαχανίζουν οι ντιστεγκέδες, ότι ο σολωμικός καλός Σουλιώτης, που κλαίει στο πολιορκημένο Μεσολόγγι γιατί του έγινε βαρύ στο χέρι το τουφέκι, φουστανέλα και φέρμελη φορούσε.

Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος

2. Στοχασμός, θλίψη και αποτέφρωση

Κύριε διευθυντά,

Είμαι μια μοναχή της Ιεράς Μονής Οσίου Παταπίου, που επί 55 χρόνια της πολύτιμης ζωής μου αφιέρωσα για να ζήσω μια άλλη ποιότητα ζωής. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, ο Θεός γνωρίζει – όμως, έχω μέσα μου μια πληρότητα για ό,τι προσπάθησα.

Με έκπληξη είδα στο «Κ» της κυριακάτικης «Καθημερινής», 13ης Οκτωβρίου, αφιέρωμα, και με εξώφυλλο μάλιστα, στο «αρχιτεκτονικό θαύμα» όπως το αποκαλείτε του πρώτου αποτεφρωτηρίου στην Ελλάδα.

Είσθε ένας αξιοπρεπής δημοσιογράφος, με παιδεία και σας ερωτώ: Αυτό είναι το πολιτιστικό αποκορύφωμα του ανθρωπίνου προσώπου ή ο εξευτελισμός; Το σώμα του ανθρώπου δεν είναι βιομηχανικό κατάλοιπο, που το φτιαρίζεις σαν απόβλητο. Ο άνθρωπος είναι, αν το πιστεύετε, «εικόνα και ομοίωσις Θεού» και αξίζει τιμής, σεβασμού και αξιοπρέπειας, ακόμη και στον θάνατό του. Πηγαίνετε στα ενδότερα του «κοσμήματος» να φρίξετε με την όλη διαδικασία και να φτύσετε ακόμη και το νερό που πίνετε. Ακόμη και το σκυλί σου το θάβεις στην άκρη του κήπου σου, και έχεις γι’ αυτό δύο δάκρυα.

Λυπηθήκατε τις κάποιες χιλιάδες που ξοδεύουν κάποιοι γι’ αυτήν την απεχθή διαδικασία αναζητώντας την αλλού. Δεν άκουσα να λυπάται κανείς για τα εκατομμύρια που δίδονται στις εκτρώσεις, στην κραιπάλη, στα ναρκωτικά, στα «καλλυντικά», στη μόδα, στους οίκους ανοχής, στους πολέμους, στην προσφυγιά, στις σφαγές, στις βρώμικες συναλλαγές, στην προσπάθεια κάποιων ισχυρών, για να είναι πιο δυστυχισμένος ο κόσμος.

Τι υποκρισία! Οχι δική σας, αλλά αυτής της παραπαίουσας κοινωνίας στη δύστυχη Ελλάδα όπως την κατήντησαν σήμερα.

Μια χώρα χωρίς παιδεία, χωρίς ηθικές αξίες, χωρίς ιδανικά. Ο,τι διεστραμμένο και ανώμαλο είναι πρόοδος στους «καθυστερημένους» Ελληνες χωρίς Θεό, και κανείς δεν διαμαρτύρεται, ούτε προσμετράει το κόστος· η βία και η αναρχία είναι δημοκρατία και ο άκρατος υλισμός θεότης, στο τίποτα της υπάρξεώς μας.

Δεν με ενοχλεί τόσο η άποψίς τους, αν και αποκρουστική, ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος και εκφράζει τον ψυχισμό του, υγιή ή αρρωστημένο, με τις πράξεις του. Με ενοχλεί η άποψις, ότι ήμασταν οπισθοδρομικοί και ξαφνικά, επιτέλους, προοδεύσαμε και γίναμε πολιτισμένοι.

Υπάρχουν στη χώρα μας δύο κάστες πολιτών: οι προοδευτικοί κουλτουριάρηδες, που δικαιούνται επιδεικτικής απόψεως στα μέσα ενημερώσεως, και τα ταπεινά «υπόλοιπα επικρατείας», που κάνουν το «λάθος» να κάνουν τον σταυρό τους.

Μην ξαναπάει κανείς στο Αουσβιτς, ούτε πουθενά αλλού για να θυμώσει και να «φρίξει» με τα κρεματόρια των ναζί. Σε 70 χιλιόμετρα μόνο, μπορεί να διαβάσει τη «φρικτή» ιστορία της ανθρωπότητος και να «μισήσει» τα θηρία που την κατέφαγαν. Μόνο 70 χιλιόμετρα τζάμπα! Αλλά εκεί στη Ριτσώνα δεν είναι Αουσβιτς, είναι «πολιτισμός» στο αρχιτεκτονικό αυτό θαύμα, δεν είναι ναζί, έχει και αναψυκτήριο, να ξεχάσουν τον πόνο τους, και τον εαυτό τους τον ίδιο, αφού ξεφορτώθηκαν πανεύκολα τον νεκρό, δεν λερώθηκαν καν να σκύψουν στον τάφο του. Θλίψις, οργή, απέχθεια για το πώς κατήντησε το έσωθεν του Ελληνα.

Ο Χριστός αργεί! Δεν χωράει στη ζωή μας, μας καθυστερεί από την κούφια καθημερινότητά μας. Ο Χριστός και η Εκκλησία του δεν αναζητεί πελάτες. Αγάπη αποζητεί από καθαρή καρδιά, «ότι αυτός πρώτος ηγάπησε τον κόσμον».

Σας ζητώ συγγνώμη και ευχαριστώ για τη δημοσίευση της επιστολής μου.

Δεν είναι οργή. Είναι θλίψις γι’ αυτήν τη θολωμένη, δύστυχη Ελλάδα, που χαίρεται μόνο γιατί έμεινε στον «πολιτισμό» του ευρώ!

ΙΟΥΣΤΙΝΑ, Μοναχή

3. Υπέρ αναπαύσεως, αλλά των ψυχών όλων

Κύριε διευθυντά,

Στις 28 Οκτωβρίου παρακολούθησα τη σύντομη τελετή και τις καταθέσεις στεφάνων στο Ηρώο της Νάξου πριν από την παρέλαση.

Στην επιμνημόσυνη δέηση, ο κληρικός –δεν πρόσεξα αν ήταν ο μητροπολίτης ή κάποιος άλλος– δεήθηκε υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των ηρωικώς πεσόντων «ορθοδόξων χριστιανών» και αυτό ακούστηκε άσχημα στ’ αυτιά μου. Υπήρξαν και άλλοι Ελληνες που έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι στην Αλβανία που δεν ήταν ούτε ορθόδοξοι ούτε καν χριστιανοί. Δεν θα έπρεπε να παρακαλέσουμε τον Θεό να αναπαύσει και τις δικές τους ψυχές; Μήπως η δέηση του ορθόδοξου κληρικού φανερώνει ένα θρησκευτικό ρατσισμό ή μήπως έχω άδικο;

Κωστής Σταμπουλέλης

4. «Βαθμολογώντας» τις παρελάσεις

Κύριε διευθυντά,

Μένει κανείς ενεός διαβάζοντας το σχόλιο του κατά κανόνα οξυδερκούς Φαληρέως για τις παρελάσεις («Καθημερινή» 31/10/2019, σ. 2). Θα σταθώ στην ελλιπή ενημέρωσή του, σε ό,τι αφορά τη στρατιωτική παρέλαση και στον αφορισμό του, σε ό,τι αφορά τις μαθητικές παρελάσεις, και όχι στο συμπέρασμά του, το οποίο όμως εκ των πραγμάτων αναιρείται εφόσον στηρίζεται σε λάθη και αφορισμούς.

Γράφει λοιπόν ο Φαληρεύς ότι στη στρατιωτική παρέλαση «δεν βλέπεις στρατό» παρά μόνον «δειγματοληπτικά». Λάθος. Στη στρατιωτική παρέλαση παρελαύνουν όλα τα σώματα του στρατού αλλά και συνολικά τα σώματα ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής. Επομένως η παρουσία του στρατού –και γενικώς των ενστόλων– δεν είναι δειγματοληπτική αλλά κυρίαρχη.

Επίσης γράφει πως η παρουσία της Πολεμικής Αεροπορίας έχει υποκατασταθεί από τον «πιλότο-ποιητή». Δεύτερο λάθος. Πέραν των Ιπταμένων, η Πολεμική Αεροπορία εκπροσωπείται από όλα τα ένοπλα τμήματά της, καθώς και από την ξεχωριστή και πάντα εντυπωσιακή μηχανοκίνητη πορεία της πολύ καλά εκπαιδευμένης Αερονομίας.

Σε ό,τι αφορά τις μαθητικές παρελάσεις η κριτική του αρθρογράφου ενώ δεν περιέχει λάθη όπως τα παραπάνω, στηρίζεται στον εξής αφορισμό: «η πειθαρχία του τύπου που προϋποτίθεται για να γίνει μια σωστή παρέλαση, σήμερα, δεν έχει πια τη θέση της στην πραγματικότητα των μαθητών», χωρίς να εξηγεί γιατί θα πρέπει να το δεχθούμε αυτό ως δεδομένο.

Συνεπώς, το συμπέρασμα ότι η παρέλαση «πνέει τα λοίσθια» είτε θα πρέπει να στηριχθεί με άλλα επιχειρήματα, είτε να αναιρεθεί.

Παναγιώτης Καραδήμας, Υπ. Διδάκτωρ Φιλοσοφίας της Επιστήμης

...από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 06/11/19