Ο Γιαννούλης τροφοδότησε προβληματισμό...
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 06/11/19 |
ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
Η ιδέα δεν είναι ελληνικώς φασιστική, είναι γαλλικώς. Αλλά ούτως ή άλλως ο φασισμός δεν έχει πατρίδα. Κι έτσι, όπως γάλλοι φασίστες προσέφεραν κάποτε σε μουσουλμάνους μετανάστες σούπες με ζωμό χοιρινού, έτσι και κάτι Ελληνες του είδους διοργάνωσαν μπάρμπεκιου με χοιρινό και αλκοόλ δίπλα σε δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Θεσσαλονίκη.
Την πρωτοβουλία κατήγγειλε στη Βουλή ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστος Γιαννούλης, μάλλον με μια ποσότητα συναισθηματικής φόρτισης που κάνει κάποιον να χάσει το δίκιο του. Δεν ξέρει, είπε, σε ποια κατηγορία του Ποινικού Κώδικα θα πρέπει να ενταχθεί ο «ποινικά κολάσιμος σαδισμός» των διοργανωτών του μπάρμπεκιου.
Σε απολύτως καμία. Αλλά αν αυτό δεν είναι παρά το έλασσσον, οφείλει κανείς, πριν φτάσει στο μείζον, που είναι η ίδια η πράξη, να κάνει μια μικρή στάση στην αντίδραση του βουλευτή της ΝΔ Κυρανάκη. Σαδισμός; Οχι και σαδισμός. «Σε αυτή τη χώρα επιτρέπεται η κατανάλωση χοιρινού και υπό προϋποθέσεις και η κατανάλωση αλκοόλ». Α όλα κι όλα. «Από πού και ως πού θα πρέπει να περιοριστούν τα δικαιώματα στην κατανάλωση και στον τρόπο ζωής που έχουν οι έλληνες πολίτες επειδή έχουν έρθει υπήκοοι τρίτων χωρών;».
Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς πώς συνέβη και απέναντι στον δικαιωματιστή Κυρανάκη δεν πετάχτηκε ένας Κυρανάκης της ευταξίας για να του υπενθυμίσει πως όπως κάποιος δεν μπορεί να στήσει ένα μπάρμπεκιου αυθαίρετα έξω από το σπίτι του βουλευτή, έτσι δεν μπορεί να το στήσει κι έξω από μια δομή φιλοξενίας. Πως στον κόσμο τον οποίο υποτίθεται πως υπερασπίζεται το κόμμα του βουλευτή Κυρανάκη ο δημόσιος χώρος υπόκειται σε κανόνες. Και πως το χοιρινό κοντοσούβλι δεν υπερέχει ως δικαίωμα σε σχέση με το κάρι, η μυρωδιά του οποίου, ειδικά στις ποσότητες της κουζίνας που λατρεύουν στην Ινδία, το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές, είναι βέβαιο πως θα βασάνιζε τη μύτη του.
Αυτή η υπεράσπιση του χύμα μπάρμπεκιου μοιάζει με λεπτομέρεια. Μια ακόμη λεπτομέρεια σε μια αλυσίδα από λεπτομέρειες όπου όλες οι καταχρήσεις του δημόσιου χώρου μετατρέπονται αυτοδικαίως σε δικαιώματα - δικαίωμα του Κυρανάκη δεν είναι να ψήσει όπου θέλει, δημοκρατία δεν έχουμε; Αλλά μόνο λεπτομέρεια δεν είναι. Οχι επειδή κάποιος βουλευτής συστήνεται ως δικαιωματιστής της κατηγορίας των «Ελληναράδων». Αλλά επειδή είναι αυτή η ενδιάμεση στάση που αναδεικνύει το πρόβλημα στο οποίο μπορεί να εξελιχθεί το Προσφυγικό.
Σημασία, με άλλα λόγια, δεν έχει ποιος θέλει το μπάρμεκιου ποινικό αδίκημα, αλλά ούτε και ποιος ψήνει το κοντοσούβλι. Δεν έχει ούτε το έλασσον, αλλά ούτε και το μείζον. Εχει ακριβώς εκείνη η ενδιάμεση στάση. Η σκέψη που μπορεί να γίνει πλειοψηφική και δεν αναγνωρίζει καμία έλλειψη ανθρωπισμού σε εκείνους που διοργανώνουν μπάρμπεκιου με χοιρινό και αλκοόλ έξω από τις δομές φιλοξενίας, κανέναν σαδισμό και καμία αντιαισθητική πρόκληση απέναντι στους πρόσφυγες, αλλά μόνο την άσκηση ενός εθνικού δικαιώματος που πρέπει να υπερασπιστούμε. Ε όχι να έρθουν αυτοί να μας πουν τι θα ψήσουμε και πού θα το ψήσουμε.
Το πρόβλημα είναι η μεταμφίεση μιας φασιστικής αθλιότητας σε κάτι που απλώς έχει κανείς δικαίωμα να του γαργαλάει τον ουρανίσκο. Είναι η επιβολή μιας γαστριμαργικής επίδειξης και η ιδέα πως την επόμενη φορά δεν θα είναι απλώς η μυρωδιά που θα βασανίζει, αλλά και ένα πιρούνι που θα χωθεί βίαια από τους ψήστες του φασισμού στο στόμα.
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 06/11/19 |
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/11/19 |
ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ο Γιαννούλης βουλευτής δεν μας απασχολεί για πρώτη φορά με τα φαντάσματά του. Τον γνωρίσαμε όταν είχε αποκαλέσει «φασισταριό» όσους διαμαρτύρονταν για τη συμφωνία των Πρεσπών. Για να μιλήσει ως υποψήφιος περιφερειάρχης στην Κατερίνη, είχε κινητοποιήσει δύναμη εκατό αστυνομικών. Στην αίθουσα ήσαν καμιά εικοσαριά και άλλοι τόσοι οι διαμαρτυρόμενοι στον δρόμο. Τώρα ζητάει να απαγορευθεί το τσίκνισμα χοιρινού και η κατανάλωση οινοπνεύματος, αν η ευωχία συντελείται κοντά σε καταυλισμό μουσουλμάνων. Εντάξει, κάποιοι γενναίοι ελληνόφρονες αποφάσισαν να οργανώσουν τσιμπούσι με τους απαγορευμένους για τους μουσουλμάνους καρπούς για να διαμαρτυρηθούν για την εγκατάστασή τους στα Διαβατά. Κακόγουστο, όπως ό,τι γίνεται δωρεάν, λιγότερο κακόγουστο πάντως από το silly walk των ηθοποιών στη μαθητική παρέλαση. Αν μη τι άλλο, το χοιρινό είναι νόστιμο και το οινόπνευμα απαραίτητο από τον καιρό που ο Διόνυσος βρήκε τη θέση του ανάμεσα στους υπόλοιπους θεούς. Και τα δύο είναι άρρηκτα δεμένα με τον πολιτισμό μας. Ο Εύμαιος, στην «Οδύσσεια», χοιροβοσκός ήταν και η διάσημη «γουρνοπούλα» –και ουχί «γουρουνοπούλα»– στον Μωριά έγινε καθεστώς επειδή οι Οθωμανοί δεν την άγγιζαν κι ήταν το μόνο κρεατικό που μπορούσαν να φάνε οι Ελληνες χωρίς να τους το αρπάζουν. Ομως το πρόβλημα δεν είναι το χοιρινό. Το πρόβλημα είναι ο Γιαννούλης.
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Η αποσυμφόρηση των νησιών –απαραίτητη και επείγουσα– και η κατανομή πληθυσμών μεταναστών στην επικράτεια είναι στρεσογόνες. Μια κοινωνία καταπονημένη, η οποία για πρώτη φορά ύστερα από δέκα χρόνια αισθάνεται κάποια αισιοδοξία, βρίσκεται αντιμέτωπη με ακόμη μία απειλή. Η ανασφάλεια δεν αντιμετωπίζεται με νουθεσίες ή δηλώσεις καλής θέλησης. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ελληνική κοινωνία και φοβική είναι και γερασμένη. Είναι απολύτως φυσιολογικό να κλείνεται στον εαυτό της και να οχυρώνεται πίσω από τα στοιχεία της ταυτότητάς της. Πολλώ μάλλον όταν αισθάνεται πως οι πληθυσμοί με τους οποίους είναι καταδικασμένη να συμβιώσει δεν έχουν να της προσφέρουν τίποτε και αντιμετωπίζουν κι αυτοί τη συμβίωση ως καταναγκασμό. Ας μην ξεχνάμε ότι η σύγχρονη Ελλάδα γεννήθηκε μέσα από τη σύγκρουσή της με τους μουσουλμάνους Οθωμανούς. Οσες δόσεις πολυπολιτισμικής ορθότητας κι αν της χορηγήσουμε, αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσει.
Η αντίδραση του Γιαννούλη επιβεβαιώνει τους φόβους όσων πιστεύουν ότι κινδυνεύει να αλλοιωθεί η ταυτότητά τους. Και μην αρχίσετε τα «κουτσή, στραβή κι ανάποδη». Αυτή είναι κι αυτήν θέλουν να κρατήσουν. Ευτυχώς ο άνθρωπος είναι εγνωσμένου κύρους, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεσαι να τον πάρεις στα σοβαρά. Αλήθεια, τι θα έλεγε ένας Γιαννούλης αν φεμινίστριες φώναζαν με τηλεβόα έξω απ’ το στρατόπεδο για τα δικαιώματα της γυναίκας;
 |
¨Η ΑΥΓΗ", 06/11/19 |
Ενα βασικό στοιχείο των κοινών ευρωπαϊκών αξιών είναι ο σεβασμός στην πίστη των άλλων. Είναι ένα ερώτημα κατά πόσον αυτός ο σεβασμός είναι αυτονόητος σήμερα στη χώρα μας, ανεξάρτητα από τη στάση μας στο Μεταναστευτικό-Προσφυγικό ή οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα. Το επισημαίνουμε κάθε Μεγάλη Παρασκευή όταν οργανώνονται τα λεγόμενα «δείπνα κρεατοφαγίας», με μια προκλητική περιφρόνηση του θρησκευτικού συναισθήματος εκατομμυρίων ελλήνων ορθοδόξων χριστιανών. Οφείλουμε να το επισημάνουμε και τώρα, με το κάλεσμα για κατανάλωση χοιρινού και αλκοόλ έξω από τη δομή μεταναστών και προσφύγων σε ένα πρώην στρατόπεδο στα Διαβατά. Με τον επιπλέον επιβαρυντικό παράγοντα ότι στην προκείμενη περίπτωση δεν βάλλεται μια ισχυρή κοινωνική πλειοψηφία, όπως η δική μας, αλλά άνθρωποι ταλαιπωρημένοι και ξεριζωμένοι.
Πώς μπορεί εν τέλει κανείς να αντιδράσει σε μια τέτοια ακραία περιφρόνηση των πραγμάτων που είναι ιερά για μια ομάδα ανθρώπων; Αρκεί ίσως η μελέτη όσων οι ίδιοι οι προσβάλλοντες θεωρούν ότι πρεσβεύουν. Στο επίπεδο αυτό, είναι τουλάχιστον οξύμωρο ότι η ομάδα που απευθύνει το κάλεσμα για την εν λόγω συγκέντρωση χρησιμοποιεί το όνομα «Ενωμένοι Μακεδόνες»: πώς είναι δυνατόν να διαπράττονται πράξεις μισαλλοδοξίας στο όνομα του πιο ανεκτικού και αφομοιωτικού πολιτιστικά υποκειμένου της παγκόσμιας Iστορίας; Χρήση του ονόματος των Μακεδόνων σε ένα τέτοιο περιβάλλον προκλητικής έλλειψης ανεκτικότητας δεν μπορεί παρά να αποτελεί σφετερισμό ή να συνυποδηλώνει πλήρη άγνοια της Ιστορίας μας.
Κοντολογίς, δεν θα μπορούσα να βρω μια πιο ολόπλευρη προσβολή αυτού που ονομάζουμε «ελληνικότητα» από αυτό που συμβαίνει στα Διαβατά: η ψυχική αντίδραση προς τη σαδιστική επιβολή του δυνατού πάνω στον αδύναμο, χωρίς κανένα σεβασμό προς την πίστη του, αποτέλεσε την πνευματική βάση του απελευθερωτικού μας αγώνα και της πορείας μας στους νεότερους χρόνους. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στη σύλληψη του εθνικού μας ποιητή στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους». Εκεί αντιπαραθέτει τους πεινασμένους και περιορισμένους χωρικά εντός των τειχών Μεσολογγίτες προς την «περιπαίχτρα σάλπιγγα» του «χορτάτου», «δυνατού κι όλο ψυχές γιομάτου» στήθους των πολιορκητών.
Υπάρχει όμως και μια επιπλέον θλιβερή διάσταση σε όλη αυτή την ιστορία: ότι μια μικρή ομάδα ακραίων προσώπων καθορίζει την ατζέντα του δημοσίου διαλόγου. Με αυτή την έννοια, καθώς γράφω αυτές τις καταδικαστικές γραμμές, σκέφτομαι πως παίζω ίσως το παιχνίδι όσων κάλεσαν σε αυτή τη μάζωξη των Διαβατών. Το περιεχόμενο και το επίπεδο του δημοσίου διαλόγου πρέπει να έχει στοιχεία ποιότητας αλλά και μια αίσθηση της σοβαρότητας των προκλήσεων. Το Μεταναστευτικό-Προσφυγικό είναι ένα δύσκολο θέμα και όλα τα μεγάλα ζητήματά του είναι ανοιχτά.
Ευτυχώς για την Ελλάδα, δεν έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ των ακραίων των Διαβατών και του δήθεν ανθρωπισμού που οδήγησε σε καταστάσεις τύπου Μόριας. Ακόμα όμως κι έτσι, τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Και πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε με νηφαλιότητα, αίσθηση σοβαρότητας και χωρίς να χάνουμε τις αξίες μας.
Πηγή: Protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου