"...Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Δεν μπορούν. Η σύγκρουση μοιάζει επομένως να είναι αναπόφευκτη ανάμεσα στον κόσμο που ήδη υπάρχει και εκείνον που θέλει να δημιουργήσει έναν νέο κόσμο. Ανάμεσα σε αυτό που αυτοπροσδιορίζεται ως φοιτητικό κίνημα χωρίς να είναι βέβαιο ποιον ακριβώς εκφράζει και μια υπουργό Παιδείας που θέλει να δώσει σάρκα και οστά στον φανταστικό της κόσμο, όπως σάρκα και οστά έχει αυτός ο κόσμος οπουδήποτε αλλού. Μόνο που όπου υπάρχει σύγκρουση, υπάρχουν και νικητές και ηττημένοι. Ποιος θα νικήσει;..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/11/19

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/11/19



ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Πώς θα ήταν η σύγκρουση δύο κόσμων σε ένα πανεπιστημιακό κάμπους; Θα ήταν κάπως έτσι: Ο ένας κόσμος θα περνούσε το ηλεκτρονικό σύστημα εισόδου, θα διέσχιζε διαδρόμους που θα ήταν καθαροί από αφίσες και συνθήματα στους τοίχους, θα παρακολουθούσε τα μαθήματά του σε αμφιθέατρα όπου θα επικρατούσε ησυχία και τάξη και θα είχε στη διάθεσή του αξιοπρεπείς υποδομές που θα ξεκινούσαν από τις συνθήκες υγιεινής. Ο άλλος κόσμος θα διαδήλωνε στους δρόμους για να διατηρηθεί το καθεστώς των αιώνιων φοιτητών και για να μην καταργηθεί το άσυλο, θα χρησιμοποιούσε τους χώρους του πανεπιστημίου στις μάχες του με την αστυνομία, θα εκτονωνόταν στους τοίχους με μπογιές και σπρέι, θα κόλλαγε τις αφίσες του όπου νόμιζε ότι ήταν καλύτερα και δεν θα έδινε δεκάρα για καθαρές τουαλέτες.


Οι πρώτος κόσμος, αυτός ο κόσμος που είναι μόνο φοιτητικός και ακούγεται κάπως αποστειρωμένος, υπάρχει μόνο στη φαντασία του υπουργείου Παιδείας αν και οπουδήποτε αλλού είναι υπαρκτός. Και ο δεύτερος, αυτός της επαναστατικής γυμναστικής που δεν είναι αμιγώς φοιτητικός, είναι φανταστικός οπουδήποτε αλλού αλλά απολύτως υπαρκτός εδώ. Το ερώτημα ωστόσο δεν είναι εάν μπορεί να υπάρξει αυτός ο πρώτος κόσμος στα ισπανικά, τα γαλλικά ή τα ελβετικά πανεπιστήμια ταυτόχρονα με τον δεύτερο κόσμο στα ελληνικά πανεπιστήμια. Το ερώτημα είναι εάν μπορούν να συνυπάρξουν αυτοί οι δύο κόσμοι στην ίδια ακαδημαϊκή επικράτεια.

Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Δεν μπορούν. Η σύγκρουση μοιάζει επομένως να είναι αναπόφευκτη ανάμεσα στον κόσμο που ήδη υπάρχει και εκείνον που θέλει να δημιουργήσει έναν νέο κόσμο. Ανάμεσα σε αυτό που αυτοπροσδιορίζεται ως φοιτητικό κίνημα χωρίς να είναι βέβαιο ποιον ακριβώς εκφράζει και μια υπουργό Παιδείας που θέλει να δώσει σάρκα και οστά στον φανταστικό της κόσμο, όπως σάρκα και οστά έχει αυτός ο κόσμος οπουδήποτε αλλού. Μόνο που όπου υπάρχει σύγκρουση, υπάρχουν και νικητές και ηττημένοι. Ποιος θα νικήσει;

Είναι μια σύγκρουση που μπορεί να τοποθετηθεί και στον χρόνο. Το πανεπιστήμιο της Μεταπολίτευσης είναι ένας χώρος πολιτικής ζύμωσης και κοινωνικών αγώνων. Ο ρόλος που του αποδόθηκε από ένα μέρος της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι πολύ μεγαλύτερος από τα όρια του εκπαιδευτικού του. Εάν γινόταν ποτέ μια επανάσταση όπως αυτή που έχουν φαντασιωθεί χιλιάδες φοιτητές, θα ζυμωνόταν ακριβώς εκεί, στα αμφιθέατρα. Εχει όμως νόημα ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, το πανεπιστήμιο των προταγμάτων του '74, στον 21ο αιώνα; Δεν έχει προχωρήσει ο κόσμος; Δεν έχει αλλάξει; Δεν είναι άλλες οι προκλήσεις; Δεν είναι πιο οξύς ο ανταγωνισμός; Δεν πρέπει τα ελληνικά πανεπιστήμια όχι απλώς να θυμίζουν αλλά να συναγωνιστούν τα ισπανικά, τα γαλλικά ή τα ελβετικά πανεπιστήμια;

Δεν χρειάζεται να ταξιδέψει κανείς στον χρόνο για να αντιληφθεί πόσο αντίθετοι είναι αυτοί οι δύο κόσμοι μεταξύ τους. Μπορεί να το δει και σε μία μόνο ημέρα - την ίδια ημέρα που η υπουργός Παιδείας επρόκειτο να ανακοινώσει το σχέδιό της για την ηλεκτρονική κάρτα εισόδου, στο φοιτητικό συλλαλητήριο έβρεχε μολότοφ και δακρυγόνα. Σε αυτήν την επαναστατική γυμναστική, την επανάσταση που συντελείται στο φαντασιακό της ηχηρής μειοψηφίας κάθε φοιτητικής γενιάς από τη Μεταπολίτευση και μετά, τι μπορεί να είναι η κάρτα εισόδου της Νίκης Κεραμέως; Τίποτε λιγότερο από μια επανάσταση. Μια επανάσταση για έναν άλλο κόσμο που μπορεί να γίνει κι εδώ εφικτός..

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/11/19

....και οι φόβοι εν όψει Πολυτεχνείου