Η ΣΟΦΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΛΛΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΚΑΛΩΔΙΟ"- ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΛΛΑΓΗΣ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΦΥΛΑΞΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΛΕΞΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΚΑΛΩΔΙΟ¨ΟΜΟΙΩΣ- ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΦΟΡΤΙΣΜΕΝΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΟΠΗΣ, ΣΥΝΔΥΑΣΜΕΝΑ ΜΕ ΠΡΟΔΗΛΗ ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΟΠΙΣΤΙΑ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Έγραψαν οι Δημήτρης Γαλλής, και...

Ποιοι αμφισβητούν τις ενέργειες της χώρας για το καλώδιο;
Όλοι αυτοί που ήταν βέβαιοι ότι υπήρχε άγνωστο καύσιμο, χαμένα βαγόνια, δολοφόνος του γιου της Εισαγγελέως, αλλά και δολοφόνος του … σκύλου.
Ευφυέστατοι.
Ικανότατοι.
Μοναδικοί.
Να τους ψηφίσετε.
Αν δεν καταφέρουν να ποντίσουν καλώδιο, δεν πειράζει.
Θα ποντίσουν τη χώρα

...Κωνσταντίνος Αλεξάκης, και...

 

Σε προηγούμενες αναρτήσεις και ενημερωτικές εκπομπές είχα υποστηρίξει ότι λόγια, πράξεις και συμμαχίες πρέπει να κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος, για να ορίζουμε εμείς την περιγραφή και όχι η Τουρκία. Η διακοίνωση δείχνει γιατί. Η ελληνική θέση ήταν σαφής. Το περιεχόμενο όμως της γαλλικής ενημέρωσης δεν είχε αποσαφηνιστεί δημόσια, αφήνοντας χώρο σε διαφορετικές ερμηνείες. Παράλληλα, η Άγκυρα προέβαλε τη δική της εκδοχή: «με τη συναίνεσή μας». Επιχειρεί έτσι να παρουσιάσει την πρόοδο του έργου ως επιβεβαίωση δικού της ρόλου.

Αυτό δεν αποδεικνύει ότι η τουρκική εκδοχή έγινε αποδεκτή. Η διπλωματική συνεννόηση μπορεί να επιτρέπει την πρόοδο του έργου, ενώ οι αξιώσεις παραμένουν.

Η μάχη εστιάζεται πλέον στο πεδίο της περιγραφής. Η Τουρκία μιλά τη γλώσσα του δικού της «δικαίου» για να γράψει αρχείο: «συναίνεση», «συντονισμός», «υφαλοκρηπίδα». Ένα αφήγημα μπορεί να χτίσει τετελεσμένα στην αντίληψη, και εκεί δεν υπάρχει δικαστήριο να τα ακυρώσει. Αν τα διεθνή μέσα υιοθετήσουν την περιγραφή «έρευνες με τουρκική συναίνεση», αντί να την καταγράφουν ως τουρκικό ισχυρισμό, η Άγκυρα θα έχει κερδίσει έδαφος στην αντίληψη των τρίτων. Η απάντηση χρειάζεται κοινή, σταθερή διατύπωση από Ελλάδα, Κύπρο, Γαλλία και ΕΕ: οι έρευνες γίνονται αποκλειστικά με ελληνική και κυπριακή άδεια.

Η γαλλική συμμετοχή δημιουργεί πρόσθετα συμφέροντα υπέρ της υλοποίησης. Η αξιοποίησή τους απαιτεί έγκαιρη κοινή προετοιμασία: οι άδειες, οι διπλωματικές επαφές, η παρουσία στη θάλασσα και οι δημόσιες τοποθετήσεις να υπηρετούν τον ίδιο πολιτικό στόχο: να ολοκληρωθούν οι εργασίες χωρίς η τουρκική απαίτηση συναίνεσης να γίνει αποδεκτή προϋπόθεση για το σημερινό ή το επόμενο έργο. Εκεί κρίνεται στην πράξη η σύνδεση λόγων, πράξεων και συμμαχιών.

Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Αλεξάκης
• Επίτιμος Διοικητής Διακλαδικής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (ΔΔΕΕ)
• M.A. in Strategic Security Studies, National Defense University (NDU–CISA), Washington DC

...και Δημήτρης Χριστόπουλος (ετεροχρονισμένο)

Πλέον, η Ελλάδα επέλεξε να δεσμευθεί σε μακρά διάρκεια να συνεργάζεται με ένα κράτος εκτός ΝΑΤΟ – άρρητα αλλά προφανώς – για να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο επίθεσης ενός κράτους μέλους του ΝΑΤΟ, δηλαδή της Τουρκίας. Στο μεταξύ, η συστοιχία των ελληνικών πυραύλων αμύνεται στο έδαφος της Σαουδικής Αραβίας, που συνομολόγησε λίγο καιρό πριν στρατιωτική και όχι μόνο συμφωνία με την Τουρκία και το Πακιστάν εναντίον όλων των στρατιωτικών επιβουλών σε βάρος του εδάφους της.
Κοινώς, ένα αδιανόητος γεωπολιτικός και διπλωματικός κόμπος στον οποίο έχει βρεθεί η Ελλάδα με υπερφίαλους χειρισμούς στο όνομα υποτίθεται της ασφάλειας της. Τα έχουμε ξανακούσει και τα έχουμε πληρώσει ακριβά αυτά τα μεγαλόπνοα σχέδια στο παρελθόν. Αυτές οι "μεγάλες" ιδέες είναι που οδηγούν στην εθνική τύφλωση και τις καταστροφές.

Να το ξαναπούμε: δεν βρήκε η Ελλάδα το Ισραήλ για να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Η Ελλάδα έχει τους δικούς της ανοιχτούς λογαριασμούς με την Τουρκία και το Ισραήλ τους δικούς του. Η Ελλάδα δεν έχει κανέναν, μα κανέναν λόγο, να κουβαλάει στην πλάτη της τις τουρκο-ισραηλινές διενέξεις.

Το Ισραήλ βρήκε την Ελλάδα.

Βρήκε στην Ελλάδα το χρήσιμο ηλίθιο προκειμένου να «περικυκλώσει» την Τουρκία, αξιοποιώντας με μαεστρία την ελληνική φοβία στα ελληνοτουρκικά και τις επικίνδυνες αντιλήψεις περί γεωπολιτικής που επικρατούν στη χώρα. Και η Ελλάδα, ανταποκρίθηκε θέτοντας εαυτή σε μακρά κατάσταση ομηρείας από το Ισραήλ, σε μακρά διάρκεια.
Ως μη όφειλε. Διότι ο υπέρμετρος κυνισμός καμιά φορά καταντάει ασύγγνωστη αφέλεια.

Αυτή είναι η επιτομή του ελληνικού αδιεξόδου από τη στιγμή που η χώρα απερίσκεπτα καβάλησε τον άξονα με το Ισραήλ και τον υλοποιεί δεσμεύοντας νομικά τον εαυτό της σε μακρά διάρκεια και με ανυπολόγιστα κόστη.

Και μη χειρότερα λοιπόν.

ΥΓ. Τα προηγούμενα ισχύουν και θα ίσχυαν ακόμη και αν το Ισραήλ δεν ήταν υπεύθυνο να λογοδοτήσει για τα εγκλήματα που έχει διαπράξει εναντίον των Παλαιστινίων στη Γάζα και αλλού καθώς και το ότι γενικώς θεωρεί ότι είναι κράτος που δεν δεσμεύεται από κανόνες διεθνούς δικαίου. Το γεγονός ότι το Ισραήλ είναι όμως όλα τα προηγούμενα καθιστούν την ελληνική συνεργασία μαζί του ακόμη πιο ηθικά απαράδεκτη και πολιτικά εύφλεκτη.