Η παρισινή παράσταση δεν ήταν για τον Τσίπρα ένα ταξίδι στον χώρο. Ηταν ένα ταξίδι στον χρόνο. Μια απόπειρα να επιστρέψει στον παλιό εαυτό του. Οχι απλώς τον αντιμνημονιακό του 2015. Τον μετεφηβικό του 2008. Ακόμη και σαν τουρίστας, με τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν του, ο πρώην πρωθυπουργός διέγραφε τα χρόνια της συστημικής του ωρίμανσης, για να ξαναβρεί τη «Γένοβά» του – να αντλήσει από το γαλλικό σκηνικό λίγη ενέργεια πεζοδρομίου. Ποιον φαντάζεται ότι θα δελεάσει έτσι; Ποιο κοινό νομίζει ότι θα ξαναφέρει κοντά του αναπέμποντας στην κάμερα ιερεμιάδες κατά της Ακροδεξιάς με φόντο τον Πύργο του Αϊφελ; Δεν είναι μια στροφή χωρίς κόστος. Η υποτροπή του «κινηματικού» Τσίπρα σημαίνει ότι ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει εμπιστοσύνη στο πρωθυπουργικό προφίλ που προσπαθούσε τόσους μήνες να ανασυστήσει. Η επιστροφή του στην ενεργό πολιτική είχε σχεδιαστεί ακριβώς ως εκκαθάριση του βιογραφικού του από τα λάθη της διακυβέρνησής του. Αυτοβιογραφούμενος και αποκομμένος από το παλαιό του κόμμα –ακόμη και από τη βουλευτική του έδρα– ο Τσίπρας θα έμπαινε ξανά στην πολιτική αγορά ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Ο ίδιος με τις πρόσφατες επιλογές του δείχνει ότι δεν πιστεύει πια σε αυτό το πρότζεκτ. Δεν πιστεύει ότι μπορεί να αποδώσει το κοστούμι του εναλλακτικού διαχειριστή. Γι’ αυτό ξαναφοράει το μπουφανάκι του αντισυστημικού. Οι δημοσκοπήσεις φαίνεται ότι έχουν υπαγορεύσει αυτή την αλλαγή γκαρνταρόμπας. Το σχήμα που λάνσαρε πριν από πεντέμισι μήνες, ελαφρύ από παρελθόν και προσωποπαγές, δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα ποσοστά του 2023. Υποτίθεται ότι τα άφησε όλα πίσω του, έμεινε στην αυτοεξορία, έγραψε βιβλίο, ξανασυστήθηκε, και ύστερα από τρία χρόνια βρίσκεται πιο πίσω από εκεί που ξεκίνησε. Βία στο δεκαέξι τοις εκατό....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

ημερών και να θυμάται μόνο τα θετικά. Να θυμάται τη σοσιαλιστική αλληλεγγύη, τα τρυφερά αριστερά συναισθήματα και τις φωνές του πλήθους που ζητάει μια καλύτερη ζωή. Κι έτσι πήρε την απόφασή του και το καινούργιο του σακίδιο και πήγε στο Παρίσι για να συναντηθεί με τον Μελανσόν, του οποίου τα μυαλά έχουν πάρει αέρα –για καλό το λέω–, αφού οι δημοσκόποι θεωρούν ότι θα είναι ο εις εκ των δύο μονομάχων στις επερχόμενες εκλογές. Hδη κινείται ως ανταγωνιστής του Τραμπ και διεκδικεί ρόλο ειρηνοποιού. Μόλις χθες πρότεινε δημοψήφισμα με το οποίο οι κάτοικοι του Ντονμπάς θα αποφασίσουν αν θέλουν να είναι Ρώσοι ή Ουκρανοί. Το δημοψήφισμα θα γίνει σε περιοχές που είναι υπό ρωσική κατοχή, όμως ως γνωστόν η δύναμη της ψήφου δεν φοβάται τις κάννες των όπλων. Υποθέτω ότι για όλ’ αυτά και μερικά ακόμη για το μέλλον της Ευρώπης, του κόσμου και του σοσιαλισμού ήθελε ο κ. Τσίπρας να συναντηθεί με τον κ. Μελανσόν. Ομως ο δύστροπος αυτός άνθρωπος, εκτός των άλλων είναι και Γάλλος. Είναι και μνησίκακος, δεν ξεχνάει την ημέρα που τον εξενεύρισε ο Τσίπρας και τον υποχρέωσε να τον αποκαλέσει «ελεεινό». Ηταν, αν δεν κάνω λάθος, η ημέρα της υπογραφής του τρίτου μνημονίου, το οποίο ο Τσίπρας και ο λαός του το έχει ξεχάσει, όμως το θυμάται ο Μελανσόν. Και έτσι δεν δέχθηκε να τον συναντήσει.

Κι όχι μόνο δεν δέχθηκε να τον συναντήσει, αλλά δεν δέχθηκε να παρελάσουν α λα μπρατσέτα, όπως κάποτε με την κ. Κωνσταντοπούλου. Και μ’ αυτήν έχει τσακωθεί, αλλά είμαι βέβαιος ότι σ’ αυτήν την περίπτωση δεν φταίει ο Μελανσόν. Κοινώς δεν του επέτρεψε να συμμετάσχει στην παράταξη του κόμματός του στη διαδήλωση. Στριμμένος Γάλλος και αριστερός, είναι να μη σου τύχει. Ευτυχώς βρέθηκαν κάτι πονόψυχοι συνδικαλιστές και του επέτρεψαν να παρελάσει μαζί τους ως συνδικαλιστής κι αυτός. Δεν ξέρω αν κατάλαβαν ποιος είναι, αλλά του φέρθηκαν ανθρώπινα, για ορισμένους μάλλον εντυπωσιασμένοι από το σακίδιό του. Κι όταν τον ρώτησαν πού εργάζεται, αυτός απάντησε «factory ELAS». Μέσα στη φασαρία της διαδήλωσης άκουσε κάποιον να φωνάζει το όνομά του. Επιτέλους, σκέφτηκε, τον αναγνώρισαν, και έβγαλε από το σακίδιο τον λόγο που του είχαν ετοιμάσει για να εκφωνήσει. Ωσπου διαπίστωσε ότι αυτός που τον φώναζε ήταν ο Πάνος Καμμένος, ο οποίος συμμετείχε στη διαδήλωση με τους μαθητές του λυκείου ζητώντας καλύτερη εκπαίδευση. Και έτρεξε να κρυφτεί αποφασισμένος να δώσει τη μάχη για τη δεύτερη θέση.

"ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 10/11/26

                                                             "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 10/11/26


Μπουφάν

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Δεν ακουγόταν κακή ιδέα. Θα έδινε ωραία πλάνα για τα κοινωνικά δίκτυα. Ο πρόεδρος θα βρισκόταν στην καρδιά των εξελίξεων. Με τους διαδηλωτές στο Παρίσι. Πιο μέσα στην πολιτική μόδα δεν γίνεται.

Η παρισινή παράσταση δεν ήταν για τον Τσίπρα ένα ταξίδι στον χώρο. Ηταν ένα ταξίδι στον χρόνο. Μια απόπειρα να επιστρέψει στον παλιό εαυτό του. Οχι απλώς τον αντιμνημονιακό του 2015. Τον μετεφηβικό του 2008. Ακόμη και σαν τουρίστας, με τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν του, ο πρώην πρωθυπουργός διέγραφε τα χρόνια της συστημικής του ωρίμανσης, για να ξαναβρεί τη «Γένοβά» του – να αντλήσει από το γαλλικό σκηνικό λίγη ενέργεια πεζοδρομίου.

Ποιον φαντάζεται ότι θα δελεάσει έτσι; Ποιο κοινό νομίζει ότι θα ξαναφέρει κοντά του αναπέμποντας στην κάμερα ιερεμιάδες κατά της Ακροδεξιάς με φόντο τον Πύργο του Αϊφελ;

Δεν είναι μια στροφή χωρίς κόστος. Η υποτροπή του «κινηματικού» Τσίπρα σημαίνει ότι ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει εμπιστοσύνη στο πρωθυπουργικό προφίλ που προσπαθούσε τόσους μήνες να ανασυστήσει. Η επιστροφή του στην ενεργό πολιτική είχε σχεδιαστεί ακριβώς ως εκκαθάριση του βιογραφικού του από τα λάθη της διακυβέρνησής του. Αυτοβιογραφούμενος και αποκομμένος από το παλαιό του κόμμα –ακόμη και από τη βουλευτική του έδρα– ο Τσίπρας θα έμπαινε ξανά στην πολιτική αγορά ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Ο ίδιος με τις πρόσφατες επιλογές του δείχνει ότι δεν πιστεύει πια σε αυτό το πρότζεκτ. Δεν πιστεύει ότι μπορεί να αποδώσει το κοστούμι του εναλλακτικού διαχειριστή. Γι’ αυτό ξαναφοράει το μπουφανάκι του αντισυστημικού. Οι δημοσκοπήσεις φαίνεται ότι έχουν υπαγορεύσει αυτή την αλλαγή γκαρνταρόμπας. Το σχήμα που λάνσαρε πριν από πεντέμισι μήνες, ελαφρύ από παρελθόν και προσωποπαγές, δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα ποσοστά του 2023. Υποτίθεται ότι τα άφησε όλα πίσω του, έμεινε στην αυτοεξορία, έγραψε βιβλίο, ξανασυστήθηκε, και ύστερα από τρία χρόνια βρίσκεται πιο πίσω από εκεί που ξεκίνησε. Βία στο δεκαέξι τοις εκατό.

Τι φταίει; Μήπως ήταν λάθος η αρχική ιδέα του rebranding; Μήπως δεν έπρεπε εξαρχής να είχε δοκιμάσει να επανασυστηθεί ως υποψήφιος πρωθυπουργός; Ή μήπως το πρόβλημα είναι η εγγενής αμφιθυμία – ότι όσα ρούχα κι αν αλλάξει, ο Τσίπρας δεν είναι ο πολιτικός παίκτης που θα εργαστεί αλλιώς για να βελτιωθεί. Θα παραμείνει ες αεί επαναπαυμένος στο ταλέντο του – στις συνδικαλιστικές δεξιότητες του φοιτητικού αμφιθεάτρου.

Η αδυναμία του να κατασταλάξει –η πίστη του ότι μπορεί να υποδύεται με άνεση όλους τους ρόλους– θα μπορούσε να εξηγεί και την καθήλωσή του στην επίδοση της μεγάλης του ήττας. Ούτε τόσο συγκροτημένος, για να πείσει ως μάνατζερ τους νοικοκυραίους, ούτε τόσο αντισυστημικός, για να συγκινήσει εκείνους που δεν έχουν να χάσουν τίποτε. Λίγο απ’ το ένα, λίγο απ’ το άλλο. Μια στο ένα, μια στο άλλο. Σβούρα.