Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 10/11/26 |
ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ
Στην παραπάνω ιστορική φράση του κυβερνητικού εκπροσώπου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας αποδίδεται η πτώση του «αντιφασιστικού τείχους», όπως αποκαλούσαν το Τείχος του Αίσχους οι απανταχού της Γης σύντροφοι. Ο Μοντεσκιέ είχε πει για την εισβολή του τυχαίου στην Ιστορία: «Αν μια ιδιαίτερη αιτία, όπως είναι το τυχαίο αποτέλεσμα μιας μάχης, κατέστρεψε ένα κράτος, υπήρχε μια γενικότερη αιτία που σε αυτήν οφειλόταν η πτώση αυτού του κράτους σε μία μόνο μάχη».
Ευθύς ως έγινε γνωστή αυτή η δήλωση του Γκίντερ Σαμπόφσκι, χιλιάδες κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου έσπευσαν στα σημεία ελέγχου για να περάσουν απέναντι. Κάπου εδώ ετελεύτησε, στα είκοσι οκτώ του χρόνια, (19611989), το τείχος που χώριζε τους δύο κόσμους. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ δεν είχε ακούσει τον Εριχ Χόνεκερ ο οποίος, ακούγοντας «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», ζητούσε την επέμβαση των σοβιετικών δυνάμεων για να αποτραπεί αυτό που φαινόταν αναπόφευκτο. Και στη δεκαετία του 1950, ο Νικίτα Χρουστσόφ είχε απορρίψει την πρόταση του Βάλτερ Ούλμπριχτ για να υψώσει από τότε ένα υψηλό τείχος ώστε να σταματήσει το κύμα φυγής προς το Δυτικό Βερολίνο. Μια αιμορραγία που τελικά υπολογίστηκε σε 2.500.000 άτομα, εκ των οποίων τα περισσότερα διέθεταν εξειδικευμένες δεξιότητες.
Ο Βάλτερ Ούλμπριχτ ήταν ένας ασκητικός κομμουνιστής ταγμένος στην Επανάσταση. Δεν είχε φίλους, δεν είχε ερωμένες, δεν είχε γούστα. «Το αγαπημένο του γεύμα ήταν ωμά λαχανικά, μια δίαιτα την οποία ακόμη και οι πιο σκληροπυρηνικοί σύντροφοι την έβρισκαν σκληρή για το στομάχι» (Τζάιλς Μίλτον, «Ρουά ματ στο Βερολίνο», σελ. 64). Εθεωρείτο, και δικαιολογημένα, ο πατέρας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ενός κράτους αποκαθαρμένου, όπως ισχυρίζονταν, από το μίασμα του ναζισμού. Αν στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ο Νικίτα Χρουστσόφ τον αγνόησε, το καλοκαίρι του 1961, όταν ημερησίως περίπου χίλιοι κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου το εγκατέλειπαν αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον απέναντι, αντιλήφθηκε πως η πρόταση του Β. Ούλμπριχτ ήταν μονόδρομος. Στις 13 Αυγούστου 1961 υψώθηκε το «αντιφασιστικό τείχος», για να εμποδίσει την είσοδο των πρακτόρων του καπιταλισμού στη Λαοκρατική Γερμανία. Αυτή ήταν η επίσημη αιτιολογία, την οποία ασπάστηκαν ασμένως και την υποστήριξαν τα διεθνή παραρτήματα της Μόσχας.
Αυτό το Τείχος παρέτεινε τη ζωή του καθεστώτος για άλλα είκοσι οκτώ χρόνια. Ευτυχώς για τον Βάλτερ Ούλμπριχτ, ο Πανάγαθος τον πήρε κοντά του το 1973 και δεν είδε την πτώση. Δεν γνωρίζω αν από εκεί ψηλά άκουσε τον Γκίντερ Σαμπόφσκι, σίγουρα όμως τον άκουσε ο ήδη καθαιρεθείς πρώην ισχυρός γραμματέας του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας, Εριχ Χόνεκερ. Η πτώση του Τείχους, όπως και η υποστολή της κόκκινης σημαίας με το σφυροδρέπανο από το Κρεμλίνο, θα πρέπει να αποτέλεσε οριακή υπαρξιακή εμπειρία για εκατομμύρια πιστούς σε όλο τον πλανήτη μας, καθώς συμβόλιζε τον θρυμματισμό της ταυτότητάς τους.
Στην παραπάνω ιστορική φράση του κυβερνητικού εκπροσώπου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας αποδίδεται η πτώση του «αντιφασιστικού τείχους», όπως αποκαλούσαν το Τείχος του Αίσχους οι απανταχού της Γης σύντροφοι. Ο Μοντεσκιέ είχε πει για την εισβολή του τυχαίου στην Ιστορία: «Αν μια ιδιαίτερη αιτία, όπως είναι το τυχαίο αποτέλεσμα μιας μάχης, κατέστρεψε ένα κράτος, υπήρχε μια γενικότερη αιτία που σε αυτήν οφειλόταν η πτώση αυτού του κράτους σε μία μόνο μάχη».
Ευθύς ως έγινε γνωστή αυτή η δήλωση του Γκίντερ Σαμπόφσκι, χιλιάδες κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου έσπευσαν στα σημεία ελέγχου για να περάσουν απέναντι. Κάπου εδώ ετελεύτησε, στα είκοσι οκτώ του χρόνια, (19611989), το τείχος που χώριζε τους δύο κόσμους. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ δεν είχε ακούσει τον Εριχ Χόνεκερ ο οποίος, ακούγοντας «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», ζητούσε την επέμβαση των σοβιετικών δυνάμεων για να αποτραπεί αυτό που φαινόταν αναπόφευκτο. Και στη δεκαετία του 1950, ο Νικίτα Χρουστσόφ είχε απορρίψει την πρόταση του Βάλτερ Ούλμπριχτ για να υψώσει από τότε ένα υψηλό τείχος ώστε να σταματήσει το κύμα φυγής προς το Δυτικό Βερολίνο. Μια αιμορραγία που τελικά υπολογίστηκε σε 2.500.000 άτομα, εκ των οποίων τα περισσότερα διέθεταν εξειδικευμένες δεξιότητες.
Ο Βάλτερ Ούλμπριχτ ήταν ένας ασκητικός κομμουνιστής ταγμένος στην Επανάσταση. Δεν είχε φίλους, δεν είχε ερωμένες, δεν είχε γούστα. «Το αγαπημένο του γεύμα ήταν ωμά λαχανικά, μια δίαιτα την οποία ακόμη και οι πιο σκληροπυρηνικοί σύντροφοι την έβρισκαν σκληρή για το στομάχι» (Τζάιλς Μίλτον, «Ρουά ματ στο Βερολίνο», σελ. 64). Εθεωρείτο, και δικαιολογημένα, ο πατέρας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ενός κράτους αποκαθαρμένου, όπως ισχυρίζονταν, από το μίασμα του ναζισμού. Αν στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ο Νικίτα Χρουστσόφ τον αγνόησε, το καλοκαίρι του 1961, όταν ημερησίως περίπου χίλιοι κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου το εγκατέλειπαν αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον απέναντι, αντιλήφθηκε πως η πρόταση του Β. Ούλμπριχτ ήταν μονόδρομος. Στις 13 Αυγούστου 1961 υψώθηκε το «αντιφασιστικό τείχος», για να εμποδίσει την είσοδο των πρακτόρων του καπιταλισμού στη Λαοκρατική Γερμανία. Αυτή ήταν η επίσημη αιτιολογία, την οποία ασπάστηκαν ασμένως και την υποστήριξαν τα διεθνή παραρτήματα της Μόσχας.
Αυτό το Τείχος παρέτεινε τη ζωή του καθεστώτος για άλλα είκοσι οκτώ χρόνια. Ευτυχώς για τον Βάλτερ Ούλμπριχτ, ο Πανάγαθος τον πήρε κοντά του το 1973 και δεν είδε την πτώση. Δεν γνωρίζω αν από εκεί ψηλά άκουσε τον Γκίντερ Σαμπόφσκι, σίγουρα όμως τον άκουσε ο ήδη καθαιρεθείς πρώην ισχυρός γραμματέας του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας, Εριχ Χόνεκερ. Η πτώση του Τείχους, όπως και η υποστολή της κόκκινης σημαίας με το σφυροδρέπανο από το Κρεμλίνο, θα πρέπει να αποτέλεσε οριακή υπαρξιακή εμπειρία για εκατομμύρια πιστούς σε όλο τον πλανήτη μας, καθώς συμβόλιζε τον θρυμματισμό της ταυτότητάς τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου